### ဝေမြို့သို့ ခရီးစဉ် — အထူးစွမ်းရည် ကုန်ခမ်းသွားခြင်း
ပြည်နယ်မြို့တော်ဟာ Lingjiang မြို့နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင်ကဆိုရင် ကားမောင်းသွားရုံနဲ့ တစ်နာရီကျော်လောက်ပဲ ကြာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကျရောက်လာပြီးနောက် အမြန်လမ်းအများစုကို ပိတ်ထားကြတယ်။ လျှပ်စစ်မီးမရှိတော့တဲ့အတွက် မြန်နှုန်းမြင့်ရထားတွေလည်း ပြေးဆွဲလို့မရတော့ဘူး။ သူတို့ ခန့်မှန်းကြည့်သလောက်ဆိုရင် ဘူတာရုံတွေနဲ့ ရထားတွေပေါ်မှာ ဇွန်ဘီတွေ ပြည့်နှက်နေလောက်တယ်။ ဒါကြောင့် သွားလာဖို့ အဆင်ပြေဆုံးက လမ်းဟောင်းတွေပဲ ဖြစ်တယ်။
အချိန်အတော်ကြာ ဆွေးနွေးစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ သွားမယ့်လမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့အနေနဲ့ သံမဏိကို အမြောက်အမြား လိုအပ်နေသလို နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ကလည်း အမြဲတမ်း အကန့်အသတ်ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် အကူအညီပေးမယ့်သူတွေကို ပိုခေါ်သွားရမယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွင်ချဲ့က သူ့မှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြလို့မရဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ယွင်ချဲ့၊ ရှင်းဖုန်း၊ နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ရှိတဲ့ ချူဟောင်လင်း၊ ရေခဲစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှိတဲ့ ယွီဝမ်ချင်း၊ ရွှေစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှိတဲ့ ရှန်ရွေ့နဲ့ မီးစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှိတဲ့ ယန်ဟွိုင်အန်းတို့အပါအဝင် လူဆယ်ယောက်ပါတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြတယ်။
ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ သွားရမယ့်နေရာက နှစ်နေရာရှိတယ်။ ဝေမြို့နဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်ပဲ။ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ရောက်ဖို့ ဝေမြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားရမှာဖြစ်လို့ အစီအစဉ်အရ ဝေမြို့ကို ပထမဆုံး ရောက်ရှိမယ့်နေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြတယ်။ သံမဏိစက်ရုံကလည်း ဝေမြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးမှာ တည်ရှိတာကြောင့် အဲဒီကို အရင်သွားရင် အခက်အခဲတွေလည်း အများကြီး သက်သာသွားမှာပဲ။
သူတို့ဟာ နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ထားကြတယ်။ မထွက်ခွာခင်ညမှာ ယွင်ယောင်က သူတို့အတွက် သုံးရက်စာ ဟင်းလျာတွေ ချက်ပြုတ်ပေးပြီး အပူထိန်းဘူးတွေနဲ့ ထည့်သိမ်းထားပေးခဲ့တယ်။ ချူဟောင်လင်းကတော့ အဲဒီအစားအစာတွေကို သူ့နေရာလွတ်ထဲ အရင်ဆုံး ထည့်သိမ်းလိုက်တယ်။
“ချဲ့၊ လမ်းမှာ သတိထားသွားနော်။ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့။”
နောက်တစ်နေ့မနက် အရုဏ်တက်ချိန်မှာ အဖွဲ့သားတွေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတုန်း ယွင်ယောင်က သူ့ညီရဲ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မှာကြားလိုက်တယ်။
“အင်း၊ အားလုံး အဆင်ပြေမှာပါ။”
ယွင်ချဲ့က သူမကို စိတ်ချစေဖို့ ပြုံးပြပြီးနောက် ကွမ်းမင်ရွှမ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်ရွှမ်၊ ငါ့အစ်မနဲ့ တူလေးကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။”
