### ကျိုးမိသားစုကို တမင်တကာ ပိုပြီး စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်မယ်!
“ရှောင်ချဲ့!”
ယွင်ယောင်သည် အသံကြားလိုက်သည်နှင့် အိပ်ခန်းထဲမှ အပြေးထွက်လာပြီး မောင်လေးကို မနှစ်မြို့သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့သည် ချက်ချင်းပင် နေရောင်လို တောက်ပသော အပြုံးမျိုး ပြောင်းပြုံးလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နေရာလွတ်ထဲမှ စားပွဲတစ်လုံးကို ဘာမှမဆိုင်းမတွ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မနေ့က သူကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားသည့် ငါးပေါင်း၊ ဂျင်းအမဲသားကြော်၊ ဝက်နံရိုးစွပ်ပြုတ်နှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော်တို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
နေရာလွတ်ထဲတွင် အစားအစာများ၏ အပူချိန်နှင့် လတ်ဆတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သောကြောင့် ဟင်းပွဲအားလုံးသည် ပူနွေးနေဆဲဖြစ်သည်။
“ရှောင်ချဲ့၊ ဒါတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
ဒါက မှော်ပညာများလား။
ယွင်ယောင်သည် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် စားပွဲနှင့် ဟင်းပွဲများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် မဆက်နိုင်တော့ပေ။ ရှောင်ချဲ့က ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်လာတာလဲ။
ယွင်ချဲ့ လက်ဗလာဖြင့် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသော အခြားသူများလည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်တာ မကြာသေးပေ။ လူအများစုသည် စူပါပါဝါဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာပင် မသိကြသေးပေ။ ထိုထက် ရှားပါးလွန်းသည့် နေရာလွတ်စွမ်းအားအကြောင်းကိုတော့ ပြောနေဖို့ပင် မလိုတော့ပေ။
“ဝါး! ဦးလေးက အရမ်းတော်တာပဲ!”
ချန်ချန်တစ်ယောက်သာ ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးနေသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မှော်ပညာတတ်သွားသည့်အလား ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့သည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ချန်ချန်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီးနောက် သူ့ထိုင်ခုံလေး၊ ပန်းကန်လုံးနှင့် တူတို့ကိုပါ နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သော အစ်မဖြစ်သူကို အသံမြှင့်ကာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ဒါက နေရာလွတ်စွမ်းအားလေးပါပဲ။ အစ်မ၊ လာပြီး တစ်ခုခု အမြန်စားလိုက်တော့။ ဗိုက်ပြည့်မှ ယွင်ချန်ကို သွားရှာနိုင်မှာပေါ့။”
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ခါစကာလတွင် နေရာလွတ်စွမ်းအားသည် အလွန်ရှားပါးသည့် စွမ်းအားအမျိုးအစားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲသယ်ဆောင်သွားနိုင်သည့် ဂိုဒေါင်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ ပစ္စည်းများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း အသက်လုထွက်ပြေးရသည့်အခါ အဆင်ပြေသလို ပစ္စည်းများ ပျောက်ဆုံးသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။
ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် အစောပိုင်းကာလတွင် နေရာလွတ်စွမ်းအားပိုင်ရှင်များသည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားကို အခြားသူများ မသိအောင် ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က သိသွားသည်နှင့် သူတို့သည် အခြားသူများအတွက် အခမဲ့သုံးစွဲနိုင်သည့် သယ်ဆောင်သွားလို့ရသော ဂိုဒေါင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။
