သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို တရားဝင်သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် သာယာပျော်ရွှင်ဖွယ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု
“လဲ့ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျား နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ရှင်းဖုန်းက အခုမှ စကားပြောလာတာဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အသံက တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေတယ်။ သူဟာ လူတွေကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ လဲ့တာရှန်းကလည်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုပွတ်ကာ အနည်းငယ်အားနာသလိုနဲ့ ပြောလာတယ်။
“အာ... ရှင်းခေါင်းဆောင်၊ ယွင်ခေါင်းဆောင်၊ ဒီမစ်ရှင်အတွက် အစီအစဉ်တချို့ ပြင်ဆင်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို အချိန်နည်းနည်းပေးရမယ်ထင်တယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော့်အဖွဲ့ထဲမှာ မစ်ရှင်ထွက်နိုင်တဲ့သူက ဆယ်ယောက်ကနေ နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ဝင်စုစုပေါင်းကတော့ တစ်ရာကျော်တယ်။ သူတို့အားလုံးမှာ ထောက်ပံ့ပေးရမယ့် မိသားစုတွေရှိတယ်လေ။ ဒီမစ်ရှင်ကလည်း ခက်ခဲတယ်။ တစ်ခုခု အရေးပေါ်ဖြစ်လာရင် အခက်အခဲမဖြစ်အောင် ကြိုတင်စီစဉ်ထားရမယ်။ အိုး... ပြီးတော့ Tongyang မြို့ကို ရောက်တဲ့အခါ အခွင့်အရေးရှိရင် အရင်းအမြစ်တချို့ပါ တစ်ခါတည်း စုဆောင်းလို့ရမလား။”
ယွင်ချဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတတ်သလို လဲ့တာရှန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ။ သူ့ရဲ့လက်ရှိအခက်အခဲကို ဖုံးကွယ်မထားဘူး။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရတာက သူ့အပေါ် ဖိအားတော်တော်များများ ရှိနေစေတယ်။ နေ့တိုင်း အဖွဲ့ဝင်တစ်ရာကျော်က စားစရာရဖို့ သူ့ကိုပဲ မျှော်လင့်နေကြတာလေ။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း အစီအစဉ်တွေ ပြင်ဆင်ရဦးမှာပဲ။ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ပတ်သက်လို့တော့ ရနိုင်တဲ့နေရာရှိရင် စုဆောင်းကြတာပေါ့။”
လဲ့တာရှန်းဟာ တာဝန်သိတတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သလို တုံးအတဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။ ရှင်းဖုန်းက သဘောကျတဲ့အမူအရာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က အချိန်နဲ့ပြိုင်ပြီး မစ်ရှင်ပြီးမြောက်ဖို့ထက် အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကို ကိုယ့်ဘက်ပါလာအောင် ဆွဲဆောင်ပြီး သူတို့ရဲ့ထောက်ခံမှုကို ရယူဖို့ပဲ။ ဒါကြောင့် တစ်ရက်နှစ်ရက် နောက်ကျပြီးမှ ထွက်သွားလည်း ပြဿနာမရှိဘူး။ သတ်မှတ်ချက်အရ SSS အဆင့်မစ်ရှင်ကို လဝက်အတွင်း ပြီးမြောက်ရမယ်။ Tongyang မြို့ကလည်း Lingjiang မြို့နဲ့ဆိုရင် ကီလိုမီတာ ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ဝေးတာကြောင့် အချိန်လုံလောက်တယ်။
“ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ်။ ခင်ဗျားအဖွဲ့ဝင်တွေက ခင်ဗျားကိုပဲ အားကိုးပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေရတာ။ မစ်ရှင်ဆုကြေးလောက်နဲ့ မလုံလောက်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့လည်း အရင်းအမြစ်တွေ စုဆောင်းကြတာပေါ့။”
ယွင်ချဲ့က ပြုံးပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။ သူနဲ့ ရှင်းဖုန်းတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံက လဲ့တာရှန်းကိုလည်း အားနာစရာမဖြစ်စေဘူး။
“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် အစီအစဉ်တွေ ပြန်သွားပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်။
ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေဗျာ!”
“ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေ!”