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအထူးစွမ်းရည်ရှိတဲ့ ကွမ်းမင်ရွှမ်ကတော့ အိမ်မှာပဲ နေခဲ့ရတယ်။
“စိတ်ချပါ။ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့။”
ကွမ်းမင်ရွှမ်က ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
“အင်း။”
ခဏတာ နှုတ်ဆက်စကားပြောပြီးနောက် ယွင်ချဲ့နဲ့ ရှင်းဖုန်းတို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူတို့ရှေ့မှာ လူရှစ်ယောက်စီး တိုယိုတာ Land Cruiser ကားတစ်စီး ပေါ်လာတယ်။
အားလုံးဟာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကားပေါ် တက်လိုက်ကြတယ်။ ရှန်ရွေ့က ယာဉ်မောင်းခုံမှာ နေရာယူပြီး သူတို့အဖွဲ့ထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးဖြစ်တဲ့ ကျန်းယာဖေးက ရှေ့ခန်းခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ နောက်ခန်းတွေမှာ ဝင်ထိုင်ကြတယ်။
Land Cruiser ကားဟာ အတွင်းခန်းကျယ်ဝန်းမှုကြောင့် နာမည်ကြီးသလို ခိုင်ခံ့ပြီး တာရှည်ခံတဲ့ကားလည်း ဖြစ်တယ်။ ထိုင်ခုံသုံးနေရာပါတဲ့ အတန်းတစ်တန်းစီမှာ လူလေးယောက်စီ ညှပ်ထိုင်ရပေမဲ့ သိပ်တော့ ကျပ်တည်းမနေဘူး။
ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာတော့ ကားဟာ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ဂိတ်ဝကို ရောက်လာတယ်။ ရှင်းဖုန်း ကားထဲမှာ ရှိနေမှန်း သိထားတဲ့ ကင်းစောင့်စစ်သားတွေက ဘာမေးခွန်းမှ မမေးတော့ဘဲ သူတို့ကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးလိုက်ကြတယ်။ အထက်အရာရှိတွေဆီကနေ တင်းကျပ်တဲ့ အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်ထားတာကိုး။ အဲဒီအရူးတစ်ပိုင်း ရှင်းဖုန်းကို ထပ်ပြီး ရန်မစရဲကြတော့ဘူး။
“အခြေစိုက်စခန်းပတ်ဝန်းကျင်က ဇွန်ဘီအများစုကို ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ။ အခြေစိုက်စခန်းကို ထပ်ချဲ့လို့ရလောက်ပြီ။”
ယွင်ချဲ့က ကားပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
အရင်က သူ အပြင်ထွက်ခွင့်ရတာ သိပ်မရှိခဲ့ဘူး။ အခုဆိုရင် မီတာရာနဲ့ချီတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်းမှာ ဇွန်ဘီအနည်းငယ်သာ ဟိုတစ်ကောင် ဒီတစ်ကောင် ပြန့်ကျဲလျှောက်သွားနေကြတယ်။ ဒုတိယမြောက် တံတိုင်းတည်ဆောက်ဖို့ အချိန်တန်နေပြီ။
“အင်း။ အထက်အရာရှိတွေက အဲဒီအတွက် အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးသား။ အခြေစိုက်စခန်းပတ်လည်မှာ လယ်ကွင်းတွေရှိတယ်။ သူတို့က အဲဒီမြေတွေကို တံတိုင်းခတ်ပြီးနောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ သစ်သီးဝလံတွေ စိုက်ပျိုးချင်နေကြတယ်။”
ရှင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
တကယ်တော့ ဒီအစီအစဉ်ကို အစီအစဉ်စာရင်းထဲ ထည့်သွင်းထားပြီးသားပါ။ အကောင်အထည် မဖော်နိုင်သေးတာက အဓိကအင်အားစုကြီးလေးစုအကြား သဘောတူညီမှု မရရှိသေးလို့ပဲ။
“စိုက်ပျိုးမယ် ဟုတ်လား။ ဟင်း…”
ယွင်ချဲ့က ရှင်းဖုန်းရဲ့စကားကို ကြားတော့ လှောင်ရယ်လိုက်တယ်။
“ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်မယ်တဲ့လား။ ရယ်စရာပဲ။ မြေကြီးပေါ်မှာ ဇွန်ဘီတွေ ဘယ်လောက်တောင် အသတ်ခံခဲ့ရလဲ။ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်တွေကလည်း မြေဆီလွှာထဲ ဘယ်လောက်တောင် စိမ့်ဝင်သွားပြီလဲ။ အဲဒီမြေမှာ မျိုးစေ့တွေ အညှောက်ပေါက်လာနိုင်ရင်တောင် အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို့ ပြောရမယ်။”
အထက်အရာရှိတွေက ကမ္ဘာမြေရဲ့ သယံဇာတတွေနဲ့ ရေအရင်းအမြစ်တွေ ဘာကြောင့် ညစ်ညမ်းသွားတယ်လို့ ထင်နေကြတာလဲ။ ယွင်ချဲ့က စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်တယ်။
သူသိထားသလောက်ဆိုရင် အကြောင်းရင်းကို ဘယ်သူမှ မသိကြပေမဲ့ ပင်လယ်နက်ထဲက သတ္တဝါတွေကလွဲလို့ ကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံးနီးပါး ညစ်ညမ်းသွားခဲ့တယ်။ နောင်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလာတဲ့အခါ လူသားတွေဟာ အသုံးဝင်တဲ့ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို တီထွင်နိုင်လာကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေအတွက် နေထိုင်နိုင်တဲ့ နေရာကတော့ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာလိမ့်မယ်။ မြေအားလုံးဟာ မြေလွတ်မြေရိုင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီး မြေမဲ့စိုက်ပျိုးရေးနည်းလမ်းတောင် အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူး။
“အဲဒါကြောင့် ဝမ်ယန်က မြေတွေကို တံတိုင်းခတ်ပြီး မညစ်ညမ်းသေးတဲ့ မြေတွေကို ရှာဖွေကာ ကာကွယ်ထားဖို့ ပထမဆုံး အဆိုပြုခဲ့တာပဲ။ ကျန်တဲ့မြေတွေမှာတော့ အိမ်တွေ ဆောက်သင့်တယ်လို့ သူက ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ဝေနဲ့ သူ့လူတွေကတော့ အဲဒီလို မထင်ကြဘူး။ အခြေစိုက်စခန်းက အလုံအလောက် ကျယ်နေပြီဖြစ်ပြီး အခုအချိန်မှာ စားနပ်ရိက္ခာက အရေးအကြီးဆုံးလို့ သူတို့ ယုံကြည်နေကြတယ်။ တကယ်တော့ သူတို့စဉ်းစားပုံမှာလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိပါတယ်။”
ရှင်းဖုန်းက ဆက်ရှင်းပြတယ်။
“ကမ္ဘာပျက်ကပ်မဖြစ်ခင်က သိုလှောင်ထားခဲ့တဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ပဲ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မလဲ။ ငါးနှစ်လား။ ဆယ်နှစ်လား။ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်ဆယ်လောက်လား။ သယံဇာတတွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုရင် လူသားတွေက မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုံးမှာ သေဆုံးကြရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့ သူတို့က အမြန်အောင်မြင်ဖို့ပဲ စိတ်စောနေကြတယ်။ အခြေစိုက်စခန်းတည်ဆောက်ရေးကလည်း ပြည့်စုံဖို့ အများကြီး လိုနေသေးတယ်။”
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ဖြစ်ပွားလာတာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး။ အခြေစိုက်စခန်းကို အများပြည်သူအတွက် ဖွင့်ပေးထားတာလည်း ဆယ်ရက်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်။ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အမြောက်အမြားဟာ အခြေစိုက်စခန်းထဲကို ဝင်ရောက်လာကြတယ်။ လက်ရှိအခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အကျယ်အဝန်းနဲ့ အဆောက်အအုံအထောက်အပံ့တွေဟာ လူအားလုံးအတွက် လုံးဝမလုံလောက်သေးဘူး။
တစ်နေ့နေ့မှာ လူတွေပြည့်ကျပ်လွန်းလို့ နောက်ထပ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို လက်မခံနိုင်တော့ဘဲ အခြေစိုက်စခန်းကို ပိတ်လိုက်ရရင် လူတွေ ဘယ်လိုထင်ကြမလဲ။ လက်ရှိပြဿနာကိုတောင် မဖြေရှင်းနိုင်သေးတဲ့အချိန်မှာ အနာဂတ်အတွက် ဘာလို့ ကြိုစဉ်းစားနေတော့မှာလဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေဟာ အခြေစိုက်စခန်းက အထက်အရာရှိတွေ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ဖြေရှင်းသင့်တဲ့ ပြဿနာတွေပါပဲ။ ရှင်းဖုန်းအနေနဲ့ မိုဝမ်ယန်ကို ပြောပြပေးတာက သူလုပ်ပေးနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ့ကိုယ်သူ တောင်းဆိုခံရတာမျိုး မရှိဘူးဆိုရင် အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အတွင်းရေးကိစ္စတွေမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး။
