### ဇွန်ဘီတွေ အဆင့်မြှင့်တင်လာပြီ
“ဒါက အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဇွန်ဘီတွေ အဆင့်မြှင့်တင်လာကြတာပဲ။ လူတွေမှာ အထူးစွမ်းရည်ရှိရင် အဆင့်တက်နိုင်သလို ဇွန်ဘီတွေလည်း အဆင့်တက်နိုင်တယ်။ ဇွန်ဘီအမြုတေရဲ့ အရောင်က အဲဒီဇွန်ဘီရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ဥပမာ အနီရောင်က မီးစွမ်းရည်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး အပြာရောင်က ရေစွမ်းရည်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ဒီလိုပဲပေါ့။ အရောင်မရှိဘဲ ကြည်လင်နေတဲ့ ဇွန်ဘီအမြုတေဆိုရင်တော့ အဲဒီဇွန်ဘီမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိ မရှိသေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဇွန်ဘီတွေမှာလည်း အထူးစွမ်းရည်တွေ ရှိလာကြလိမ့်မယ်။”
ယွင်ချဲ့ကတော့ အံ့ဩသွားပုံမရပေ။ တကယ်တော့ မနေ့ညက နှင်းကျတာကို မြင်လိုက်ကတည်းက ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။
လန်ယဲ့ဟန် ရှာတွေ့လာတဲ့ ဇွန်ဘီအမြုတေတွေရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် အဲဒီဇွန်ဘီတွေဟာ အဆင့် ၁ မှာပဲ ရှိကြသေးသည်။
အဆင့် ၀ ဇွန်ဘီတွေက လှုပ်ရှားမှုနှေးကွေးပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း မှုန်ဝါးနေတတ်သည်။ သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေက အလွယ်တကူ ပုပ်ပွသွားနိုင်ပြီး အပုပ်နံ့ဆိုးတွေကလည်း အဝေးကြီးအထိ ပျံ့နှံ့တတ်သည်။ ဒါ့အပြင် သူတို့ရဲ့ဦးခေါင်းထဲမှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကလည်း အရောင်မရှိဘဲ ကြည်လင်နေကြပြီး သီးခြားဂုဏ်သတ္တိလုံးဝ မရှိကြပေ။
အဆင့် ၁ နဲ့ အဆင့် ၂ ဇွန်ဘီတွေကတော့ လှုပ်ရှားမှုပိုမြန်လာကြပြီး အင်အားပိုကောင်းလာသလို ခံနိုင်ရည်လည်း ပိုမြင့်လာကြသည်။ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေက အဖြူရောင်ဖြစ်လာပြီး ဇွန်ဘီအမြုတေတွေမှာလည်း မတူညီတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိအမျိုးမျိုး ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။
ဇွန်ဘီတွေ အဆင့် ၃ ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အထူးစွမ်းရည်တွေကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်လာကြမည်ဖြစ်သည်။ သာမန်လက်နက်တွေနဲ့လည်း သူတို့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“ဒါဆို ဒီဇွန်ဘီအမြုတေတွေက ဘာအသုံးဝင်လဲ။”
ရှင်းဖုန်းက ရွှေရောင်ဇွန်ဘီအမြုတေတစ်ခုကို လက်ထဲကိုင်ရင်း တစ်နေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ဟာ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ဦးခေါင်းထဲမှာ ဇွန်ဘီအမြုတေတွေ ရှိနေကြောင်း သိထားပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါတွေကို ဘယ်လိုအသုံးချရမလဲဆိုတာတော့ မသိကြသေးပေ။ လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ ယွင်ချဲ့တို့ကတော့ အဲဒီအမြုတေတွေရဲ့တန်ဖိုးကို သိထားကြပုံရပြီး အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စုဆောင်းနေခဲ့ကြပုံလည်း ပေါ်သည်။
“အဲဒါနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေ လုပ်ပြီး ကောင်မလေးတစ်ယောက်ယောက်ကို လက်ဆောင်ပေးလို့ရတာပေါ့။”
ယွင်ချဲ့က မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြပြီး စနောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လန်ယဲ့ဟန်ကို ဇွန်ဘီအမြုတေတွေ သိမ်းထားဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
“မနက်စာစားကြရအောင်။ ဒီကိစ္စကို အခြေစိုက်စခန်းရောက်မှ ဆက်ပြောကြမယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
ရှင်းဖုန်းက တစ်ခုခုကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေမှန်း သတိထားမိတော့ လန်ယဲ့ဟန်ကလည်း ချက်ချင်း စကားဆက်မပြောတော့ပေ။
Lingjiang ဟာ မြို့ကြီးတစ်မြို့ မဟုတ်ပေမဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်နဲ့ ဗဟိုအုပ်ချုပ်ရေးမြို့ကြီးကြားမှာ တည်ရှိနေတာကြောင့် နှစ်မြို့ကို ဆက်သွယ်ပေးတဲ့ အရေးပါတဲ့နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ Lingjiang မြစ်က မြို့ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေပြီး မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာတော့ Wanan ခရိုင်ရှိသည်။ လုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းက အဲဒီခရိုင်ထဲမှာ တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာက အဲဒီခရိုင်ဟာ ရိုးရာအိမ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းနှစ်တွေမှာ ခေတ်မီတိုးတက်လာခဲ့ပေမဲ့ စိုက်ပျိုးမြေအမြောက်အမြား ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ခရိုင်ရဲ့နောက်ဘက်မှာ Longmen တောင်တန်းတွေ ရှိနေပြီး ကပ်ဘေးစတင်ဖြစ်ပွားကတည်းက တောင်တန်းအတွင်းပိုင်းမှာ တပ်စွဲထားတဲ့ စစ်တပ်က အဲဒီနေရာကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ လုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းကိုလည်း စစ်တပ်နဲ့ မြို့တော်အစိုးရတို့ ပူးပေါင်းပြီး တည်ထောင်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
“အစက မြစ်ကို ဖြတ်ကူးဖို့ တံတားလေးစင်း ရှိခဲ့တယ်။
ကပ်ဘေးစဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ စစ်တပ်က တံတားနှစ်စင်းကို ဗုံးခွဲဖျက်ဆီးခဲ့လို့ အခု တံတားအမှတ် ၁ နဲ့ တံတားအမှတ် ၄ ပဲ ကျန်တော့တယ်။
အခု ငါတို့နဲ့ ပိုနီးတာက တံတားအမှတ် ၁ ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတံတားပေါ်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ ဇွန်ဘီတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။
နောက်ပြီး တံတားအမှတ် ၁ ရဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းကလည်း လုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းနဲ့ အတော်ဝေးတယ်။ အဲဒီဘက်မှာ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွေလည်း များတယ်။
တံတားအမှတ် ၄ ကတော့ မြို့ပြင်က အဝေးပိုင်းမှာ ရှိပြီး ဇွန်ဘီတွေလည်း နည်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို ရောက်ဖို့ ခရီးအများကြီး သွားရမယ်။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဖြတ်သွားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် မြို့ကို ပတ်ပြီး သွားရမယ်။ မြို့ကိုပတ်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ နေ့လယ်ပိုင်း ဒါမှမဟုတ် ညနေအထိ ကြာသွားနိုင်တယ်။
ငါ့အမြင်တော့ မြို့ကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်။ မင်းတို့ကော ဘယ်လိုထင်လဲ။”
မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် ရှင်းဖုန်းက မြေပုံကို စားပွဲပေါ် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့က မြေပုံကို အပေါ်ယံတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အင်း၊ ဒါဆို မြို့ကို ဖြတ်သွားကြတာပေါ့။”
ယခင်ဘဝတုန်းက သူဟာ အနောက်တောင်အခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်ဖူးခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ဟာ ကပ်ဘေးစတင်ဖြစ်ပွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ဖြစ်သည်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ လုံခြုံရေးအတွက် လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းကိရိယာတွေ အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ မြစ်ကိုသာ ဖြတ်ကူးနိုင်ရင် သူတို့ လုံခြုံသွားပြီလို့ ဆိုနိုင်သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေက မတူတော့ပေ။ ကပ်ဘေးစတင်ဖြစ်ပွားပြီး ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။
ဒါ့အပြင် လုံခြုံရေးအတွက် အခြေစိုက်စခန်းကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ရောက်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။ မြို့ကိုပတ်ပြီး ညနေအထိ အချိန်ဖြုန်းရမယ့် အန္တရာယ်ကို သူ မယူချင်ပေ။
“ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ငါလည်း လေ့ကျင့်လို့ရပြီ။”
အထူးစွမ်းရည်မရှိတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးတည်းဖြစ်တဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ့မှာ အထူးစွမ်းရည်မရှိပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အဖွဲ့ရဲ့အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။
“ငါတော့ သတ်ဖို့တောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။”
နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ချောမောလှပတဲ့ပုံစံမျိုး ရှိနေတဲ့ ကျန်းယာဖေးက လူသတ်ချင်စိတ်ပြင်းပြနေတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးဇယ်ယွီကတော့ ဘာမှမပြောပေ။ သူက လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ပခုံးပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ အားလုံးက အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြပြီး ယွင်ချဲ့ကို သူတို့နည်းသူတို့ဟန်နဲ့ အားပေးထောက်ခံနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြမယ်။”
ရှင်းဖုန်းက မြေပုံကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ သေနတ်လိုချင်လဲ။”
“သေနတ်လား။ ငါ့ကို တစ်လက်ပေး။”
ရှင်းဖုန်းက တကယ်ကို ရက်ရောတဲ့ သကြားဖေဖေတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သေနတ်လိုချင်တယ်လို့ ပြန်ဖြေတဲ့သူက ယွင်ချဲ့တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိသည်။
တခြားသူတွေကတော့ ကပ်ဘေးမတိုင်ခင်က ကျောင်းသားတွေ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ရှင်မတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သေနတ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမသိကြပေ။ မရင်းနှီးတဲ့သေနတ်ကို ကိုင်ထားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေဖို့ပဲ ရှိမည်။ ဒါကြောင့် သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးပြီးသား ဓားတွေကိုပဲ ပိုနှစ်သက်ကြသည်။
ဒါ့အပြင် တစ်နည်းအားဖြင့် ဇွန်ဘီတွေကို ဓားနဲ့ ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်ရတာက သေနတ်တစ်ချက်ပစ်ပြီး သတ်လိုက်ရတာထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းသေးသည်။
“မင်း မလုပ်နိုင်တာ တစ်ခုခုရော ရှိသေးလား။”
ရှင်းဖုန်းက စနောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နေရာလွတ်ထဲကနေ သေနတ်တစ်လက် ထုတ်ယူပြီး ယွင်ချဲ့ကို ပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ မေးခွန်းထုတ်ချင်တဲ့အရိပ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ငါလည်း မသိဘူးလေ။ ဘာလို့ တစ်နေ့နေ့မှာ စမ်းမကြည့်ကြတာလဲ။”
ယွင်ချဲ့ကတော့ “နှိမ့်ချခြင်း” ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိတဲ့ပုံပင်။ သူက သေနတ်ကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ကို ရင်ဘတ်မှာ ချည်နှောင်ဖို့ ကြိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ယွင်ယောင်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။
“ကလေးကို ငါပဲ ထိန်းထားလိုက်မယ်။ ငါ့ရဲ့အထူးစွမ်းရည်က တိုက်ခိုက်ဖို့ သိပ်မသင့်တော်ဘူး။”
ယွင်ယောင်လည်း တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့အထူးစွမ်းရည်က အသုံးချနိုင်တဲ့အတိုင်းအတာ အရမ်းနည်းနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ ဝန်ခံရပေမည်။
Huai မြို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံအရ မြို့တစ်မြို့ကို ဖြတ်သွားရတာဟာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိနေသည်။
အခု သူတို့အတွက် သူမ လုပ်ပေးနိုင်တာက ကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ပဲ ရှိသည်။
“အားတင်းထား၊ အစ်မ။ ငါ့ကို ယုံပါ။ ရေစနစ်စွမ်းရည်ကလည်း အစွမ်းထက်လာနိုင်ပါတယ်။ အစ်မ ပိုလေ့ကျင့်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။”
ယွင်ချဲ့က ကြိုးကို ဆက်ချည်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး ချန်ချန်နဲ့ သူ့ကိုယ်ကို အတူတူ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။
“သွားကြစို့!”
“ကောင်းပြီ။”
ယွင်ယောင်က အစ်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ မောင်ဖြစ်သူရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ရှင်းဖုန်းက ယန်ဟွိုင်အန်းနဲ့ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ အဲဒီနှစ်ယောက်က လက်ထဲမှာ စက်သေနတ်ငယ်တွေ ကိုင်ဆောင်ရင်း ချက်ချင်း အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ ရှင်းဖုန်းရဲ့ဘေးမှာ ကပ်နေပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အသင့်ရှိနေကြသည်။
အဲဒီအခါမှ ယွင်ချဲ့က ယခင်ဘဝတုန်းက ရှင်းဖုန်းကို ဘာကြောင့် အားအနည်းဆုံး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လို့ လူသိများခဲ့သလဲဆိုတာ နားလည်သွားသည်။
သူ့မှာ လက်အောက်ငယ်သား လေးယောက်ပါလာပေမဲ့ အဲဒီထဲက တစ်ဝက်က သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်နေသည်။ သူက အမြဲတမ်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံထားရပြီး ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်တာလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် တခြားသူတွေရဲ့အမြင်မှာ သူဟာ တကယ်ပဲ အားနည်းတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။