### အသားစားချင်တယ်!
အစကနေ အဆုံးအထိ ယွင်ချဲ့ဟာ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိနေခဲ့တယ်။ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ လိင်အင်္ဂါကို ဓားနဲ့ ဖြတ်ပစ်ခဲ့တာတောင် သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးဟာ နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေနိုင်တာဟာ သူ့ကိုယ်သူ အရမ်းအထင်ကြီးနေလို့ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့စွမ်းအားက အလွန်အားကောင်းနေတာကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
သူ့ရဲ့နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပိန်သွယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ရင် လူအများစုက ပထမအချက်ကြောင့်လို့ပဲ ထင်ကြမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းဖုန်းနဲ့ သူ့လူတွေ ပေါ်လာပြီးနောက်မှာတော့ ယွင်ချဲ့တို့အုပ်စုဟာ လျှော့တွက်လို့မရတဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အခန်းထဲက တစ်ဖက်အုပ်စုဟာ သူတို့ကို အထင်သေးဖို့ မဝံ့ရဲတော့ဘူး။
“သူတို့ကို ဘေးခန်းထဲ သွားပစ်ထားလိုက်။”
ယွင်ချဲ့တို့အုပ်စု အချင်းချင်း စကားပြောနေကြတာကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဲဒီလူတွေဟာ မြေကြီးပေါ်က လူနှစ်ယောက်ကို အမြန်မပြီး ဘေးခန်းထဲ သယ်သွားပစ်ထားလိုက်ကြတယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ အတူတူရှိခဲ့ကြတဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘူး။
“မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ဒဏ်ရာကျက်သွားပြီလား။”
သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံပုံက အဲဒီလောက် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းနေတာကြောင့် ယွင်ချဲ့ မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်ပြီး အဲဒီနေရာကနေ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ တခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို ဘယ်လိုဆက်ဆံတယ်ဆိုတာဟာ သူ ဝင်စွက်ဖက်ရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။
ကျန်းယာဖေးနဲ့ ရှင်းဖုန်းတို့လည်း အလားတူပဲ။ သူတို့လည်း ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ကြတာကြောင့် အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးမှာ အားလုံး မေ့သွားကြတော့တယ်။
ယွင်ချဲ့က ကျိုးဇယ်ယွီ သယ်လာတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲက ရေနွေးဘူးနဲ့ နို့မှုန့်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှာထုတ်လိုက်တယ်။ ချန်ချန်ကလည်း သူ့ရဲ့ နို့စို့ဘူးကို ကျောပိုးအိတ်ထဲကနေ ကိုယ်တိုင် ထုတ်ယူလိုက်တယ်။
“ဦးလေး၊ ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ။ နို့သောက်ချင်တယ်!”
နို့စို့ဘူးတစ်ဘက်၊ ကျောပိုးအိတ်တစ်ဘက် ကိုင်ထားတဲ့ ချန်ချန်ဟာ ခုန်ပေါက်ရင်း ယွင်ချဲ့ဆီ ပြေးလာခဲ့တယ်။ သူဟာ အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကိုလည်း မသိသလို အခန်းထဲက ထူးဆန်းတဲ့လေထုကိုလည်း သတိမထားမိဘူး။ သူ့အတွက်တော့ ယွင်ချဲ့ဟာ အမြဲတမ်း တရားမျှတမှုအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးနေတဲ့ စူပါဟီးရိုးတစ်ယောက်ပဲ။ ယွင်ချဲ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူတိုင်းဟာ လူဆိုးတွေဖြစ်ပြီး အပြစ်ပေးခံထိုက်တယ်လို့ သူ ထင်ထားတယ်။
“ဦးလေးက မင်းအတွက် နို့ဖျော်ပေးနေပြီ။ အစ်မ၊ ရေအေးနည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး။”
ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်ကို ချစ်ခင်ကြင်နာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ရင်း နို့စို့ဘူးကို ယူလိုက်ပြီး သူ့အစ်မကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။
အခုဆိုရင် ရေတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ညစ်ညမ်းလာနေပြီ။ ဒါကြောင့် ဘေးကင်းစိတ်ချရဖို့အတွက် သူတို့ခရီးတစ်လျှောက် အသုံးပြုခဲ့တဲ့ရေတွေဟာ ယွင်ယောင်ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ရေတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ အမြဲမပြတ် လေ့ကျင့်လာခဲ့တာကြောင့် သူမရဲ့ ရေထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းဟာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး အဆင့် ၁ ကို ရောက်ရှိနေပြီ။ သူမ ထုတ်လုပ်ပေးတဲ့ရေဟာ သူတို့အားလုံးရဲ့ နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်တွေကို အလွယ်တကူ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်။
“အော်၊ ကောင်းပြီ။”
အခုမှပဲ ယွင်ယောင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမက ရှင်းဖုန်းနဲ့ သူ့လူတွေကို အနည်းငယ် အားနာတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ရေပုံးတစ်ပုံးကို ရှာကာ ရေဖြည့်လိုက်တယ်။
“ရော့၊ နို့သောက်လိုက်ဦး။ ခဏနေရင် တစ်ခုခု စားကြမယ်။”
“ဟွန်း၊ အသားစားချင်တယ်!”
နို့စို့ဘူးတစ်ဝက်လောက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ချန်ချန်က တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နို့စို့ဘူးခေါင်းကို ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး အားရပါးရ စို့နေခဲ့တယ်။
ယွင်ယောင်က မပျော်မရွှင်နဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းဦးလေးကို ဒုက္ခမပေးနဲ့။ ငါတို့မှာ အသားမရှိဘူး။ ဒီည ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပဲ စားရမယ်!”
သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို နေရာလွတ်အပြင်ဘက်မှာ သီးသန့်ထားခဲ့တာဟာ ယွင်ချဲ့မှာ နေရာလွတ်စွမ်းရည်ရှိကြောင်း တခြားသူတွေ မသိစေချင်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အသားကို နေရာလွတ်ထဲကနေ ထုတ်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။
ချန်ချန်က ငယ်သေးတာကြောင့် ဒီအကြောင်းတွေကို နားမလည်ဘူး။ ယွင်ချဲ့က သူ့ရဲ့အချစ်ဆုံးတူလေးကို ကျေနပ်အောင်လုပ်ပေးဖို့ သူတို့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကိုတောင် စတေးမိမှာကို ယွင်ယောင် စိုးရိမ်နေခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူအားလုံးက သူတို့ဘက်ကလူတွေ မဟုတ်ကြဘူးလေ။
“ဟင်… ဦးလေး…”
ယွင်ယောင် ပြောလိုက်တာကို ကြားတာနဲ့ ချန်ချန်က ချက်ချင်း ယွင်ချဲ့ဘက်ကို လှည့်ပြီး သနားစရာမျက်နှာလေးနဲ့ အကူအညီတောင်းတဲ့အကြည့်ကို ပေးလိုက်တယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယွင်ယောင်ကလည်း ယွင်ချဲ့ကို သတိပေးတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။
တူလေးရဲ့ တောင်းပန်သလို အကြည့်နဲ့ အစ်မရဲ့ ခြိမ်းခြောက်သလို အကြည့်ကြားမှာ ယွင်ချဲ့ကတော့ အပြစ်မရှိသလို မျက်နှာလေးနဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အရည်အသွေးမြင့် အေးခဲထားတဲ့ ဝက်သုံးထပ်သားဘူး အများအပြား ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။
သူတို့သုံးယောက်ဟာ မသိစိတ်အရ အဲဒီဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဝက်သားတွေကို ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့သူက ရှင်းဖုန်းပဲ။
သူက ယွင်ချဲ့ဘေးမှာ သဘာဝကျကျ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းတို့က ငါတို့ထက် ပိုကောင်းကောင်း စားသောက်ရမယ့်ပုံပဲ။ ငါလည်း မင်းတို့နဲ့အတူ စားလို့ရမလား။”
ရှင်းဖုန်းရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်တာက သူတို့ရဲ့ ဂတ်စ်မီးဖို၊ ဂတ်စ်အိုး၊ ဟင်းအိုးတွေနဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေပဲ။ သူဟာ နှစ်ရက်လုံးလုံး အသင့်စားအစားအစာတွေနဲ့ပဲ ဝမ်းဖြည့်ခဲ့ရတာလေ။
“ငါက မစားစေချင်ဘူးလို့ ပြောရင် မင်းထွက်သွားမှာလား။”
ယွင်ချဲ့က ဝက်သားတွေကို ယူပြီး အကူအညီလာပေးကြတဲ့ ကျန်းယာဖေးနဲ့ အခြားသူတွေဆီ လှမ်းပေးလိုက်တယ်။ အလကားရတဲ့ အသားကို ဘယ်သူကများ ငြင်းမှာလဲ။
“မထွက်သွားပါဘူး။”
ရှင်းဖုန်းကလည်း ယဉ်ကျေးသလို ဟန်ဆောင်မနေဘူး။ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေဆိုရင် ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ သူတို့ဟာ ကျိုးဇယ်ယွီတို့နဲ့အတူ သဘာဝကျကျ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ ဆန်ကို ဆေးကြောပေးနေကြတယ်။ တံခါးနားမှာ ကင်းစောင့်ဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ လူတစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့တယ်။
ဝက်သားတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ချန်ချန်ကတော့ ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီ။
သူက နို့စို့ဘူးကို ကိုင်ထားရင်း ယွင်ချဲ့ဆီ လျှောက်လာပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ရင်ဘတ်ကို ကျောမှီထားရင်း နို့ကို အားရပါးရ သောက်နေခဲ့တယ်။
ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်ရဲ့ ခေါင်းလေးကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ရှင်းဖုန်းဘက်ကို လှည့်မေးလိုက်တယ်။
“နေရာလွတ်စွမ်းရည်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းကနေ ထွက်လာပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေရတာလဲ။”
ဒီအချိန်မျိုးမှာ နေရာလွတ်စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ကလွဲရင် ဘယ်သူကများ အေးခဲထားတဲ့ ဝက်သားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ဦးမှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ နားမလည်နိုင်သေးတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ရှင်းဖုန်းလို စွမ်းအားကြီးတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ဘာကြောင့် အားနည်းသူလို့ သတ်မှတ်ထားကြတာလဲ။ အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ အားအနည်းဆုံး တပ်မှူးလို့တောင် ခေါ်ကြသေးတယ်။
ဇွန်ဘီတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြမ်းကြုတ်လာပြီး အစားအစာတွေကလည်း ရှားပါးလာနေတဲ့အပြင် လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ တိုက်ခိုက်လို့မရတော့ဘဲ တခြားသူတွေရဲ့ ကာကွယ်ပေးမှုကိုပါ လိုအပ်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် အထူးစွမ်းရည်ရှိသူတွေဟာ “အားနည်းသူ” လို့ သတ်မှတ်ခံရလောက်အောင် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သူ ထင်နေခဲ့တယ်။
“စစ်တပ်အတွက် သုတေသနလုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ကိရိယာပစ္စည်းတချို့ကို လာစုဆောင်းပေးနေတာပါ။”
ရှင်းဖုန်းက သူ့မှာ နေရာလွတ်စွမ်းရည်ရှိကြောင်းကိုလည်း မငြင်းဆိုသလို သူလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ဘူး။ ယွင်ချဲ့ကိုတော့ သူ အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှု အတိုင်းအတာတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်မှာတော့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ စွမ်းရည်အပေါ် စိတ်ဝင်စားတာပဲ ဖြစ်တယ်။
“သုတေသနလား။”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့က မသိစိတ်အရ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ သူ မသေဆုံးခင် အရင်ဘဝတုန်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ နာကျင်စရာအမှတ်တရတွေဟာ သူ့စိတ်ထဲကို တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
အချိန်အတော်ကြာမှသာ ယွင်ချဲ့ စိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။
“အင်း၊ မင်းကတော့ တကယ်ကို ကြီးကျယ်တဲ့အလုပ်တစ်ခု လုပ်နေခဲ့တာပဲ။”
သူ့အသံထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ သရော်သံကို ဘယ်သူမဆို အလွယ်တကူ သတိပြုမိနိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် လူတိုင်းက သိချင်စိတ်နဲ့ ယွင်ချဲ့ကို ကြည့်လာကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ရှင်းဖုန်းပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ သူ့စကားတွေကြောင့် တခြားသူတွေ အာရုံစိုက်လာကြတာကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အရင်ဘဝက အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် သူဟာ သုတေသနနဲ့ ပတ်သက်သမျှအရာအားလုံးကို မုန်းတီးနေခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်ရှိလာတဲ့အခါ လူသားတွေဟာ အစာကွင်းဆက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော သတ္တဝါတွေ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်းသိတယ်။
အနာဂတ်မှာ လူသားတွေဟာ ဇွန်ဘီတွေ၊ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ အခြားမျိုးစိတ်အသစ်တွေနဲ့အတူ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ နေရာလုယှဉ်ပြိုင်ကြရတော့မယ်။ အဲဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သုတေသနလုပ်ငန်းတွေဟာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်လာမှာပဲ။
“ချဲ့၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။”
ယွင်ယောင်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့ညီလေး ရုတ်တရက် စိတ်အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့် သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မပျော်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတချို့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလို့ပါ။”
ယွင်ချဲ့က ခေါင်းမော့ပြီး သူ့အစ်မကို စိတ်သက်သာရာရစေမယ့် အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်တယ်။
သူ့စိတ်ထဲက အဆိုးမြင်စိတ်တွေကိုတော့ သူ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ အရင်ဘဝက အရာအားလုံးဟာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒီဘဝကတော့ သူ့အတွက် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်ရရှိလာတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။
သူ့ညီလေး ယွင်ချန်ဟာ မလွဲမသွေ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားခဲ့ရပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ့အစ်မ၊ ညီလေးနဲ့ တူလေးတို့ဟာ သူ့အနားမှာ ရှိနေကြသေးတယ် မဟုတ်လား။