### မင်းက အားနည်းနေတယ်ဆိုတော့ မင်းပြောသမျှ အမှန်ပဲပေါ့။
ညအမှောင်ထဲမှာ မီးတောက်ကြီးက အဝေးကနေတောင် ထင်းထင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ သူတို့ ပြန်လာရာလမ်းတွင် အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့ ထွက်လာသော လန်ယဲ့ဟန်နှင့် တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ဟေးယွီက သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သွေးသံရဲရဲမြင်ကွင်းကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်သည်။ လန်ယဲ့ဟန်က အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်တည်ငြိမ်သူဖြစ်သော်လည်း ဒီအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“သူတို့ကို သတ်ပစ်ရအောင်။”
လမ်းပြန်လျှောက်လာရင်း လန်ယဲ့ဟန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့က အံ့ဩစွာဖြင့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ညကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ အကြောင်းအရာနှင့် မဆိုင်သလို ပြောလိုက်သည်။
“ရာသီဥတုက ပိုအေးလာပြီထင်တယ်။”
အအေးဓာတ် တိုးလာတာက ကောင်းတဲ့လက္ခဏာ မဟုတ်ပေ။ ပြီးခဲ့တဲ့လကုန်ပိုင်းတုန်းကလည်း နှင်းတွေကျလာတာနဲ့အတူ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ခဲ့တာပဲဖြစ်သည်။
“ဘာလဲ။”
ယွင်ချဲ့က ဘာလို့ ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းသွားမှန်း နားမလည်သဖြင့် လန်ယဲ့ဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမီးတောက်က ဇွန်ဘီတွေကို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်။ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်။”
ယွင်ချဲ့က အသေးစိတ် မရှင်းပြတော့ဘဲ ခြေလှမ်းကို ပိုမြန်အောင် လျှောက်လိုက်သည်။ သူတို့ ဓာတ်ဆီဆိုင်ဆီ ပြန်ရောက်သွားချိန်တွင် ရှင်းဖုန်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့သားတွေက အပြင်မှာ စောင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့လည်း တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီဆိုတာ ရိပ်မိထားကြသည်။
“ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်တော့မယ်။ မင်းတို့ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မလား။”
ယွင်ချဲ့က ရှင်းဖုန်းကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။”
ရှင်းဖုန်းက မဆိုင်းမတွ သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယန်ဟွိုင်အန်းနဲ့ နောက်ထပ် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်ကို အနီးအနား အခြေအနေ သွားရောက်စုံစမ်းဖို့ ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်သည်။ ညသန်းခေါင်အချိန်မှာ မြို့ထဲကို သွားရတာ အန္တရာယ်များလွန်းသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့အနေနဲ့ တခြားနေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်ဖို့ လိုအပ်သည်။
ယွင်ယောင်၊ ကျန်းယာဖေးနဲ့ ချန်ချန်တို့က ထောင့်တစ်နေရာတွင် အိပ်ပျော်နေကြသည်။ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ကတော့ နံရံကို မှီထိုင်နေကြပြီး တစ်ယောက်စီမှာ ဓားတစ်လက်စီ ကိုင်ထားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာတာကို သတိပြုမိသည်နှင့် လူကြီးလေးယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကြသည်။
ယွင်ချဲ့က ပြုံးပြပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဘာမှအရေးကြီးတာ မဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးဇယ်ယွီကို အသံတိုးတိုးဖြင့် အတိုချုံး ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးလိုက်သည်။ ပြီးမှ ချန်ချန်ဆီ တိတ်တဆိတ်သွားကာ ကလေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ချန်ချန်ကတော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ဦးလေး… အင်း… အိပ်ချင်တယ်…”
ချန်ချန်က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့က သူ့ပါးစပ်ထဲ နို့စို့ချိုတစ်ခု ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“တခြားနေရာတစ်ခုကို သွားပြီး အဲဒီမှာ ဆက်အိပ်ကြမယ်နော်။”
“အင်း…”
ချန်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေပြီး ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။
“ယွင်ချဲ့၊ မြန်မြန်လုပ်။ ဇွန်ဘီတွေ လာနေပြီ။”
ရှင်းဖုန်းက သတိပေးလိုက်မှသာ လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့ တခြားသူတွေက အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်ကို ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့။”
သူတို့ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ အခြားတစ်ဖက်က အမျိုးသမီးတွေ စတင်အော်ဟစ်လာကြသည်။
“နေပါဦး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ကယ်ကြပါဦး။ ကူညီကြပါဦး။”
“ခွေးမ! ပြန်လာခဲ့စမ်း!”
“သောက်ကျိုးနည်း!”
