### ရွှေဓာတ်စွမ်းအားကို ချိုးဖျက်ခြင်းနှင့် ကျန်းယာဖေးနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း
“ဟေး… ဒါက ရွှေဓာတ်စွမ်းအားနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ သံချပ်ကာအင်္ကျီပဲ မဟုတ်လား။ ငါ စမ်းကြည့်လို့ရမလား။”
ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြားထဲကနေ အထေ့အငေါ့ပါပါ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အားလုံး ဘာဖြစ်မှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပဲ လူတစ်ယောက်က ခုန်ထွက်လာပြီး လက်ထဲက ထက်မြက်တဲ့ ဖရဲသီးဓားနဲ့ ပါမောက္ခဝမ်ကို တည့်တည့် ခုတ်ချလိုက်တယ်။
“ခလန်!”
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့ သတ္တုသံချပ်ကာ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်မှာ ချိုင့်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့ရတယ်။
“သောက်ကျိုးနည်း! ရွှေဓာတ်စွမ်းအားပဲကွ!”
ကျိုးဇယ်ယွီက ကွေးညွတ်သွားတဲ့ ဖရဲသီးဓားကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။ ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့ သတ္တုသံချပ်ကာကို အပြတ်မခုတ်နိုင်ခဲ့တာကြောင့် သူ သိသိသာသာ မကျေနပ်နေဘူး။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ကျန်တဲ့သူတွေကို သွားရှင်းလိုက်။ ဒီအဘိုးကြီးကို ငါ တိုက်မယ်။”
“အင်း!”
လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ပါမောက္ခဝမ်ကို ရှောင်ကွင်းကာ သူ့နောက်မှာရှိနေတဲ့ လူတွေဘက်ကို တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတယ်။
“လေ… မင်းမှာလည်း လေဓာတ်စွမ်းအား ရှိတာလား။”
ပခုံးပေါ်က ချိုင့်ဝင်နေတဲ့နေရာကို လက်နဲ့အုပ်ထားရင်း ပါမောက္ခဝမ်က သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။
အစပိုင်းတုန်းက သူ့မှာ စွမ်းအားထူးခြားမှု ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုလို့တောင် ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လန်ယဲ့ဟန်မှာလည်း စွမ်းအားထူးခြားမှု ရှိနေသလို ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ဒီလူမှာလည်း ရှိနေပြန်တယ်။
“စွမ်းအားထူးခြားမှုဆိုတာ မင်းတစ်ယောက်တည်းမှာပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
ကျိုးဇယ်ယွီက ဖရဲသီးဓားကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်တယ်။
တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း စွမ်းအားထူးခြားမှုကို အခုမှပဲ ပိုင်ဆိုင်လာတာ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ လမ်းတစ်လျှောက် လာခဲ့ကြတုန်းက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ရဲ့ ကုတ်ခြစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ယွင်ချဲ့ပေးထားတဲ့ စမ်းရေကို သောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ပြည့်နှက်လာသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။
ယွင်ချဲ့ကိုတောင် အဲဒီအကြောင်း ပြောပြဖို့ အချိန်မရသေးဘူး။ အခုမှပဲ သူ့မှာ လေဓာတ်စွမ်းအား နိုးထလာပြီဆိုတာ သေချာသွားခဲ့တာပဲ။
“မင်း…”
ပါမောက္ခဝမ်ဟာ ဒေါသထွက်သလို မနာလိုစိတ်လည်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ့စွမ်းအားကို အတင်းအကျပ် စတင်အသုံးပြုလိုက်ရင်း လူအုပ်ကို အားပေးလိုက်တယ်။
“မကြောက်ကြနဲ့။ သူတို့မှာ လူသုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်။ အားလုံး အတူတူ ဝိုင်းတိုက်ကြ!”
“ဟုတ်… ဟုတ်တယ်!”
လူတွေဟာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ပါမောက္ခဝမ်က ဦးဆောင်ပေးနေတဲ့အတွက် သူတို့ထဲက အတော်များများ ရှေ့ထွက်လာကြတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့အားလုံးဟာ ငယ်ရွယ်တဲ့ လူငယ်တွေချည်းပဲလေ။ ကြောက်လန့်နေကြပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာတော့ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ရဲတင်းသလို လုပ်တတ်ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်အသက်အန္တရာယ်နဲ့ သက်ဆိုင်လာတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။
“သောက်ကျိုးနည်း! မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ အားလုံး ဖယ်နေကြ!”
“အား!”