လဲ့တာရှန်းက သူ့ရဲ့ပွင့်လင်းရိုးသားတဲ့စရိုက်အတိုင်းပဲ ပြုမူတယ်။ အကြိုသဘောတူညီမှု ရရှိသွားတာနဲ့ သူထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ရှင်းဖုန်းနဲ့ ယွင်ချဲ့တို့ကလည်း သူနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကွမ်းမင်ရွှမ်က လဲ့တာရှန်းကို အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းဆီ ပြန်လိုက်ပို့ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိရှိနဲ့ ကမ်းလှမ်းလိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက် အစည်းအဝေးခန်းထဲကနေ ထွက်သွားကြတယ်။
“ဆဋ္ဌမမြောက်အဖွဲ့ဝင်က ဘယ်သူလဲ။ မင်းအစ်မကို ထည့်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလား။”
အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ ယွင်ချဲ့နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့အခါ ရှင်းဖုန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။ တခြားသူတွေ မသိပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့အဖွဲ့မှာ မစ်ရှင်တွေကို ပုံမှန်ထွက်လုပ်တဲ့သူက ငါးယောက်ပဲရှိတယ်ဆိုတာ ရှင်းဖုန်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီငါးယောက်ဟာ တခြားအဖွဲ့တွေရဲ့ လူခုနစ်ယောက်နဲ့ တန်းတူလောက် အစွမ်းထက်နိုင်တယ်လို့ သူယုံကြည်တယ်။
“အဲဒါကတော့... လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ!”
ယွင်ချဲ့က မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး ပါးစပ်မှာ စီးကရက်တစ်လိပ်ခဲလျက် အစည်းအဝေးခန်းထဲက ထွက်သွားတယ်။ ရှင်းဖုန်းကတော့ ခဏလောက် တိတ်တိတ်လေး ရယ်မောနေပြီးမှ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတယ်။
ဒီနေ့မှာ ယွင်ချဲ့ရဲ့ မတူညီတဲ့ပုံစံတွေကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ မသက်မသာဖြစ်မယ့်အစား ယွင်ချဲ့က သူနဲ့ ချစ်သူအဖြစ် တရားဝင်လက်တွဲဖို့ သဘောတူလာမယ့်နေ့ကို ပိုပြီး မျှော်လင့်လာမိတယ်။
“မင်းသိလား။ မိုဝမ်ယန်ကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးနေတယ်။ နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ကိုတောင် ဖော်ထုတ်ပြလိုက်ရပြီ။ လေစနစ်အထူးစွမ်းရည်လည်း မကြာခင် လူသိသွားတော့မယ်ထင်တယ်။ မိုဝမ်ယန်ဆီကနေ လက်တွေ့အသုံးဝင်မယ့် ဆုလာဘ်တချို့ ထပ်တောင်းသင့်လား။”
ယွင်ချဲ့နဲ့ ရှင်းဖုန်းတို့ဟာ ကားမစီးဘဲ ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ အိမ်ကို လမ်းလျှောက်ပြန်လာကြတယ်။ လမ်းလျှောက်ရင်း ယွင်ချဲ့က နောက်ပြောင်သလို မေးလိုက်တယ်။
“တောင်းသင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယန်ဆီက ရမယ့်ဆုလာဘ်တွေထက် မင်းက ဒီဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာ ကိုယ်တိုင်ရယူနိုင်မယ့် အကျိုးအမြတ်တွေကို ပိုစိတ်ဝင်စားမယ်လို့ ထင်တယ်။”
အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ထိုးထွင်းမြင်ထားတဲ့ ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ရဲ့အစီအစဉ်ကို တိုက်ရိုက်ဖော်ထုတ်လိုက်တယ်။
သူတို့ဟာ အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရယူပြီး မိုဝမ်ယန်ရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ပေးချင်ကြတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ချောင်ယန်အဖွဲ့နဲ့ Peak အဖွဲ့တို့ဟာ ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်အဖွဲ့တွေဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို ခံစားမိစေချင်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် အခက်အခဲတစ်ခုခု ကြုံလာတိုင်း သူတို့နှစ်ဖွဲ့ဆီ အကူအညီတောင်းလာကြလိမ့်မယ်။
အခြေစိုက်စခန်းမှာ အရေးကြီးတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်ရမယ့်အခါမှာလည်း ဒီအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ရဲ့ အမြင်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလာကြမှာပဲ။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ရှင်းဖုန်းနဲ့ ယွင်ချဲ့တို့ဟာ သူတို့အဖွဲ့တွေကို အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ ဦးဆောင်အင်အားစုတွေအဖြစ် တည်ဆောက်ချင်ကြတာပဲ။
