### အဖွဲ့မှတ်ပုံတင်ခြင်း (၄) — အထွတ်အထိပ်အဖွဲ့
“ဟဲဟဲ… မင်းတို့က ငါ့ကို နောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီကို အပျော်လာကြတာလား။ ငါ သူ့ကို သတ်ပြီးသွားမှ မင်းတို့က ထွက်လာပြီး အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ လူသတ်လို့မရဘူးလို့ လာပြောနေတယ်။ ဒါဆို သူတို့က ငါ့ကို တစ်ခါပြီးတစ်ခါ တိုက်ခိုက်နေတုန်းက မင်းတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်တာဟာ အပြစ်မရှိဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြတာ။ အခုကျမှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြီးလေးတဲ့ပြစ်မှု ဖြစ်သွားရတာလဲ။”
ယွင်ချဲ့က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ့စကားတွေထဲမှာလည်း လှောင်ပြောင်မှုတွေ အပြည့်ပါနေသည်။
တခြားသူတွေက သူ့ကို လာမရန်စသရွေ့ သူကလည်း အရင်စပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ရန်သွားစမည်မဟုတ်ပေ။ အစပိုင်းမှာ သူ သူတို့ကို အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ အခုလို အခြေအနေဖြစ်လာရတာက အဲဒီလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက မောက်မာပြီး အကြောင်းမဲ့ အနိုင်ကျင့်ခဲ့လို့ပင်။ သူမရဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို အားကိုးပြီး ယွင်ချဲ့ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူများက အနိုင်ကျင့်လာတာကိုလည်း ယွင်ချဲ့က ဒီအတိုင်း ငြိမ်ခံနေလို့ မဖြစ်ပေ။
ကျန်းရှန်းယန်ဟာ မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည်ကို အသုံးချရာမှာ အတော်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က သူ့ထက်တောင် ပိုကျွမ်းကျင်နေခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် ကျန်းရှန်းယန်ရဲ့ ပထမဆုံးတိုက်ခိုက်မှုနဲ့တင် သူ သေသွားနိုင်သည်။
ကျန်းရှန်းယန်ဟာ ကိုယ့်ထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့သူကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့အတွက် အခုလိုအဆုံးသတ်မျိုးနဲ့ ထိုက်တန်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ကျန်းရှန်းယန်နဲ့ သူ့အမေဟာ စိတ်ကောင်းရှိသူတွေ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့ဟာ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးကိုတောင် အငြိုးထားပြီး လက်စားချေတတ်တဲ့ လူမျိုးတွေဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် နောက်နေ့တွေမှာ အဆုံးမရှိ ဒုက္ခပေးခံရလိမ့်မည်။
ရန်သူအပေါ် ကြင်နာခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရက်စက်ခြင်းပဲဖြစ်သည်။ ဒါက ယွင်ချဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီဘဝမှာတော့ နောင်တရစေမယ့်အရာမျိုးကို သူ ဘယ်တော့မှ လုပ်တော့မှာမဟုတ်ပေ။
“မင်း… လူသတ်တာက လူသတ်တာပဲ။ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဘယ်သူမှ ချိုးဖောက်လို့မရဘူး။”
တပ်ကြပ်က ယွင်ချဲ့ဟာ စကားပြောရာမှာ ဒီလောက်တော်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ ဒေါသထွက်သွားပြီး ညာလက်ကို မြှောက်ကာ နောက်ကစစ်သားတွေကို ရှေ့တိုးလာဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့…
“ဟင်… ဘာဖြစ်တာလဲ။ အသက်ရှူလို့မရတော့ဘူး…”
“အား… ကယ်ကြပါဦး၊ ကယ်ကြပါဦး…”
“ငါ နေလို့မကောင်းဘူး… အွန်း…”
“ဒုန်း!”
အရင်က ထူးဆန်းတဲ့မြင်ကွင်းမျိုး ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ စစ်သားတစ်ဒါဇင်ခန့်ဟာ မျက်ရည်တွေကျလာတဲ့အထိ နာကျင်ခံစားနေရပြီး သူတို့ရဲ့ အင်္ကျီကော်လာတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ် လဲကျကာ နာကျင်မှုကြောင့် လူးလှိမ့်နေကြသည်။
အရင်တစ်ကြိမ်က ဒီလိုအခြေအနေကို ကြုံတွေ့ဖူးခဲ့သူတချို့ဟာ မသိစိတ်အရ နောက်ကို ဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ တခြားကြည့်နေသူတွေကတော့ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်သေးသဖြင့် သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
“ဖတ်!”
အခြေအနေကောင်းနေဆဲဖြစ်သော တစ်ဦးတည်းသော အရာရှိက ရုတ်တရက် ပစ္စတိုသေနတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျည်ကာကို ဖွင့်ကာ ယွင်ချဲ့ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ သူတို့က ငါ့ကိုတောင် မထိရသေးဘဲ အားလုံး လဲကျသွားကြတာ။ ဘာလို့ ငါလုပ်တယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ မင်းက ဖြောင့်မတ်တဲ့စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ လူကောင်းတွေကို အကြောင်းမဲ့ အပြစ်ပုံချလို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
ယွင်ချဲ့က မျက်လုံးတွေကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် သံသယတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုစစ်သားကို တမင်ပိုမိုလှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
အပျော်ကြည့်နေခဲ့သော ကျိုးဇယ်ယွီက ချန်ချန်ကို လုဟိုင်ရွှမ်းထံ အပ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းရှည်ရှည်ဖြင့် သူတို့ဆီ လျှောက်လာသည်။
“ဟော… စစ်သားတစ်ယောက်က တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေပါလား။ အစ်ကိုချဲ့နဲ့ သူတို့ကြားက အကွာအဝေးက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလောက် မကွာဘူးဆိုပေမဲ့ အနီးကြီးလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး သူတို့အားလုံး လဲကျသွားရတာလဲ။ အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက အစ်ကိုချဲ့ရဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကြောင့်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်။ အထူးစွမ်းရည်တွေက အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်လို့ရတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုချဲ့မှာ မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှိတာကို အားလုံးသိတယ်လေ။ သူ့အထူးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာလည်း ကျွန်တော်တို့ မြင်နေရတာပဲ။ ဒါဆို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ သေနတ်နဲ့ မချိန်ပါနဲ့နော်။ တော်ကြာ မတော်တဆ လဲကျသွားရင် ကျွန်တော်က အပြစ်မရှိဘဲ အပြစ်ပုံချခံရတဲ့သူ ဖြစ်သွားဦးမယ်။”
ကျိုးဇယ်ယွီရဲ့ လှောင်ပြောင်စကားတွေကြောင့် တပ်ကြပ်ဟာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေနတ်ခလုတ်ကိုတောင် ဆွဲမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးကတော့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ရယ်မောနေကြသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက စစ်သားတွေဟာ မောက်မာပြီး အာဏာပြတတ်ကြသည်။ ဒီလူတွေကလည်း စစ်သားတွေအပေါ် မကျေနပ်ချက်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ သူတို့ကို ပြန်ဆန့်ကျင်ဖို့တော့ မရဲကြပေ။ အခုလို တစ်ယောက်ယောက်က စစ်သားတွေကို ပြန်လည်စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်နေတာကို မြင်ရတော့ သူတို့ အတော်လေး စိတ်ကျေနပ်နေကြသည်။
“သောက်ရူး၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ မင်းတို့ ရှန်းယန်အဖွဲ့နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းကလည်း ကျန်းရှန်းယန်ကလွဲပြီး ကျန်တဲ့သူအားလုံး အခုလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒါဆို ဒီကိစ္စကို တခြားဘယ်သူက လုပ်နိုင်မှာလဲ!”
တပ်ကြပ်က ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ လက်တစ်ဖက်နဲ့ သေနတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်နဲ့ ရှန်းယန်အဖွဲ့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် အသက်ရှူပုံမှန်ပြန်ဖြစ်နေသော စစ်သားတွေကိုလည်း ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့ကတော့ သူ့ဆီက ဒီစကားကို ကြားချင်နေတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
“မင်း ဒီကို ရောက်နေတာ အတော်ကြာပြီပဲ။ မဟုတ်ရင် လူအများကြီးက ငါ့ကို ဘယ်လိုဝိုင်းအနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြလဲဆိုတာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေနိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ သိချင်တာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ အဲဒီမိန်းမနဲ့ သူ့သားက ငါ့ကလေးရဲ့ သကြားလုံးကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လုယူခဲ့တုန်းက၊ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တုန်းက မင်းတို့ ဘာလို့ ပေါ်မလာခဲ့ကြတာလဲ။ အိုး… ဖြစ်နိုင်တာက မင်းတို့အားလုံး အစကတည်းက သူတို့နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေလို့များလား။ မဟုတ်ရင် ငါက သူတို့ထက် ပိုအစွမ်းထက်နေတယ်ဆိုတာ မြင်လိုက်ရမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ။ ငါ့အမြင်ကျဉ်းမြောင်းတာကို ခွင့်လွှတ်ပါဦး။ ဒုတိယအဆင့် တပ်ကြပ်တစ်ယောက်က ရှန်းယန်အဖွဲ့ရဲ့ နောက်လိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားရတာ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်ပါလိမ့်။ ငါ ကျေးလက်ဒေသမှာ နေတုန်းက ရေဒီယိုကြေညာသူတွေက ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ စစ်သားတွေဟာ နိုင်ငံနဲ့ ပြည်သူအတွက် သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းနေကြတယ်လို့ မကြာခဏ ပြောကြတာ ကြားခဲ့ဖူးတယ်။ အခုကြည့်ရတာတော့ အဲဒီကြေညာသူတွေက ငါတို့ကို လိမ်နေခဲ့တာဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့စစ်သားတွေကပဲ အကျင့်ပျက်ကုန်ကြတာ ဖြစ်ရမယ်။”
အစပိုင်းမှာ ယွင်ချဲ့က သံသယရှိရုံသာ ရှိသေးသည်။ ဒါကြောင့် တပ်ကြပ်ကို ပိုပြီးလှောင်ပြောင်ကာ ဒေါသထွက်အောင် တမင်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတပ်ကြပ်က ဒီလောက်မိုက်မဲပြီး အမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင်ဖော်ထုတ်မိလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ယွင်ချဲ့ရဲ့ စရိုက်အရ လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေးရလာတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ စစ်တပ်က အဖွဲ့တွေရဲ့ အတွင်းရေးကိစ္စတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးလို့ ကြေညာထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့က ရှန်းယန်အဖွဲ့ကလွဲရင် တခြားဘယ်အဖွဲ့မှ အသုံးမကျဘူးလို့ ထင်နေကြတာလား?”
“ဒါကြောင့် ရှန်းယန်အဖွဲ့က ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဆယ်ဖွဲ့ထဲ ပါနေတာကိုး။ စစ်တပ်နဲ့ လျှို့ဝှက်အပေးအယူတွေ လုပ်ထားလို့ ဖြစ်ရမယ်!”
“သောက်ကောင်တွေ၊ ငါ ဒီကောင်တွေကို မကြိုက်တာ ကြာပြီကွ!”
“ဟုတ်တယ်။ စစ်တပ်နဲ့ အသင်းက ငါတို့ကို ရှင်းပြချက်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် အဖွဲ့အားလုံးကို စုစည်းပြီး အခြေစိုက်စခန်းကို ပြန်ဆန့်ကျင်ကြမယ်!”
“သောက်ကျိုးနည်း… အပြင်မှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကြောင့်တင် ဒုက္ခရောက်နေကြရတာ။ စစ်တပ်ကပါ မီးလောင်ရာလေပင့်နေပြန်ပြီ။ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းထားလို့ မရဘူး။ စစ်တပ်က ငါတို့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရမယ်!”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ စကားတွေကြောင့် အဖွဲ့အသီးသီးက လူတွေရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေ အောင်မြင်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ အရင်ကတည်းက ခက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။ စစ်တပ်ဘက်က မျက်နှာသာပေးမှုတွေ၊ ဘက်လိုက်မှုတွေ ရှိလာရင် သူတို့ရဲ့အသက်တွေပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားနဲ့ သက်ဆိုင်လာတဲ့အခါ သူတို့အနေနဲ့ ဒီအတိုင်း ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေလို့ မဖြစ်တော့ပေ။
ဒီအရာအားလုံးကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့တဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“သွားမှတ်ပုံတင်တော့။ မင်းအဆိုပြုထားတဲ့ ‘အထွတ်အထိပ်’ ဆိုတဲ့စကားလုံးကိုပဲ သုံးလိုက်။”
ယွင်ချဲ့က မှတ်ပုံတင်ဖောင်ကို ကောက်ယူပြီး ကျိုးဇယ်ယွီထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက စူးရှနေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။
ထူးချွန်တဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း အရင်ဆုံး ပစ်မှတ်ထားခံရတတ်ကြသည်။ ယွင်ချဲ့ဟာ မူလကတော့ လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရအောင် နိမ့်နိမ့်ကျကျ နေဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အခုလို လူအများအာရုံစိုက်ရတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဒါဆိုလည်း ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ထင်ပေါ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သူတို့ကို ပြသလိုက်တာပေါ့။
“ပြဿနာမရှိဘူး!”
အထွတ်အထိပ်အဖွဲ့!
ဒီနာမည်က ကျိုးဇယ်ယွီရဲ့ အကြိုက်နဲ့ တကယ့်ကို ကိုက်ညီနေသည်။ ဒါကြောင့် သူလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မှတ်ပုံတင်ကောင်တာဆီ ပြေးသွားလိုက်သည်။
“အထွတ်အထိပ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကောင်းတယ်။ ငါတို့က အရင်ကတည်းက နိမ့်နိမ့်ကျကျ နေချင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူများအနိုင်ကျင့်တာကို ကြိုက်သလို ခံပေးမယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ။ ဒီနေ့ပြီးသွားတာနဲ့ အထွတ်အထိပ်အဖွဲ့ဟာ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးသွားတော့မှာပဲ။”
ချန်ချန်ကို ပွေ့ထားရင်း လုဟိုင်ရွှမ်းက ယွင်ချဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတုန်းက သူလည်း “ဘုရင်” နဲ့ “အထွတ်အထိပ်” ဆိုတဲ့ နာမည်တွေဟာ လူအများအာရုံစိုက်လွန်းစေတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူတို့ရဲ့အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်မနေတော့ဘဲ လူတိုင်းရဲ့ သဘောထားနဲ့အညီ ရှေ့ဆက်သွားတာပဲ ကောင်းမည်။
အနည်းဆုံးတော့ နောင်အနာဂတ်မှာ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရန်စရဲတဲ့သူတွေ နည်းသွားလိမ့်မည်။
“ဟဲဟဲ… နာမည်ကြီးလာတာက ပစ်မှတ်ထားခံရဖို့လည်း ပိုလွယ်လာတာပဲ။ အဖွဲ့အသီးသီး၊ စစ်တပ်၊ ဒါမှမဟုတ် သုတေသနဌာနကတောင် ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားလာနိုင်တယ်။ အခု မင်းဘယ်လိုခံစားနေရလဲ။ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား၊ ကြောက်နေတာလား?”
ယွင်ချဲ့က ကလေးကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပွေ့ထားရင်း လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့အတူ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ခန်းမရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ အခြေအနေတွေဟာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
“သူတို့ ပစ်မှတ်ထားခံရရင် ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမှာလဲ?”
လုဟိုင်ရွှမ်းက တစ်ချက်တုန်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်မှာ ယှက်တင်လိုက်သည်။ သူ့ပုံစံကတော့ စိတ်လွတ်လက်လွတ် ရှိနေဆဲပင်။
“တခြားအဖွဲ့တွေက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားလာရင် ဘယ်သွားသွား ‘နိုင်ငံတော်ရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာ’ လိုမျိုး ဆက်ဆံခံရလိမ့်မယ်။ အားလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမှာပေါ့။ စစ်တပ်က ပစ်မှတ်ထားလာရင်တော့ လူအများစုက ဂုဏ်ယူစရာလို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စစ်တပ်က အာရုံစိုက်တာဟာ အစွမ်းရှိတဲ့သူတွေပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုတာ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ နေ့တိုင်း မစ်ရှင်တွေလုပ်နေရမယ်။ နောက်ဆုံးမှာ မစ်ရှင်မအောင်မြင်ဘဲ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။ သုတေသနဌာနအကြောင်းကတော့ ထပ်ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ သူတို့အတွက် ငါတို့က စမ်းသပ်ခံပစ္စည်းတွေပဲ။ တစ်ခါဖမ်းမိသွားရင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ခွဲစိတ်စားပွဲပေါ်မှာ ချည်နှောင်ခံထားရနိုင်တယ်။ နေ့ညမပြတ် ဘက်ပေါင်းစုံကနေ စောင့်ကြည့်ခံရမယ်။ စမ်းသပ်မှုအမျိုးမျိုးနဲ့ ခွဲစိတ်မှုအမျိုးမျိုး လုပ်ခံရမယ်။ သွေးတောင် အကုန်ထုတ်ယူခံရနိုင်တယ်။”
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းက ဟာသနှောနေသလို ထင်ရပေမဲ့ အရင်က သုတေသနဌာနဆီ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရဖူးတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းကတော့ ယွင်ချဲ့ပြောနေတာတွေဟာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။
“ငါ တကယ်ကြောက်လာပြီ။ ချန်ချန်၊ မင်းရော ကြောက်လား?”
လုဟိုင်ရွှမ်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးတွေကို အနည်းငယ်မှေးကာ ချန်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီကလေးဟာ သူတို့အားလုံးထက်တောင် ပိုသတ္တိရှိနေသေးသည်။ သူ့အမြင်မှာ လူဆိုးလို့ သတ်မှတ်ခံရတဲ့သူဆိုရင် ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ချန်ချန်က ဘယ်တော့မှ ကြောက်ရွံ့ပြီး နောက်ဆုတ်မှာမဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတလေ လုဟိုင်ရွှမ်းတောင် သူ့ရဲ့သတ္တိကို အတော်လေး လေးစားမိသည်။
“မကြောက်ဘူး။ ဦးလေးက ချန်ချန်နဲ့ ဦးလေးလုကို ကာကွယ်ပေးမှာပေါ့။”
ချန်ချန်က ယွင်ချဲ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေကြောင်း သိသာလှသည်။ ဒါ့အပြင် ယွင်ချဲ့က ကာကွယ်ပေးရမယ့်သူတွေထဲမှာ ဦးလေးလုကိုပါ မမေ့မလျော့ ထည့်ပြောပေးလိုက်သေးသည်။
“အိုး… ဦးလေးလုက မင်းဦးလေးရဲ့ အကာအကွယ်ကို မလိုပါဘူးကွာ။ ဦးလေးလုလည်း ပိုကြိုးစားပြီး အစွမ်းထက်လာအောင် လုပ်မယ်။ ပြီးရင် မင်းဦးလေးလိုပဲ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်။”
လုဟိုင်ရွှမ်းက လက်လှမ်းပြီး ချန်ချန်ရဲ့ ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ ပါးကို ညှစ်လိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
ဘယ်သူပဲ သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားထား သူတို့လုပ်ရမှာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆက်မပြတ် တိုးတက်အောင် လုပ်ပြီး ပိုအစွမ်းထက်လာဖို့ပဲ ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုချဲ့ ပြောခဲ့တာ မှန်သည်။ လူတွေက မနာလိုတောင် မဖြစ်ရဲလောက်အောင် အစွမ်းထက်လာနိုင်ရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေရင်တောင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို လာထိရဲတော့မှာမဟုတ်ပေ။
သူတို့ အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လာနိုင်မလားဆိုတာတော့ လုဟိုင်ရွှမ်း မသိပေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပန်းတိုင်ကို ရောက်နိုင်သမျှ ရောက်အောင် သူ ကြိုးစားသွားမည်ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့!”
ချန်ချန်က မျက်တောင်လေးတွေကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူဟာ ယွင်ချဲ့ကိုသာမက လုဟိုင်ရွှမ်းကိုပါ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေသည်။
“အစ်ကိုချဲ့၊ ပြီးသွားပြီ။ အသစ်မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ အဖွဲ့တွေဟာ တရားဝင်မှတ်ပုံတင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို အပြီးသတ်ဖို့ အနည်းဆုံး မစ်ရှင်တစ်ခုတော့ လုပ်ရတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်က အဆင့်သုည ဇွန်ဘီအမြုတေ အခုတစ်ရာ စုဆောင်းရမယ့် မစ်ရှင်ကို ရွေးလိုက်တယ်။ ဆုကြေးကတော့ ဆန်နှစ်ကီလိုခွဲပဲ ရမှာတဲ့။ ဟူး….”
ကျိုးဇယ်ယွီက နောက်ကနေ သူတို့ဆီ အပြေးလိုက်လာပြီး မစ်ရှင်ကတ်ကို ယွင်ချဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အဆင့်သုည ဇွန်ဘီအမြုတေ အခုတစ်ရာ စုဆောင်းရမယ်ဆိုတာက အနည်းဆုံး အဆင့်သုည ဇွန်ဘီတစ်ရာကို သတ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုသည်။ အဲဒီလောက်ကြိုးစားပြီးမှ ဆန်နှစ်ကီလိုခွဲပဲ ရမည်ဖြစ်သည်။
ကျိုးဇယ်ယွီကတော့ နေ့စဉ် ထမင်းဝဝစားရခြင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။
“ငါတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဇွန်ဘီအမြုတေ မလုံလောက်သေးဘူး။ မင်းက ဘာလို့ ဒီမစ်ရှင်ကို လက်ခံလိုက်တာလဲ?”
ယွင်ချဲ့က မျက်လုံးလှန်မိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဇွန်ဘီအမြုတေတစ်လုံးကိုတောင် ပေးလိုက်ရမှာ နှမြောနေသူဖြစ်သည်။ အခုတော့ အလုံးတစ်ရာတောင် ပေးရတော့မည်။
ကျိုးဇယ်ယွီက တကယ့်ကို ဖြုန်းတီးတတ်တဲ့သူပဲ။ ဇွန်ဘီအမြုတေတစ်ရာဆိုရင် ချန်ချန်အတွက် နေ့တစ်ဝက်ကျော်လောက် အသုံးခံနိုင်တာကို။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ မကြာခင် ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားတော့မှာလေ။ အကောင်းအဆိုးတွေကို သေချာချိန်ဆပြီးမှ ရွေးလိုက်တာ။ ဇွန်ဘီအမြုတေတစ်ရာ စုဆောင်းရတဲ့ မစ်ရှင်က အလွယ်ဆုံးပဲ။ မနက်ဖြန် ယဲ့ဟန်နဲ့ ဟိုင်ရွှမ်းတို့ကို ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်ရင် အလွယ်တကူ ရနိုင်တယ်လေ။”
ကျိုးဇယ်ယွီက အပြစ်မရှိသလို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဇွန်ဘီအမြုတေတွေဟာ သူတို့အတွက် ဘယ်လောက်အရေးကြီးလဲဆိုတာ သူ ဘယ်လိုလုပ်မသိဘဲ နေမှာလဲ။
“ထားလိုက်တော့။ မင်းကတော့ ဘယ်တော့မှ ယုံကြည်အားကိုးလို့မရဘူး။”
ယွင်ချဲ့က ကျိုးဇယ်ယွီရဲ့ အမှားမဟုတ်မှန်း သိပေမဲ့ တမင်လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ကျိုးဇယ်ယွီကတော့ မတရားခံရသူတစ်ယောက်လို ခံစားသွားရပြီး မျက်ရည်သုတ်ဖို့ လက်ကိုင်ပဝါလေးတစ်ထည် ရှာတော့မလို ဖြစ်နေသည်။
“ဦးလေး၊ ခဏနေပါဦး။ ချန်ချန် လျှောက်လည်ချင်တယ်၊ လျှောက်လည်ချင်တယ်။”
သူတို့ ကားရပ်ထားတဲ့နေရာဆီ ပြန်သွားနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ချန်ချန်က မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားလာသည်။ ဦးလေးက ဒီနေ့ သူ့ကို ဈေးလိုက်ဝယ်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတာကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။
“သိပါတယ်။ ဦးလေးတို့ ကားထဲက ပစ္စည်းတချို့ကို အရင်သွားယူကြမှာပါ။”
“အိုး…”
ယွင်ချဲ့က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ချန်ချန်ကလည်း နာခံစွာနဲ့ ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူ့အကြည့်တွေကတော့ လမ်းပေါ်က ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူတွေဆီမှာပဲ စူးစိုက်နေပြီး မျက်လုံးလေးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေတော့သည်။