အခန်း (၁) — မိသားစုလို့သာ ခေါ်ရတဲ့သူတွေ
ဇာတ်လမ်းအစ
“ကယ်ပါဦး၊ ဦးလေး… ဦးလေး!”
“မလုပ်ကြနဲ့! မင်းတို့လို အရူးတွေ၊ ချန်ချန်ကို လွှတ်ပေးကြစမ်း။ သူ့ကို လွှတ်ပေး!”
ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် ကလေးငယ်၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံနှင့် လူကြီးတစ်ဦး၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတို့ ရောထွေးပျံ့လွင့်နေသည်။
စမ်းသပ်ကိရိယာမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း ခွဲစိတ်ကုတင်နှစ်လုံးကို နှစ်မီတာခန့်သာ ခြား၍ ဘေးချင်းယှဉ်ထားသည်။ အသက်နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ယွင်ချဲ့နှင့် အသက်ခြောက်နှစ်ကျော်အရွယ်ရှိ သူ၏တူလေး ကျိုးကျစ်ချန်တို့ကို ကုတင်နှစ်လုံးပေါ်တွင် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး မည်မျှပင် ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေစေကာမူ အဖြူရောင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သုတေသီအချို့ကတော့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့သည် ကျိုးကျစ်ချန်၏ ကုတင်အနီးသို့ စမ်းသပ်ကိရိယာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရွှေ့ယူလာနေကြသည်။
“ဦးလေး… ဦးလေး!”
သုတေသီတစ်ဦးက ကျိုးကျစ်ချန်၏ လက်မောင်းထဲသို့ အမည်မသိဆေးရည်တစ်မျိုး ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကလေးငယ်၏ ငိုယိုအော်ဟစ်သံမှာ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ယွင်ချဲ့ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်စိတစ်မှိတ်မလွှဲ စိုက်ကြည့်နေရင်း သုတေသီများက ခွဲစိတ်ကိရိယာများကို ပြင်ဆင်ကြပြီး ကလေးငယ်၏ ဆံပင်များကို ရိတ်ပစ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ခွဲစိတ်ဓားကို ပိုးသတ်ရန် စတင်ပြင်ဆင်လာကြသည်။
ယွင်ချဲ့၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။
“သူ့ကို မထိနဲ့! ကြားကြရဲ့လား၊ သားရဲကောင်တွေ!”
သူတို့က ကျစ်ချန်၏ ဦးခေါင်းကို ခွဲစိတ်ဖွင့်လှစ်တော့မည်ဖြစ်သည်။
ဒီလူတွေ ရူးသွားကြပြီလား။
ကျစ်ချန်က ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။
ယွင်ချဲ့က ရုန်းကန်အားကုန်ရုန်းနေသဖြင့် လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်တစ်ဝိုက်ရှိ အသားများပင် ပွန်းပဲ့စုတ်ပြဲကာ အနာတရဖြစ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် နာကျင်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
ကျစ်ချန်သည် သူ့အစ်မ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သလို ဒီလောကကြီးထဲတွင် သူနှင့် သွေးသားတော်စပ်သူ တစ်ဦးတည်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဒီလူတွေက ကျစ်ချန်ကို စမ်းသပ်မှုတွေအတွက် အသုံးချနေတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။
သို့သော် သူတို့ ဘယ်လောက်ပင် အော်ဟစ်ရုန်းကန်နေပါစေ သုတေသီများကတော့ မကြားသလို၊ မမြင်သလိုဖြင့် ခွဲစိတ်မှုအတွက် လိုအပ်သည့် ပြင်ဆင်မှုများကို အဆင့်ဆင့် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
“ဒေါက်တာဟန်!”