နောင်တစ်ချိန်မှာ မိုဝမ်ယန်က စစ်တပ်ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းကို လွှဲပြောင်းရယူပြီး စစ်တပ်နဲ့ အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကြား ဆက်သွယ်ပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် သူတို့နှစ်ဖွဲ့က အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကို လက်တွေ့ကျကျ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အနေအထားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာပဲ။
ဘယ်အခြေစိုက်စခန်းမှာမဆို အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာဟာ အာဏာနဲ့ ဦးဆောင်နိုင်စွမ်းရဲ့ တစ်ဝက်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တာနဲ့ အတူတူပဲ။
မဟုတ်ရင် စစ်တပ်အင်အားစုကြီးသုံးခုက အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကို အပြိုင်အဆိုင် အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားနေကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အစိုးရက အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းကို ယာယီလွှဲပြောင်းရယူထားခဲ့တယ်။ အစိုးရမှာ ရဲတပ်ဖွဲ့ရှိပေမဲ့ စစ်တပ်အင်အားစုတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် အများကြီး အားနည်းနေတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အစိုးရအရာရှိတွေက ဘက်မလိုက်တဲ့သူတွေဖြစ်ကြတယ်။ တစ်နည်းပြောရရင် သူတို့ဟာ လေဘယ်ဘက်တိုက်တိုက် အဲဒီဘက်ကို လိုက်တဲ့သူတွေဖြစ်ပြီး ဘယ်သူက ပိုအင်အားကြီးသလဲဆိုတာကြည့်ကာ အင်အားကြီးတဲ့ဘက်ကို ထောက်ခံကြတယ်။
“ဝိုး... မင်းက ကျွန်တော့်အတွေးတွေကို အမြဲတမ်း ထိုးထွင်းမြင်နိုင်တာပဲ။ မင်းသိလား၊ ကျွန်တော်က လက်စားချေဖို့ဆိုရင် အားမလျှော့ဘူး။ Peak အဖွဲ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ အဓိကတိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ပဲ။ အနောက်တောင်အခြေစိုက်စခန်းကိုလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး နောက်ခံအထောက်အပံ့ ဖြစ်လာစေချင်တယ်။”
လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်မှာ ယှက်ထားရင်း ယွင်ချဲ့က တည်ငြိမ်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေကတော့ ရေခဲလို အေးစက်နေတယ်။
အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေရဲ့ ထောက်ခံမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး။ စစ်တပ်ရဲ့ အထောက်အပံ့ကိုလည်း သူလိုအပ်နေသေးတယ်။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်အစစ်အမှန်တွေကို ဖော်ထုတ်ပြရမယ်ဆိုရင်တောင် ရယူချင်တဲ့အရာပဲ။
တကယ်တော့ အင်အားမရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်တော့မှ လေးစားမှုကို ရရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ အမှန်တရားပဲ။
“မင်းကို ဘာကြောင့် သဘောကျမိတာလဲဆိုတာ သိလား။”
ရှင်းဖုန်းက ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့ဘေးတိုက်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်တယ်။ မေးခွန်းကတော့ လက်ရှိအကြောင်းအရာနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ဘူး။
“ဘာကြောင့်လဲ။”
ယွင်ချဲ့က စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ သူဟာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။ အရင်ဘဝမှာဖြစ်ဖြစ် ဒီဘဝမှာဖြစ်ဖြစ် သူဟာ ဘယ်သူမှ အရေးတယူမလုပ်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ တခြားသူတွေ မပိုင်ဆိုင်တဲ့ အတွေ့အကြုံတချို့ကို သူပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့အခါမှာလည်း ပိုပြတ်သားလာတယ်။ ရုပ်ရည်နဲ့ပတ်သက်ရင်လည်း သူက အရမ်းဆိုးရွားတဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းဖုန်းက ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ဂရုစိုက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ချောမောတဲ့ယောက်ျားလေးတွေ၊ လှပတဲ့မိန်းကလေးတွေ အများကြီး သူ့အနားကို ရောက်လာကြမှာပဲ။
ရှင်းဖုန်းရှေ့မှာဆိုရင် ယွင်ချဲ့က သူ့ကိုယ်သူ အရမ်းသာမန်ဆန်တဲ့လူတစ်ယောက်လို့ပဲ ခံစားရတယ်။ ရှင်းဖုန်းက ဘာကြောင့် သူ့ကိုပဲ ရွေးချယ်ချင်နေရတာလဲဆိုတာကို သူနားမလည်နိုင်ဘူး။