အချင်းချင်း ရိုက်နှက်တိုက်ခိုက်မှုတွေဟာ ချက်ချင်းပဲ စတင်ဖြစ်ပွားသွားခဲ့တယ်။
ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ဟာ လူအုပ်ကြားမှာ ဝိုင်းပတ်ခံလိုက်ရတယ်။ သူတို့ဟာ တကယ်တမ်း လူသတ်ချင်နေကြတဲ့သူတွေ မဟုတ်တာကြောင့် ဇွန်ဘီတွေကို တိုက်ခိုက်သလို လူသားတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ သုံးယောက်စလုံး ဒဏ်ရာရလာကြတယ်။
အထူးသဖြင့် စွမ်းအားထူးခြားမှု မနိုးထသေးတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းဟာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး လူတစ်စုရဲ့ ကန်ကျောက်ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံနေရတယ်။
“ဖတ်! ဖတ်! ဖတ်!”
“အားးး!”
ရုတ်တရက် ထူးဆန်းတဲ့အသံတစ်ခုကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရတယ်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ လူအတော်များများ အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားကြတယ်။ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်တောင် အံ့အားသင့်သွားပြီး တိုက်ခိုက်နေတာကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြတယ်။
“ဖယ်ကြစမ်း!”
“အားးး!”
အခြေအနေကို သေချာမမြင်ရသေးခင်မှာပဲ ရေခဲတုံးတွေလို အေးစက်တဲ့အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ခဏမှာ လျှပ်စီးတစ်စင်းဟာ လေထုကို ထိုးဖောက်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှာရှိနေတဲ့ လူတစ်ဒါဇင်ကျော် မြေပြင်ပေါ် ချက်ချင်း လဲကျသွားကြတယ်။ သူတို့ဟာ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ကွေးညွတ်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေကြတယ်။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ မင်းသာ နည်းနည်းနောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာရင် ငါတို့ သေသွားလောက်ပြီ!”
လူတွေ အံ့အားသင့်နေကြတဲ့အချိန်မှာ ကျိုးဇယ်ယွီဟာ ဝိုင်းပတ်ခံထားရတဲ့နေရာကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။
သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေတာ မြင်လိုက်ရတဲ့ ယွင်ယောင်ဟာ ယွင်ချဲ့နဲ့အတူ ရောက်လာပြီး လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝင်ကာ သူ့ကို ကူထူပေးလိုက်တယ်။
“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“အင်း… ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။”
ယွင်ယောင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းဟာ ယွင်ချဲ့တို့အနားကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။
“အား… ပူတယ်! ကယ်ကြပါဦး… ကယ်ကြပါ!”
“အားးး!”
ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတွေ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး မီးလောင်နေတဲ့ လူအနည်းငယ်ဟာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေဟာ ကြောက်လန့်တကြား ချက်ချင်း လူစုခွဲပြီး ထွက်ပြေးကြတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာမှ ယွင်ချဲ့တို့ဟာ မီးလောင်နေတဲ့လူတွေရဲ့ နောက်မှာ ရပ်နေသူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။
လန်ယဲ့ဟန်ပဲ ဖြစ်တယ်။
“လန်ယဲ့ဟန်၊ မင်း…”
အပြင်းအထန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတဲ့ ပါမောက္ခဝမ်ဟာ လန်ယဲ့ဟန်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပေမဲ့ သူ့လက်ချောင်းတွေက တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။
လန်ယဲ့ဟန်ကတော့ သူ့ရဲ့အော်ဟစ်သံကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အခြားသူတွေရဲ့ အော်သံတွေ၊ လေထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ မီးလောင်နံ့တွေကိုလည်း လျစ်လျူရှုထားရင်း ယွင်ချဲ့ဆီကို တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့တယ်။
“ရှောင်ချန်ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ခဲ့တာ သူတို့ပဲ။”
လန်ယဲ့ဟန်က သူလုပ်ခဲ့တာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ရှင်းပြလိုက်တယ်။
“အင်း၊ ကျေးဇူးပဲ။ ကျန်တာကို ငါ ဆက်လုပ်လိုက်မယ်။”
ဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ ကျားသစ်တစ်ကောင်လို လျင်မြန်သွက်လက်စွာ ရှေ့ကို တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။ မီးလောင်နေတဲ့ လူအနည်းငယ်ကို တိုက်ရိုက် ဓားနဲ့ ခုတ်သတ်လိုက်တယ်။
“အားးး!”
အဲဒီလူတွေဟာ အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားကြတယ်။
“မင်း… မင်း… မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ!”
