### လင်ကျန်းနယ်မြေမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်

လင်ကျန်းမြို့ဟာ ဟွိုင်မြို့နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ ကီလိုမီတာ ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ကွာဝေးပြီး အရင်တုန်းကဆို ကားနဲ့သွားရင် တစ်ရက်ထက် ပိုမကြာခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်ပြီးနောက်မှာတော့ ကီလိုမီတာ ရာဂဏန်းဆိုတာ ဘယ်သူ့အတွက်မှ တိုတောင်းတဲ့ ခရီးအကွာအဝေး မဟုတ်တော့ဘူး။

ဇွန်ဘီတွေ ရှိနေတာအပြင် ဥပဒေစည်းမျဉ်းတွေ မရှိတော့တဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးဟာ လူ့သဘာဝကို အကြီးအကျယ် စမ်းသပ်နေခဲ့တယ်။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ဥပဒေသတ်မှတ်ချက်တွေရဲ့ အောက်ဆုံးစည်းမျဉ်းတွေကိုတောင် အချိန်မရွေး ချိုးဖောက်နိုင်ကြတယ်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ယွင်ယောင်လို စိတ်သဘောထားအကောင်းဆုံးသူတစ်ယောက်တောင် အသက်ရှင်ချင်ရင် သူတစ်ပါးအပေါ် ရက်စက်တတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို လက်ခံနားလည်သွားခဲ့ကြတယ်။

ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့ဟာ နောက်ဆုံးတွင် လင်ကျန်းမြို့ရဲ့ နယ်စပ်ကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘယ်သူမှ ယွင်ချဲ့ကို ရုတ်တရက် ဟေးယွီ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ၊ ဘာကြောင့် သူတို့သွားမယ့်နေရာက လင်ကျန်းမြို့ဖြစ်နေတာလဲလို့ မမေးခဲ့ကြဘူး။ သူတို့ဟာ ခရီးတစ်လျှောက် ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကို တူးဖော်စုဆောင်းခဲ့ကြတယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ခေါင်းကို ခွဲဖွင့်ပြီး အမြုတေထုတ်ယူရတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့တစ်ယောက်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူအားလုံး အန်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေရင် နောက်ဆုံးမှာ အသားကျသွားတတ်ကြတာပဲ။ လူသားတွေဆိုတာ ဒီလိုမျိုးပဲ။ ခံနိုင်ရည်ရှိသလို ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့လည်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေနိုင်ကြတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေါ့၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကိုလည်း စုဆောင်းခဲ့ကြသေးတယ်။

ယွင်ချဲ့က သူ့မှာ နေရာလွတ်စွမ်းရည် ရှိနေတာကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ဘူး။ ပထမအချက်က သူဟာ ရံဖန်ရံခါ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပစ္စည်းတွေကို လေထဲကနေ ထုတ်ယူပြတတ်တယ်။ ဒုတိယအချက်ကတော့ ယွင်ချန်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရနိုင်တာကြောင့်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နေရာလွတ်ဟာ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းထားနိုင်ရုံသာမက အံ့ဩဖွယ်ကောင်းတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်များစွာလည်း ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ အဲဒီလူတစ်ယောက်ကို လုံးဝယုံကြည်စိတ်ချနိုင်တဲ့အထိ မရောက်မချင်း ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။

“ရှေ့က ဓာတ်ဆီဆိုင်ကို ကျော်သွားရင် လင်ကျန်းမြို့ထဲကို ဝင်ရတော့မယ်။ ရေဒီယိုသတင်းအရဆိုရင် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းက လင်ကျန်းမြစ်ရဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ရှိတယ်။ အဲဒီကို ရောက်ဖို့ လင်ကျန်းမြို့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို ဖြတ်သန်းရဦးမှာ။ ဒီနေ့တော့ ရောက်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။”

SUV ကားထဲမှာ ကျန်းယာဖေးက မြေပုံကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့တာ ဆယ်ရက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ရေနဲ့လျှပ်စစ်မီး ဖြန့်ဖြူးရေးစနစ်တွေဟာ လုံးဝ ပျက်စီးရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။ ငါးရက်မြောက်နေ့မှာတော့ နေရာအနှံ့အပြားမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းတွေ စတင်တည်ထောင်ခဲ့ကြတယ်။ အင်တာနက်ကနေ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေးပို့လို့ မရတော့တာကြောင့် အခြေစိုက်စခန်းတွေရဲ့ တည်နေရာတွေကို အရင်ခေတ်ကလို ရေဒီယိုကနေတစ်ဆင့်ပဲ ထုတ်လွှင့်ကြေညာခဲ့ကြတယ်။

သူတို့လည်း အဲဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ အများကြီး ရရှိခဲ့ကြပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က လင်ကျန်းမြို့ကို သွားမယ်လို့ ပြောထားတာကြောင့် အဲဒီ所谓 ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းတွေထဲကို တစ်ခါမှ ဝင်မသွားခဲ့ကြဘူး။

“တစ်ညလောက် နေဖို့နေရာရှာပြီး မနက်ဖြန်မှ မြို့ထဲဝင်ကြတာပေါ့။”

ကျိုးဇယ်ယွီက မြေပုံကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်က မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

အခုနောက်ပိုင်းမှာ သူတို့အားလုံး ဇွန်ဘီတွေ ပိုပိုပြီး သန်မာလာကြတာကို သတိထားမိခဲ့ကြတယ်။ ညဘက်မှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကလည်း လူသားတွေထက် ပိုပြီး ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ကြတယ်။ ရှေ့မှာ လူဦးရေထူထပ်တဲ့ မြို့ကြီးရှိနေတဲ့အချိန် ညဘက်မှာ အဲဒီမြို့ထဲကို ဝင်သွားတာဟာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာနဲ့ မခြားဘူး။

“ရှေ့က ဓာတ်ဆီဆိုင်မှာပဲ တည်းကြရအောင်။ ကားဆီဖြည့်လို့ရမရလည်း ကြည့်ကြတာပေါ့။”

ယွင်ချဲ့က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဒီည ဘယ်မှာတည်းမလဲဆိုတာကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

“ကောင်းပြီ။ ယဲ့ဟန်၊ ဓာတ်ဆီဆိုင်ထဲကို မောင်းဝင်လိုက်တော့။”

ကျိုးဇယ်ယွီက ကားမောင်းနေတဲ့ လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ ပခုံးကို လှမ်းပုတ်လိုက်တယ်။

လန်ယဲ့ဟန်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ယွင်ချန် ဇွန်ဘီဖြစ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူဟာ ပြုံးတာ၊ စကားပြောတာတွေကို အတော်လေး လျှော့ချလိုက်တယ်။ နေ့တိုင်း ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖြတ်နေရင်း ရရှိလာတဲ့ ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကိုလည်း ယွင်ချဲ့ဆီ အားလုံးပေးအပ်ခဲ့တယ်။

ဒီအချိန်မှာတော့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်နေတယ်။ ယွင်ချန်ကို တွေ့ချင်နေတယ်ဆိုတာကို လူတိုင်း မြင်နိုင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ သူ့ကို အဲဒီအခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ ယွင်ချန်ကို နေရာလွတ်ထဲကနေ အပြင်ထုတ်ပြီး ပြန်သွင်းပေးရတာဟာ သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို အများကြီး ကုန်ဆုံးစေလို့ပဲ။ အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်တဲ့အခါမှသာ ယွင်ချန်ကို အပြင်ထုတ်ပေးဖို့ သူ စီစဉ်ထားတယ်။

ဓာတ်ဆီဆိုင်ဟာ သိပ်မကြီးဘူး။ နှစ်ထပ်အိမ်တစ်လုံးတည်းသာ ရှိတဲ့ ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အိမ်ထဲမှာ အလင်းရောင် လုံးဝမရှိသလို အပြင်မှာလည်း ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မှ မရှိနေတာပဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးဟာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။

“အခြေအနေက မမှန်ဘူး။ အားလုံး သတိထားကြ!”

ယွင်ချဲ့က ပြောရင်း ချန်ချန်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ချည်နှောင်ဖို့ ကြိုးသိုင်းကြိုးတွေကို ယူလိုက်တယ်။ ချန်ချန်လေးကလည်း အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်ကို လက်ညှိုးထောင်ပြီး တိတ်တိတ်နေရမယ်ဆိုတဲ့ အမူအရာကို လုပ်ပြရင်း မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ဘယ်ညာ လိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

“ဟုတ်ပြီ။”

ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ အခြားသူတွေက တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖရဲသီးဓားတွေကို ကိုင်ဆွဲလိုက်ကြတယ်။

ကားမောင်းဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ လန်ယဲ့ဟန်က အရင်ဆုံး ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အိမ်ဆီကို ချဉ်းကပ်သွားခဲ့တယ်။ ယွင်ချဲ့က သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားပြီး လုဟိုင်ရွှမ်းက ယွင်ချဲ့ရဲ့နောက်မှာ လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။ သူ့မှာ အထူးစွမ်းရည် မရှိပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲလေ။ နောက်မှာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူး။

“ဟေး… ဒီမှာ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်နဲ့ ချောမောတဲ့ ယောက်ျားလေးတချို့ ရှိနေပါလား။”

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက မလိုအပ်ခဲ့သလိုပါပဲ။ သူတို့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အိမ်ထဲမှာ အလင်းရောင်တွေ ချက်ချင်း လင်းထိန်လာခဲ့တယ်။ ဖယောင်းတိုင်အချို့ကလည်း မီးတောက်လျက်ရှိနေတယ်။

အိမ်ထဲမှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ဒါဇင်ခန့်က သူတို့ကို မဖွယ်မရာ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ သူတို့အနားက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ အဝတ်အစားမရှိတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် လဲလျောင်းနေခဲ့တယ်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ အဝတ်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေမှာ ဒဏ်ရာအညိုအမည်းတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်။ အထူးသဖြင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ပိုပြီး ဆိုးရွားနေခဲ့တယ်။ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သွေးစွန်းရာတွေနဲ့… တခြားအရည်စွန်းထင်းရာတွေတောင် ရှိနေသေးတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုအဖြစ်ဆိုးမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို ခန့်မှန်းဖို့ မခက်ခဲပါဘူး။