“မင်းသိလား၊ အစကတည်းက မင်းရဲ့ထူးခြားမှုက ငါ့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာ။ ငါတို့ ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ မင်းက လိမ်ပြောနေတာကိုတောင် ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ နည်းနည်းလေးမှ အားနာတာမျိုး မရှိဘူး။ မင်းလိုလူမျိုးတွေကို ငါတွေ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက အသက်ကြီးပြီး အတွေ့အကြုံများတဲ့သူတွေချည်းပဲ။ မင်းက အရမ်းငယ်သေးတာတောင် ဘာကြောင့် ဒီလောက်တည်ငြိမ်နေနိုင်တာလဲ။ တခြားသူတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိရင်တောင် မင်းလောက် တည်ငြိမ်ချင်မှ တည်ငြိမ်နိုင်မှာ။
ဒါ့အပြင် မင်းမျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ထူးခြားတဲ့အလင်းတစ်စင်းကိုလည်း ငါမြင်ခဲ့ရတယ်။ မင်းက ငါ့ကို အရင်ကတည်းက သိခဲ့ဖူးသလို၊ ငါနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးနေသလိုမျိုးပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းကို စိတ်ဝင်စားရုံပဲရှိသေးတယ်။ အဲဒီလောက်နဲ့ မင်းဆီကနေ နောက်ထပ်တစ်ခုခု လိုချင်လာတာမျိုးတော့ မရှိသေးဘူး။
ဒုတိယအကြိမ် Huai မြို့မှာ ပြန်တွေ့ကြတဲ့အချိန်မှာ မင်းက ငါ့ဆီကနေ အများကြီး တောင်းဆိုလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတောင်းခဲ့တာက နေစရာတစ်ခုပဲ။ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နစ်နာအောင်လည်း မလုပ်ချင်ဘူး။ လောဘကြီးပြီး အခွင့်ကောင်းယူဖို့လည်း မကြိုးစားဘူး။ အဲဒီအချိန်လောက်မှာပဲ မင်းကို သဘောကျမိသွားတာ ဖြစ်မယ်။
ဒါပေမဲ့ မင်းကို တတိယအကြိမ် ပြန်မတွေ့မချင်း မင်းအပေါ် ဒီလောက်တောင့်တလာမိမယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး။ မင်းက ဘဝအပေါ် တက်ကြွမှုအပြည့်ရှိပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကျတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်သလိုပဲ။ မင်းအစ်မနဲ့ ဟေးယွီကြောင့် မင်းစိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ပြီး ပြိုလဲသွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရင်ထဲ နာကျင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြောင်းကို သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ မင်းကို ချစ်မိနေပြီဆိုတာ ငါသိလိုက်ရတယ်။
ဒါကြောင့် မင်းနိုးလာတဲ့အချိန်မှာ ငါက မင်းနဲ့ ချစ်သူဖြစ်ချင်တယ်ဆိုတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့တာပဲ။ မင်းကလည်း ငါ့ကို ရက်ရက်စက်စက် ငြင်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါမျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ လက်ခံဖို့လည်း ငါ့အတွက် မခက်ခဲခဲ့ဘူး။ ငါက အလွယ်တကူ လက်လျှော့တတ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။
နောက်ပိုင်းကျတော့ မင်းက ထူးခြားရုံတင်မကဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်တတ်တဲ့သူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ငါသိလာတယ်။ မင်းသာ ငါနဲ့ ချစ်သူဖြစ်ဖို့ သဘောတူလိုက်ရင် ငါက မင်းကို အများကြီး ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်။ မင်းရဲ့အဖွဲ့ကို ချောင်ယန်အဖွဲ့နဲ့ တန်းတူအဆင့်အထိ အလွယ်တကူ မြှင့်တင်နိုင်သလို၊ ကျိုးမိသားစုကို လက်စားချေတာလည်း လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီလိုမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ငါ့ကို အားကိုးမယ့်အစား အရာအားလုံးကို ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ကြိုးစားရယူခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ ငါ့ကို ကူညီခွင့်ပေးပေမဲ့ မင်းအတွက် အရာအားလုံးကို ငါလုပ်ပေးဖို့တော့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။
ချောမောတဲ့မျက်နှာတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆင်တူနိုင်ပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုကတော့ တစ်ခုတည်းပဲရှိတယ်။ ငါ့အတွက်တော့ မင်းက အစားထိုးလို့မရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ။”
