### အဖွဲ့မှတ်ပုံတင်ခြင်း (၁) — အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေခြင်း (၂)
ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်လေးကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ရှည်လျားတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ကလေးလေးရဲ့ နူးညံ့တဲ့လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့လည်း ဘာစကားမှမပြောဘဲ သူတို့နားကို လျှောက်လာကြသည်။
အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းရဲ့ ဝင်ပေါက်မှာ ကြော်ငြာဘုတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ အဲဒီဘုတ်ပေါ်မှာ စာလုံးအရောင်မျိုးစုံနဲ့ ရေးသားထားတဲ့ အစိုးရထုတ်ပြန်ချက်နဲ့ တစ်ဦးချင်းထုတ်ပြန်ထားတဲ့ တာဝန်အမျိုးမျိုးကို တွေ့နိုင်သည်။
ခရမ်းရောင်နဲ့ ရေးထားတဲ့ တာဝန်တွေက အများအားဖြင့် စစ်တပ်က ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ တာဝန်တွေဖြစ်ပြီး အများစုဟာ အလွန်ခက်ခဲကြသည်။ အနီရောင်နဲ့ ရေးထားတဲ့ တာဝန်တွေကတော့ အစိုးရဘက်က တရားဝင်ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ တာဝန်တွေ ဖြစ်သည်။ အဲဒီထဲမှာ အလွန်ခက်ခဲတဲ့ SSS အဆင့်တာဝန်တွေလည်း ရှိသလို သာမန်ဇွန်ဘီတွေဆီက ဇွန်ဘီအမြုတေတွေ စုဆောင်းရတဲ့ D အဆင့်လို ရိုးရှင်းတဲ့တာဝန်တွေလည်း ပါဝင်သည်။
တစ်ဦးချင်းထုတ်ပြန်ထားတဲ့ တာဝန်တွေကိုတော့ အနက်ရောင်စာလုံးတွေနဲ့ ရေးထားကြသည်။ အဲဒီတာဝန်အများစုက လူပျောက်ရှာဖွေခြင်းနဲ့ ပစ္စည်းပျောက်ရှာဖွေခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ကြည့်ရတာ ရိုးရှင်းသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အများစုက ပိုပြီးခက်ခဲကြသည်။ ဒါ့အပြင် တစ်ဦးချင်းက ပေးတဲ့ဆုကြေးတွေဟာ စစ်တပ်နဲ့ အစိုးရက ပေးတဲ့ဆုကြေးတွေလို မများပြားကြပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း လူအများစုက အစိုးရနဲ့ စစ်တပ်က ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ တာဝန်တွေကိုပဲ ပိုပြီး လက်ခံလုပ်ကိုင်ချင်ကြတာ ဖြစ်သည်။
မထူးဆန်းပါဘူး။ ယွင်ချဲ့နဲ့ သူ့အဖွဲ့ဝင်တွေ အထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းရရှိသွားကြသည်။ သူတို့က ဘေးဘီဝဲယာကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အောက်ဆုံးဘက်ရှိ ကောင်တာဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကြသည်။
“တာဝန်လက်ခံမှာလား၊ အဖွဲ့မှတ်ပုံတင်မှာလား။”
ကောင်တာနောက်က ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးရဲ့ သဘောထားက ဆိုးရွားလွန်းသည်။ သူမက ခေါင်းတောင်မမော့ဘဲ မေးလိုက်တာ ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင်သာဆိုရင် သူမရဲ့ ဒီလိုဝန်ဆောင်မှုပေးပုံကြောင့် တိုင်ကြားချက်တွေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရရှိလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့ အသက်ရှင်ဖို့တောင် အလွန်ခက်ခဲနေပြီဖြစ်လို့ ဘယ်သူက ဝန်ဆောင်မှုကောင်းမကောင်းကို ဂရုစိုက်နိုင်တော့မှာလဲ။ ပိုပြီး တိုက်ရိုက်ပြောရရင် ဂုဏ်သိက္ခာက ဗိုက်ပြည့်စေနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့က အဲဒီဂုဏ်သိက္ခာကိုတောင် ဝါးစားပစ်ကြလောက်သည်။ လက်ရှိအခြေအနေမှာ လူ့အခွင့်အရေးနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလို အရာတွေဟာ လုံးဝအရေးမပါတော့ပါဘူး။
“အဖွဲ့မှတ်ပုံတင်မှာပါ။”
ယွင်ချဲ့က အရင်ဘဝကတည်းက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွေနဲ့ အသားကျနေပြီဖြစ်လို့ စိတ်မဆိုးခဲ့ပါဘူး။ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့လည်း အတက်အကျမျိုးစုံကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြတာကြောင့် ဒီလိုကိစ္စအသေးအဖွဲကို အာရုံစိုက်နေမှာ မဟုတ်ပေ။
“ဖတ်…”
ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ကိုယ်ကိုငုံ့ပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ကောင်တာပေါ်ကို ဝုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းမော့လာတဲ့အခါ မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်မရှည်မှုတွေ အထင်းသားပေါ်နေသည်ကို သူတို့အားလုံး မြင်လိုက်ကြရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ သူမရဲ့သဘောထားက ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက အရမ်းချိုမြိန်တယ်လို့ ကိုယ့်ဘာသာထင်နေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလာသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ ခုနက အဖွဲ့တချို့ကြောင့် စိတ်တိုနေခဲ့လို့ပါ။ အဖွဲ့မှတ်ပုံတင်မှာ ဟုတ်တယ်နော်။ ဒါဆို အဖွဲ့နာမည်၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နာမည်၊ အဖွဲ့ဝင်အရေအတွက်၊ အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ အထူးစွမ်းရည်အမျိုးအစားနဲ့ စွမ်းရည်ဂုဏ်သတ္တိတွေကို ဒီမှာ ဖြည့်ပေးပါ။”
အသက်သုံးဆယ်ကျော်လောက် ရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ အမျိုးသမီးက ကိုယ်ကိုငုံ့ပြီး ဖောင်ပေါ်က နေရာတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလာသည်။ သူမရဲ့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် အခြားသူတွေကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မတရားဆက်ဆံခံလိုက်ရသလို ခံစားလာကြသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်လေးကို ချီထားရင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ချန်ချန်လေးကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်ကြီး။”
“အ… အဒေါ်ကြီး…”
အမျိုးသမီးက အဲဒီခေါ်ပုံကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး ချန်ချန်လေးကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အနေခက်သလို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကလေးလေးရေ၊ မှတ်ထားနော်။ အဒေါ်ကြီးလို့ မခေါ်ရဘူး။ အစ်မလို့ ခေါ်ရမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ချန်ချန်လေးက မျက်ခုံးလေးတွေကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ သူကတော့ အဲဒီစကားကို လုံးဝသဘောမတူတဲ့ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ လိမ္မာပါးနပ်စွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်လေးကို ချီထားရင်း နောက်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးမှာ ကလေးတစ်ယောက် ပါလာတာကြောင့် အမျိုးသမီးတွေက သူ့ကို ရည်းစားရှိပြီးသား၊ ချဉ်းကပ်လို့မရတဲ့သူလို့ ထင်နေကြပုံရသည်။ ဒါကြောင့် သူ့အပေါ် အာရုံစိုက်သူ သိပ်မရှိခဲ့ပါဘူး။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲဒါလေးကို လွှတ်ပေးလို့ရမလား။”
ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ အနည်းငယ် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်လာကြသည်။ အကြောင်းကတော့ အမျိုးသမီးရဲ့လက်က ဖောင်ပေါ်မှာ ဖိထားတုန်းပဲ ဖြစ်နေလို့ပါ။
“အော်… နားမလည်တာရှိရင် ကျွန်မကို မေးလို့ရပါတယ်နော်။”
အဲဒီနောက် အမျိုးသမီးက ကျိုးဇယ်ယွီကို မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။ အဲဒါကြောင့် ကျိုးဇယ်ယွီရဲ့ ဆံပင်တွေတောင် ထောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ဖောင်ကို ချက်ချင်းကောက်ယူပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ လုဟိုင်ရွှမ်းကလည်း သူ့ရှေ့ကနေ ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ လျှောက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေရင် အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်စပစ်တာတွေကြောင့် စိတ်ပြောင်းသွားပြီး အမှားလုပ်မိတော့မယ်ဆိုတာ သိနေကြသည်။
