လုဟိုင်ရွှမ်း၏ “သေဆုံးခြင်း”
ညအချိန်တွင် ဗီလာတစ်ခုလုံး မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။ ရှင်းဖုန်းနှင့် ယွင်ချဲ့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကြသောအခါ အခြေအနေတစ်ခုခု ထူးခြားနေသလို ခံစားရပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။
ယွင်ချဲ့က ရှင်းဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ ယွင်ယောင်၏ အခန်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်၏ ကုသမှုကို ခံယူပြီးနောက် ယွင်ယောင်၏ ဒဏ်ရာများ အားလုံး ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ကာ အမာရွတ်တစ်ခုမျှပင် မကျန်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် အနားယူရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အတွက်တော့ ဒီရလဒ်က အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
အခန်းထဲတွင် ကျန်းယာဖေးက ကုတင်ဘေး၌ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။ ယွင်ချဲ့ ဝင်လာသည်ကိုပင် သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ချန်ချန်ကတော့ နို့စို့ချိုကို စို့ရင်း သူ့အမေဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
“သူတို့ကို ငါကြည့်ပေးမယ်။”
“အာ?” ယွင်ချဲ့၏ အသံကြောင့် ကျန်းယာဖေး သတိပြန်ဝင်လာသည်။ “ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက အနားယူထားပြီးပြီလေ။ အခု မအိပ်ချင်သေးဘူး။ မင်းရော ဘယ်လိုနေလဲ။”
ကျန်းယာဖေးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ခုခုတော့ သိသိသာသာ မှားယွင်းနေသည်။
ယွင်ချဲ့က ယွင်ယောင်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီး သူမတကယ် အဆင်ပြေနေကြောင်း သေချာသွားမှသာ အနားရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ပြောစမ်းပါဦး။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
သူတို့နှစ်ယောက်က အသက်အရွယ် သိပ်မကွာကြပေ။ ကျန်းယာဖေးက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အလွယ်တကူ ထိတ်လန့်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုလိုဖြစ်နေတာကတော့ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့သာ ဖြစ်ရမည်။
“လုဟိုင်ရွှမ်း... သူက ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ သူတို့ပြောတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ပစ်သတ်လိုက်ကြတယ်တဲ့...”
ကျန်းယာဖေး၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ရှိုက်ငိုမိတော့သည်။
သူတို့ အချင်းချင်း သိကျွမ်းခဲ့ကြသည်မှာ အချိန်သိပ်မကြာသေးသော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက် အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်လာခဲ့ကြသဖြင့် သံယောဇဉ်နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုက နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သတင်းဆိုးကို ပထမဆုံးကြားလိုက်ရစဉ်ကတည်းက သူမ ငိုခဲ့ရပြီး ယခုလည်း ဝမ်းနည်းမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
“ဘာပြောတယ်?!”
ယွင်ချဲ့ ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
သူတို့အဖွဲ့သားများ ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရခဲ့ပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ အသားအရေထိခိုက်ဒဏ်ရာများသာ ဖြစ်ကြသည်။ လုဟိုင်ရွှမ်းသည် အထူးစွမ်းရည်မရှိသလို ထင်ရသော်လည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုသန်မာလာနေခဲ့သည်။
Huai မြို့မှ ထွက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ယွင်ချဲ့က လုဟိုင်ရွှမ်း၏ ဒဏ်ရာများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည့်နှုန်းမှာ အလွန်လျင်မြန်ကြောင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်တိုင်ထက်တောင် ပိုမြန်နေသေးသည်။
သို့သော် ယွင်ချဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ နေရာလွတ်ထဲရှိ စမ်းရေဖြင့် သန့်စင်ထားပြီး နေ့တိုင်းလည်း ထိုစမ်းရေကို သောက်သုံးနေရသည်။ ဒါဆို လုဟိုင်ရွှမ်းမှာလည်း အထူးစွမ်းရည်တစ်မျိုးမျိုး ရှိနေရမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ ဖြစ်နိုင်တာက အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်၏ ပြောင်းလဲလာသော မျိုးကွဲတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။
“ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
ယွင်ချဲ့ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်လာသည်။ သူ့အဖွဲ့သားတွေကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူ သတ်ပစ်ဖို့ ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။
ကျန်းယာဖေးက မျက်ရည်များကို မကြာခဏ သုတ်နေရသဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ ယွင်ချဲ့လည်း သူမကို အလောတကြီး မမေးခဲ့ပါ။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းယာဖေးက မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး ပြောပြလာသည်။
“အဲဒီမနက်က လူတိုင်းကို အခန်းငယ်လေးတွေထဲမှာ တစ်ယောက်တစ်ခန်းစီ သီးသန့်ပိတ်ထားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ အပြင်ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ စစ်သားတွေက ဟိုင်ရွှမ်းကို ပစ်သတ်လိုက်ပြီလို့ ပြောတယ်။”
“သူ့အလောင်းကရော။”
“အလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပြီတဲ့။”
“မီးသင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပြီ?!”