ယွင်ချဲ့ကတော့ ကျိုးမိသားစုရှေ့မှာ သူ့စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသဖို့ လုံးဝ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းက ရှင်းရှင်းလေးပင်။ သူတို့ကို တမင်တကာ ပိုပြီး စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ချင်လို့ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ကျိုးမိသားစုသည် အချိန်တိုအတွင်း ဒီနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ အပြင်ထွက်နိုင်သည့်အချိန်ကျလျှင် နေရာလွတ်စွမ်းအားသည်လည်း အခုလို ရှားပါးသည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ထက် အရေးကြီးသည်မှာ ယွင်ချဲ့သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသဖြင့် ကျိုးမိသားစုက လှည့်ကွက်တစ်ခုခု လုပ်လာမည်ကိုလည်း မကြောက်ပေ။
တိတိကျကျပြောရလျှင် သူတို့ လှည့်ကွက်မသုံးလာမှာကိုသာ ယွင်ချဲ့ စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူတို့သာ တစ်ခုခု လုပ်လာခဲ့လျှင် အစ်မရှေ့မှာတင် သူတို့ကို ခုတ်သတ်ပစ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု ရသွားမည် မဟုတ်လား။
ယခုအချိန်အထိ သူတို့ကို မခုတ်သတ်သေးသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မကြုံဖူးသေးသော အစ်မဖြစ်သူကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အစ်မအတွက် သူကိုယ်တိုင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားစရာ မလိုသေးပေ။
“အင်း။”
ယွင်ယောင်သည် စားပွဲနားသို့ လျှောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့က တူဖြင့် ထမင်းပန်းကန်ကိုင်စားရလွယ်သည့် ကလေးထိုင်ခုံပေါ်တွင် တူဖြစ်သူကို နေရာချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အစ်မဖြစ်သူအတွက် ထမင်းတစ်ပန်းကန် ခပ်ထည့်ပေးပြီး တူတစ်စုံကိုပါ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးကျွင်း၏သား ကျိုးကျိချန်သည် အစားအသောက်ကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ အော်ပြောလာသည်။
“အသားစားချင်တယ်၊ ဦးလေး။ သား အသားစားချင်တယ်!”
“စားရမှာပေါ့။ လာ၊ အသားစားကြမယ်။”
ယွင်ချဲ့သည် ယခင်ဘဝတုန်းက ချန်ချန် ခံစားခဲ့ရသမျှအတွက် ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးချင်သည့်အလား တူဖြစ်သူကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်နေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် ဝက်နံရိုးစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် ခပ်ထည့်ပေးပြီး အရိုးအားလုံးကိုပါ ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
“ဦးလေး၊ အရမ်းစားကောင်းတာပဲ!”
ချန်ချန်သည် ယွင်ယောင်၏ ကောင်းမွန်သော သွန်သင်ဆုံးမမှုကို ခံယူထားရသည့် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့က သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ခွံ့ကျွေးချင်သော်လည်း ချန်ချန်သည် ပန်းကန်လုံးထဲမှ ဇွန်းလေးကို ကိုယ်တိုင်ယူကာ စားလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဦးလေးကို လက်မထောင်ပြကာ အရသာရှိကြောင်း ပြသလိုက်သေးသည်။
“စားကြတော့။”
ယွင်ချဲ့သည် ချန်ချန်၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးပြီးနောက် သူ့ပန်းကန်နှင့် တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ မနေ့က သူတို့ဆီ မလာနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူလည်း ထမင်းမစားရသေးပေ။
မောင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ သားလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဖြင့် ယွင်ယောင်သည် နောက်ဆုံးတော့ အံ့ဩနေရာမှ ပြန်သတိဝင်လာပြီး တူကို ကောက်ကိုင်ကာ စားတော့သည်။ ရှောင်ချဲ့ ပြောတာ မှန်သည်။ ဗိုက်ပြည့်မှသာ ယွင်ချန်ကို သွားရှာဖို့ အင်အားရှိမှာပေါ့။
“အသားစားချင်တယ်၊ ငါလည်း အသားစားချင်တယ်…”
“အဘွား၊ သားအတွက် သွားယူပေးပါ။ သား အသားစားချင်တယ်…”
စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ကျိုးမိသားစုအတွက် ဟင်းကြော်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဘယ်ဘက်တစ်ယောက်၊ ညာဘက်တစ်ယောက်ဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပေါင်မုန့်လုံးကြီးလို ဖူးရောင်နေသော ကျိုးဝမ်ကို ဆွဲလှုပ်ကာ ယွင်ချဲ့တို့၏ အစားအစာများကို သွားလုယူပေးရန် တောင်းဆိုနေကြသည်။
သို့သော် ကျိုးဝမ်သည် ယွင်ချဲ့ကို ကြောက်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အချိန်များတွင် ကလေးနှစ်ယောက်ကို အလွန်အလိုလိုက်တတ်သော်လည်း ယခုအချိန်မှာတော့ သူတို့အတွက် အစားအစာသွားလုယူပေးဖို့ သတ္တိမရှိတော့ပေ။ ခုနက နို့မှုန့်ကို အတင်းလုယူခဲ့သလိုမျိုးလည်း မလုပ်ရဲတော့ပေ။
အရင်ကဆိုလျှင် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ယွင်ယောင်သည် သူတို့ကို အနည်းဆုံး အစားအစာတချို့ ပေးတတ်သေးသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အရင်လုပ်ရပ်များက ယွင်ယောင်၏ စိတ်ကို နာကျင်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် စိတ်သဘောထားကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည့်တိုင် ယွင်ချဲ့ကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့ကြသည့် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ မေ့ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ယွင်ယောင်သည် သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်မှာပင် မကျော်လွန်စေချင်သည့် စည်းမျဉ်းတစ်ခုစီ ရှိတတ်သည်။ သူမအတွက်တော့ ထိုစည်းမျဉ်းသည် သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်နှင့် သားလေးပင် ဖြစ်သည်။
“သား ဗိုက်ပြည့်ပြီ!”
ချန်ချန်သည် သူ့လုံးလုံးဝိုင်းဝိုင်း ဗိုက်ကလေးကို လက်ဖြင့် ပွတ်ရင်း ကျေနပ်အားရစွာ လေတစ်ချက်တက်လိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့သည် ရယ်မောရင်း တူဖြစ်သူ၏ ဗိုက်လေးကို လက်လှမ်းကာ ပွတ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို မေမေ့ကို ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးဖို့ ကူညီပေးလိုက်ဦး။ ငါတို့ ဦးလေးငယ်ကို သွားရှာကြတော့မယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဦးလေး။ သားကို ပွေ့ပေးပါဦး!”
ချန်ချန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်တိုလက်ဖောင်းလေးနှစ်ဖက်ကို ယွင်ချဲ့ထံ ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့သည် ကလေးထိုင်ခုံပေါ်မှ ချန်ချန်ကို ပွေ့ချီချလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော အစားအစာများအပြင် စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများကိုပါ သူတို့ရှေ့မှာပင် နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အာဏာရှိသော ကျိုးမိသားစုသည် ယခင်က အခြားသူများကို ဘယ်တုန်းကမှ အလေးမထားခဲ့ကြပေ။ ယခုတော့ ယွင်ချဲ့၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် သူတို့အားလုံး စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။
ယွင်ယောင်ကတော့ သူတို့သည် ယွင်ချဲ့ကို သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့်အချိန်ကတည်းက သူတို့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခု သူမအလိုချင်ဆုံးအရာမှာ Huai မြို့သို့ သွားပြီး မောင်လေး ယွင်ချန်ကို ရှာဖွေကာ မိသားစုအားလုံး ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
“အမေ၊ သူတို့က လူကြီးဖြစ်တဲ့ အမေ့ကိုတောင် လေးစားမှုမရှိကြတော့ဘူးလား?”
ယွင်ချဲ့ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးထင်သည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ မကျေနပ်ချက်များကို မိခင်ထံ ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ကျိုးကျွင်းကို ယွင်ယောင်က လုယူသွားခဲ့သည်ဟု ထင်နေသဖြင့် ယွင်မျိုးရိုးရှိသူအားလုံးကိုလည်း မုန်းတီးနေခဲ့သည်။
“ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း!”
သို့သော် ကျိုးဝမ်သည် သမီးဖြစ်သူကိုပင် ချက်ချင်း မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
“အာ… အမေ…”
ယခုအချိန်မှာတော့ ထိုကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ ကျိုးဝမ်တွင် သတ္တိမရှိတော့ပေ။ ကျိုးထင်သည် ခေါင်းငုံ့အရှုံးပေးချင်စိတ် မရှိသော်လည်း ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့်တိုင် အံကြိတ်ကာ သည်းခံနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ကျန်ရှိနေသော ကျိုးမိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာထားများလည်း မကောင်းကြပေ။ ယွင်ချဲ့၏ ရောက်ရှိလာမှုနှင့် သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်များသည် သူတို့၏ မာနထောင်လွှားသော စိတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်သလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“အစ်မ၊ ဘဏ်စာအုပ်နဲ့ အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုစာရွက်စာတမ်းတွေ မလိုဘူး။ သွားလာလှုပ်ရှားရလွယ်တဲ့ အားကစားဝတ်စုံတွေကိုပဲ ရွေးယူပါ။ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တွေတော့ မယူနဲ့။”
တံခါးဘောင်ကို မှီရပ်ရင်း ဘဏ်စာအုပ်နှင့် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကိုင်ထားသော ယွင်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည့် ယွင်ချဲ့သည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ့အစ်မကတော့ အခုအချိန်အထိ အကောင်းမြင်နေတုန်းပင်။
“ဘဏ်စာအုပ် မယူဘူးလား?”
ယွင်ယောင်သည် တွေဝေသွားသည်။ သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသာ ရှိသေးပြီး သားလေးကလည်း သုံးနှစ်တောင် မပြည့်သေးပေ။ ပိုက်ဆံမရှိဘဲ သူတို့ ဘယ်လို အသက်ရှင်နေထိုင်ကြမလဲ။
“အစ်မ၊ ငါပြောတာပဲ နားထောင်ပါ။”
ယွင်ချဲ့သည် အစ်မကို အသေးစိတ်ရှင်းပြရန် စိတ်မရှိသဖြင့် သူမလက်ထဲမှ ဘဏ်စာအုပ်နှင့် အခြားပစ္စည်းများကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ရာပေါ်ရှိ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒါတွေပဲလား?”
“အင်း။ ခဏလေးစောင့်ဦး။ ချန်ချန်အတွက် အဝတ်အစားနည်းနည်း ထပ်ယူလိုက်ဦးမယ်။”
ယွင်ယောင်သည် ဘဏ်စာအုပ်ကိစ္စကို ဆက်လက်ငြင်းခုံဖို့ အချိန်မရှိတော့သဖြင့် အဝတ်ဗီရိုကို ဖွင့်ကာ အဝတ်အစားများကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့က နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပါးစပ်ထဲတွင် နို့စို့ကလေးသုံး နို့စို့ပစ္စည်းကို ကိုက်ထားသော တူဖြစ်သူသည် သူ့အရုပ်လေးများကို ခရီးဆောင်အိတ်ငယ်ထဲသို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ထည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမျှသာမက အရုပ်တွေထည့်ပြီးသည့်နောက် သူ၏ နို့စို့ပစ္စည်းကိုပါ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ မမေ့မလျော့ ထည့်လိုက်သေးသည်။
“ချန်ချန်က ခရီးထွက်တော့မှာလား?”
ယွင်ချဲ့သည် တူဖြစ်သူရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်၏ ဇစ်ကို ဆွဲပိတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးရင်း သူ့နှာခေါင်းလေးကို ညှစ်လိုက်သည်။
“ဦးလေးငယ်ကို သွားရှာမှာ!”
ချန်ချန်သည် မော့ကြည့်ကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ဦးလေးငယ်ကို သွားရှာကြမယ်။ ပြီးရင် Altman ဆီကနေ လူဆိုးတွေကို ဘယ်လိုရိုက်နှက်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူကြမယ်။”
“အင်း၊ အင်း!”
Altman ဆိုသည့်စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချန်ချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ ဦးလေးသည် အရေးအကြီးဆုံးနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံးလူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ Altman ထက်တောင် ပိုတော်ပြီး ပိုအစွမ်းထက်သေးသည်ဟု သူ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။