### ကျန်းချီ၏ လှည့်ကွက်များ၊ ကျန်းထျန်းလုံ နိုးလာခြင်း
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ မမှန်ဘူး။ သူတို့က တကယ်ပဲ ကျွန်မကို မုဒိမ်းကျင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဦးလေးကျန်းက ကျွန်မကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားတာ။ ကျွန်မ အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ယုံပေးပါနော်။ ကျွန်မက သူတို့ကို သွေးဆောင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
အားလုံးက သူမကို ဝိုင်းကြည့်လာကြသောအခါ ကျန်းချီသည် လင်းယင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်လာပြီး မျက်ရည်များ တလိမ့်လိမ့်ကျရင်း ရှင်းပြလေသည်။
ကျန်းယာဖေးက သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယောက်ျားများကြောင့်သာ ဘုရင်မတစ်ပါးလို နေနိုင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချီ သဘောပေါက်သွားသည်။ လင်းမိသားစုနှင့် ကျန်းယာဖေး၏ မိသားစုတို့သည် မိတ်ဆွေဟောင်းများဖြစ်ပြီး အလွန်ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ ယခု ကျန်းယာဖေးက သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ဤညစ်ပတ်သောနေရာမှ သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားမှာ သေချာသည်။
‘ငါ့ဘက်က အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြပြီးတာနဲ့ ကျန်းယာဖေးဘေးက ယောက်ျားတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ငါရှာမယ်။
ဘာလို့ ကျန်းယာဖေးတစ်ယောက်တည်းပဲ ဘုရင်မလို နေနိုင်ရမှာလဲ။ ငါက သူ့ထက် မနိမ့်ဘူး!’ ဟု ကျန်းချီ တွေးလိုက်သည်။
“မိန်းမယုတ်မ! မင်းက မင်းရဲ့ရည်းစား အသုံးမကျဘူး၊ စားစရာတောင် လုံလုံလောက်လောက် မရဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ငါတို့လေးယောက်က မင်းကို စားစရာကျွေးပေးမယ်ဆိုရင် ငါတို့နဲ့ အိပ်ပေးမယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာပဲ။ သေစမ်း! မင်း အဲဒီလို မပြောခဲ့ဘူးလို့ ကျိန်ရဲလား!”
သူမရဲ့ လိမ်ညာမှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်နေသေးသော အမျိုးသားနှစ်ယောက် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကြသည်။ ခဏတာအတွင်း ကျန်းယာဖေး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုပင် မေ့သွားကြပြီး ကျန်းချီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမဆီ ပြေးသွားပြီး ခေါင်းကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်ချင်နေကြသည့်အလားပင်။
“မဟုတ်ဘူး! ကျွန်မ အဲဒီလို မပြောခဲ့ဘူး။ ယာဖေး၊ ကျွန်မကို ယုံပေးပါ။ ကျွန်မ လင်းယင်နဲ့ တွဲလာတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ စားစရာနည်းနည်းလေးအတွက်နဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဟင့်အင်း… မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘူး…”
နစ်နာသူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရင်း ကျန်းချီသည် ကျန်းယာဖေးဆီ အပြေးသွားကာ သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ စကားပြောနေရင်း မျက်ရည်တွေကလည်း တလိမ့်လိမ့်ကျနေသည်။ သူမက ဟန်ဆောင်ကောင်းသူတစ်ယောက်ပင်။
ကံဆိုးသည်မှာ သူမ လိမ်ညာရန် ကြိုးစားနေသူများက ရှင်းဖုန်းနှင့် သူ့လူများဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူတို့သည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကတည်းက စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခဲ့ကြပြီး ကောက်ကျစ်လှည့်စားတတ်သူ အရေအတွက် မနည်းမနောကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးကြသည်။
အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူတို့လို အတွေ့အကြုံများသူတွေကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားခြင်းမှာ အပေါက်အပြဲ၊ အားနည်းချက်များစွာရှိသည့် ကလေးကစားပွဲတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေသည်။
“မင်း ငါ့ကို ဘာပြောစေချင်တာလဲ။ မင်း အပြစ်ကင်းတယ်လို့ ငါယုံတယ်လို့ ပြောစေချင်တာလား။”
ကျန်းယာဖေးသည် သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များလောက် အမြင်စူးရှသူမဟုတ်သော်လည်း ကျန်းချီက ထိုကဲ့သို့ ညစ်ပတ်သောအလုပ်မျိုး လုပ်နိုင်ကြောင်းတော့ အနည်းငယ် ရိပ်စားမိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ကျန်းချီကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်… ကျွန်မ…”
ကျန်းချီသည် မသိစိတ်အတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း ကျန်းယာဖေး၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်းယင်က ရုတ်တရက် ရှေ့တိုးလာပြီး ကျန်းချီကို ဖက်လိုက်ကာ ပြောသည်။
“ယာဖေး၊ ချီချီက အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ငါမယုံဘူး။ သူတို့က သူ့ကို အကွက်ဆင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်!”
လှပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံ ထူးဆန်းနေသည့် ကျန်းယာဖေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လင်းယင်သည် ကြောက်လန့်မသွားဖို့၊ အကြည့်လွှဲမသွားဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအားပေးနေရသည်။
“သောက်ကလေး! မင်း နောက်ဆုတ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း!”
လင်းကော်တုံး ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူက ရှေ့တိုးလာပြီး သားဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
အခြားသူအားလုံးက ကျန်းချီသည် သစ္စာမရှိသည့်အပြင် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိနေကြပြီ။ သူ့သားကတော့ ဘာလို့ ငတုံးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာလဲ။ ကမ္ဘာမပျက်ခင်က သူမကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ချစ်နေတာက ပြဿနာမဟုတ်သေးဘူး။ အခု ကမ္ဘာပျက်လာပြီ။ သူမဘက်ကနေ ဘယ်အချိန်အထိ ဆက်ကာကွယ်ပေးနေဦးမှာလဲ။
သူမကို စားစရာပေးဖို့အတွက်နဲ့ လင်းယင်ဟာ ရက်အတော်ကြာအောင် ထမင်းဝဝ မစားခဲ့ရဘူး။ လင်းကော်တုံးနဲ့ သူ့ဇနီးက သားဖြစ်သူကို အစားအစာတချို့ မျှမပေးခဲ့ရင် သူဟာ ငတ်မွတ်ပြီး သေသွားလောက်ပြီ။
“သား၊ အဖေပြောတာ နားထောင်ပါဦး။ ယာဖေးက အမှန်တရားကို မေးမြန်းနေတုန်းပဲ။ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ကြရအောင်။ ယာဖေးကို မေမေယုံတယ်။ သက်သေမရှိဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတရားစွပ်စွဲမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။”
အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသော ဝမ်ရှန်းဖန်းလည်း ရှေ့တိုးလာပြီး သားဖြစ်သူ၏ အခြားလက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ကျန်းယာဖေးက သူ့သားကို ထိခိုက်စေမှာကို သူမ မကြောက်ပါ။ သူတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူကြီးပြင်းလာကြပြီး မိတ်ဆွေတွေဖြစ်ကြသည်။ သူမ စိုးရိမ်သည်မှာ သူ့သားက ဆက်ပြီး အရူးအမူး မိုက်မဲနေဦးမှာကိုပင်။ ကျန်းယာဖေးက ကျန်းချီရဲ့ လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ရင် လင်းယင်ဟာ သူမရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံနေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
“မေမေ၊ ကျွန်တော်…”
“မသွားပါနဲ့ လင်းယင်။ ကျွန်မ ကြောက်တယ်!”
သူ့မိခင်ပြောသည့်စကားကြောင့် လင်းယင် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ သူက ကျန်းယာဖေးကို မော့ကြည့်ပြီး ကျန်းချီကို လွှတ်ပေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်ချိန်မှာပင် ကျန်းချီက သူ့ခါးကို အလျင်အမြန် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
သူမက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုနေပြီး အသံကလည်း တုန်ခါနေသည်။ မော့ကြည့်လာသည့်အခါ မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ အလွန်သနားစရာကောင်းသည့်ပုံပေါက်နေသည်။ လင်းယင်၏ စိတ်နှလုံးမှာ နူးညံ့သွားပြန်ပြီး သူမကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
“မင်း… မင်းလိုလူက ပညာတတ်တစ်ယောက်လို့တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောရဲသေးတယ်လား!”
