### အနိုင်ကျင့်ခံရတာလား။ ရှင်းဖုန်းရောက်လာပြီ!
လန်ယဲ့ဟန်က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အေးစက်စက်တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ကာ အခန်းထောင့်ဘက်ကို လှည့်သွားခဲ့တယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွေကို အသားကျနေပြီဖြစ်တဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တဲ့ပုံတောင် မပြခဲ့ဘူး။ ယွင်ယောင်နဲ့ ကျန်းယာဖေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်က အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်မိကြပေမဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့တော့ မစီစဉ်ခဲ့ကြဘူး။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိသွားတယ်။ ဒီည ဒီမှာ တစ်ညလောက် တည်းခိုလို့ရမလား။”
ကျိုးဇယ်ယွီက သူတို့တွေဟာ လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ဘာမှမသိတဲ့သူလို အပြုံးချိုချိုနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာကို သူတို့အရင်ရောက်ပြီး နေရာယူထားကြတာပဲ။ တကယ်လို့ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သူတို့ဘက်က နောက်ဆုတ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။
“ရတာပေါ့။ ဒါနဲ့ အလှလေးနှစ်ယောက်ကော အဖော်လိုအပ်သလား။ ငါ့ညီတွေက ဒီည မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်းကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်နော်။”
“ဟားဟားဟား…”
အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ယွင်ယောင်နဲ့ ကျန်းယာဖေးကို မဖွယ်မရာ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးလည်း ဝိုင်းရယ်လိုက်ကြပြီး ယွင်ချဲ့တို့အုပ်စုကို လုံးဝ အထင်အမြင်သေးနေကြတယ်။
သူတို့ဟာ အဲဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို အတော်ကြာကြာ အနိုင်ကျင့်နှိပ်စက်ပြီးနေပြီဖြစ်လို့ စိတ်ထွက်ပေါက်အဖြစ် အသုံးချဖို့ မိန်းကလေးအသစ်တစ်ယောက် မရှိတော့မှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ လှပတဲ့မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ် ရောက်လာကြပြီ။ ဒါကြောင့် အစောပိုင်းတုန်းက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မပစ်ခဲ့ကြတာလည်း ဒီအလှလေးနှစ်ယောက်ကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိမှာ၊ သတ်မိမှာ စိုးရိမ်လို့ပဲ။
လူမိုက်တစ်ယောက်တောင် သူ့စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်တယ်။ အခန်းထဲက လေထုဟာ ချက်ချင်း တင်းမာလာခဲ့တယ်။
ယွင်ယောင်နဲ့ ကျန်းယာဖေးတို့ ဒေါသထွက်သွားကြပြီး ဖရဲသီးဓားတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြတယ်။ လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ ယွင်ချဲ့တို့လည်း ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး အဲဒီလူတွေဘက်ကို မျက်နှာမူလိုက်ကြတယ်။
“အိုး… ဒီကောင်လေးလည်း မဆိုးဘူးပဲ။ ဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ထက်တောင် မနိမ့်ဘူး။”
ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးစရာမလိုဘဲ ရယူနိုင်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေလို ကြည့်နေကြတယ်။ အရပ်ရှည်တဲ့လူတစ်ယောက်ကတောင် ပစ်မှတ်ပြောင်းပြီး ယွင်ချဲ့ကို မဖွယ်မရာ အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လာခဲ့တယ်။
“မင်းတို့…”
ယွင်ယောင်နဲ့ ကျန်းယာဖေးတို့ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မယ့်အချိန်မှာ ယွင်ချဲ့က သူတို့ကို တားလိုက်တယ်။
“ဇယ်ယွီ၊ ဟိုင်ရွှမ်း၊ အပြင်ထွက်ပြီး ငါတို့ပစ္စည်းတွေကို သယ်လာခဲ့ကြ။”
ပြီးတော့ သူက အေးအေးဆေးဆေး ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
“သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်နေရတာ မပင်ပန်းဘူးလား။ သွားပြီး ချန်ချန်အတွက် နို့ဖျော်ပေးလိုက်ကြ။”
ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့က ဒီမှာပဲ နေချင်ကြပေမဲ့ နာခံစွာနဲ့ အပြင်ကို ထွက်သွားကြတယ်။ ယွင်ချဲ့ကတော့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ချန်ချန်ကို ယွင်ယောင်ဆီ လွှဲပေးလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က…”
သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီလိုက်ရပေမဲ့ ယွင်ယောင်က ဒေါသမပြေသေးဘူး။ အဲဒီလူတွေက သူ့ကို မဖွယ်မရာ ပြောဆိုနေတာကိုတော့ သူ သည်းခံနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ညီလေးကိုပါ အဲဒီလို ပြောလာကြတာကိုတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး။
“ဒီလိုကြမ်းတမ်းတဲ့အလုပ်ကို ငါလုပ်လိုက်မယ်။”
ယွင်ချဲ့က ရုတ်တရက် ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ဗလာထဲကနေ အနက်ရောင်ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်ကျမှ ဒီလူတွေက ယွင်ချဲ့ဟာ အားနည်းသူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သတိပြုမိသွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အထူးစွမ်းရည်တွေ ရှိသလို လူအင်အားလည်း များတာကြောင့် ယွင်ချဲ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘူး။
သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကတောင် ပြောလာသေးတယ်။
“ဟေး၊ ချောလေး၊ ဒေါသထွက်နေတာလား။ လာပါဦး၊ ငါ မင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးမယ်လေ…”
“ဇစ်…”
“အား… သောက်ကျိုးနည်း!”
