### ကားပေါ်ကို အတင်းတက်လာတဲ့ အမျိုးသား
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျရောက်လာတဲ့အခါ တချို့လူတွေဟာ ညသန်းခေါင်မှာ အိပ်ပျော်နေတုန်း ပြောင်းလဲသွားကြတယ်။ တချို့ကတော့ ကံကောင်းစွာနဲ့ စူပါစွမ်းရည်ကို ချက်ချင်းပိုင်ဆိုင်သွားကြပေမဲ့ အဲဒီစွမ်းရည်ကို ဘယ်လိုအသုံးပြုရမလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။ ကိုယ့်မှာ စူပါစွမ်းရည်ရှိနေမှန်း မသိတဲ့သူတွေကတော့ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေချိန်မှာ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ကိုက်သတ်တာကို ခံကြရတုန်းပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဆင့်သုည ဇွန်ဘီတွေက လှုပ်ရှားမှုနှေးကွေးပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း ဝေဝါးနေကြတယ်။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကလည်း အားနည်းတယ်။ လူတွေကသာ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင်ရဲမယ်ဆိုရင် စူပါစွမ်းရည်မရှိရင်တောင် ဒီဇွန်ဘီတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ဖြစ်ပွားပြီး ပထမဆုံးနေ့ပဲ ရှိသေးတာကြောင့် အင်တာနက်ဆက်သွယ်ရေးနဲ့ လျှပ်စစ်မီးတွေက အသုံးပြုလို့ရနေတုန်းပဲ။ အင်တာနက်သုံးစွဲသူ အမြောက်အမြားရဲ့ သတင်းဖြန့်ဝေမှုတွေကြောင့် လူအတော်များများလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားနေပြီဆိုတာကို ရေးရေးလေး သတိပြုမိလာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ အစိုးရက သူတို့ကို သေချာပေါက် လာကယ်တင်ပေးမှာပဲလို့ ရိုးရိုးသားသား ယုံကြည်နေကြဆဲဖြစ်လို့ အိမ်မှာပဲ ဆက်နေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ ဉာဏ်ထက်ပြီး သတ္တိရှိတဲ့ လူတချို့က ရေရှည်တိုက်ပွဲဝင်ရနိုင်တာကို ကြိုတွေးကာ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို စတင်စုဆောင်းနေကြပြီဖြစ်တယ်။
ယွင်ချဲ့နဲ့ သူ့အစ်မတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိတယ်။ အဲဒါက ယွင်ချန် နေထိုင်တဲ့မြို့ကို သွားဖို့ပဲ။
“အစ်မ၊ ချန်ချန်ကို ချီထားလိုက်။ ကားကို ကျွန်တော်မောင်းမယ်။”
အောက်ထပ်ခန်းမထဲမှာ ဇွန်ဘီတွေ အများကြီး စုဝေးနေကြတာကြောင့် ယွင်ချဲ့က သူတို့နဲ့ အချိန်ကုန်ခံပြီး တိုက်ခိုက်နေဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး။ သူ ဓာတ်လှေကားကို တိုက်ရိုက်စီးပြီး မြေအောက်ကားပါကင်ကို ဆင်းသွားတယ်။ အနီးအနားမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူ့ရဲ့ SUV ကားကို နေရာလွတ်ထဲကနေ ထုတ်ယူလိုက်တယ်။
“အင်း…”
ယွင်ယောင် ကြောက်နေခဲ့ပေမဲ့ သားဖြစ်သူကိုတော့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း ခရီးသည်ထိုင်ခုံဘက်ကနေ ကားထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယွင်ချဲ့က ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး သူမဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“အစ်မ၊ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား။”
သူမမျက်နှာပေါ်မှာ ချွေးတွေ အလွန်အမင်း စီးကျနေတယ်။ ဒါဟာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။
“အင်း… အအေးမိနေသလိုပဲ။”
ယွင်ယောင်ရဲ့ ပါးတစ်ဖက်က နီရဲပြီး ဖောင်းကားနေသလို အခုဆို ပူလောင်နေတဲ့အထိ ဖြစ်နေတယ်။ ခေါင်းကလည်း မူးဝေလေးလံနေတယ်။
“အအေးမိတာလား။”
ဒါဟာ အအေးမိတဲ့ လက္ခဏာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ယွင်ချဲ့ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး နေရာလွတ်ထဲက ရေတစ်ဘူးကို ထုတ်ကာ သူမကို လှမ်းပေးလိုက်တယ်။
“အစ်မ၊ နောက်ခုံမှာ သွားနားနေလိုက်။ ချန်ချန်ကို ကျွန်တော်ကြည့်ထားမယ်။ ရေသောက်ဖို့လည်း မမေ့နဲ့နော်။”
ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလိုလက္ခဏာတွေက စူပါစွမ်းရည် နိုးထလာတော့မယ့် အရိပ်အယောင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အလွန်နည်းပါးတဲ့ လူတချို့ကတော့ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့အချိန်မှာလည်း အဖျားကြီးတတ်ကြတယ်။
ယွင်ချဲ့ စိတ်ပူနေခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှလုပ်ပေးလို့ မရဘူး။ စူပါစွမ်းရည် စတင်နိုးထနေတဲ့သူတွေကို ဘယ်သူမှ ဝင်ကူညီပေးလို့ မရဘူး။ သူလုပ်နိုင်တာကတော့ ချန်ချန်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေးပြီး အစ်မဖြစ်သူ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်အောင် လုပ်ပေးဖို့ပဲ။
“အင်း၊ ကောင်းပြီ။”
သားဖြစ်သူကို ရောဂါကူးစက်သွားမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် ယွင်ယောင်က အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ကလေးကို ယွင်ချဲ့ဆီ လွှဲပေးပြီးနောက် သူပေးလာတဲ့ ရေဘူးကို ယူကာ ရေအများကြီး မော့သောက်လိုက်တယ်။
“များများသောက်ထားနော် အစ်မ။ လမ်းတစ်လျှောက် ချန်ချန်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ရဦးမှာ။”
အဲဒီရေဟာ နေရာလွတ်ထဲက ကြည်လင်သန့်ရှင်းတဲ့ စမ်းရေဖြစ်ပြီး ယွင်ချဲ့က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပဲ။
“အင်း။”
ယွင်ယောင်ရဲ့ ခေါင်းက အရမ်းမူးဝေနေတာကြောင့် ဘာကိုမှ သေချာမစဉ်းစားနိုင်တော့ဘူး။ သူမ ရေကို ထပ်မော့သောက်ပြီးနောက် နောက်ခုံဘက်ကို ပြောင်းထိုင်လိုက်တယ်။
“မေမေ…”
ချန်ချန်က လက်ကလေး ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့က ကလေးရဲ့ခေါင်းကို နှစ်သိမ့်တဲ့အနေနဲ့ ပွတ်ပေးလိုက်ပြီး နေရာလွတ်ထဲက ကလေးထိုင်ခုံကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ ချန်ချန်ကို ရှေ့ခရီးသည်ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ခုံခါးပတ်နဲ့ သေချာချည်နှောင်ပေးပြီးနောက် နောက်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ အစ်မကို နောက်ကြည့်မှန်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
အစ်မသာ တကယ်ပဲ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားခဲ့ရင်…
မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး။ သူတို့ ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးစရာမရှိလောက်ပါဘူး။
“အစ်မ၊ သေချာထိုင်ထားနော်။ သတိထားဦး။ ခရီးက သိပ်…”
ယွင်ချဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ နောက်ခုံရဲ့တံခါးက “ဖျတ်” ခနဲ ပွင့်လာပြန်တယ်။ မျက်နှာစိမ်း အမျိုးသားတစ်ယောက်က ဇွန်ဘီတစ်တန်းကြီးနဲ့အတူ ကားပေါ်ကို အတင်းတက်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ ယွင်ချဲ့ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။
“ဆင်းလိုက်!”
“ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့… ဟင်၊ မင်းလား…”
အလျင်စလိုနဲ့ ကားပေါ်တက်လာတဲ့ အမျိုးသားက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ဝမ်းသာတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာတယ်။ သူဟာ ယွင်ချဲ့ ဒီမြို့ကို လာတဲ့လမ်းမှာ သူ့ရဲ့ လျှပ်စစ်ဆိုင်ကယ်နောက်ခုံပေါ်ကို အတင်းတက်စီးခဲ့ဖူးတဲ့ အမျိုးသားပဲ ဖြစ်တယ်။
အနောက်က ဇွန်ဘီတွေကလည်း လိုက်မီလာကြပြီ။ သူတို့က ဟိန်းဟောက်ရင်း ကားပြတင်းပေါက်ကို လက်တွေနဲ့ ရိုက်ခတ်နေကြတယ်။ ယွင်ချဲ့က နောက်ကြည့်မှန်ကနေ အမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ နောက်ခုံမှာ ကြောက်လန့်နေတဲ့ အစ်မဖြစ်သူကိုလည်း မြင်လိုက်ရတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ ကားကို စက်နှိုးလိုက်တယ်။
“ဒုန်း!”
ရှေ့မှာ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ ဇွန်ဘီတချို့ကို ကားနဲ့ တိုက်ချလိုက်ပြီး ကားဟာ မြားတစ်စင်းလို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ရှေ့ကို ထွက်သွားတယ်။
အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်မှာ ကားတွေ တစ်စီးပြီးတစ်စီး ပိတ်မိနေကြတယ်။ တချို့လူတွေက အော်ဟစ်ရင်း ကားထဲကနေ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးကြတယ်။ တချို့ကတော့ ထိတ်လန့်လွန်းလို့ ဇွန်ဘီတွေကိုတောင် ကားနဲ့ တိုက်မိကြတယ်။ ကံကောင်းလို့ လွတ်မြောက်လာသူတွေတောင် ပတ်ပတ်လည်ကနေ ဝိုင်းရံလာတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ရင်ဆိုင်နေရတုန်းပဲ။
အဲဒီအခြေအနေကို အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့ ယွင်ချဲ့က အဓိကလမ်းမကြီးကို မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား လမ်းကြားကျဉ်းလေးတွေကိုပဲ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှာပြီး မောင်းသွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ လမ်းကြားတွေထဲမှာ မောင်းနေရင်းနဲ့တောင် ဇွန်ဘီအများအပြားကို ကားနဲ့ တိုက်မိနေဆဲပဲ။
“ညီလေး၊ အဲဒီမိစ္ဆာတွေက မင်းကို မကိုက်ကြဘူးလား။”
အင်ဂျင်သံကြောင့် နောက်ကနေ လိုက်လာကြတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို လှည့်ကြည့်ရင်း အမျိုးသားက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်တယ်။
“ထပ်ပြောရင် ကားပေါ်က ဆင်းသွား။”
ယွင်ချဲ့က နောက်ကြည့်မှန်ထဲကနေ သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ လေစွမ်းရည်က အခုမှ နိုးထလာတာဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။ အခုဆို သူ့စွမ်းရည်က အဆင့်သုညအခြေအနေမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အရင်တုန်းက လျှပ်စစ်ဆိုင်ကယ်ကို လေစွမ်းအင်အတားအဆီးတစ်ခုနဲ့ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တာတောင် ကံကောင်းလို့ပဲ။
“အာ…”
နောက်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသားက စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်တယ်။
ဒီကောင်က တကယ့်ကို မာကျောတဲ့လူပဲ။
ရုတ်တရက် သူ့အိမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေကို ပြန်သတိရသွားတယ်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ့အမေက မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
အဖေကတော့… အဖေက အစပိုင်းမှာ ကောင်းကောင်းပုန်းနေနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အိမ်ပြန်လာလို့ အဖေက သူ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ အပြင်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့အမေက ဇွန်ဘီဖြစ်သွားပြီး အဖေ့ပခုံးကို ကိုက်လိုက်တာကို သူမြင်ခဲ့ရတယ်။ အဖေကတော့ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားတဲ့ သူ့အမေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း သူ့ကို အမြန်ထွက်ပြေးဖို့ အော်ဟစ်ပြောခဲ့တယ်…
သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အဖေ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။
အမျိုးသားက လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်မှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်တယ်။ မျက်ရည်တွေကလည်း သူ့ဆန္ဒမပါဘဲ ပါးပြင်ပေါ် တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာတယ်။
သူ အသက်ရှင်ရမယ်။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အသက်ရှင်နေရမယ်!