### ညအိပ်တည်းခိုခြင်းနှင့် ယွင်ယောင် နိုးလာခြင်း
ဇွန်ဘီတွေဟာ အမြင်အာရုံ မကောင်းကြပေမဲ့ ညဘက်ရောက်လာတဲ့အခါ လူတွေထက်တောင် ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ယွင်ချဲ့က ညဘက်မှာ ဇွန်ဘီတွေကို သွားပြီး ရန်စဖို့ မရဲဘူး။ ညအမှောင်ကျလာတဲ့အခါ သူတို့ဟာ အိမ်တစ်လုံးလို ထင်ရတဲ့ ခိုင်ခံ့သည့် အဆောက်အအုံတစ်ခုရှေ့မှာ ကားရပ်လိုက်ကြတယ်။
ယွင်ချဲ့က သူ့အစ်မနဲ့ တူလေးကို စောင့်ရှောက်ထားပေးဖို့ ကျိုးဇယ်ယွီကို မှာခဲ့ပြီးနောက် ဓားကိုယူကာ ကားပေါ်က ဆင်းသွားတယ်။ အနီးအနားမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဇွန်ဘီတချို့ကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်တယ်။
“ဟို… ဟို…”
အဲဒီအိမ်က နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်မှာ နံရံအနိမ့်လေးတစ်ခု ဝန်းရံထားတယ်။ အိမ်ထဲမှာ လူမရှိသလိုပဲ ထင်ရပေမဲ့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကိုတော့ မသဲမကွဲ ကြားနေရတယ်။
ယွင်ချဲ့က အိမ်အပြင်ဘက်က ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ပြီး သူတို့ခေါင်းထဲက ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် နံရံကို ခုန်ကျော်ဝင်သွားတယ်။
ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာပြီးနောက် ပိတ်ထားတဲ့ သံတံခါး ပွင့်လာတယ်။ သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ ဓားကိုကိုင်ရင်း အပြင်ကို ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။
“ဦးလေး… မေမေ နာနေတယ်…”
ယွင်ချဲ့က ကားကို ခြံဝင်းထဲ မောင်းဝင်လာခဲ့တယ်။ သံတံခါးကို ပြန်ပိတ်ဖို့ ကားပေါ်က ပြန်မဆင်းမချင်း ကားတံခါးကို မဖွင့်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ တူလေးက သူ့အမေကို ဖက်ထားရင်း သနားစရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေတယ်။
“ရပါတယ်။ မေမေ နေမကောင်းဖြစ်နေတာပါ။ ဦးလေးကျိုးက ချန်ချန်ကို ချီထားပေးရမလား။”
အစ်မရဲ့ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ယွင်ချဲ့က သူမကို ကားပေါ်ကနေ ပွေ့ချီထုတ်လာခဲ့တယ်။
ချန်ချန်က နားလည်တတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးကျိုး။”
“တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ ဝဝကစ်ကစ် ကောင်လေးပဲ။”
ကျိုးဇယ်ယွီက ချန်ချန်ကို ချီလိုက်ရင်း ချီးကျူးဖို့လည်း မမေ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချန်ချန်က မကျေမနပ်နဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
“ချန်ချန်က မဝဘူး။”
“အာ…”
မဝဘူးလား။ ကျိုးဇယ်ယွီက တိတ်တိတ်လေး ရယ်လိုက်တယ်။ သေချာရဲ့လားကွာ။
“ဟုတ်တယ်၊ ချန်ချန်က မဝပါဘူး။ ကလေးလေးမို့ ပါးဖောင်းဖောင်းလေး ဖြစ်နေတာပါ။ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ကြီးလာရင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။”
ရှေ့ဘက်ကနေ ယွင်ချဲ့ရဲ့အသံ ထွက်လာတယ်။
ချန်ချန်က ချက်ချင်းပဲ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျိုးဇယ်ယွီကို အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ကြည့်လိုက်တယ်။
အိမ်ထဲကို ယွင်ချဲ့က ရှင်းလင်းပြီးသားဖြစ်လို့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မှ မရှိတော့ဘူး။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာစိုးလို့ သူတို့အားလုံး ညဘက်မှာ ဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ စုနေကြတယ်။ မီးလည်း မဖွင့်ထားကြဘူး။
လရောင်အောက်မှာ ယွင်ချဲ့က အိပ်ရာအိတ်အချို့၊ အသင့်စားခေါက်ဆွဲထုပ်အချို့၊ နို့မှုန့်၊ အပူထိန်းရေဘူးနဲ့ သောက်ရေဘူးတွေကို နေရာလွတ်ထဲက ထုတ်ယူလိုက်တယ်။
ကျိုးဇယ်ယွီလည်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေခဲ့ဘူး။ အိပ်ရာအိတ်တွေကို ဖြန့်ခင်းပြီးနောက် ယွင်ယောင်ကို အိပ်ရာအိတ်ထဲမှာ လှဲပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမအဖျားကျစေဖို့ ရေစိုပဝါတစ်ထည်ကို နဖူးပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။
“ယွင်ချဲ့၊ ဒီလိုလုပ်တာ အကျိုးမရှိသလိုပဲ။ သူ့ကိုယ်အပူချိန်က ပိုပိုမြင့်လာနေတယ်။ ဆေးလိုနေပြီထင်တယ်။”
“ကိစ္စမရှိဘူး။ မကြာခင် အဖျားကျသွားတော့မှာပါ။”
တူလေးအတွက် နို့မှုန့်ဖျော်ပေးပြီးနောက် ယွင်ချဲ့က အစ်မကို စတင်ပြုစုစောင့်ရှောက်တော့တယ်။
ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ကြာချိန်ဟာ ခြောက်နာရီထက် မပိုဘူး။ သူ့အစ်မကလည်း အဖျားတက်နေတာ ခြောက်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်လို့ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားနိုင်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ဒီအဖျားဟာ စူပါစွမ်းရည် နိုးထလာတာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ရမယ်။
“ဒါက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
ကျိုးဇယ်ယွီက အသင့်စားခေါက်ဆွဲကို ပြင်ဆင်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့က သူ့အစ်မရဲ့ ရောဂါအခြေအနေအတွက် လုံးဝ စိတ်မပူနေသလိုပဲ။
“သူ့အဖျားက စူပါစွမ်းရည်ကြောင့် ဖြစ်တာ။”
ယွင်ချဲ့က ယွင်ယောင်ရဲ့ နဖူးပေါ်က ပဝါကို ဖယ်လိုက်ပြီး ရေဘူးနောက်တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ သူမပါးစပ်ထဲကို ရေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ပေးလိုက်တယ်။
ချန်ချန်က ယွင်ချဲ့ဘေးမှာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကားပြီး ထိုင်နေတယ်။ သူက နို့ဘူးကို ကိုင်သောက်နေရင်း မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ သူ့အမေနဲ့ ဦးလေးကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေတယ်။
“စူပါစွမ်းရည်လား။”
ကျိုးဇယ်ယွီက အံ့ဩသွားတယ်။ အဲဒါ ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ပါတဲ့ ထူးခြားစွမ်းရည်မျိုးလား။
ဒီခရီးတစ်လျှောက်မှာလည်း သူ ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ အထူးသဖြင့် ယွင်ချဲ့က ဘာမှမရှိတဲ့ လေထဲကနေ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ယူနေတာမျိုးပေါ့။ သူ့စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ရှိနေတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ မေးဖို့ သင့်တော်တဲ့အချိန်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။
“ဟုတ်တယ်။ ဇွန်ဘီတွေ ရှိလာပြီဆိုမှတော့ သူတို့ကို သတ်နိုင်မယ့်သူတွေလည်း ရှိလာရမှာပေါ့။ ဒါက သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမပဲ မဟုတ်လား။ စူပါစွမ်းရည် နိုးထလာဖို့ နည်းလမ်းနှစ်မျိုးရှိတယ်။ မွေးရာပါ စွမ်းရည်နဲ့ နောက်မှ နိုးထလာတဲ့ စွမ်းရည်ဆိုပြီးတော့ပေါ့။
ငါ့အစ်မက ပထမအမျိုးအစားပဲ။ ဒုတိယအမျိုးအစားကတော့ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ကုတ်ခြစ်ခံရတာ၊ အကိုက်ခံရတာမျိုး ဖြစ်သွားတဲ့အခါ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြောက်နာရီအတွင်း ဇွန်ဘီအဖြစ် မပြောင်းလဲသွားဘူးဆိုရင် စူပါစွမ်းရည် နိုးထလာနိုင်တယ်။”
ဟွိုင်မြို့ကို ရောက်ပြီး သူ့ညီလေးကို ရှာမတွေ့မချင်း သူတို့ဟာ မိတ်ဖက်တွေလိုပဲ ဖြစ်နေကြဦးမှာပါ။ ဒါကြောင့် ယွင်ချဲ့က ကျိုးဇယ်ယွီကို လိမ်ညာမနေခဲ့ဘူး။ သူသာ စူပါစွမ်းရည် နိုးထလာနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့အတွက်လည်း အနည်းငယ် ပိုလွယ်ကူသွားမှာပဲ။
အရင်ဘဝက ကမ္ဘာပျက်ကပ်အပြီး လေးနှစ်တာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံကြောင့် ယွင်ချဲ့ နားလည်လာခဲ့တာတစ်ခု ရှိတယ်။ လူတစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ သန်မာတဲ့လူအုပ်စုတစ်စု ရှိနေတာက ပိုကောင်းတယ်။
အခွင့်အရေးရမယ်ဆိုရင် သူ့ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းဖို့လည်း စဉ်းစားထားတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အနာဂတ်မှာမှ စဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စတွေပါ။ အဖွဲ့ဝင်တွေကလည်း သူယုံကြည်စိတ်ချနိုင်တဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမယ်။ လောလောဆယ် သူ့ရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး ရည်မှန်းချက်က ညီလေးကို ရှာတွေ့ဖို့နဲ့ အနောက်တောင်ဘက် လုံခြုံရေးစခန်းကို သွားဖို့ပဲ။ အဲဒီစခန်းက အခုဆို စတင်ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်လောက်တယ်။
“ကုတ်ခြစ်ခံရတာ၊ အကိုက်ခံရတာ… ဒါက လောင်းကစားလုပ်သလိုပဲနော်။”
အရင်က စူပါစွမ်းရည်ကို အားကျနေခဲ့တဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီက ချက်ချင်းပဲ ပါးစပ်ပိတ်သွားတယ်။
ယွင်ချဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“စူပါစွမ်းရည်မရှိတဲ့သူတွေက ဇွန်ဘီတွေထက်တောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား အသက်ရှင်ရလိမ့်မယ်။ လောင်းကြေးထပ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အနိုင်ရနိုင်ခြေက ရှိသေးတယ်။”
ဘာမှ လွယ်ကူနေတာ မရှိဘူး။ မွေးရာပါ စူပါစွမ်းရည်ပိုင်ဆိုင်ထားသူတွေတောင် အန္တရာယ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတုန်းပဲ။ သူ့အစ်မလိုပဲ။ သူတို့နဲ့အတူ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမဟာ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အစာ ဖြစ်သွားခဲ့လောက်ပြီ။
“ဟားဟား… အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ စည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုတာ စွန့်စားမှ ရတာပေါ့။ မင်းမှာ ပိုနေတဲ့လက်နက်တွေ ရှိသေးလား။ နောက်ဆို ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ ဇွန်ဘီတွေကို ခုတ်သတ်ပေးနိုင်တာပေါ့။”
“ဓားပဲ ရှိတယ်။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့လက်ထဲမှာ ဖရဲသီးလှီးတဲ့ဓားတစ်လက် ပေါ်လာတယ်။ ဓားသွားက အေးစက်တဲ့အလင်းရောင်ကို တလက်လက် ထုတ်လွှတ်နေတယ်။ အဆင့်သုည ဇွန်ဘီတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုရင်တော့ ဒီဓားနဲ့ လုံလောက်နေပြီ။
“ကျေးဇူးပဲ။”
ကျိုးဇယ်ယွီက ဓားကိုယူပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး ကားပေါ်မှာပဲ ရှိနေခဲ့ကြပေမဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးစုံကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ။ ယွင်ချဲ့ရဲ့နောက်မှာပဲ အမြဲပုန်းနေပြီး ဘယ်လိုလုပ်နေလို့ရမှာလဲ။
မအောင်မြင်ရင် သေသွားရုံပဲ။ ဒါက ဒီကမ္ဘာရဲ့ နိယာမဖြစ်တယ်။ သူလည်း စွန့်စားကြည့်ချင်တယ်။
ယွင်ချဲ့က သူ့စိတ်ထဲ ဘာတွေးနေတယ်ဆိုတာကို သိပေမဲ့ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ကျိုးဇယ်ယွီဟာ သူယုံကြည်လက်ခံထားတဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်သေးဘူး။ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ် မူတည်တယ်။
“အင်း… ငါ့မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
သန်းခေါင်ကျော်တဲ့အချိန်ရောက်မှ ယွင်ယောင် နိုးလာခဲ့တယ်။ ညကင်းစောင့်နေတဲ့ ယွင်ချဲ့က လက်လှမ်းပြီး သူမနဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ အဖျားကြီးပြီး သတိလစ်သွားတာပဲ။ အစ်မ၊ စိတ်ကို စုစည်းပြီး ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးခြားပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခု ရှိလာလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ပါဦး။”
“ပြောင်းလဲမှု… ဒါက…”
“တစ်စက်… တစ်စက်…”
ယွင်ယောင်က ဘာကိုပြောနေတာမှန်း သေချာနားမလည်ပေမဲ့ ညီလေးပြောတဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ သူမရဲ့ လက်ချောင်းထိပ်တွေကနေ ရေစက်တွေ တစ်စက်ပြီးတစ်စက် ကျလာတယ်။ သူမ လန့်သွားပေမဲ့ အသံအရမ်းမထွက်စေရဘူးဆိုတာကို သတိရလိုက်တဲ့အတွက် ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့က ပြုံးရင်း သူမပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
“အံ့ဩမနေနဲ့။ ဒါက ရေဓာတ်စွမ်းရည်ပဲ။ နောက်ဆို သောက်ရေအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။”
ရေဓာတ်စွမ်းရည်ဟာ ပုံမှန်တွေ့ရတတ်တဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါးစွမ်းရည်တွေထဲက တစ်မျိုးဖြစ်တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း နည်းပါးပေမဲ့ နောက်ပိုင်းအဆင့်တွေကို ရောက်လာတဲ့အခါ အတော်လေး အစွမ်းထက်လာနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ သိထားသလောက် ရေဓာတ်စွမ်းရည်ပိုင်ဆိုင်သူ အများစုဟာ သူတို့ရဲ့စွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်အသုံးချဖို့ မကြိုးစားကြဘူး။ ရေအရင်းအမြစ်တွေ ညစ်ညမ်းသွားတဲ့အခါ လုံခြုံရေးစခန်းအတွက် ရေဖြည့်တင်းပေးရတဲ့ တာဝန်ကိုပဲ ထမ်းဆောင်ကြတယ်။
အရင်ဘဝတုန်းက ကမ္ဘာပျက်ကပ်အပြီး လေးနှစ်ကြာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ ရေဓာတ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်နေတဲ့ “အရူး” တစ်ယောက်ကိုပဲ မြင်ဖူးခဲ့တယ်။
“တကယ်လား။ အသုံးဝင်တဲ့စွမ်းရည်ဖြစ်နေလို့ ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ချန်ချန်ကတော့…”
ယွင်ယောင်က မညည်းညူခဲ့ဘူး။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သားဖြစ်သူဟာ သူမဘေးမှာ အိပ်ရာအိတ်ထဲ လှဲအိပ်နေတယ်။ ဖြူဖွေးနူးညံ့တဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ မျက်ရည်တွေ တိတ်တဆိတ် ကျလာတယ်။
ကလေးက အသက်နှစ်နှစ်ကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာလေ။
“အစ်မ၊ အများကြီး မတွေးနဲ့တော့။ ကမ္ဘာကြီးက ဒီလိုဖြစ်သွားပြီဆိုမှတော့ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ကာကွယ်နိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှာပဲ။”
ယွင်ချဲ့က လက်တစ်ဖက်ကို သူမပခုံးပေါ် တင်လိုက်ပြီး ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“အင်း… ငါတို့ အခု ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ရှောင်ချန်ကရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ။”
ယွင်ယောင်က မျက်ရည်စက်တွေနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင် အားတင်းလိုက်တယ်။ သူမ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းမေးလိုက်တယ်။ အခု သူမ အစိုးရိမ်ဆုံးက မောင်ေလး ယွင်ချန်ပဲ။
“ဖုန်းဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ နောက်ဆုံးရခဲ့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်က သူ့ကျောင်းဘက်ကနေ ပို့ထားတာ။ အဲဒီနေရာက သူပုန်းနေတဲ့နေရာ ဖြစ်လောက်တယ်။ မနက်ဖြန် ဟွိုင်မြို့ကို ရောက်တာနဲ့ သူ့ကျောင်းကို တန်းသွားကြမယ်။”
ညီလေးအကြောင်း ပြောလိုက်တာနဲ့ ယွင်ချဲ့လည်း စိတ်ပူလာတယ်။
သူက ယွင်ချန်ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက်တော့ သိပ်စိုးရိမ်မနေဘူး။ ယွင်ချန်ဟာ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူယုံကြည်တယ်။ သူစိုးရိမ်တာက ဟွိုင်မြို့အလယ်မှာ တည်ရှိတဲ့ ဟွိုင်တက္ကသိုလ်ကို ဘယ်လိုရောက်အောင် သွားကြမလဲဆိုတာပဲ။
သူ့ကားနဲ့ဖြစ်ဖြစ် လျှပ်စစ်ဆိုင်ကယ်နဲ့ဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းထဲကို တိုက်ရိုက်မောင်းဝင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
“အဲဒါဆို…”
ယွင်ယောင်ကလည်း သူတို့ဟာ ပျံပြီး ယွင်ချန်ရဲ့ကျောင်းထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်သွားလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ နားလည်ထားလို့ အရမ်းအရူးအမူး မစိုးရိမ်ခဲ့ဘူး။
ယွင်ချဲ့က သူမဘက်ကို လှည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဇွန်ဘီနည်းနည်းပဲ ရှိတာပါ။ အခု အစ်မလည်း ရေဓာတ်စွမ်းရည် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ။ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ကုတ်ခြစ်တာကို ခံရရင်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရတာမျိုး မဟုတ်သရွေ့ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း ရှိနေတယ်။ အဲဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အစ်မ၊ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်တတ်အောင်တော့ သင်ယူရမယ်။ ကျွန်တော်က အစ်မဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မကိုယ်တိုင် သန်မာလာမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ ချန်ချန်ကို ကာကွယ်နိုင်မှာ။ အခုအစောပိုင်းက ဇွန်ဘီတွေက အားနည်းနေသေးတယ်။ လေ့ကျင့်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။”
အချိန်နည်းနည်းကြာသွားတာနဲ့ စူပါစွမ်းရည်မရှိတဲ့သူတွေအတွက် ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖို့ ဒီလောက်မလွယ်တော့ဘူး။
“အင်း၊ ငါ ကြိုးစားပါ့မယ်။”
ယွင်ယောင်က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူ့ညီလေးနဲ့ သားလေးဟာ သူမရဲ့အသက်ပဲ။ သူတို့အတွက်ဆိုရင် သူမ ဘာမဆို လုပ်ပေးနိုင်တယ်။
“ဟားဟား… ခဏလောက် ထပ်အိပ်လိုက်ဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင် အလုပ်တွေ ရှုပ်နေဦးမှာ။”
“ဒါဆို မင်းကရော။”
ယွင်ယောင်က စိတ်ပူသွားတယ်။ သူ့ညီလေးက အခုထိ မအိပ်ရသေးဘူးလေ။
“အစ်မ မေ့သွားပြီလား။ ကျွန်တော်လည်း စူပါစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်ပဲ။ ကျွန်တော်တို့လို ယောက်ျားတွေက အိပ်ချိန်အများကြီး မလိုဘူး။ ကျွန်တော်…”
“ကျွန်တော် ညကင်းစောင့်ပေးမယ်။”
ကျိုးဇယ်ယွီရဲ့အသံက ရုတ်တရက် ဝင်ဖြတ်ပြောလာတယ်။
ညီအစ်မနှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ယွင်ယောင်ကတော့ နားမလည်သလို မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်နေတယ်။
ယွင်ချဲ့က အသံတိုးတိုးနဲ့ ရှင်းပြလိုက်တယ်။
“သူ့နာမည်က ကျိုးဇယ်ယွီပါ။ လောလောဆယ် ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်နေမှာ။”
“မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်မက သူ့အစ်မ ယွင်ယောင်ပါ။”
သူမနဲ့ အသက်သိပ်မကွာတဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ပြီး ယွင်ယောင်က ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။
ကျိုးဇယ်ယွီကတော့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဂုဏ်ပြုမှုတစ်ခုကို ရလိုက်သလို ဝမ်းသာသွားတယ်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်လည်း အစ်မလို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်နော်။ အစ်မက တကယ့်ကို လှတာပဲ။”
ကျိုးဇယ်ယွီက ယွင်ချဲ့ရဲ့အစ်မကို ချက်ချင်းပဲ ချီးကျူးစကားတွေ ပြောလိုက်တယ်။
“ဟားဟား… မင်းက စကားပြောတတ်လိုက်တာ။ ယွင်ချဲ့၊ မင်းလည်း သူ့ဆီက တစ်ခုခု သင်ယူဦး။”
ဘယ်အမျိုးသမီးမဆို ချီးကျူးခံရတာကို သဘောကျကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ညီလေးနှစ်ယောက်ကတော့…
ယွင်ယောင်က ရုတ်တရက် ယွင်ချဲ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“အာ… အစ်မက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်တော့မှာလား။”
ယွင်ချဲ့က မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီလူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးသွားတာ မြန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်လား။
“အပြစ်တင်စရာ လိုသေးလို့လား။”
ကျိုးဇယ်ယွီက ပွင့်လင်းဖော်ရွေတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ အခု ယွင်ယောင်ရဲ့ ထောက်ခံမှုကိုပါ ရထားပြီဆိုတော့ ပိုပြီးတောင် သတ္တိရှိလာတယ်။
ယွင်ယောင်ရဲ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကလည်း မပျောက်သွားဘူး။
“ကြည့်ပါဦး၊ မင်းက လူချစ်လူခင် ဘယ်လောက်နည်းလဲဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ မိဘတွေက မင်းကို ဒီလောက်ချောအောင် မွေးပေးထားတာပဲ။ နောက်ဆို ပြုံးပြဖို့ မမေ့နဲ့နော်။”
အဲဒီနှစ်ယောက်က ချက်ချင်းပဲ မဟာမိတ်ဖွဲ့လိုက်ကြတယ်။
ယွင်ချဲ့လည်း သူတို့နဲ့အတူ ပြုံးလိုက်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်ပြီးနောက်မှာတောင် သူတို့အားလုံး အခုလို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဆက်လက်အသက်ရှင်နိုင်ကြဖို့ သူမျှော်လင့်မိတယ်။