အဲဒီလူရဲ့လက်က ယွင်ချဲ့ရဲ့ပခုံးပေါ် ကျတော့မယ့်အချိန်မှာ ယွင်ချဲ့က ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အဲဒီလူရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။
အဲဒီလူက ကျိန်ဆဲရင်း လက်တွေကို အမြန်ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ နောက်ကို ဆုတ်သွားခဲ့တယ်။
“အိုး… မင်းမှာ အထူးစွမ်းရည် ရှိနေတာကိုး။ ဒါကြောင့် ဒီလောက်တောင် မာန်တက်နေတာပေါ့။”
ယွင်ချဲ့က အဲဒီလူ လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာကြောင့် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းပဲ အဲဒီလူဟာ အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။
ဟားဟား… စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။
“ဟားဟား… လျူလောင်လျူ၊ မင်းက တကယ် အသုံးမကျတာပဲ။ ခွေးမထက်တောင် အားနည်းတဲ့ ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကိုတောင် မနိုင်ဘူးလား။”
“လျူ၊ နောက်တစ်ခါ အပြင်ထွက်ရင် ငါတို့နဲ့အတူတူပဲလို့ မပြောနဲ့။ ရှက်စရာကြီးကွာ။”
“အဲဒီဓားကတော့ တကယ်ကောင်းသားပဲ…”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် သူတို့ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒါက တစ်ခဏလောက်ပဲ။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ လျူလို့ခေါ်တဲ့လူကို ဝိုင်းလှောင်ပြောင်ကြပြီး ယွင်ချဲ့ကိုတော့ အခုထိ အလေးအနက် မထားကြသေးဘူး။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း!”
လူအများရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံနေရတဲ့ လျူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ယွင်ချဲ့ကို မျက်လုံးတွေ မှောင်မိုက်စွာနဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကောင်လေး၊ မင်း သေချင်နေတာပဲ!”
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ပြီးနောက်ပိုင်း သူဟာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်နဲ့ မတွေ့ခဲ့ဖူးဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။ သူ့အမြင်မှာတော့ ယွင်ချဲ့က သူ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်တာသာ ဖြစ်တယ်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို သေခိုင်းလိုက်ပါလား။”
ယွင်ချဲ့က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့ကို ပြန်လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ မင်းလို အမှိုက်ကောင်!”
လျူက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အရပ်ရှည်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှပ်စီးလို မြန်ဆန်စွာနဲ့ ယွင်ချဲ့ဆီ ပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။
ယွင်ယောင်က မသိစိတ်အရ စိုးရိမ်သွားပြီး ချန်ချန်ကို ပွေ့ထားတဲ့ လက်တွေကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က အဲဒီလူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ရုံသာမက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ပါ ဦးဆောင်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်က လျူ မဟုတ်ဘူး။ ယွင်ယောင်နဲ့ ကျန်းယာဖေးကို အရင်ဆုံး မဖွယ်မရာ ပြောဆိုခဲ့တဲ့လူပဲ။
“အား…”
ဘာဖြစ်သွားမှန်း ဘယ်သူမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ကြဘူး။ သူတို့ ကြားလိုက်ရတာက အော်ဟစ်သံတစ်သံသာ ဖြစ်တယ်။
သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ လူတစ်ယောက်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလျက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့ပြီ။
“ဘာ?!”
လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ အခြားသူတွေက ယွင်ချဲ့ရဲ့ စွမ်းအားကို သိထားပြီးသားဖြစ်လို့ သူတို့ ဝင်မကူညီခဲ့ကြတာလည်း ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်အုပ်စုကတော့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ ယွင်ချဲ့ ဒီလောက် သန်မာလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြဘူး။
“အခု မင်းအလှည့်ပဲ။”
ယွင်ချဲ့က ဓားကို လျူဘက် ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
“သောက်ကျိုးနည်း!”
လျူက ကျိန်ဆဲရင်း အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အလွန်မြန်ဆန်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ လွယ်လွယ်ကူကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေကို ဓားနဲ့ ထိုးလိုက်တယ်။
“သေစမ်း!”
အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ လျူဟာ ချွေးစေးတွေတောင် ပြန်လာပြီး တိုက်ပွဲထဲကနေ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။
“ဘာလို့ ရှောင်နေတာလဲ။ ငါ့ကို ‘နှစ်သိမ့်ပေး’ ချင်တယ်ဆို။”
ယွင်ချဲ့က ပြောရင်းနဲ့ ဓားကို အဆက်မပြတ် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထိုးလိုက်တယ်။
သောက်ကျိုးနည်း… ဒီကောင်က ဘယ်ကနေ ပေါ်လာတာလဲ။
သူများကို တိုက်ခိုက်နေတုန်း သူ့ဟာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတဲ့လူမျိုး ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ။
လျူက အော်ဟစ်ချင်ပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့တောင် အချိန်မရခဲ့ဘူး။ သူ အာရုံနည်းနည်းလေး လွတ်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ အမျိုးသားဂုဏ်သိက္ခာကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သူ့အနေနဲ့ ယွင်ချဲ့ကို မနိုင်တာကလည်း သူ့ကို အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျစေခဲ့တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် နောင်မှာ သူ ဘယ်လို မာန်တက်ပြရတော့မှာလဲ။
“အား…”
သူ့ရဲ့အရှိန်ကို ပိုမြန်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် လျှပ်စီးတစ်ချက်က သူ့အပေါ်ကို ကျရောက်လာခဲ့တယ်။
လျူက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဓားကိုင်ပြီး သူ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ယွင်ချဲ့ကို မြင်လိုက်ရတယ်။
“မင်း… မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။”
အခုတော့ သူ ယွင်ချဲ့ကို အထင်သေးဖို့ မဝံ့ရဲတော့ဘူး။ စကားတောင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ဘဲ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စေ့ထားလိုက်တယ်။
“ငါ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ ကြည့်ပါဦး၊ ခြေထောက်တွေကို ဘာလို့ စေ့ထားတာလဲ။ မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါ့ဓားက အရမ်းမြန်တယ်။ နာတောင် နာမှာမဟုတ်ဘူး။”
ယွင်ချဲ့က သူ့ခြေထောက်တွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားတွေကတော့ သေပြီးသားလူကိုတောင် ပြန်အသက်ဝင်လာအောင် ကြောက်လန့်စေနိုင်တယ်။
သောက်ကျိုးနည်း! လျူက ယွင်ချဲ့ကို ပြန်အော်ချင်ပေမဲ့…
“မလုပ်ပါနဲ့၊ အစ်ကိုကြီး။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို သေတဲ့အထိ လုပ်ချင်နေရတာလဲ။ ကျွန်တော်… အား!”
သူဟာ ယွင်ချဲ့ကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်တော့တာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ တောင်းပန်ဖို့သာ တတ်နိုင်တော့တယ်။
ဒါပေမဲ့ စကားတောင် မဆုံးသေးခင်မှာပဲ ယွင်ချဲ့က ဓားကို သူ့ဆီ တန်းထိုးချလိုက်တယ်။ လျူက အော်ဟစ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ သွေးတွေ ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး သွေးနံ့တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်။
“သောက်ကျိုးနည်း! မင်း သေချင်နေတာလား!”
သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ မာန်တက်နေကြပါစေ၊ သူတို့အဖွဲ့ထဲက လူနှစ်ယောက်ကို ယွင်ချဲ့က ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာကိုတော့ သည်းမခံနိုင်ကြတော့ဘူး။
“တိုက်ချင်ကြလား။ လာခဲ့လေ!”