ရှင်းဖုန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း နူးညံ့ညင်သာစွာ ရှင်းပြနေတယ်။ သူ့မျက်နှာထားက အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ အဝေးက ကောင်းကင်နဲ့ တိမ်တွေကို ကြည့်ရင်း ရာသီဥတုအကြောင်း ပြောနေသလိုတောင် ထင်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ သူ့စကားတွေကို နားထောင်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။
ရှင်းဖုန်းက သူ့ကို သဘောကျနေတယ်ဆိုတာကို သူတစ်ချိန်လုံး သိထားခဲ့သလို၊ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် သတိပြုမိနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဘဝမှာ အချစ်ရေးအရ နာကျင်ခဲ့ရတဲ့အတွေ့အကြုံကြောင့် သူဟာ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုထဲကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်မသွားချင်ခဲ့ဘူး။
သူနဲ့ ရှင်းဖုန်းတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆွဲဆောင်နေကြပြီး ချစ်သူတွေလိုလည်း အဆင်ပြေပြေ ဆက်ဆံနေကြပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ဟဖို့၊ သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတ်မှတ်ဖို့ မလိုလားခဲ့ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်တဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ သူ့စိတ်အောက်ခြေမှာတော့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကြောင့် ထပ်ပြီး နာကျင်ရမှာကို ကြောက်နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူသာ နာကျင်ရပြန်ရင် ရူးသွပ်သွားလောက်အောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
သူ့ရဲ့အတွေ့အကြုံနဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အသုံးချပြီး အရင်ဘဝမှာ ဆုံးရှုံးခဲ့သမျှကို ပြန်ရယူနိုင်ခဲ့သလို အရင်ကထက်တောင် ပိုမိုအောင်မြင်မှုတွေ ရရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီအရာအားလုံးကို သူ့ရဲ့ရူးသွပ်မှုကြောင့်ပဲ ထပ်မံဆုံးရှုံးရတာမျိုးကို သူမလိုချင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ရှင်းဖုန်းက ဒီလောက်တောင် တိုက်ရိုက်ပြောလာခဲ့တယ်။ ယွင်ချဲ့အနေနဲ့လည်း သူ့ကို ဆက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားလို့ မရတော့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်းတိုးဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့။
“ရှင်းဖုန်း၊ မင်းကို ကျွန်တော် ယုံကြည်လို့ရမလား။”
အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိဘူး။ ရုတ်တရက် ယွင်ချဲ့က ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ရှင်းဖုန်းရဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့လက်သီးဆုပ်တွေက တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေတယ်။
နောက်တစ်ကြိမ် အချစ်ကို ယုံကြည်ဖို့အတွက် သူဟာ သတ္တိနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာမှု အများကြီးကို စုစည်းရယူရဦးမှာပဲ။
ရှင်းဖုန်းကတော့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးသွားပြီဖြစ်တယ်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။
ယွင်ချဲ့က ပုံမှန်ဆိုရင် သူ့ကို “ရှင်းဖုန်း” လို့ နာမည်တပ်ပြီး ခေါ်လေ့မရှိဘူး။ အများအားဖြင့်တော့ နောက်ပြောင်ပြီး “သူဌေး” လို့ပဲ ခေါ်တတ်တယ်။
ယွင်ချဲ့ရဲ့ မျက်နှာထားလေး အလေးအနက်ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရုံနဲ့ ရှင်းဖုန်းက ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ နားလည်လိုက်တယ်။ သူဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည်နူးစရာကောင်းတဲ့ အပြုံးကြီးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ရတာပေါ့။”
သူက မလိုအပ်တဲ့ ကတိစကားတွေ ထပ်မပေးခဲ့ဘူး။ ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့ရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်မယ်ဆိုတာ သူသိနေလို့ပဲ။
“ဟားဟား...”
ယွင်ချဲ့က တောက်ပတဲ့အပြုံးနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့ဆီလျှောက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက် ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချစ်သူဆက်ဆံရေးလည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းကြတာပေါ့။ သူဌေး၊ ဒီနေ့ မင်းပြောခဲ့တာတွေကို မမေ့နဲ့နော်!”
တစ်နေ့နေ့မှာ ရှင်းဖုန်းက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့အသက်ကို စတေးရရင်တောင် ရှင်းဖုန်းကို သတ်ပစ်မှာပဲ။
တစ်နည်းအားဖြင့် ရှင်းဖုန်းဟာ အရင်ဘဝမှာ လေးနှစ်ကြာအောင် ယွင်ချဲ့ဘေးမှာ အယောင်ဆောင်ပြီး နေခဲ့တဲ့ ဟန်မင်ကျယ်ထက်တောင် ပိုအရေးကြီးတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီ။ ယွင်ချဲ့ဟာ ရှင်းဖုန်းအပေါ် စစ်မှန်တဲ့ခံစားချက်ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။
ရှင်းဖုန်းကသာ သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အရင်ဘဝက ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုထက် အဆပေါင်းသန်းချီ ပိုနာကျင်ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့လက်စားချေမှုကလည်း အရင်ထက် ပိုပြီး ရူးသွပ်ပြင်းထန်လာမှာပဲ။
“မင်းကြောက်နေတဲ့အရာက ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့အချစ်ရေးလည်း သာယာပျော်ရွှင်ပါစေ။”
ရှင်းဖုန်းက ကိုယ်ကိုငုံ့ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“အာ... ဒါဆို မင်းကို နမ်းလိုက်ရမလား...”
“အင်း? ချဲ့၊ မင်းပြန်ရောက်လာပြီလား။ မစ်ရှင်သွားမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ရှင်းဖုန်းနဲ့ ယွင်ချဲ့တို့ဟာ သူတို့အိမ်နားကို ရောက်နေပြီဆိုတာကို သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယွင်ယောင်ရဲ့အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ယွင်ချဲ့က ရှင်းဖုန်းရဲ့လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သိုင်းဖက်ဖို့ လှမ်းနေတဲ့အချိန်မှာပဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ ရှင်းဖုန်းရဲ့ပခုံးကို ကျော်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ဆီ လျှောက်လာနေတဲ့ ယွင်ယောင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
တကယ်ကို အရှက်ရစရာကောင်းလိုက်တာ။
ရှင်းဖုန်းရဲ့မျက်နှာထားလည်း ချက်ချင်း မသာမယာဖြစ်သွားတယ်။ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာမှ ပေါ်လာရသလား။ ယွင်ယောင်က တကယ်ပဲ အချိန်ကိုက် ပေါ်လာပြီး အချစ်ရေးရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မျက်နှာကြီးက ဘာလို့ မသာမယာဖြစ်နေတာလဲ။ မစ်ရှင်မှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းလာလို့လား။”
သူတို့ဆီ ရောက်လာတဲ့ ယွင်ယောင်က စိတ်ရှုပ်ထွေးတဲ့အကြည့်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူက ရှင်းဖုန်းကို ပခုံးတွန့်ပြလိုက်တယ်။ ရှင်းဖုန်းကလည်း သူ့ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်က လူသွားလူလာများတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့အကြောင်းအရာကို ပြောနေကြတာဆိုတော့ အခုလို အခြေအနေမျိုးဖြစ်လာတာလည်း ရှက်စရာတော့ ကောင်းသားပဲ။
“မဟုတ်ပါဘူး။ မစ်ရှင်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ အစ်မယောင်၊ လျှောက်ပြီး အတွေးမလွန်နဲ့။ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်က အရမ်းတော်တာပဲ!”
ရှင်းဖုန်းနဲ့ အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးတဲ့နောက် ယွင်ချဲ့က သူ့အစ်မကို ရှေ့ကနေ တွန်းပို့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နောက်ကိုလှည့်ပြီး ရှင်းဖုန်းကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်တယ်။ ကြည့်ရတာ သူဟာ အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး တက်ကြွပျော်ရွှင်လာပုံရတယ်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းတော်တယ်လို့ ဘယ်သူက ကြွားဝါနေတာလဲ။”
ယွင်ယောင်က ရယ်မောရင်း သူ့မောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့အမြင်မှာတော့ သူ့မောင်က တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။
“ကျွန်တော်ပဲလေ!”
“မောက်မာလိုက်တာ၊ မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်တာ!”
ယွင်ချဲ့က “နှိမ့်ချမှု” ဆိုတဲ့စကားလုံးကို သူ့အဘိဓာန်ထဲမှာ မထည့်ထားတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက ယွင်ယောင်ရဲ့ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ညွှန်ပြလိုက်တယ်။ ကြည့်ရတာ စိတ်အခြေအနေ အတော်ကောင်းနေတယ်။
ယွင်ယောင်လည်း သူ့ကြောင့် ရယ်မောပြီး သွားဖြဲရယ်နေမိတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားတွေကို ရှင်းဖုန်းက ကြားနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ရှင်းဖုန်းရဲ့အိမ်ထဲ ဝင်သွားတဲ့အထိ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။
အခုကစပြီး သူနဲ့ ယွင်ချဲ့တို့ဟာ တကယ့်ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ!