### မသေချင်ရင် ငါ့ရှေ့ကနေ ထွက်သွား!
“ဒီအိမ်က ငါ့အိမ်ပဲ။ ငါ ဘယ်သူ့ကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးမလဲဆိုတာ ငါ့သဘောပဲ!”
ကျိုးမိသားစုထဲ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ယွင်ယောင်သည် ယခုလို ယောက္ခမကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပြောဆိုခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ယွင်ယောင်သည် သားလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကျိုးဝမ် တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ခင် တံခါးဆီသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။
“သူ့ကို တားကြစမ်း! တံခါးဖွင့်ခွင့် မပေးနဲ့!”
အဖြစ်အပျက်ကို သဘောပေါက်သွားသော ကျိုးဝမ်သည် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ယောက်သည် ခဏတာ တွေဝေသွားကြသော်လည်း မကြာမီ ယွင်ယောင် တံခါးမဖွင့်နိုင်ခင် သူမကို ပြေးဖမ်းလိုက်ကြသည်။
“လွှတ်… ငါ့ကို လွှတ်စမ်း… အဟွတ်… မင်းတို့ ယွင်ချဲ့ကို သတ်မိလိမ့်မယ်။ လွှတ်!”
“ဖြန်း! ဖြန်း!”
လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ယွင်ယောင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ချန်ချန်သည် မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ယွင်ယောင်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ရုန်းကန်နေခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ်ကလည်း ဒေါသတကြီး ပြေးလာပြီး သူမကို ပါးနှစ်ချက် အားကုန်ရိုက်ချလိုက်သည်။ ယွင်ယောင်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးရောင်လာခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသော ယွင်ချဲ့သည် တံခါးကို အားကုန်ဆောင့်တွန်းလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အထဲဝင်လာတဲ့အခါ ငါ့အစ်မကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ထားတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ရှိရင် မင်းတို့ကို အသက်ရှင်လျက် အပိုင်းပိုင်းခုတ်ပစ်မယ်!”
“မင်းလို ကောင်စုတ်လေးကများ! ဝင်နိုင်ရင် ဝင်လာခဲ့လေ။ မင်းကို ငါက ကြောက်နေရမှာလား!”
ကျိုးဝမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လိုက်သည်။ ကိုယ်ရံတော်အချို့က သူမကို ကာကွယ်ပေးနေကြသဖြင့် သူမသည် လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။
အပြင်ဘက်မှာ ယွင်ချဲ့က ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ကြားနေရသည်မှာ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေသာ ဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့ ကြောက်လန့်သွားပြီဟု ကျိုးဝမ်က ထင်လိုက်ပြီး ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။
လင်ရှောင်ဟန်ကလည်း ဟန်ဆောင်သနားသည့်လေသံဖြင့် ရှေ့တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။
“ယွင်ယောင်၊ အမေကလည်း ငါတို့အားလုံးအတွက် ကောင်းစေချင်လို့ပါ။ မင်းက အပြင်မထွက်ဖူးတော့ အပြင်မှာ လူတွေကို ကိုက်ဖြတ်နေတဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေ ဘယ်လောက်များနေပြီလဲဆိုတာ မသိဘူး။ တီဗီထဲက ဇွန်ဘီတွေလိုပဲ။ အဲဒီကောင်တွေ အိမ်ထဲဝင်လာရင် ငါတို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆို ငါ့မောင်လေးက သေရမှာပေါ့။ ဒီနေ့ အပြင်မှာရှိနေတာ မင်းရဲ့မောင်လေးသာဆိုရင်လည်း သူ့ကို အပြင်မှာ သေခိုင်းထားမှာလား?”
ယွင်ယောင်က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံးလည်း လူသားတွေဖြစ်ကြသည်။ ဒါဆို သူမ၏မောင်လေးက လူသားမဟုတ်ဘူးလား။
ဒီအချိန်မှာ ယွင်ယောင်သည် ထိုလူတွေအပေါ် လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ ကျိုးကျွင်းကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း မှန်ကန်ခဲ့ရဲ့လားဆိုတာကိုတောင် သံသယဝင်လာမိသည်။
“မင်းရဲ့မောင်လေးကို ငါ့မောင်လေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ရမှာလဲ!”
လင်ရှောင်ဟန်သည် အလိုအလျောက် ပြန်လည်ချေပမည့်စကားကို ပြောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ကိုယ်ရံတော်တွေရဲ့ ချုပ်ကိုင်ခြင်းခံထားရသော ယွင်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားဆက်မပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွင်ချဲ့က အထဲဝင်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ ထင်ထားသဖြင့် ယွင်ယောင်နဲ့ အချေအတင် ပြောနေဖို့လည်း မလိုတော့ပေ။
“ကြိုးတစ်ချောင်းသွားယူလာပြီး သူ့ကို ချည်ထားလိုက်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် တံခါးဖွင့်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ်…”
“ဦးလေး…”
“ဟိုင်း… ဟိုင်း…”
လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက ယွင်ယောင်ဆီမှာသာ ရှိနေကြသဖြင့် ချန်ချန်သည် ခုံပုလေးတစ်လုံးကို အားပြုကာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်ကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။
ကလေး၏ ကြည်လင်သော အသံလေးနှင့်အတူ လုံခြုံရေးတံခါးကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်သွားခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့သည် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဇွန်ဘီတွေသည် လူသားရဲ့အနံ့ကို ရလိုက်သည့်အခါ အရူးအမူးဖြင့် အိမ်ထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားလာကြသည်။
ယွင်ချဲ့သည် အထဲသို့ ပြေးဝင်လာသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးသည် ကြောက်လန့်လွန်း၍ တုံ့ပြန်ဖို့ပင် မေ့လျော့သွားကြသည်။ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးကြသည့်အတွက် ထိုမိစ္ဆာကောင်တွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲကြောင်း သူတို့အားလုံးထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။
“ဦးလေး!”
ချန်ချန်သည် ယွင်ချဲ့၏ ပေါင်ကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့သည် ဇွန်ဘီတွေကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားအောင် တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်ရင်း လှည့်လိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချန်ချန်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကတော့ ဓားကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် တံခါးဘက်မှ လူအုပ်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ယွင်ယောင်ကို ချုပ်ကိုင်ထားသော ကိုယ်ရံတော်နှစ်ယောက်သည်လည်း မသိစိတ်အရ သူတို့၏လက်တွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။
သေတော့မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော ယွင်ယောင်သည် မောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
“ဟင့်… ရှောင်ချဲ့၊ ရှောင်ချဲ့…”
“မငိုနဲ့တော့။ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။”
ယွင်ချဲ့သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အစ်မကိုပါ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးထင်၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အကြည့်များနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားခဲ့သည်။
တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်လိုက်တာပဲ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဖြစ်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် သူမနဲ့ ပြန်တွေ့ရတယ်။
သို့သော် ယွင်ချဲ့သည် ကျိုးထင်ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အထင်သေးသည့် အပြုံးဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီမှာ လူစုံတက်စုံနီးပါး ရှိနေကြသည်။
ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ရတာ ယခင်ဘဝတုန်းက သူတို့သည် အစ်မဖြစ်သူကို တမင်တကာ တစ်ယောက်တည်း ချန်ထားခဲ့ကြတာများလား။ သူမကို ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုရအောင် လုပ်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာလား။
ယွင်ချဲ့၏ ခန့်မှန်းချက်သည် အတော်လေး မှန်ကန်နေခဲ့သည်။ တကယ်တမ်း သူတို့လုပ်ခဲ့သည့်အရာတွေက သူ ခန့်မှန်းထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုရက်စက်ခဲ့သေးသည်။
“မေမေ၊ မငိုနဲ့နော်။ ဦးလေးက မေမေနဲ့ သားကို ကာကွယ်ပေးမှာပါ။”
စကားပြောတတ်စအရွယ်လေးဖြစ်သော်လည်း ချန်ချန်သည် သူ့မိခင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးတတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မေမေက အရင်တုန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သလို လက်ဖောင်းဖောင်းလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိခင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
ကလေးလေးသည် အလွန်ရိုးသားပြီး အပြစ်ကင်းစင်လှသည်။ ဦးလေးက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောထားခဲ့သည့်စကားကို သူ မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သူ့အမြင်မှာတော့ ဦးလေးရောက်လာသရွေ့ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်လို့မရတော့ပေ။ အပြင်မှာ လူတွေကို ကိုက်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေတောင် သူတို့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“အင်း၊ မေမေ မငိုတော့ဘူးနော်။ ချန်ချန်က တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးပဲ။”
ယွင်ယောင်သည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို မော့လိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေကို သုတ်ကာ သားလေးကို ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူက သူ့ကို ပါးရိုက်ထားတာလဲ!”
ယွင်ယောင်၏ နီရဲဖူးရောင်နေသော ပါးနှစ်ဖက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယွင်ချဲ့၏ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ယွင်ယောင်ပင် သူ့ကို ကြောက်လန့်နေသေးသော်လည်း ချန်ချန်ကတော့ လုံးဝမကြောက်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဦးလေး၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားရင်း ကျိုးဝမ်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဦးလေး၏ လည်ပင်းနားသို့ ပါးစပ်ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“မေမေက အဘွားကို အိမ်ထဲဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာ။ အဘွားက မေမေ့ကို ရိုက်တယ်။ မေမေက တံခါးဖွင့်ပေးတော့ အဘွားက မေမေ့ကို ထပ်ရိုက်တယ်…”
ချန်ချန်က အသက်ငယ်သေးပေမဲ့ မိခင်ကို ကာကွယ်ပေးချင်စိတ်ကတော့ ပြင်းထန်လှသည်။
“မင်း… မင်းကောင်စုတ်လေး!”