ယွင်ချဲ့က သူတို့ပြောသမျှ စကားတစ်ခွန်းကိုမှ မယုံကြည်ပေ။ တကယ်ပဲ မီးသင်္ဂြိုဟ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် အလောင်းတွေကို အတူတကွ စုပေါင်းမီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တစ်ခုမှာ လုပ်ဆောင်ကြမှာဖြစ်သည်။
“မှတ်ပုံတင်တုန်းက ဟိုင်ရွှမ်းမှာ အထူးစွမ်းရည်မရှိဘူးလို့ မင်းတို့ ပြောခဲ့ကြတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်းက အထူးစွမ်းရည်ရှိတယ်လို့ပဲ တခြားသူတွေကို ပြောထားဖို့ မှာခဲ့တာလေ။ သူတို့က လူတိုင်းရဲ့ အထူးစွမ်းရည်အမျိုးအစားကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။”
ကျန်းယာဖေးက အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။ ထို့နောက် သူမက ဆက်မေးလိုက်သည်။
“ဟိုင်ရွှမ်းက တကယ်တော့ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ဘူးလို့ မင်း သံသယဝင်နေတာလား။ အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးနော်။ သူတို့က စစ်သားတွေလေ။ ဟိုင်ရွှမ်းကလည်း သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ ရှိမှာလဲ။”
ကျန်းယာဖေးက လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လက်ရှိကမ္ဘာကြီး၏ အမှန်တရားကို သူမ မသိသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင်က သူမသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထို့ထက်ဆိုးသည်မှာ သာမန်လူအများစုသည် စစ်သားများအပေါ် ထူးထူးခြားခြား လေးစားယုံကြည်မှု ရှိနေကြခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် စစ်သားများ ပြောသည့်စကားကို သူမ သံသယဝင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ယာဖေး၊ မင်းထင်ထားတာထက် ဒီကမ္ဘာကြီးက အများကြီး ပိုရက်စက်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင်က စစ်သားတွေဟာ ငါတို့နိုင်ငံကို ကာကွယ်ပေးနေကြတဲ့သူတွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ သူတို့ဟာ အထက်လူကြီးရဲ့ အမိန့်ကို နာခံတဲ့ စက်ရုပ်တစ်အုပ်လိုပဲ။ အဲဒီလူတွေက ဘယ်လိုယုတ်မာတဲ့အလုပ်မျိုးမဆို လုပ်နိုင်တယ်။”
ယွင်ချဲ့က ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အရင်ဘဝတုန်းက ငါ အခြေစိုက်စခန်းအမျိုးမျိုးကို ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရတဲ့ စစ်ဘက်အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ စစ်တပ်က အခြေစိုက်စခန်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ အမြဲကြွေးကြော်နေခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ လူတွေကို လျှို့ဝှက်ပြီး စွန့်ပစ်ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြတာ။ ယာဖေး၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်နောက်ပိုင်းက စစ်သားတွေကို ယုံကြည်လို့မရဘူး။ တိတိကျကျပြောရရင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်နောက်ပိုင်းက လူတွေကို ယုံကြည်လို့ မရတော့တာပဲ။”
“ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့...”
ကျန်းယာဖေးအနေဖြင့် ထိုအမှန်တရားကို ချက်ချင်း လက်မခံနိုင်သေးပေ။ သို့သော် ယွင်ချဲ့ပြောတာ မှန်ကောင်းမှန်နိုင်သည်ဟု သူမ သဘောပေါက်လာသည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ လုဟိုင်ရွှမ်း၏ အလောင်းကို ကိုယ်တိုင် မမြင်ခဲ့ကြရတာ မဟုတ်လား။
“ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နားနေလိုက်ပါ။ ငါ့အစ်မကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်ပေးနေစရာ မလိုဘူး။ မင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မမေ့နဲ့။”
ယွင်ချဲ့က ကျန်းယာဖေး၏ ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်သည်။ ကျန်းယာဖေးသည် လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူနှင့်အတူ အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းအထိ လိုက်ပါလာနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူမ၏ အရည်အချင်းကို သက်သေပြနေပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမ လိုအပ်နေတာက အချိန်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ဟုတ်တယ်၊ သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။
သူမ၏ ဆွေမျိုးတွေ အသက်ရှင်နေသေးလားဆိုတာ မသိရသေးသလို နောင်တစ်ချိန်မှာ သူတို့ကို ပြန်တွေ့နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမရှိဆိုတာလည်း မသေချာပေ။ သို့သော် သူမမှာ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ ရှိနေသေးသည်။ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရပါစေ သူတို့က သူမကို စွန့်ပစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ ယုံကြည်သည်။ အခက်အခဲတွေကိုလည်း သူတို့အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။
“ဟားဟား...”