“အဲဒါက အင်အားစုအများအပြားက အာဏာကို ခွဲဝေယူထားတဲ့အခါ ဖြစ်လာတတ်တဲ့ အားနည်းချက်ပဲ။ ရှေးခေတ်တုန်းက နိုင်ငံအများအပြား တစ်ပြိုင်တည်း တည်ရှိနေခဲ့သလိုပေါ့။ အပေါ်ယံကြည့်ရင် အရာအားလုံး ငြိမ်းချမ်းနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အန္တရာယ်တွေက အချိန်မရွေး ပေါ်ပေါက်လာနိုင်တယ်။”
ယွင်ချဲ့က ပြောပြီးနောက် အကြည့်ကို ပြန်လွှဲကာ ထိုင်ခုံနောက်မှီကို မှီလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ခဏမှေးနေလိုက်တယ်။ ရှေ့ဆက်ကြုံတွေ့ရမယ့် အခက်အခဲတွေအတွက် ခွန်အားစုဆောင်းထားဖို့ လိုတယ်။
ရှင်းဖုန်းက သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်ထူထူကြီးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး စာဖတ်နေလိုက်တယ်။
ကားကတော့ တစ်ခါတလေ ဇွန်ဘီတချို့ကို ဝင်တိုက်မိနေတယ်။ ကားထဲမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနိုင်ခြင်း မရှိကြဘူး။ အခြေစိုက်စခန်းနဲ့ ဝေးရာကို မောင်းနှင်လာလေလေ လမ်းအခြေအနေက ပိုဆိုးလာလေလေပဲ။
ဇွန်ဘီတွေက သူတို့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်လာကြတယ်။
“ရောက်ခါနီးပြီ။”
ယွင်ချဲ့က ပြောလိုက်တယ်။
“ရွှေစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှိတဲ့သူတွေ ကားခေါင်မိုးပေါ် တက်လိုက်ကြ။ ငါက ကားကို လေစနစ်အထူးစွမ်းရည်နဲ့ ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ ရှေ့မှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို တားဆီးဖို့ သံချောင်းတွေ ဖန်တီးကြ။ ဒါဆို ကားကို ပိုမြန်မြန် မောင်းလို့ရမယ်။”
သူ့စကားသံ မဆုံးသေးခင်မှာပဲ သူတို့နောက်က ဇွန်ဘီတွေဟာ ပစ်မှတ်ကို ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားသလို ဖြစ်သွားကြတယ်။ Land Cruiser ကားနောက်ဘက်မှာ တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည်ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှင်းဖုန်း၊ ရှန်ရွေ့နဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ဟာ ပြတင်းပေါက်တွေကို ဖွင့်ပြီး လျင်မြန်စွာ ကားခေါင်မိုးပေါ် ခုန်တက်လိုက်ကြတယ်။ ယွင်ချဲ့ကလည်း ချက်ချင်းပဲ လေစွမ်းအားအကာအရံကို ဖြန့်ကျက်ပြီး သူတို့အားလုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်တယ်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကားရဲ့ နောက်ဘက်ကလွဲလို့ ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးမှာ လက်မလုံးခန့် အထူရှိတဲ့ သံချောင်းတွေ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီသံချောင်းတွေက လေစွမ်းအားအကာအရံကို ထိုးဖောက်ထွက်လာပြီး လမ်းပေါ်မှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ဘေးဖယ်တွန်းထုတ်ပစ်ကြတယ်။
ဘာမှမမြင်နိုင်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အကြားအာရုံနဲ့ အနံ့ခံနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုပြီး သားကောင်ကို လိုက်ရှာကြတယ်။
လေစွမ်းအားအကာအရံက အလွန်ထိရောက်စွာနဲ့ အဖွဲ့သားတွေရဲ့ အသက်ရှူသံနဲ့ စကားသံတွေကို အပြင်ဘက်မရောက်အောင် တားဆီးပေးထားတယ်။ သံချောင်းတွေက ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ဟာ ယဉ်ပါးအောင် လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေလိုပဲ နာခံစွာ ဘေးကို ရွေ့သွားကြတယ်။
“သောက်ကျိုးနည်း! လေစနစ်အထူးစွမ်းရည်က တကယ်ကို မိုက်တာပဲ!”