“ဦးလေး၊ ခုနက အဒေါ်ကြီးက ဘာလို့ သူ့ကို အစ်မလို့ခေါ်ခိုင်းတာလဲ။ သူ့ကို အဒေါ်ကြီးလို့ပဲ ခေါ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အင်း… သူက မင်းအစ်မဖြစ်ဖို့ အသက်အရွယ်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေလို့ ဖြစ်မယ်။ ချန်ချန်က ငယ်သေးတော့ နားမလည်သေးဘူးလေ။ မိန်းကလေးတွေက ကိုယ့်အသက်အရွယ်နဲ့ မလိုက်တော့ရင်တောင် အဒေါ်ကြီးလို့ အခေါ်ခံရတာထက် အစ်မလို့ အခေါ်ခံရတာကို ပိုကြိုက်ကြတယ်။”
“အော်… ဒါဆို နောက်ဆို တခြားမိန်းမတွေကိုလည်း ‘အစ်မ’ လို့ပဲ ခေါ်ရမှာလား။”
“မင်း အဲဒီလို မခေါ်ချင်ဘူးလား။”
“ဟုတ်တယ်။ မေမေက လိမ္မာတဲ့ကလေးဆိုတာ မလိမ်ရဘူးလို့ ပြောထားတယ်။ ချန်ချန်က လိမ္မာတဲ့ကလေး ဖြစ်ချင်တယ်။”
“အော်… ဒီလိုကိုး။ ဒါဆို နောက်ဆို မင်းခေါ်ချင်သလိုသာ ခေါ်ပါ။ ကိုယ့်ဆန္ဒနဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး လုပ်စရာမလိုဘူး။ ဦးလေး နားလည်တယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့…”
သူတို့က အဲဒီနေရာကနေ ထွက်လာခဲ့ကြပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းကို အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းရဲ့ ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ကြရသည်။
ကောင်တာနောက်က အမျိုးသမီးကတော့ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မျက်နှာကြီး နီရဲနေသည်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ရယ်မောနေကြပြီး သူမကို စိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြောင်နေကြသည်။ ယွင်ချဲ့က မှတ်ပုံတင်ရေးတာဝန်ခံဖြစ်တဲ့ ဆွန်သခင်မကို သွားစော်ကားမိတာဟာ မိုက်မဲလွန်းတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြသည်။
ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ သန့်ရှင်းတောက်ပတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ လန်းဆန်းနေတဲ့ အသွင်အပြင်ကို မနာလိုဖြစ်နေကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန်းမထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အဖွဲ့တချို့ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ရှိနေကြသည်။
သူတို့ မနာလိုမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောရင်တော့ လိမ်ရာကျမှာပဲ။ အရင်လို သန့်ရှင်းတဲ့အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ပြီး နေထိုင်နိုင်ဖို့ ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားရဦးမယ်လေ။ အသက်ရှင်နေနိုင်တာကိုက ကံကောင်းခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်နေပြီ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က မနာလိုစိတ်ကြောင့် အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးမသွားခဲ့ကြပါဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဖြစ်ပြီး ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်းမှာတင် သူတို့ သင်ခန်းစာရခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ အဲဒါကတော့ သူများကိစ္စထဲ ဝင်ပါမိရင် ကိုယ့်အတွက် ဒုက္ခပြန်ရောက်လာနိုင်ခြေ အလွန်များတယ်ဆိုတာပဲ ဖြစ်သည်။
အဲဒီနေရာမှာ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်တဲ့သူတွေကတော့ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။
ယွင်ချဲ့က အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အန္တရာယ်မရှိတဲ့သူတစ်ယောက်လို၊ အားနည်းနွဲ့နယ်သလိုတောင် ထင်ရသည်။ သူက ပုံမှန်ဆိုရင် အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို လိုက်ပြီး အာရုံစိုက်တတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လုံးဝစိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိသွားပြီဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။
ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ အလုပ်ခိုင်းစရာကောင်လေးကလည်း သူ့နောက်မှာ ရှိနေသေးတယ်လေ။
အင်း… ကြည့်ရတာ ရှင်းဖုန်းဟာ ယွင်ချဲ့ရဲ့ တစ်သက်တာ အလုပ်ခိုင်းစရာကောင်လေး ဖြစ်သွားတော့မယ့်ပုံပါပဲ။