စက်ရုပ်တွေလို အမူအရာကင်းမဲ့စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည့် သုတေသီများသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရောက်ရှိလာသူကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
အသက်သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးသည့် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အရပ်မြင့်မြင့်၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ပြည့်ပြည့်နှင့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွဲခေါ်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။
“ဆက်လုပ်ကြလေ။”
ဒေါက်တာဟန်က အားလုံးကို ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးကို ခေါ်ကာ ယွင်ချဲ့၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက် ယွင်ချဲ့၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ် ကျုံ့သွားသည်။ သူက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း စကားတစ်ခွန်းချင်းစီကို ဖိပြောလိုက်သည်။
“ငါနဲ့ ချန်ချန်ကို ဒီနေရာကို ပို့လိုက်တာ မင်းပဲမဟုတ်လား။ ငါ သတိမထားမိတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဖိနှိပ်တဲ့ဆေး ထိုးပေးခဲ့တာလည်း မင်းပဲမဟုတ်လား။”
မေးခွန်းမေးနေသော်လည်း ယွင်ချဲ့၏စိတ်ထဲတွင် အဖြေကို အတည်ပြုပြီးသားဖြစ်သည်။
ထိုလူ၏အမည်မှာ ဟန်မင်ကျယ် ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ပွားမီက သူတို့နှစ်ဦးသည် တက္ကသိုလ်တစ်ခုတည်းတွင် ရှိခဲ့ကြသည်။ ဟန်မင်ကျယ်သည် ထိုတက္ကသိုလ်၌ ဇီဝဗေဒဘာသာရပ်ကို သင်ကြားပို့ချသော တွဲဖက်ပါမောက္ခတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယွင်ချဲ့ကတော့ အလုပ်သင်ရင်း ပညာသင်ယူသည့် အစီအစဉ်အရ ပါမောက္ခများ၏ ရုံးခန်းများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရသူ ဖြစ်သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးလာခဲ့ကြသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ဖြစ်ပွားချိန်တွင် ယွင်ချဲ့သည် ရှားပါးလှသော နေရာလွတ်စွမ်းအားကို နိုးထရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ကျောင်းမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့ကြပြီး အခက်အခဲများကို အတူတူရင်ဆိုင်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးရင်း နေထိုင်လာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချစ်သူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
သူ့အစ်မ ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်၊ သူ့အစ်မ၏ အမွှာသားတစ်ဦးက ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချိန်တို့တွင်ပင် ဟန်မင်ကျယ်ကသာ သူ့ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ယနေ့အချိန်အထိ ယွင်ချဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို ကံကောင်းသူတစ်ဦးဟု အမြဲထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြောင့် ဆွေမျိုးသားချင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း သူ့ဘေးမှာ ချစ်သူတစ်ယောက်တော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် အခုတော့ သူယုံကြည်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ လိမ်ညာမှုသက်သက်ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရပြီ။
သူတို့နှစ်ဦး အတူတူနေထိုင်လာခဲ့ကြသည်မှာ လေးနှစ်တိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုလေးနှစ်အတွင်း ဟန်မင်ကျယ်က သူ့ကို တစ်ကြိမ်မျှပင် မထိတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ ရံဖန်ရံခါ အနမ်းပေးသည့်အခါများတွင်လည်း ယွင်ချဲ့ကသာ စတင်ခဲ့ရသည်။ ယွင်ချဲ့က ထိုထက်ပို၍ နီးကပ်လိုသည့်အခါတိုင်း ဟန်မင်ကျယ်သည် အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံပေးကာ ငြင်းဆန်လေ့ရှိသည်။
ယွင်ချဲ့ကတော့ ထိုအကြောင်းပြချက်များကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။
အခုမှပဲ သူ နားလည်သွားတော့သည်။
ဟန်မင်ကျယ်က သူ့ကို မထိတွေ့ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ အစကတည်းက ယွင်ချဲ့ဆိုသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။
ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ယွင်ချဲ့က ထူးဆန်းစွာပင် စိတ်သက်သာရာရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
တကယ်လို့သာ သူ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာချင်း ရင်းနှီးခဲ့မိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး ရွံရှာမိမှာပဲ။
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ဒီနေရာကို ငါကိုယ်တိုင် ပို့ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ယွင်ချဲ့။ မင်းက အမှားကြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ ငါလည်း ကိုယ်လိုချင်တာကို ရအောင် လုပ်နေတာပဲ။”
ဟန်မင်ကျယ်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများသည် အခုတော့ အပူအပင်ကင်းမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ပေ။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဥပဒေ၏ ချုပ်ကိုင်မှုများ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ လူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် အသိစိတ်တို့လည်း တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးယိုယွင်းလာကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဟန်မင်ကျယ်သည် သူမချစ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရောင်းစားပြီး သူမအိပ်မက်မက်ခဲ့သည့် အရာများကို လဲလှယ်ရယူရန်ပင် ဝန်မလေးတော့ပေ။
“စစ်တပ်ကတောင် မင်းကို သူတို့ဘက်ပါလာအောင် ဆွဲဆောင်ချင်နေကြတာ။ မင်းလိုလူကို သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖမ်းခေါ်လာနိုင်မှာလဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ယွင်ချဲ့၊ ငါ့အစ်ကိုက သူ့လူတွေကို လွှတ်ပြီး ကူညီပေးခဲ့တာ။ ကျိုးမိသားစုအတွက်တော့ မင်းနဲ့ အဲဒီကောင်စုတ်လေးက ဖယ်ရှားပစ်ရမယ့် အရှက်ကွဲစရာ အညစ်အကြေးတွေပဲ!”