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားပြောချင်စိတ်ကို အတင်းထိန်းထားခဲ့တဲ့ ချူဟောင်လင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
သူ့အဖော်တွေကတော့ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ကြတယ်။ ချူဟောင်လင်းက လျှာထုတ်ပြပြီး ပါးစပ်ကို ဇစ်ပိတ်လိုက်သလို လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။ ကားထဲမှာ တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်တယ်။
“ရှေ့မှာ ကားတချို့ လမ်းပိတ်နေလို့ ဖြတ်မောင်းလို့ မရတော့ဘူး။”
ယာဉ်မောင်းက ပြောလိုက်တယ်။
နာရီဝက်နီးပါးကြာပြီးနောက် သူတို့ဟာ သွားမယ့်မြို့နဲ့ မဝေးတော့ဘူး။ အရင်က တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်လာတဲ့ ကားဟာ အရှိန်လျှော့သွားတယ်။ အဖွဲ့သားတွေ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တိုက်မိပျက်စီးနေတဲ့ ကားအချို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ လမ်းတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့နေပြီ။ သူတို့အနေနဲ့ လမ်းလျှောက်ဖြတ်သွားရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကားတွေကို ဖယ်ရှားရမလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရတော့မယ်။
ယွင်ချဲ့က သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်တယ်။
“ဇယ်ယွီ၊ ကားခေါင်မိုးပေါ် တက်လိုက်။ ကားတွေနား ရောက်လာရင် မင်းရဲ့ လေစနစ်အထူးစွမ်းရည်ကို သုံးပြီး အဲဒီကားတွေကို လေထဲ မြှောက်တင်ကာ ချောက်ထဲ တွန်းချလိုက်။”
စွမ်းအင်အလွန်အကျွံ သုံးစွဲထားရလို့ ယွင်ချဲ့ဟာ ရေတစ်ပုလင်းကို ယူပြီး အားပြန်ဖြည့်ဖို့ အာလုတ်အနည်းငယ် သောက်လိုက်တယ်။
“အင်း။”
အခြေအနေ ဘယ်လောက်အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ နားလည်ထားတဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီက ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို နောက်ပြောင်မနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ကားပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို လက်နဲ့ကိုင်ပြီး ခပ်မြန်မြန် ကားခေါင်မိုးပေါ် တက်သွားတယ်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ဖြစ်ပွားပြီး တစ်လတောင် မပြည့်သေးပေမဲ့ လူတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ အထူးစွမ်းရည်တွေကို လေ့ကျင့်ထားခဲ့ကြပြီ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်သာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရင် သူတို့တွေ ဟောလိဝုဒ် အက်ရှင်ဇာတ်ကားတွေထဲ ဝင်သရုပ်ဆောင်လို့တောင် ရနိုင်လောက်တယ်။
“ရှန်၊ ဖြည်းဖြည်းမောင်း။ ဇယ်ယွီရဲ့ အထူးစွမ်းရည်က အဆင့်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ခံနိုင်ရည်က မလုံလောက်သေးဘူး။”
“ရပါတယ်။”
ယာဉ်မောင်းက နောက်ကိုတောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
Land Cruiser ကားဟာ အချိန်မရွေး စက်ရပ်သွားနိုင်လောက်တဲ့အထိ အရှိန်လျှော့မောင်းလာတယ်။ ရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျန်းယာဖေးက နောက်ကြည့်မှန်ကတစ်ဆင့် ယွင်ချဲ့ရဲ့မျက်နှာမှာ ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေတယ်ဆိုတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူဟာ သိသိသာသာကို ရုန်းကန်နေရတာပဲ။
သူမက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး မဆိုင်ဘဲ ဝင်ပြောချင်စိတ်ကို အတင်းထိန်းထားလိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့ဟာ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အားပေးစကားမျိုးကို မကြိုက်မှန်း သူမသိတယ်။
“စီးကရက် သောက်ချင်လား။”
လန်ယဲ့ဟန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်တယ်။
သူလည်း ယွင်ချဲ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ယွင်ချဲ့ကို ကူညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိဘူး။
စီးကရက်ပေးတာက ယွင်ချဲ့နဲ့ သူတို့ကြားက သဘောတူညီချက်တစ်ခုပါပဲ။ ယွင်ချဲ့ဟာ ဒီလိုနည်းလမ်းနဲ့ သူ့ကိုယ်ပိုင်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အထူးစွမ်းရည်ကို အဆင့်သုံးအထိ မြှင့်တင်ချင်နေတာ။
“သောက်မယ်!”
ယွင်ချဲ့က သွားကြိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
သူ့လက်တွေ တုန်ယင်နေတဲ့ကြားက ရေဘူးကို ကောက်ယူပြီး ရေကို လည်ချောင်းထဲ အမြန်လောင်းချလိုက်တယ်။
ဖျတ်!
ရေဘူးအလွတ်က မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လန်ယဲ့ဟန်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ယွင်ချဲ့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ မီးတောက်သေးသေးလေးတစ်ခု ဖန်တီးပြီး မီးညှိပေးလိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့က စီးကရက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်ဖွာလိုက်တယ်။ သူ့စိတ်အခြေအနေဟာ နည်းနည်း ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသလိုပဲ။
ဒိုင်း!
ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။
အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် ကျိုးဇယ်ယွီဟာ နောက်ဆုံးမှာ လမ်းပိတ်နေတဲ့ အပျက်အစီးကားတွေကို သူ့ရဲ့ လေစနစ်အထူးစွမ်းရည်နဲ့ လေထဲ မြှောက်တင်ပြီး ချောက်ထဲ တွန်းချနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီကျယ်လောင်တဲ့အသံက ကားအကြီးစားတွေ ချောက်ထဲ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အသံပဲ။
လမ်းပိတ်ဆို့နေတဲ့ အတားအဆီးတွေအားလုံး ရှင်းလင်းသွားတဲ့အခါ ကားဟာ တစ်ဖန် အရှိန်မြှင့်မောင်းနှင်လာနိုင်တော့တယ်။
ယာဉ်မောင်းခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရှန်ရွေ့က ယွင်ချဲ့ရဲ့ လေစွမ်းအားအကာအရံကို အကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိထားတယ်။
ဒါကြောင့် ဇွန်ဘီအနည်းငယ်သာ တွေ့ရတဲ့အခါတိုင်း သူတို့ကို တွန်းဖယ်ဖို့ အရှိန်လျှော့ပြီး စောင့်မနေတော့ဘဲ အရှိန်မြှင့်ကာ ဇွန်ဘီတွေကို ဝင်တိုက်ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တယ်။
နောက်ထပ် မိနစ်သုံးဆယ်လောက် ကြာသွားတဲ့အခါ ဇွန်ဘီအရေအတွက်က တဖြည်းဖြည်း များလာတယ်။ လမ်းဘေးနှစ်ဖက်စလုံးမှာရှိတဲ့ သစ်ပင်ပန်းမန်စိုက်ခင်းတွေကလည်း ပိုမိုစိမ်းလန်းလာတယ်။ သူတို့ ဝေမြို့ထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြပြီ။
“မြေပုံအရ မီတာငါးရာလောက် ရှေ့ရောက်ရင် ဘယ်ဘက်ကို ချိုးရမယ်။ အဲဒီကနေ သံမဏိစက်ရုံနဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး။ တစ်နေရာရာမှာ ခဏရပ်ပြီး ချဲ့ကို အားပြန်ဖြည့်ခိုင်းလိုက်ရအောင်။ ပြီးမှ စက်ရုံအထိ တစ်ခါတည်း မောင်းသွားကြမယ်။”
ယန်ဟွိုင်အန်းက သူသေချာဖတ်နေတဲ့ မြေပုံကိုတောင် မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်တယ်။
“အင်း။”
ရှန်ရွေ့က Land Cruiser ကား ဝင်မောင်းနိုင်လောက်အောင် ကျယ်တဲ့ ကျေးလက်လမ်းတစ်ခုကို တွေ့တာနဲ့ စတီယာရင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား လှည့်ပြီး အဲဒီလမ်းထဲ ဝင်မောင်းလိုက်တယ်။
မိနစ်အနည်းငယ် မောင်းနှင်ပြီးနောက် သူတို့ဟာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ဇွန်ဘီအနည်းငယ်သာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေကြတယ်။
“ဒီမှာပဲ ရပ်မယ်။”
ရှန်ရွေ့က စပါးလှန်းတဲ့ကွင်းရဲ့ မြေသားတာတမံနားကို ရောက်တဲ့အခါ ဘရိတ်ကို နင်းလိုက်တယ်။
ခဏအတွင်းမှာပဲ ကားကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ လေစွမ်းအားအကာအရံ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ယွင်ချဲ့ကတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်းလို့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ပစ်လဲကျသွားတယ်။
သူ့အဖော်တွေက အချိန်မဖြုန်းဘဲ ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ခုန်ဆင်းလိုက်ကြတယ်။ သူတို့ဆီ အပြေးအလွှား ရောက်လာနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ပဲ။
“ဘယ်လိုနေလဲ။”
ရှင်းဖုန်းက မေးလိုက်တယ်။
ပုံမှန်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလုပ်ပိုမရှုပ်စေချင်တဲ့ ရှင်းဖုန်းဟာ ကားဆီ ပြန်လာပြီး ယွင်ချဲ့ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲဖက်လိုက်တယ်။ သူ့နှလုံးသားက နာကျင်တင်းကျပ်နေပြီး မျက်လုံးနက်နက်တွေထဲမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်။
“ဟူး… သေလုနီးပါးပဲ။ ငါ ခဏလောက် နားပါရစေဦး။”
ယွင်ချဲ့က အားနည်းစွာ ပြုံးပြပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
သူ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ရှင်းဖုန်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လှဲချလိုက်တယ်။ ရှင်းဖုန်းကလည်း သူ့ကို သတိထားပြီး ကားရဲ့ တစ်ဖက်ပြတင်းပေါက်နားကို ရွှေ့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ယွင်ချဲ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး သက်သောင့်သက်သာ အနားယူနိုင်စေဖို့ သူ့ခေါင်းကို ပေါင်ပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်တယ်။
“ခေါင်းဆောင်၊ ဟိုဘက်မှာ ရွာတစ်ရွာ တွေ့တယ်။ ဇွန်ဘီတွေ အများကြီး ရှိနေလောက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သွားရှင်းလိုက်ကြမလား။”
လုဟိုင်ရွှမ်းက ပြတင်းပေါက်ကနေ မေးလိုက်တယ်။
လုဟိုင်ရွှမ်းတစ်ယောက်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူအားလုံးရဲ့ အထူးစွမ်းရည်တွေဟာ အဆင့်နှစ် ရောက်နေကြပြီ။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ကြတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဦးခေါင်းတွေကို ဖောက်ပြီး ဇွန်ဘီအမြုတေတွေ ထုတ်ယူနေကြချိန်မှာ ယန်ဟွိုင်အန်းကတော့ ရှင်းဖုန်းဆီက ညွှန်ကြားချက်တောင်းဖို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့တယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့အတွက် အားပြန်ပြည့်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီလောက် လိုအပ်လိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ရွာထဲက ဇွန်ဘီတွေ ထွက်လာကြမယ်ဆိုရင် သူတို့အားလုံးကို ရှင်းလင်းဖို့လည်း ခက်ခဲသွားနိုင်တယ်။
“အခုတော့ မသွားသေးနဲ့။ သူတို့ကို အဲဒီမှာပဲ ခဏနားခိုင်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစောင့်ကြည့်ခိုင်းထား။”
ရှင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ချဲ့ အားပြန်ပြည့်လာတာနဲ့ သံမဏိစက်ရုံကို ချက်ချင်း ထွက်သွားကြမယ်။”
သူက အဝေးက ရွာလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ သူ့အသံကိုလည်း တမင်တကာ တိုးထားလိုက်တယ်။
အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ယွင်ချဲ့ကို အားပြန်ပြည့်လာအောင် အနားယူစေဖို့ပဲ။
“အင်း။”
ယန်ဟွိုင်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘာမှမငြင်းဘဲ ထွက်သွားလိုက်တယ်။
ဇွန်ဘီအမြုတေတွေ စုဆောင်းပြီးသွားတဲ့ ကျန်တဲ့အဖွဲ့သားတွေကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို မနှောင့်ယှက်မိစေဖို့ ကားဆီ ပြန်မလာကြဘူး။ အဲဒီအစား စပါးလှန်းတဲ့ကွင်းထဲမှာပဲ စုဝေးပြီး ခြေချိတ်ထိုင်ကာ အစားအစာနဲ့ ရေတွေကို စားသောက်နေကြတယ်။
သူတို့အားလုံး တတ်နိုင်သမျှ အားပြန်ဖြည့်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သံမဏိစက်ရုံထဲမှာ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။
ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သလို ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားနိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု အမြဲပြင်ဆင်ထားဖို့ သူတို့တွေ ကျင့်သားရနေကြပြီ။ ဒါဟာ သူတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ဖို့ အသုံးပြုနေတဲ့ နည်းလမ်းပဲ။