ယွင်ချဲ့က သူတို့ဆီကနေ ပြန်လှည့်လာပြီး ပါမောက္ခဝမ်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပါမောက္ခဝမ်ဟာ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ နောက်ကို ခြေလှမ်းဆုတ်သွားခဲ့တယ်။
ယွင်ချန်နဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်တူတဲ့ ဒီလူဟာ မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘဲ လူအတော်များများကို သတ်ပစ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်အာရုံက ဒီလူဟာ ဇွန်ဘီတွေထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောနေခဲ့တယ်။
“မင်းရဲ့ ရွှေဓာတ်စွမ်းအားနဲ့ ငါ့ဓား ဘယ်ဟာက ပိုသန်မာလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်ရုံပါပဲ။”
ယွင်ချဲ့ဟာ ရုတ်တရက် ပါမောက္ခဝမ်ဆီကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်သွားခဲ့ပြီး လက်ထဲက ဓားနဲ့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်တယ်။
“ဖတ်!”
“အား!”
သတ္တုသံချပ်ကာဟာ ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေသွားခဲ့တယ်။ ပါမောက္ခဝမ်ဟာ အော်ဟစ်ချိန်တောင် မရလိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့တယ်။
“အားးး! လူသတ်နေကြပြီ! တစ်ယောက်ယောက် လူသတ်နေတယ်!”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားကစားရုံတစ်ခုလုံးမှာ အော်ဟစ်သံတွေ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တယ်။ လူတိုင်းဟာ ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားကြတယ်။
ဇွန်ဘီတွေထက်တောင် ယွင်ချဲ့ကို ပိုကြောက်နေကြတယ်။
“ဟူး… ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ။”
ကျိုးဇယ်ယွီက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့နဲ့အတူ နှစ်ရက်လောက် လိုက်ပါလာပြီးနောက် သူဟာ အရင်ကလို ဖြူစင်ရိုးသားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုလို လူသားတွေကို တကယ်တမ်း သတ်ဖြတ်ရတာကတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ ဖြစ်တယ်။
သူ ကြောက်ရွံ့နေမိပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကို ဘယ်သူမှ တားနိုင်မှာ မဟုတ်သလို ဘယ်သူမှလည်း တားဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။
သူတို့ကြောင့်သာ မဟုတ်ခဲ့ရင် ယွင်ချန်ဟာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
“သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်!”
ဒဏ်ရာတွေကြောင့် နာကျင်နေတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းဟာ ရုတ်တရက် အားအင်ပြန်ပြည့်လာသလို ပြောလိုက်တယ်။
သူတို့အားလုံးဟာ ဒီလိုအပြစ်ဒဏ်မျိုးနဲ့ ထိုက်တန်ကြတယ်။
ယွင်ချဲ့က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ဟာ သူ့အကြည့်ကို ခံစားမိတာနဲ့ မသိမသာ နောက်ဆုတ်သွားကြတယ်။ ယွင်ချဲ့ရဲ့ အင်အားဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ သူတို့ တကယ်ကို အံ့အားသင့်နေကြတယ်။
ယွင်ချဲ့က တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ချည်နှောင်ထားတဲ့ လူတွေရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တစ်စက္ကန့်တောင် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ယွင်ချဲ့ဟာ သူတို့ကို ဆက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ထောင့်တစ်နေရာမှာ စုပြုံပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ထိုင်နေကြတဲ့ လူရာနဲ့ချီရှိတဲ့ လူအုပ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“အပြင်မှာရှိနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေက ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ သူတို့ထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်ရင်တောင် ငါ့လက်တွေ ညစ်ပတ်သွားရုံပဲ ရှိမယ်။”
ယွင်ချဲ့က အဲဒီလူတွေကို နောက်တစ်ချက်တောင် မကြည့်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီလူတွေဟာ သူ့လက်နဲ့ သတ်ပစ်ခံရဖို့တောင် မထိုက်တန်ကြဘူး။
“သွားကြစို့။”
ပြဿနာအားလုံးရဲ့ အဓိကတရားခံ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ယွင်ချန်အတွက်လည်း သူတို့ လက်စားချေပြီးသွားပြီပဲ။
“ခဏနေပါဦး!”
ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့နဲ့ အခြားသူတွေဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်လိုက်ကြတယ်။
လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ သူတို့ဆီကို အပြေးအလွှား လျှောက်လာခဲ့တယ်။
“အခုနက ကျွန်မတို့ကို ကယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မနာမည်က ကျန်းယာဖေးပါ။ ကျွန်မက ဟွိုင်တက္ကသိုလ်မှာ ဒုတိယနှစ် တက်နေတဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မလည်း ရှင်တို့နဲ့အတူ လိုက်လို့ရမလား။”
ကျန်းယာဖေးဟာ အရင်တုန်းက သူတို့ကို အရင်ဆုံး ချည်နှောင်ထားဖို့ အကြံပြုခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးပဲ ဖြစ်တယ်။
သူမဟာ လှပပေမဲ့ အရပ်မမြင့်ဘူး။ အရပ်က ၁.၆ မီတာလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမဟာ အားနည်းတဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်ဘာသာ ဒီလိုတောင်းဆိုဖို့ နည်းနည်းတော့ အားနာနေမိပေမဲ့ သူမဟာ ယွင်ချဲ့ကို မျက်လုံးချင်း တည့်တည့်ဆုံပြီး မတွန့်မဆုတ် ကြည့်နေခဲ့တယ်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရပါဘူး။ အခုနက ရှင်တို့ရဲ့ စွမ်းအားထူးခြားမှုတွေကို မြင်ပြီး ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုစွမ်းအားမျိုး နိုးထလာသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒါ ဘာစွမ်းအားမျိုးလဲဆိုတာတော့ မသိသေးပေမဲ့ ရှင်တို့နဲ့အတူ လိုက်နိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကိုလည်း လက်ခံပေးပါ။ အဲဒီလူတွေကို ထပ်ပြီး မတွေ့ချင်တော့ဘူး။”
ကျန်းယာဖေးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်တယ်။
အရင်က သူမဟာ ဆရာတွေနဲ့ အတန်းဖော်တွေ စွန့်ပစ်ထားတာကို ခံခဲ့ရရုံသာမက သူတို့ကြောင့် သေဆုံးလုနီးပါးအထိတောင် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအတွေ့အကြုံတွေက သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးအပေါ်ထားတဲ့ အမြင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တယ်။
အခု ယွင်ချဲ့တို့အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ဟာ ယုံကြည်အားကိုးလို့ရမယ့်သူတွေလို သူမ မသိမသာ ခံစားမိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူမဟာ သတ္တိမွေးပြီး ယွင်ချဲ့ကို တောင်းဆိုဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ အခြားသူတွေကတော့ ဘာမှမပြောကြဘူး။ သူတို့အားလုံးဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယွင်ချဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
“အခုနက မင်းလည်း မြင်ခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ငါ လူသတ်တဲ့အခါ မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘူး။ ငါတို့နဲ့ လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို လက်ခံနိုင်ရမယ်။ လိုအပ်လာရင် ငါနဲ့အတူ လူသတ်ဖို့တောင် အဆင်သင့်ဖြစ်နေရမယ်။”
ကျန်းယာဖေး…
တကယ်ပဲ သူမပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။
အစပိုင်းတုန်းကတော့ သူမကို မှားယွင်းမှတ်မိသွားတာလို့ ယွင်ချဲ့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်ပြီးနောက် လူတိုင်းရဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ အမူအကျင့်တွေက အရင်နဲ့ မတူတော့လောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာပဲ။
“ဟား… ရှင်က သူတို့တွေ လူမသတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”
ကျန်းယာဖေးက ထူးဆန်းတဲ့အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ထောင့်မှာ စုပြုံနေကြတဲ့ လူတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
“သူတို့နဲ့အတူ နေရမယ့်အစား ရှင်တို့နဲ့အတူ လိုက်သွားတာကိုပဲ ကျွန်မ ပိုလိုလားတယ်။”
“ကောင်းပြီ။ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။”
ယွင်ချဲ့ ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ကြဘူး။ သူကတော့ ထပ်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ အခြားသူတွေဟာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ အားလုံး စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ ရှိနေကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မမေးရဲကြဘူး။ ယွင်ချဲ့ဟာ ဒီအဖွဲ့ရဲ့ တကယ့်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူတို့အားလုံး သိထားကြလို့ပဲ။
“ခဏနေပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့လည်း…”
စွမ်းအားထူးခြားမှု နိုးထလာတဲ့ အခြားအမျိုးသားနှစ်ယောက်လည်း သူတို့နောက်ကို လိုက်ချင်ကြပေမဲ့ အချည်းနှီးပဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ယွင်ချဲ့က နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
“နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးလာရင် မင်းတို့ သေပြီပဲ။”
သူ့စကားကြောင့် အဲဒီနှစ်ယောက်ဟာ ကြောက်လန့်သွားကြပြီး နောက်ထပ် ရှေ့တိုးဖို့ လုံးဝ မရဲတော့ဘူး။
ကျိုးဇယ်ယွီက သူတို့ကို အထင်သေးတဲ့အကြည့်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်တောင် သူတို့ထက် သတ္တိပိုရှိနေသေးတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးတွေကို ယွင်ချဲ့က သူ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးပါ့မလား။