အမျိုးသမီး၏ လှပသောမျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် တစ်စတစ်စ ပုံပျက်လာသည်။
သူမသည် ယွင်ယောင်နှင့် ယွင်ယောင်၏နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ယွင်ချဲ့ကို အမြဲမုန်းတီးခဲ့သည်။ ယွင်မိသားစုဝင်အားလုံးကိုလည်း အမြစ်ပြတ် မုန်းတီးနေခဲ့သူဖြစ်သည်။
“ယောက်ဖလား… ဟက်!”
ယွင်ချဲ့က ခပ်မဲ့မဲ့ရယ်လိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုတော့လည်း ငါ့ဘဝက အလကားမဖြစ်ခဲ့ဘူးပဲ။ မြို့တော်အခြေစိုက်စခန်းမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကျိုးကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့တာတောင် သိလိုက်ရပြီလေ။”
သူ့အစ်မဖြစ်သူက အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး လက်ထပ်ယူခဲ့ရသည့် အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။
ကျစ်ချန်ကို ချန်ထားလျှင် ဗိုလ်ချုပ်ကျိုးသည်လည်း ဒီလောကကြီးထဲ၌ သူ့အတွက် ကျန်ရှိနေသေးသည့် မိသားစုဝင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုလူကလည်း သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြန်သည်။ သူ့အသက်ကိုပင် ရန်ရှာရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
ဟုတ်ပါပြီလေ။ သူ့ကို ဒီလောက်အထိ အလေးထားပေးကြတာဆိုတော့ သူလည်း ကျေးဇူးတင်ရတော့မှာပေါ့။
“ဟမ့်! မင်းကလည်း မင်းအစ်မ ယွင်ယောင်လိုပဲ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမထူးဘူး။ မင်းတို့ ယွင်မိသားစုတစ်စုလုံးက အရှက်မရှိတဲ့လူတွေချည်းပဲ!”
ယွင်ချဲ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် အေးစက်စက် ဖြစ်နေသည့်ပုံပေါက်လာသည်ကို မြင်ရသည့်တိုင် အမျိုးသမီး၏ မုန်းတီးမှုက လျော့နည်းမသွားခဲ့ပေ။ ထိုအစား ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာကာ သူ့ထံ ပြေးဝင်သွားပြီး ကိုယ်တိုင်သတ်ပစ်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်လာသည်။
“ယွင်ချဲ့…”
“ခွေးမသား! ငါ့ကို လာမရွံမုန်းစေနဲ့။ မင်းလိုလူမျိုးက အဲဒီလိုခေါ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး!”
အခြားတစ်ဖက်ရှိ ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်တွင် ကျစ်ချန်သည် သတိရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖွင့်လှစ်နေကြသည့်အချိန်တွင် မျက်ရည်များက မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် စီးကျလာသည်။
သူ့အဒေါ်၏ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားတော်စပ်သူကိုတောင် သူ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
တောင်းပန်ပါတယ်၊ ချန်ချန်ရယ်။
ယွင်ချဲ့၏စိတ်ထဲတွင် သွေးသံရဲရဲဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း စိတ်ထဲမှနေ၍ သူ့တူလေးကို အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်နေမိသည်။
“ဟမ့်၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်!”
ယွင်ချဲ့က လက်လျှော့လိုက်ပြီဟု ထင်သွားသည့် အမျိုးသမီးသည် ဟန်မင်ကျယ်၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ယွင်ချဲ့က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ သေမတတ် ဖြူဖျော့နေသော အရောင်အဆင်းကို တဖြည်းဖြည်း အရူးအမူးဆန်သော အမူအရာတစ်ခုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“နေဦး!”
ယွင်ချဲ့က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အခမ်းအနားကြီးကြီးနဲ့ ဧည့်ခံထားတာပဲ။ ငါကလည်း မင်းတို့ကို လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လွှတ်လိုက်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။”
“ဖြန်း! ဖြန်း! ဖြန်း!”
လေထုထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွင်ချဲ့၏ လက်နှင့်ခြေများကို ချည်နှောင်ထားသည့် လက်ထိတ်များ၊ သံခြေကျင်းများအားလုံး တစ်စစီ ပျက်စီးပြတ်တောက်သွားကြသည်။
သူသည် ကိုယ်ကို လှိမ့်၍ ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ပြီးနောက် လျှပ်စစ်လှိုင်းများဖြင့် ဝန်းရံလျက် သူတို့နှစ်ဦးရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ သုတေသီအားလုံးသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်များလို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြတော့သည်။
“မင်း… မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ!”
ဟန်မင်ကျယ်နှင့် အမျိုးသမီးတို့သည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံပြီး အစီအစဉ်တွေ ဆွဲခဲ့ကြတာလဲ။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလမှာ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှမသိအောင် သတ်ပစ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူလွန်းလှသည်။ သို့သော် ယွင်ချဲ့ကိုတော့ ဒီလိုမျိုး လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ပစ်၍ မရနိုင်ပေ။
သူ့ထံတွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော လျှပ်စီးစွမ်းအားနှင့် နေရာလွတ်စွမ်းအားတို့ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
ဟန်မင်ကျယ်က မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် ယွင်ချဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ မင်းကို စွမ်းအားဖိနှိပ်ဆေး နှစ်ဆတောင် ထိုးပေးထားတာ!”
ထိုဆေးကို သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်နေသော စမ်းသပ်ခံများအပေါ်တွင်လည်း အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယွင်ချဲ့ကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုဆေး၏ အစွမ်းကို ခံနိုင်ရည်မရှိသင့်ပေ။
သို့သော် ယခု သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ယွင်ချဲ့ကတော့ အနည်းငယ်မျှပင် အားနည်းသွားသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
“ငါပြောပြမယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဘာမှမရှိဘူး!”
“ဖြန်း! ဖြန်း!”
“အားးး!”
ယွင်ချဲ့သည် ခရမ်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်တို့ ရောနှောနေသည့် လျှပ်စီးကြီးတစ်ခုကို စုစည်းလိုက်ပြီး ထိုလူနှစ်ဦးထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟန်မင်ကျယ်သည် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့ဘဲ လျှပ်စီး၏ အရှိန်အဟုန်အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် မီးကျွမ်းနေသော အလောင်းတစ်လောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကတော့ မိမိ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ယာယီမျှသာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
ဒီလိုနဲ့ ဟန်မင်ကျယ် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ ယွင်ချဲ့၏ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု အနည်းငယ်မျှပင် မဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဟန်မင်ကျယ်ကို အမှန်တကယ် မချစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် သူသည် အရာရာကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်မင်ကျယ်က ရံဖန်ရံခါ ပေးတတ်သည့် အပေါ်ယံနူးညံ့ကြင်နာမှုလေးကိုပင် အဖိုးတန်သည့်အရာတစ်ခုလို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ယွင်ချဲ့သည် အမျိုးသမီးကို ချက်ချင်း သွားမဖမ်းသေးပေ။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မီးကျွမ်းနေသော အလောင်းကိုပင် လှည့်ကြည့်မနေတော့ဘဲ အခြားခွဲစိတ်ကုတင်တစ်လုံးရှိရာသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။
သူသည် လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ယာယီရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ကလေးငယ်၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။
ကျစ်ချန်၏ မျက်နှာလေးမှာ သူ့လက်ဖဝါးထက်ပင် မကြီးမားလှပေ။
အသက်ခြောက်နှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လေးနှစ်၊ ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လိုသာ ထင်ရသည်။
ဒီအချက်က ကျိုးမိသားစုသည် ကလေးငယ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဆက်ဆံခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်… အားလုံးက ငါ့အမှားတွေပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်…”
ယွင်ချဲ့သည် ကလေးငယ်၏ အေးစက်တောင့်တင်းနေပြီဖြစ်သော လက်ကလေးကို ကိုင်ထားရင်း ခွဲစိတ်ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။
သူသာ မိမိ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူက သူ့အစ်မကို တကယ်ချစ်ပြီး သူတို့၏ကလေးကိုလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု မိုက်မဲစွာ ယုံကြည်မနေခဲ့လျှင်…
သူသာ အချစ်ယောင်ဆောင်ထားသည့် အတုအယောင်ဆက်ဆံရေးထဲတွင် နစ်မြုပ်မနေခဲ့လျှင်…
သူသာ ကျစ်ချန်ကို ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့သည့်အချိန်ကတည်းက ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်…
ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးကြီး ဖြစ်လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။
အရာအားလုံးက သူ့အမှားတွေပဲ။
“အဲဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ! သူ့ကို သတ်ပစ်ကြစမ်း!”
အမျိုးသမီး၏ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်သံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုထဲ နစ်မြုပ်နေသော ယွင်ချဲ့က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆေးထိုးအပ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သုတေသီအချို့ သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယွင်ချဲ့သည် ခွဲစိတ်ဓားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ သုတေသီအချို့၏ လည်ပင်းရှိ သွေးကြောမကြီးများကို တစ်ချက်ချင်း လှီးဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။
လူအချို့သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေပြီး ဒဏ်ရာများမှ သွေးများသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထွက်လာကြသည်။
“နောက်တစ်ယောက်!”
ယွင်ချဲ့သည် သုတေသီတစ်ဦး၏ အလောင်းပေါ်သို့ ခြေချရင်း ခွဲစိတ်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကြောက်လန့်တကြား စုဝေးနေကြသည့် သုတေသီများကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုလူများတွင် စွမ်းအားမရှိကြပေ။ လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ယွင်ချဲ့နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူတို့သည် ဘာမှမဟုတ်သည့် ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
“ယွင်ချဲ့! မင်း ငါ့ကို ထိရဲထိကြည့်စမ်း။ ကျိုးမိသားစုက မင်းကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!”
အမျိုးသမီးက ကြောက်လန့်တကြား ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ယွင်ချဲ့၏ အသွင်အပြင်သည် သေမင်းကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။
“မင်းကိုယ်မင်း ကျိုးမိသားစုဝင်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ ငါသိသလောက်တော့ မင်းက မိဘဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်းတောင် မသိရတဲ့ မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။”
ယွင်ချဲ့က ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူနဲ့။ ငါ မင်းကို ကိုယ်တိုင်သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မင်း…”
ယွင်ချဲ့၏ စကားများက အမျိုးသမီး၏ အနာပေါ်တုတ်ကျသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပုံပျက်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွင်ချဲ့က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သူမကို စိတ်ဆိုးအောင် ပြောလိုက်သည့် စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကိုလည်း သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ! အရူးကောင်၊ မင်း ရူးသွားပြီလား!”
“အားးး!”
“ပြေးကြ! သူ ရူးသွားပြီ!”
ယွင်ချဲ့က သူ့တူလေး၏ အလောင်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ပိုမိုပြင်းထန်လာအောင် စတင်စုစည်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သုတေသီများသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ တံခါးပေါက်ရှိရာသို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။
လျှပ်စီးစွမ်းအား အလွန်ပြင်းထန်လာသဖြင့် ကျစ်ချန်၏ အလောင်းလေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့သည် သူ့တူလေး၏ အလောင်းကို အခြားစမ်းသပ်မှုများအတွက် ထပ်မံအသုံးချ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သေချာသွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရူးသွပ်မှုနှင့် သွေးဆာမှုတို့ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားသည်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
ထိုမျှကြီးမားသော စွမ်းအားကို ယွင်ချဲ့ကိုယ်တိုင်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
သူ့အရေပြားတစ်လျှောက်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်လာကြသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံးသည် သွေးသံရဲရဲဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“အားလုံး အတူတူ သေကြတာပေါ့!”
“မလုပ်နဲ့…!”
“ဝုန်းးးး!”
နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးလိုက်သော ယွင်ချဲ့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စုစည်းထားသမျှ လျှပ်စီးစွမ်းအားအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီးသည် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။
ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိလိုက်ကြပေ။
သိရှိနိုင်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ အခြေစိုက်စခန်း၏ မြေအောက်သုတေသနဌာနကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအပျက်အစီးပုံကြီးအောက်တွင် သုတေသီများနှင့် စမ်းသပ်လေ့လာခံနေရသော စွမ်းအားရှိဖုတ်ကောင်များအားလုံး မြှုပ်နှံခံလိုက်ကြရသည်။
မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။