ယွင်ချဲ့က ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားရင်း လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ကွေးကာ စိန်ခေါ်လိုက်တယ်။ လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ ကျန်းယာဖေးတို့လည်း သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေကြတယ်။ သူတို့ဟာ တစ်ဖက်လူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အားနည်းတဲ့ပုံပေါက်နေပေမဲ့ နည်းနည်းလေးမှ ကြောက်ရွံ့နေကြတာ မရှိဘူး။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ သူတို့ကို ဝိုင်းတိုက်ကြ!”
“ဟေး၊ ရန်ဖြစ်နေကြတာလား။ ငါတို့ကို ဘာလို့ မစောင့်ကြတာလဲ!”
အဲဒီလူတွေဟာ အရှက်ရသွားပြီး အားလုံးဝိုင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပဲ ပစ္စည်းတွေ သယ်လာတဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ သူတို့နောက်မှာတော့ အရပ်ရှည်ရှည် လူငါးယောက် လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။
အဲဒီလူငါးယောက်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟာ ထူးခြားတဲ့ သြဇာအာဏာရှိတဲ့ အသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ကျန်တဲ့လူလေးယောက်ကတော့ တစ်ယောက်စီ လက်နက်ငယ်တစ်လက်စီ ကိုင်ထားကြပြီး ခါးမှာလည်း ပလတ်စတစ်လက်ပစ်ဗုံးတွေကို အတန်းလိုက် ချိတ်ဆွဲထားကြတယ်။
အခုလေးတင် ယွင်ချဲ့တို့အုပ်စုနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး လက်စားချေဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတဲ့ လူတွေဟာ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး သတိကြီးကြီးနဲ့ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
“ဒီနေရာမှာ မင်းနဲ့ ပြန်ဆုံရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”
သူတို့ဟာ တကယ်ပဲ အသိဟောင်းတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ စကားပြောနေတဲ့သူက ရှင်းဖုန်းပဲ။
ဒီအခြေအနေမှာ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်လို့ မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့ ယွင်ချဲ့က ပြတ်ပြတ်သားသား နောက်လှည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းကတော့ အချိန်မကောင်းဘဲ ရောက်လာတာပဲ။”
“အိုး။ ဒီလူတွေကို မင်း ဘာလုပ်ထားတာလဲ။”
ရှင်းဖုန်းက အဲဒီလူတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အထူးသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကိုယ်ကိုကွေးပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားက နေရာကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပါ။”
“အာ…”
ရှင်းဖုန်းတစ်ယောက်တည်းသာမက အခုလေးတင် ဝင်လာတဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့တောင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ဒဏ်ရာရသွားတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ အားလုံး သိကြတယ်လေ။
“ဒါဆို ငါတို့သာ ကြားဖြတ်မဝင်လာခဲ့ရင် ဒီလူတွေအားလုံးကို အဲဒီနေရာမှာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပစ်မလို့လား။”
ရှင်းဖုန်းက ပြောရင်းနဲ့ အဲဒီလူတွေအားလုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အမျိုးသားဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီးသားလို့ သဘောထားနေပုံရတယ်။
“ငါက အဲဒီလောက်တောင် အားနေလို့လား။”
ယွင်ချဲ့က ပြန်မေးလိုက်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ခဲ့ကြတဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေလို သဘာဝကျကျ စကားပြောနေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့ တစ်ဖက်အုပ်စုကတော့ တိတ်တဆိတ် စိတ်သက်သာရာရသွားကြတယ်။
ဒါပေမဲ့…
“သူတို့ကို သတ်ပစ်ဖို့က ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာထက် အများကြီး ပိုလွယ်တယ်လေ။”
သောက်ကျိုးနည်း!
အခုလေးတင် စိတ်သက်သာရာရသွားကြတဲ့ လူတွေအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ယွင်ချဲ့ကို ဒေါသတကြီး ဝါးစားပစ်တော့မလို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
“ဟားဟားဟား…”
ရယ်မောလိုက်တဲ့သူကတော့ ရှင်းဖုန်းပဲ။
ဒီယွင်ချဲ့ဆိုတဲ့လူက တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။ အခုဆို ပိုပိုပြီးတောင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာပြီ!