### အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မှာ ဒီလောက်တောင် လှည့်ကွက်များလား
“အခု နေရာလွတ်က သေးနေတာက သခင်က အခုမှ ရောက်လာလို့ပါ။ ဒီနေရာကို အသုံးပြုမှု များလာတာနဲ့အမျှ မြူတွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ သခင်၊ မြူတွေရဲ့နောက်မှာရှိတဲ့ နေရာက အရမ်းကျယ်တယ်။ မြစ်တွေ၊ ရေကန်တွေနဲ့ သက်ရှိအမျိုးမျိုးလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်က အခု အရမ်းအားနည်းနေသေးတော့ အဲဒီနေရာအားလုံးကို ဖွင့်ဖို့ နည်းနည်းတော့ ခက်လိမ့်မယ်။”
မသိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ အထင်သေးခံလိုက်ရပေမဲ့ ယွင်ချဲ့လည်း သည်းခံလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
အရင်ဘဝက သူနဲ့ယှဉ်ရင် အခုသူက တကယ်ကို အားနည်းနေသေးတာပဲ။ အရင်ဘဝတုန်းက သူ့ရဲ့ လျှပ်စီးစွမ်းအားဟာ အဆင့် ၆ အထိ ရောက်နေခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဆင့် ၂ ပဲ ရှိသေးတယ်။
“မင်းက ဘယ်လိုသတ္တဝါမျိုးလဲ။”
တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ရဲ့ အထင်သေးတာကို မခံချင်တာကြောင့် ယွင်ချဲ့က တမင်တကာ စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။
အဲဒီသတ္တဝါရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနက်ရောင်အမွေးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခြင်္သေ့နဲ့ ခွေးကြားက သတ္တဝါတစ်ကောင်လို ပုံစံမျိုး ရှိသည်။ ယွင်ချဲ့အမြင်မှာတော့ တိဗက်ခွေးကြီးနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ တိဗက်ခွေးထက် အများကြီး ပိုခန့်ညားပြီး ကြီးမားလှသည်။
“ဘယ်လိုသတ္တဝါမျိုးလဲ ဟုတ်လား။ ငါက ဒီနေရာလွတ်ကို စောင့်ရှောက်တဲ့ နတ်သားရဲတစ်ကောင်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
မထင်မှတ်ဘဲ အဲဒီသတ္တဝါက ချက်ချင်း စိတ်ဆိုးသွားသည်။ အနက်ရောင်အမွေးတွေကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လာသည်။
ခေါင်းဖြတ်ခံရလည်း ခံရပါစေ၊ သွေးထွက်လည်း ထွက်ပါစေ။ ဒါပေမဲ့ နတ်သားရဲဆိုတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ အထင်သေးစော်ကားလို့ မရဘူး။ သခင်ဖြစ်နေရင်တောင် ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုနတ်သားရဲမျိုးလဲ။”
ယွင်ချဲ့က မျက်လုံးလှန်ပစ်ချင်တဲ့စိတ်ကို အတင်းထိန်းထားလိုက်သည်။ ဒီကမ္ဘာမှာ တကယ်ပဲ နတ်သားရဲဆိုတာ ရှိမရှိ သူမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ နတ်သားရဲတိုင်းသာ ဒီတစ်ကောင်လိုဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
“မေ့သွားပြီ။”
အဲဒီသတ္တဝါက ခေါင်းစောင်းပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဒါလည်း မင်းကြောင့်ပဲ။ ဒီအချိန်အထိမှ ဒီကိုရောက်လာတာဆိုတော့ ငါ့ကို ဘယ်လိုလျော်ပေးမှာလဲ။”
ဒါက သူ့ကို ငွေညှစ်နေတာလား။
ယွင်ချဲ့ စိတ်ဆိုးသွားသလို ရယ်လည်း ရယ်ချင်လာသည်။ သူက အင်္ကျီအိတ်ထဲက ချောကလက်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထုပ်ပိုးထားတဲ့အိတ်ကို ဖောက်ဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဒါပေးမယ်။”
“အွန်း!”
“အရမ်းစားကောင်းတာပဲ။ နောက်ထပ် ရှိသေးလား။”
အဲဒီသတ္တဝါက လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ယွင်ချဲ့ကို ကြည့်လာသည်။ တိတိကျကျပြောရရင် ယွင်ချဲ့ရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ကို ကြည့်နေတာပင်။
ဒီကောင်က အစားပုတ်ကြီးပဲ။
ယွင်ချဲ့က အိတ်ကို လှန်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“မရှိတော့ဘူး။ ဒါက ငါ့ညစာလေ။ မင်းက အကုန်စားပစ်လိုက်ပြီ။”
“အိုဝူး…”
ဒီလိုမြင်တော့ ယွင်ချဲ့က သူ့အနားသွားပြီး ခေါင်းကို လက်နဲ့ပွတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကဲပါ၊ သနားစရာကောင်းသလို ဟန်မဆောင်နဲ့တော့။ မင်းကြိုက်ရင် နောက်မှ ထပ်ယူလာပေးမယ်။ ဒါနဲ့ ဒီနေရာမှာ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားလို့ရလား။”
သူ့ရဲ့ ရိက္ခာပစ္စည်းတွေကို ဘယ်နေရာမှာ သိမ်းထားရမလဲဆိုပြီး စိတ်ပူနေခဲ့တာပင်။
“ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ် အသက်ရှိတဲ့အရာတွေကိုတော့ အပြင်ထုတ်လို့ မရသေးဘူး။ သခင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီထဲကို ဝင်လို့ရတယ်။”
ချောကလက် မရှိတော့တာကြောင့် နတ်သားရဲက စိတ်မကြည်မလင်နဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေဆိုနေသည်။
“အင်း။”
ယွင်ချဲ့က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူကြည့်သည်။ မြေသားရဲ့ နူးညံ့တဲ့အထိအတွေ့ကို လက်ထဲမှာ ထင်ထင်ရှားရှား ခံစားရသည်။
သူ့ဇာတိက ကျေးလက်တစ်ပိုင်း၊ မြို့ပြတစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေဆဲ နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျေးလက်နဲ့ မြို့ပြကြားမှာ ကြီးပြင်းလာသူတစ်ယောက်ဆိုတော့ မြေကြီးအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။
ဒီနေရာက မြေသားဟာ အလွန်မြေဩဇာကောင်းတာ သေချာနေသည်။
“ခုနက ဒီနေရာက ဘာလို့ မြေလွတ်ကြီး ဖြစ်နေရတာလဲဆိုတာ မင်း မဖြေသေးဘူးနော်။”
ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် ရေနဲ့ မြေယာအရင်းအမြစ်တွေဟာလည်း တဖြည်းဖြည်း ညစ်ညမ်းလာကြလိမ့်မည်။ ဒီနေရာမှာ သီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးလို့ရမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အနာဂတ်မှာ လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မရှားပါးတော့ဘူးပေါ့။
“မျိုးစေ့ မချရသေးဘဲနဲ့ ဘယ်လို ပေါက်လာမှာလဲ။”
နတ်သားရဲက သူ့သခင်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို သံသယဝင်လာပုံရသည်။
ယွင်ချဲ့က လက်ပေါ်က မြေမှုန့်တွေကို ခါချလိုက်သည်။ ဒီနေရာမှာ အပင်တွေ စိုက်ပျိုးလို့ရတာပဲ ကံကောင်းလှပြီ။
“ဟေး၊ မင်းကို နာမည်တစ်ခုပေးရမလား။ မင်းက အထီးထင်တယ်နော်။”
ယွင်ချဲ့က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း လျှောက်ပြောနေသည်။ သူ ဒီနေရာကို ဝင်လာနိုင်တာက သူဟာ ဒီနတ်သားရဲရဲ့ သခင်အစစ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်ပင်။
သူက ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် လေးနှစ်ကြာအောင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းတဲ့အရာမျိုးစုံကိုလည်း မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ဒီကမ္ဘာမှာ သိပ္ပံပညာနဲ့ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အရာတွေ အများကြီးရှိသည်။ ကိုယ်တိုင်မမြင်ဖူးရုံနဲ့ မရှိဘူးလို့တော့ ပြောလို့မရပေ။ ဘယ်သူက အရာရာကို အတည်အတကျ လိုက်တွေးနေရင် နောက်ဆုံး ကိုယ်ပဲ ရှုံးလိမ့်မယ်။
“အထီး၊ အမ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ငါက နတ်သားရဲကွ။ ငါ့ကို ‘နတ်သားရဲသခင်ကြီး’ လို့ပဲ ခေါ်ရမယ်။”
သူက နောက်တစ်ကြိမ် စော်ကားခံလိုက်ရပြန်ပြီဟု ခံစားရကာ မကျေမနပ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာသည်။
ယွင်ချဲ့ကတော့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်၊ မကြားချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့မှာ ပိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင်ပဲဆိုတော့ ဟေးယွီလို့ ခေါ်မယ်။ မင်းကန့်ကွက်မနေဘူးဆိုရင် သဘောတူတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တော့မယ်။”
“ငါ့သဘောထားကို မမေးဘဲနဲ့ ဘာလို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆုံးဖြတ်နေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ကိုလည်း လေးစားပေးပါဦး၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“ဒါနဲ့ ဟေးယွီ၊ ငါက ဘာလို့ ဒီနေရာရဲ့ သခင်ဖြစ်လာတာလဲ။”
သူ့ကို ကန့်ကွက်ခွင့်တောင် မပေးဘဲ ယွင်ချဲ့က နောက်မေးခွန်းတစ်ခုဆီ ဆက်သွားလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့—
“အရူးကောင်…”
“ခွေးမိုက်၊ ငါ့ကို လွှတ်စမ်း!”
“အိုဝူး…”
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ဟေးယွီလို့ မခေါ်တော့ဘူး၊ ရပြီလား။”
ဒါပေမဲ့ ဟေးယွီကတော့ တစ်ရှိန်ထိုး ပြေးလာပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့ ဖင်ကို တစ်ချက်ကိုက်ချလိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့လည်း ရှောင်ချိန်မရလိုက်ပေ။
သူ့ဖင်မှာ ကပ်နေတဲ့ ခွေးခေါင်းကြီးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အတင်းတွန်းဖယ်နေရသည်။
သူများတွေရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေဆိုရင် မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးတတ်တာတို့၊ ချစ်စရာကောင်းတာတို့ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တုံးနေရတာလဲ။