လင်းကော်တုံးသည် သားဖြစ်သူ၏ အားနည်းမှုကို ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့ခေါင်းနောက်ကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်းဖန်းလည်း သားဖြစ်သူကို အလွန်စိတ်ပျက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ကျန်းချီက ရိုးသားပြီး အပြစ်ကင်းသူဆိုရင် ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့ သေဆုံးနေတဲ့ အမျိုးသားတွေ အများကြီးကို တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ သူတို့သားကတော့ ဘာလို့ အခုထိ ဒီလောက်တောင် အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာလဲ။
သူတို့ အချင်းချင်း အကြပ်အတည်းဖြစ်နေကြစဉ် မာစီဒီးစ်ကားတစ်စီး မောင်းဝင်လာသည်။ အရင်က သူတို့ တွေ့ခဲ့ဖူးသော အမျိုးသားများနှင့်အတူ ဗိုက်ပူပူရှိသည့် အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်လည်း ပါလာသည်။
မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများနှင့် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောတွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရသော အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်သည် မျက်ခုံးထူထူကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး ရှင်းဖုန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့ကို မကျေမနပ်ကြည့်လိုက်သည်။
အဖွဲ့ဝင်များကို လူရှာဖို့ စခန်းထဲ ဝင်ခွင့်ပေးထားသော်လည်း လူသတ်ခွင့်ကိုတော့ ဘယ်တုန်းကမှ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။
“ဟင့်… ဟင့်…”
အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ လင်းယင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကုပ်ကုပ်လေးနေခဲ့သော ကျန်းချီ၏ စိတ်ထဲ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ချိန်ဆပြီးနောက် သူမသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုချလိုက်သည်။
သူမ၏ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်းယင်အပါအဝင် အားလုံး၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကြသည်။
အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်က ကျန်းယာဖေး သတ်ထားသည့် အလောင်းတွေကို မြင်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ရှင်းပြရတာတောင် ခက်နေပြီ။ ကျန်းချီက အခုလို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ငိုချလိုက်ရင် ပိုကြီးတဲ့ ပြဿနာကို ဖန်တီးတော့မှာပဲ။ သူမက ကျန်းယာဖေးကို အကွက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာဖြစ်သည်။
“အင်း?”
ထင်ထားသည့်အတိုင်း အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်က စိတ်မရှည်သည့်ပုံပေါ်လာသည်။ ငိုသံကြားရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မတော်တဆလား၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလား မသိရဘဲ ကျန်းချီကလည်း ထိုအချိန်မှာပင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက တကယ်ကို ချောမောလှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်တွေ့ဘဝကြောင့် အမျိုးသမီးအများစုသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ရုပ်ရည်ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ သို့သော် လင်းယင်၏ ဂရုစိုက်မှု၊ အလိုလိုက်မှုတို့ကြောင့် ကျန်းချီသည် ကမ္ဘာမပျက်ခင်ကပုံစံနှင့် သိပ်မကွာခြားဘဲ ရှိနေသေးသည်။
မျက်ရည်များနှင့်အတူ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေသောအခါ သူမသည် ပို၍ပင် သနားစရာကောင်းသည့်ပုံ ပေါက်လာသည်။ အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်သည် ကာမရာဂစိတ်ဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အကြည့်ကို မခွာနိုင်တော့ပေ။
ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လင်းယင်ကလည်း ခေါင်းဆောင်၏ မဖွယ်မရာအကြည့်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းချီကို အလျင်အမြန် နောက်ကွယ်သို့ ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းချီက လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။
သူမက အရမ်းမိုက်မဲနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။
မိဘနှစ်ပါးက စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် လင်းယင် အလွန်အမင်း အရှက်ရလာသည်။ သူ့မိဘတွေက ကျန်းချီကို မကြိုက်ကြတာ ကျန်းယာဖေးနဲ့ သူ့ကို ချစ်ကြိုက်စေချင်လို့ဆိုတာ သူသိသည်။ အရင်ကတော့ မိဘတွေ ကျန်းချီအကြောင်း ဘာပဲပြောပြော သူ လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး သူမကို အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကောလာဟလတွေ အများကြီးကြားလာရပြီး အထူးသဖြင့် အခုလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံလာရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲမှာ သံသယမျိုးစေ့တွေ အမြစ်တွယ်ပြီး ပေါင်းပင်တွေလို လျင်မြန်စွာ ပေါက်ဖွားလာသည်။ အရင်က မမြင်ခဲ့မိသော အရာတွေက မြူခိုးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။
လင်းယင်သည် သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် ကျန်းချီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသည့် သူ့လက်တွေကို ဖြေလျှော့လိုက်မိသည်။
ကျန်းချီက အခြေအနေကို လွန်လွန်ကဲကဲ လုပ်နေသလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမဟာ မျှော်လင့်ချက်ကုန်ဆုံးသွားပြီလား။
အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မြင်နေကြသော လင်းယင်၏ မိဘနှစ်ပါး၊ ကျန်းယာဖေး၊ သူမ၏ မိခင်နှင့် အခြားမိတ်ဆွေများကတော့ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ကျန်းချီက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြဿနာရှာနေမှတော့ သူတို့ ဝင်တားမှာ မဟုတ်ပေ။
“ဟင်? အိုး… ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းတို့က လူရှာနေတယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ လူတွေ့ပြီဆိုရင် ဘာလို့ မထွက်သွားသေးတာလဲ။”
ဘေးနားက လူတစ်ယောက် တွန်းလိုက်မှသာ အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။ စကားပြောရင်း တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီဖြစ်သော ကျန်းချီဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ။ ငါတို့ ထွက်ချင်တဲ့အချိန်မှ ထွက်မှာပေါ့။ ဒီသောက်ကျိုးနည်းနေရာမှာ ငါနေချင်နေတယ်လို့ ထင်နေလား!”
အမဲသားခြောက်လှီးထားတာကို စားနေရင်း ချူဟောင်လင်းက မကြည်မလင် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူလည်း စိတ်တိုနေပြီးသားဖြစ်သည်။
အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာက ပိုမိုမည်းမှောင်သွားသည်။
“မင်းတို့ကို လူရှာဖို့ စခန်းထဲ ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လူသတ်ခွင့်ကို ငါမပေးခဲ့ဘူး။ မင်းတို့က ငါ့စခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ကြိုက်သလို လုပ်လို့မရဘူး!”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက စခန်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒေါသကြီးသူလည်း ဖြစ်သည်။ ရှင်းဖုန်းတို့၏ စွမ်းအားနှင့် သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်သော်လည်း သူ့လေသံက ပိုမိုမာကျောလာသည်။
“ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရင်ရော?”
ရှဲရှဲ!
ကျန်းယာဖေးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောတွင် ကြိုးတုပ်ထားသော အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖယ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ခြေဖြင့် တစ်ချက်နင်းလိုက်သည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အလောင်းနှစ်လောင်းသည် ရှဲခနဲ မြေကြီးထဲ နစ်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။ သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် အရာအားလုံးသည် မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးတစ်စက်မျှပင် မရှိတော့ပေ။
ကျန်းယာဖေးလက်ထဲက ဓား၊ သူမ၏ မျက်နှာနှင့် အဝတ်အစားပေါ်က ခဲခြောက်နေသော သွေးစက်များကို မမြင်ခဲ့ရလျှင် သူတို့ အိပ်မက်မက်နေတာလားဟုတောင် သံသယဝင်မိကြမည်။
“မင်း… မင်း…”
အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်သည် လက်ညှိုးထိုးရင်း တုန်လှုပ်နေသည်။
ဒါ ဘယ်လိုအထူးစွမ်းရည်မျိုးလဲ။ မြေကြီးကို မြေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားအောင် သူမ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ ဒါက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။
ဒီလူတွေက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်ကြတာလဲ။ အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းမှာ သူတို့လို ထူးဆန်းတဲ့လူတွေ အမျိုးမျိုးရှိနေမှာလား။
တကယ်တော့ အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်က အတွေးလွန်နေတာပင်။ သူတို့ကို ထူးဆန်းတဲ့လူတွေလို့ သတ်မှတ်ရခြင်းမှာ သူတို့လို အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကို ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့ သူ့ကံဆိုးပုံကတော့ ဒီနေရာကို ရောက်လာသူတိုင်းက သာမန်လူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့မရတဲ့ ထူးဆန်းသူတွေချည်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အကယ်၍ အထူးစွမ်းရည် အစွမ်းထက်လွန်းသော လူနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို မသုံးရသေးကြောင်း သူသိခဲ့ရင် ပိုတောင် ကြောက်လန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
အပြင်ဘက်တွင် လူတွေ အော်ဟစ်ငြင်းခုံနေကြစဉ် တဲအတွင်းရှိ ယွင်ချဲ့ကတော့ ကျန်းထျန်းလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲမှုကို အာရုံစိုက်စောင့်ကြည့်နေသည်။
ယွင်ချဲ့က နွေဦးရေကို တတိယအကြိမ် တိုက်ကျွေးလိုက်မှသာ ကျန်းထျန်းလုံ၏ တုန်ခါမှု ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့တွင် အဖျားအလွန်တက်လာပြီး ချွေးများ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲနစ်လာသည်။
ကျန်းထျန်းလုံသည် အရေးအကြီးဆုံးအချိန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အထူးစွမ်းရည် စတင်နိုးထလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ယွင်ချဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“အင်း… ငါ့မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ…”
နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန်းထျန်းလုံ၏ အဖျားပျောက်သွားသည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး နဖူးကို စမ်းကြည့်ကာ ကိုယ်ကို ထူထောင်လိုက်သည်။
တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေမှုကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့က သူ့လက်မောင်းတွင် ခွဲထားခဲ့သော ဒဏ်ရာတောင် မရှိတော့ပေ။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဦးလေးကျန်း။ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ အခုတော့ အထူးစွမ်းရည်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပါပြီ။”
နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းထျန်းလုံ အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သည်။ ချွေးများဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိုရွှဲနေသော ယွင်ချဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။
သူ့အဖွဲ့ထဲတွင် လူများလာလေလေ သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပိုများလာလေလေ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းယာဖေး၏ မိဘနှစ်ပါးကိုတော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဟု မယူဆခဲ့ပေ။ ယာဖေးနှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင်များက ချန်ချန်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဟု မသတ်မှတ်သကဲ့သို့ပင်။
“ကျေး… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
ကျန်းထျန်းလုံသည် သတိပြန်လည်ရလာပြီး သူ့အထူးစွမ်းရည် နိုးထလာအောင် ဒီလူက ကူညီပေးခဲ့ကြောင်း သတိရသွားသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာကာ မျက်ရည်ဝဲလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က ယာဖေးရဲ့အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သလို သူ့မိတ်ဆွေလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကူညီပေးနိုင်တာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။ ဦးလေးကျန်း၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ကျမှ ရောက်လာတာကိုလည်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့။”
“မဟုတ်တာ၊ မဟုတ်တာ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်သမီးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာအတွက် ခင်ဗျားကို အကြွေးကြီးတင်နေပါပြီ…”
ကျန်းထျန်းလုံက လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူက လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် သူ့သမီး၏ စွမ်းရည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူ့ရှေ့က လူငယ်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အန္တရာယ်မရှိသည့်ပုံပေါ်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ့ကို အလွန်အစွမ်းထက်သူတစ်ယောက်ဟု ခံစားနေရသည်။
သူ့သမီးက ဒီလူ၏ အကူအညီမပါဘဲ ဒီအထိ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်နေသည်။
“ကဲ၊ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုဝင်တွေလိုပါပဲ။ ဦးလေးကျန်း၊ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ အခု ကိုယ့်မှာ ဘယ်လိုအထူးစွမ်းရည် ရလာသလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး။”
ကျန်းယာဖေး၏ ဖခင်သည် သူမနှင့်မတူဘဲ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သည့်ပုံပေါ်သည်။ ယွင်ချဲ့က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သဘာဝကျကျ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“အင်း… ဘာမှ ထူးခြားတာတော့ မခံစားရဘူး။ ငါ…”
ဝုန်း!
ကျန်းထျန်းလုံသည် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထူထောင်ပြီး သူ့စွမ်းရည်ကို စမ်းကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဘာမှန်းမသိသေးသည့်အတွက် ခြေထောက်ကို မြေပြင်ပေါ် တစ်ချက်နင်းလိုက်မိရာ မြေကြီးပေါ်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တစ်လက်မပင် မလှုပ်ရဲတော့ပေ။
ယွင်ချဲ့က အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ခွန်အားမြှင့်တင်ရေး အထူးစွမ်းရည်ပါ။ ဦးလေးကျန်း၊ ကိုယ့်ဘာသာ ခံစားကြည့်ပါဦး။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မီးလောင်နေသလို ပူလောင်တဲ့ခံစားချက်မျိုး ရှိလား။ အဲဒါကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင် နောက်ထပ် မတော်တဆမှု ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ကောင်းပြီ။”
ယွင်ချဲ့၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကျန်းထျန်းလုံသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အထူးစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းကြည့်သည်။
ထင်ထားသည့်အတိုင်း ခုနကလို မြေကြီးကို အပေါက်ဖောက်မိတော့ပေ။
သူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို နေရာမှာပင် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ခုန်ပေါက်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အထူးစွမ်းရည်ကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ရသည့်အခါမှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။
“ကဲ၊ ကျန်တဲ့စွမ်းရည်တွေကို နောက်မှ စမ်းကြည့်လို့ရပါတယ်။ အခုတော့ အပြင်ထွက်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။”
တဲဝင်ပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ယွင်ချဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မကောင်းသောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အခုလေးတင် သူသည် တဲအပြင်ဘက်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကိုလည်း အာရုံစိုက်နားထောင်နေခဲ့ပြီး အားလုံးကို ကြားခဲ့ရသည်။
အခုတော့ အပြင်ထွက်ပြီး ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်ရမည့်အချိန်ပင်။