ယွင်ချဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ရှိ သူ့အစ်မနှင့် တူလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ကျန်းယာဖေးက ရုတ်တရက် သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ယွင်ချဲ့။”
“အင်း?” ယွင်ချဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါယုံတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဟိုင်ရွှမ်းကို ပြန်ခေါ်လာပေးပါ။ ငါတို့က မိသားစုတွေပဲလေ။”
ကျန်းယာဖေးက ယွင်ချဲ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးဟာ မိသားစုဝင်တွေလို ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီ မဟုတ်လား။
“ငါတို့က မိသားစုဆိုရင် ငါ့ကို ဦးညွှတ်စရာ မလိုဘူး။ ငါ ဟိုင်ရွှမ်းကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ခေါ်လာပေးမယ်။”
မိသားစုတဲ့လား။
ယွင်ချဲ့က ဒီစကားလုံးကို အရမ်းသဘောကျသည်။ ယခုအခါ ကျိုးဇယ်ယွီ၊ လန်ယဲ့ဟန်၊ လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့ ကျန်းယာဖေးတို့အားလုံးဟာ ယုံကြည်အားကိုးလို့ရတဲ့သူတွေ ဖြစ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကျန်းယာဖေးက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့လည်း ထပ်မပြောတော့ပေ။ လုဟိုင်ရွှမ်း သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းကြားလိုက်ရသည့်အချိန်ကတည်းက ဘယ်သူ့လက်ချက်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။ လုဟိုင်ရွှမ်းကို ပြန်ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟုလည်း ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ယုံကြည်ချက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဗီလာ၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင်တော့ ရှင်းဖုန်းသည်လည်း ကွမ်းမင်ရွှမ်ထံမှ ဒီအကြောင်းကို ကြားသိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး ညသန်းခေါင်အထိ စုဝေးနေကြရသည့် အကြောင်းရင်းကလည်း ဒီကိစ္စကြောင့်ပင်။
လုဟိုင်ရွှမ်း သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းကို ပထမဆုံး ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်မှာပင် ကွမ်းမင်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းအပေါ် သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။
ထို့အပြင် လုဟိုင်ရွှမ်းကို ရှင်းဖုန်းကိုယ်တိုင် ပြန်ခေါ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်ဘက်ကလည်း ဒီအချက်ကို ကောင်းကောင်းသိထားပါလျက်နဲ့ အခုလို လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။
ဒီကိစ္စအတွက် သူတို့ဘက်က တုံ့ပြန်မှုမရှိဘူးဆိုရင် ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကြားမှာ လှောင်ပြောင်ခံရမှာ မလွဲတော့ပေ။
“ဝမ်ယန်က ဘာပြောလဲ။”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့က သူ့ကို ယုံကြည်လို့သာ သူ့လူတွေကို သူ့လက်ထဲ အပ်နှံခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့...
ဒီကိစ္စကို ယွင်ချဲ့ကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။
စစ်တပ်က သူ့လူတွေကိုတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲနေပြီဆိုတော့ သူတို့ကို သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါနဲ့ အာဏာက ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ပြသပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။
ရှင်းဖုန်းသည်လည်း ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပြီးဖြစ်သည်။ မိသားစုမျိုးရိုးကြီးများဖြစ်သော မိသားစုမို၊ မိသားစုဝမ်၊ မိသားစုဝေတို့အပြင် အစိုးရရဲဌာနကလည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိကြသည်။ ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲဆိုတာကို ချက်ချင်း ရှာဖွေဖော်ထုတ်ဖို့က မလွယ်ကူပေ။
ကွမ်းမင်ရွှမ်က သူ့မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းတံတား၏ ဘေးနှစ်ဖက်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ဒီသတင်းကို သိသိချင်းမှာပင် သူတို့က ရှင်းဖုန်း၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ မိုဝမ်ယန်ကို ဆက်သွယ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဖက်မှာလည်း သူတို့ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေကြသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ အသုံးဝင်မည့် သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုမျှ မရရှိသေးပေ။
“ခွေးမသားတွေ! လုဟိုင်ရွှမ်းက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလဲ။”
ချူဟောင်လင်းက သူတို့အထဲတွင် စိတ်အမြန်ဆုံးပေါက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ ဒေါသတကြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဘယ်အချိန်မဆို လူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ အခြားသူများလည်း ဒေါသထွက်နေကြသည်။
“လုဟိုင်ရွှမ်းမှာ အထူးစွမ်းရည် မရှိတာ သေချာရဲ့လား။”
ရှင်းဖုန်းက လန်ယဲ့ဟန်နှင့် ကျိုးဇယ်ယွီတို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ဒီကိစ္စကြောင့် သူတို့မှာ အနားယူဖို့ အချိန်တောင် မရှိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် အထူးစွမ်းရည်တွေကြောင့် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ပြန်လည်သန်စွမ်းလာခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။
“မင်း ငါတို့နဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ သူ့မှာ အထူးစွမ်းရည်ရှိခဲ့ရင် ဖရဲသီးဓားတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ပဲ တိုက်ခိုက်နေပါ့မလား။”
ကျိုးဇယ်ယွီက ယဉ်ကျေးမှုမရှိစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လန်ယဲ့ဟန်ကတော့ ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း သူ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုမည်းမှောင်လာခဲ့သည်။