ချန်ချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယွင်ချဲ့သည် ကျိုးဝမ်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးဝမ်သည် ယွင်ချဲ့၏ အကြည့်ကို မဆုံမိခင်ကတည်းက ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူမသည် မသိစိတ်အရ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
ယွင်ယောင်သည် မောင်လေး၏ အင်္ကျီကို အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့။ သူက ကျိုးကျွင်းရဲ့ အမေပဲလေ။ ငါတို့ အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်ပြီး ရှောင်ဖန်ကို သွားရှာကြရအောင်။”
သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် သည်းခံပေးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ အတိအကျ မသိသေးသည့်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်က စစ်တပ်ကို လွှတ်ပြီး အပြင်က မိစ္ဆာကောင်တွေကို ရှင်းလင်းပြီးသွားသည့်အခါ ကျိုးမိသားစုက သူမ၏မောင်လေးကို လက်စားချေမှာကို သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ပါးအရိုက်ခံရတာလောက်က သူမ သည်းခံနိုင်သည်။ ဒီကိစ္စကြောင့် မောင်လေး၏ အနာဂတ်ကို ထိခိုက်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်တော့ သူမ ဘယ်တော့မှ စိတ်အေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“…”
အစ်မဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော ယွင်ချဲ့သည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။
“အစ်မ အခန်းထဲသွားပြီး အစ်မနဲ့ ချန်ချန်အတွက် လိုအပ်တာတွေ ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တာတွေပဲ ယူခဲ့။ ကျန်တာတွေကိုတော့ ငါတို့ လမ်းပေါ်ရောက်မှ ပြန်လာယူကြမယ်။”
“ဟုတ်ပြီ။”
မောင်လေးက သူမစကားကို နားထောင်ပေးလိုက်ပြီဟု ထင်သွားသော ယွင်ယောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ကို ယွင်ချဲ့ထံမှ ပြန်လည်ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ၊ ကောင်စုတ်လေး!”
သို့သော် ယွင်ယောင် အိပ်ခန်းထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားသည်နှင့် ယွင်ချဲ့သည် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျိုးဝမ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးဝမ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့က ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည့်ပုံရိပ်သည် သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဒါကလည်း သူတို့သည် မောင်နှမနှစ်ယောက်ကြား ဝင်မပါရဲကြသည့် အဓိကအကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်ကမ္ဘာကြီးကလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့က သူတို့ကို တကယ်သာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုတ်သတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူတို့ သေသွားရုံသာ ရှိတော့မည်။
“ငါ့အစ်မကို ဘယ်သူမဆို ထိခိုက်အောင်လုပ်ခဲ့ရင် ငါ သူ့အတွက် လက်စားချေမယ်။ မသေချင်ဘူးဆိုရင် ငါ့အနားကနေ ဝေးဝေးနေကြ!”
ကျိုးဝမ်ကို ကာကွယ်ပေးရန် ရှေ့တိုးလာကြသော ကိုယ်ရံတော်များကို ယွင်ချဲ့က အေးစက်စက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးဝမ်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။
“အာ့…”
“ဖြန်း! ဖြန်း! ဖြန်း! ဖြန်း!”
အခြားသူအားလုံးက လှုပ်ရှားဖို့ပင် မရဲကြတော့ပေ။
ကျိုးဝမ်သည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး အသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ယွင်ချဲ့ကတော့ လုံးဝ သနားညှာတာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမကို ပါးအကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ကျိုးဝမ်၏ နားထဲမှာ အူသံတွေ မြည်လာပြီး မျက်စိရှေ့မှာလည်း မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးတွေပါ စီးကျလာခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့သည် သူမရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အသံကို နိမ့်ချကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ မင်းကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် မင်းအတွက် ကံကောင်းလွန်းနေဦးမှာပဲ။ ကျိုးကျွင်းကို ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး တိုင်မတည်နဲ့။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ငါ မင်းဆီကို ပြန်လာဦးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ငါ့အစ်မနဲ့ ငါ့အပေါ် အကြွေးတင်ခဲ့သမျှကို တစ်ခုမကျန် ပြန်ရှင်းကြမယ်။”
စကားဆုံးသွားသည့်အခါ ယွင်ချဲ့သည် ကျိုးဝမ်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။