“ကယ်ကြပါဦး…”
ဇွန်ဘီတွေ ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသဖြင့် အခြားတစ်ဖက်က လူတွေဟာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသည်။ အရင်က အကူအညီမတောင်းခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ရုတ်တရက် သူတို့ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်စွာ ပြေးလာကြသည်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာပဲ အဲဒီအမျိုးသမီးတွေကို အမျိုးသားတွေက လိုက်ဖမ်းမိသွားကြသည်။
ယွင်ချဲ့နဲ့ သူ့အဖွဲ့သားတွေက ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ကြသည်။ လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့ တခြားသူတွေက ယန်ဟွိုင်အန်း အရင်ပြောခဲ့တဲ့စကားကို မှတ်မိနေကြသဖြင့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်နေကြသည်။ အဲဒီအမျိုးသမီးတွေက တကယ်ပဲ အကူအညီလိုနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယွင်ချဲ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်နေတာလားဆိုတာကို သူတို့ ချိန်ဆနေကြပုံရသည်။
“အား! သောက်ကောင်!”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကယ်ပါ…”
ရုတ်တရက် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူမကို ဖမ်းထားသော အမျိုးသား၏ လက်မောင်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ အမျိုးသားက နာကျင်လွန်းသဖြင့် သူမကို လွှတ်မိသွားချိန်တွင် သူမက ယွင်ချဲ့တို့ဘက်သို့ ပြေးလာသည်။
အဝတ်အစားများ မလုံမလဲဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးက ရှင်းဖုန်းဆီ တန်းပြေးသွားပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်သားများက ရှင်းဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ်နေသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကယ်ပါ။ ကျွန်မ မသေချင်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ခေါ်သွားပေးပါ…”
သူမ ပြောချင်တာက ရှင်းဖုန်းက သူမကို ခေါ်သွားပေးမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ပေးအပ်ဖို့ အသင့်ရှိတယ်ဆိုတာပင်။
ရှင်းဖုန်းက ဒီလိုအဖြစ်မျိုးတွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ အံ့ဩခြင်း လုံးဝမရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ အရင်က အဲဒီအမျိုးသမီးကို အတော်လေး သနားခဲ့ကြတဲ့ ယွင်ယောင်နဲ့ တခြားသူတွေကတော့ အခုမှ နောင်တရသွားကြသည်။
“ငါက အထူးစွမ်းရည်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ကာကွယ်နိုင်မလား မသေချာဘူး။ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ရှင်းဖုန်းက သူမရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။
ရှင်းဖုန်းလို အစွမ်းထက်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကမ္ဘာမပျက်ခင်ကဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ဖြစ်စေ အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ ရေပန်းစားသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီးရှိပြီး အတော်လေး ဇီဇာကြောင်တတ်သည်။
“မဟုတ်ဘူး… ကျွန်မ မသေချင်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါ…”
အမျိုးသမီးက အော်ဟစ်ပြီး တခြားသူတွေဆီ ပြေးသွားပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ သူမနဲ့ ဝေးဝေးနေနိုင်ဖို့ နောက်ဆုတ်နေကြပြီဖြစ်သည်။
“သွားကြစို့။”
ယွင်ချဲ့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အရင်ဆုံး ပြေးထွက်သွားသည်။ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားကြသည်။
“မလုပ်ပါနဲ့။ မသွားကြပါနဲ့။ ကျွန်မကို ဒီမှာ မထားခဲ့ပါနဲ့။ ကျေးဇူးပြုပြီး…”
“ခွေးမ…”
“ဖြန်း!”
“အား!”
အမျိုးသားတွေက အမျိုးသမီးတွေကို ပါးရိုက်နေကြပြီး အမျိုးသမီးတွေကလည်း အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေကြသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီကိစ္စတွေက ယွင်ချဲ့နဲ့ သူ့အဖွဲ့သားတွေနဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ပေ။
သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ အနံ့ကို ရလိုက်သော ဇွန်ဘီတွေဟာ ဓာတ်ဆီဆိုင်ထဲသို့ အုပ်လိုက်ကြီး ဝင်လာနေကြသည်။ လုဟိုင်ရွှမ်း၊ လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ ရှင်းဖုန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ယောက်တို့က ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် ရှေ့တိုးကာ ယွင်ချဲ့နဲ့ တခြားသူတွေကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
“ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ကားပေါ်တက်ကြတော့!”
ကားက အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းလာပြီး ချက်ချင်း ကွေ့ဝင်လာကာ သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကျိုးဇယ်ယွီက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း အလျင်အမြန် ကားပေါ်တက်လိုက်ကြသည်။
“အား!”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲက ချန်ချန်က နာကျင်စွာ အော်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ချန်ချန်။”
“မေမေ… နာတယ်…”
ယွင်ယောင်က ချန်ချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ချန်၏ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေပြီး သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ကို လက်နဲ့ ပွတ်နေသည်။ အခုနက အလျင်စလို ပြေးတက်ကြတုန်းက ခေါင်းကို တစ်နေရာရာနဲ့ တိုက်မိသွားပုံရသည်။
ယွင်ချဲ့က စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ချန်ရေ၊ ဦးလေး အမှားပါ။ နောက်တစ်ခါ ပိုဂရုစိုက်ပါ့မယ်။ ငိုတာလေး ရပ်ပေးလို့ရမလား။ အပြင်မှာ လူဆိုးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်နော်။”
“...ဟုတ်ကဲ့။”
ချန်ချန်က ခဏမျှ တွေဝေနေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မကျေနပ်သည့် မျက်ရည်ဝဲဝဲမျက်လုံးများဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။
“ကျိုးဇယ်ယွီ၊ အင်ဂျင်ပိတ်လိုက်။ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရတာကို ရှောင်တာက ပိုကောင်းမယ်။”
ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိုးဇယ်ယွီကို ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးဇယ်ယွီက ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်တာကြောင့် ဘာမှမမေးဘဲ အင်ဂျင်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဟူး…”
ကားထဲမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေ ရှိနေတာကို အနံ့ခံမိသွားသော ဇွန်ဘီတွေက ကားဆီသို့ ခုန်အုပ်ဖို့ ပြင်နေကြသည်။ ယွင်ချဲ့က လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ကားတစ်စီးလုံးကို လေထုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မမြင်ရသည့် အကာအကွယ်လွှာတစ်ခုက ဖုံးအုပ်သွားသည်။
သားကောင်ရဲ့ အနံ့ကို ရုတ်တရက် မရတော့သော ဇွန်ဘီတွေက ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလိုက်ကြပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ အိမ်တစ်အိမ်ဆီသို့ အုပ်လိုက်ကြီး ပြေးသွားကြသည်။
ဇွန်ဘီတွေ ကားဘေးကနေ ဖြတ်သွားနေချိန် ကားထဲက လူအားလုံး အသက်အောင့်ထားကြသည်။ ဇွန်ဘီတွေ သူတို့ကို မရှာတွေ့နိုင်တော့ကြောင်း သေချာသွားမှသာ အားလုံး စိတ်သက်သာရာရစွာ အသက်ပြန်ရှူနိုင်ကြသည်။
ကျိုးဇယ်ယွီကတော့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို အရင်ကတည်းက သိထားပြီးဖြစ်လို့ ချန်ထားခဲ့ကာ ကျန်တဲ့သူအားလုံးက ယွင်ချဲ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။ သူတို့ကို ဒီလိုကာကွယ်ပေးခဲ့တာ ယွင်ချဲ့ပဲဖြစ်မယ်ဆိုတာ သူတို့ ခန့်မှန်းမိကြသည်။
“လေစွမ်းရည် သက်သက်ပါပဲ။”
ယွင်ချဲ့က သူတို့ကို တိုက်ရိုက်ပြောပြလိုက်သည်။ သူက ထိုင်ချလိုက်ပြီး အကာအကွယ်လွှာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ လေစွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ် ပို့လွှတ်နေသည်။
အထူးစွမ်းရည်နှစ်မျိုးရှိတဲ့သူတစ်ယောက်လား။
အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ ယွင်ချဲ့မှာ မိုးကြိုးစွမ်းရည်ရှိတာကို သူတို့ အရင်ကတည်းက သိထားကြပေမဲ့ အခု သူပြသခဲ့တာက လေစွမ်းရည်ဖြစ်သည်။ အထူးစွမ်းရည်နှစ်မျိုးရှိတဲ့သူဆိုတာ အလွန်ရှားပါးသည်။ အဲဒါတင်မကသေးဘဲ ယွင်ချဲ့ရဲ့ စွမ်းရည်နှစ်မျိုးလုံးက တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် အလွန်အစွမ်းထက်ကြသည်။ ရှင်းဖုန်းတောင် အံ့ဩသွားရသည်။
လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ သူ့အဖော်တွေကတော့ ပိုလို့တောင် အံ့ဩသွားကြသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ယွင်ချဲ့မှာ နေရာလွတ်စွမ်းရည်ပါ ရှိနေသေးတာကို သူတို့ သိထားကြလို့ပင်။ အဲဒါဆို ယွင်ချဲ့မှာ အထူးစွမ်းရည်သုံးမျိုးတောင် ရှိနေတာပေါ့။
ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့သူကို လူသားတစ်ယောက်လို့ပဲ ခေါ်လို့ရသေးတာလား။
လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့ တခြားသူတွေက ယွင်ချဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူဟာ လူသားလား၊ မိစ္ဆာလားဆိုတာကို တွေးတောနေကြသည်။
“အား!”
“သောက်ကျိုးနည်း! ဇွန်ဘီတွေ အများကြီးပဲ!”
“အား… ကျွန်တော့်လက်…”
အိမ်ထဲက လူတွေရဲ့ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ ဆဲဆိုသံတွေက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေနဲ့ ရောထွေးကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဲဒီအသံတွေကြောင့် ကားထဲက လူတွေ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။
ဇွန်ဘီတွေက အဲဒီလူတွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်နေကြသည်။ သွေးနံ့ပြင်းပြင်းကို ရလိုက်သောကြောင့် အပြင်ဘက်က ဇွန်ဘီတွေပါ အိမ်ထဲသို့ အုပ်လိုက်ကြီး ဝင်သွားကြသည်။ အပြင်မှာ ကျန်နေတဲ့ ဇွန်ဘီအရေအတွက် တဖြည်းဖြည်း နည်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ချဲ့က ကျိုးဇယ်ယွီကို ကားစက်နှိုးဖို့ တိတ်တဆိတ် အချက်ပြလိုက်သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ ဇွန်ဘီတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ။”
ဇွန်ဘီတွေရဲ့ လက်ကနေ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ရှင်းဖုန်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က မယုံနိုင်သလို ရေရွတ်လိုက်သည်။
“သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့အကျိုးဆက်ပဲ။”
အကာအကွယ်လွှာကို အချိန်အတော်ကြာ ထိန်းသိမ်းထားရတာကြောင့် ယွင်ချဲ့ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားသည်။ ယွင်ယောင်က သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ပြီးနောက် ချန်ချန်ကို ချည်ထားတဲ့ကြိုးကို ဖြည်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ယူလိုက်သည်။
“ခဏနားလိုက်ဦး။ ဇွန်ဘီတွေ အခု ဓာတ်ဆီဆိုင်ထဲမှာပဲ ရှိနေကြပြီ။”
ယွင်ယောင်က စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အပြစ်တင်နေမိသည်။ သူမမှာရှိတဲ့ အထူးစွမ်းရည်က တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အသုံးမဝင်တာကြောင့် ယွင်ချဲ့ကို ဘယ်လိုမှ မကူညီပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
ယွင်ချဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး လေထုအကာအကွယ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခေါင်းကို ယွင်ယောင်၏ ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်သည်။ အဲဒါကို မြင်လိုက်သော ရှင်းဖုန်းက ယွင်ယောင်ကို သူနဲ့ နေရာချင်းလဲဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွင်ချဲ့ဘေးမှာ ထိုင်ကာ သဘာဝကျကျ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲထည့်လိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ အခုနက မင်းကို ကယ်ပေးခဲ့လို့ ငါ့ကို ဆုချနေတာလား။”
ယွင်ချဲ့က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရှင်းဖုန်းကိုလည်း မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။
“အဲဒါတစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ အခြေစိုက်စခန်းကို သွားတဲ့လမ်းမှာလည်း မင်းကို အားကိုးရဦးမှာလေ။ အထူးစွမ်းရည်နှစ်မျိုးရှိတဲ့သူကို မျက်နှာလုပ်ထားရတာပေါ့။”
ရှင်းဖုန်းကလည်း ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့ကို အမြဲတမ်း အံ့ဩစရာတွေ ပြသတတ်သူဖြစ်သည်။ အခု အထူးစွမ်းရည်နှစ်မျိုးရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရတာကလည်း နောက်ထပ် အံ့ဩစရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြန်သည်။
“ငါ့ကို အားကိုးဖို့ လိုလို့လား။”
ရှင်းဖုန်းလို အစွမ်းထက်တဲ့သူက တခြားသူကို အားကိုးရတယ်တဲ့လား။ ရယ်စရာပဲ။
“တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ကာကွယ်မှုကို လိုအပ်နေတာပါ။ အရင်တုန်းကတော့ ငါက အစွမ်းထက်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ နေရာလွတ်စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးလို ဖြစ်နေပြီ။ တိုက်ခိုက်ဖို့ လုံးဝ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။”
ရှင်းဖုန်းက သူ့အားနည်းချက်ကို ပြောပြနေပေမဲ့ အသံနေအသံထားကတော့ မာနတက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် သူ့စကားတွေက သိပ်ယုံကြည်စရာ မကောင်းလှပေ။ သို့သော် ယွင်ချဲ့က ပင်ပန်းလွန်းနေပြီဖြစ်လို့ သူနဲ့ စကားနိုင်လုဖို့တောင် အားမရှိတော့ပေ။ ဒါကြောင့် လက်မထောင်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ မင်းက အားနည်းနေတယ်ဆိုတော့ မင်းပြောသမျှ အမှန်ပဲပေါ့!”