### ယွင်ချန်၏ ပြောင်းလဲမှု
“မလုပ်ကြပါနဲ့… ကျွန်တော့်ကို မသတ်ကြပါနဲ့။ ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး… အီးဟီးဟီး…”
“အမေ… ကယ်ပါဦး။ သား မသေချင်ဘူး…”
“လွှတ်စမ်း! မင်းတို့မှာ ငါ့ကို သတ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ လွှတ်ကြ!”
“ကျေးဇူးပြုပြီး မသတ်ကြပါနဲ့။ တောင်းပန်ပါတယ်…!”
လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာက လူရာပေါင်းများစွာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်တိုက်နိုင်မှာလဲ။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ဟာ လူအုပ်ကြီးရဲ့ အလယ်မှာ ပိတ်မိသွားကြသည်။ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်တောင် ပြန်အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။
သူတို့အများစုဟာ Huai University က ကျောင်းသားတွေဖြစ်ပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်သာ ရှိကြသေးသည်။ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ တချို့က ငိုယိုတောင်းပန်ကြပြီး တချို့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကြသည်။ သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေမှာ ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုတို့ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။
“ပါမောက္ခဝမ်၊ သူတို့ကို သတ်လိုက်ကြရအောင်။ သူတို့ ကူးစက်ခံထားရပြီလေ…”
“……”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူတို့ကို မသတ်ရင် သူတို့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါ ငါတို့ပါ သေကြရလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ သူတို့ကို သတ်ပစ်ရမယ်!”
အားကစားရုံထဲက ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေဟာ ဒေါသအပြည့်နဲ့ ပြည့်နှက်နေကြသည်။ အရင်က သူတို့ရဲ့ပုံစံတွေနဲ့ လုံးဝကွာခြားသွားကြပြီ။ သူတို့ရဲ့ “ရုပ်ဆိုးလှတဲ့” မျက်နှာတွေက လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ရက်စက်မှုကို ထင်ဟပ်ပြနေသည်။
လူအုပ်ကြားထဲမှာ ဝိုင်းပိတ်ခံထားရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးနီရဲလျက် ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး! ကျွန်မတို့လည်း ဒီဘေးဒုက္ခရဲ့ သားကောင်တွေပဲ။ အခုအချိန်မှာ ဒဏ်ရာရတာနဲ့ ဘီလူးဖြစ်သွားမယ်လို့ ဘယ်သူက အာမခံပြောနိုင်လို့လဲ။ ကျွန်မတို့သာ ဘီလူးတွေ မဖြစ်လာဘူးဆိုရင် ရှင်တို့က လူသတ်မှု ကျူးလွန်ရာရောက်သွားမှာပေါ့!”
အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ အလွန်လှပပြီး အသက်နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးသလို ထင်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမဟာ အားနည်းသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမဲ့ ရန်လိုနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသည့်တိုင် နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ပေ။
“ဟုတ်တယ်! ရှင်တို့ ကျွန်တော်တို့ကို သတ်လို့မရဘူး။ ရှင်တို့ ကြောက်နေရင် ကျွန်တော်တို့ အားကစားရုံထဲကနေ ထွက်သွားပေးမယ်။”
ကျန်တဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေကလည်း သတ္တိမွေးပြီး ရှေ့ကို ထွက်လာကြသည်။
“ဒါဆို… သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ကြမလား?”
လူတိုင်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး လူမဆန်သူတွေတော့ မဟုတ်ကြပေ။ လူအုပ်ထဲမှာ မတူညီတဲ့အမြင်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
အုပ်စုကို ဦးဆောင်နေတဲ့ ပါမောက္ခဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီလူတွေကို သူ အပင်ပန်းခံပြီး လှုံ့ဆော်ထားရတာ။ အခုမှ ဘယ်လိုလုပ် နောက်ဆုတ်ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။
ဒီနေရာမှာပဲ အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဒီလူအများစုဟာ သူ့စကားကို နားထောင်လာကြလိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်ထားသည်။ အဲဒီအခါကျရင် သူက…
“မရဘူး! သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာက ဘီလူးတွေ ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ မရောက်လာဘူးဆိုရင် ငါတို့ကိုယ်တိုင် ထွက်ပေါက်ဖောက်ပြီး ထွက်ရနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့က ငါတို့ရဲ့ရန်သူတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်တယ်! သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့်မပေးနိုင်ဘူး!”
“သတ်ပစ်ကြ! သတ်ပစ်ကြ!”
လူတိုင်းဟာ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ကူးစက်ခံရမှာ၊ ဘီလူးဖြစ်သွားမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူတွေရဲ့လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးရမှာကို ကြောက်နေကြသည်။ အဲဒီကြောက်ရွံ့မှုကို တစ်ကြိမ်သာ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ရင် လူ့သဘာဝဟာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။
လူအုပ်ကြီးရဲ့ ဒေါသနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေဟာ မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့သွားပြီး တစ်နေရာတည်းမှာ အချင်းချင်း တိုးကပ်နေကြသည်။
အစောဆုံး ထွက်ပြောခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်း သွားကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့လည်း မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိနေတဲ့သူတိုင်း လူသတ်သမားဖြစ်ချင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါဆို ကျွန်မတို့ကို ကြိုးတုပ်ထားလိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ တကယ်ပြောင်းလဲသွားမှ ရှင်တို့ သတ်လို့ရတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်မတို့လည်း ကန့်ကွက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ရှင်တို့လည်း လူသတ်မိသွားလို့ စိတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က လူသားတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ။ သူတို့ကို ကြိုးတုပ်ထားပြီး ပြောင်းလဲသွားတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ရင် အဲဒီအခါကျမှ သတ်ဖို့လည်း လွယ်ကူမှာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ဒီနည်းလမ်းက ကောင်းတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့က အမှားအယွင်းနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်မိသွားရင်လည်း ကြောက်စရာကောင်းမှာပဲ။”
“ကျွန်တော် သဘောတူတယ်။”
ဒီနည်းလမ်းဟာ လူအများစုရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ ပါမောက္ခဝမ်လည်း ခေါင်းညိတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။
ဒဏ်ရာရသူတွေဟာ ကြောက်ရွံ့နေကြပေမဲ့ သူတို့လည်း သဘောတူဖို့သာ ရှိတော့သည်။ ဒါဟာ နှစ်ဖက်စလုံး လက်ခံနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်နေသည်။
မကြာခင်မှာပဲ လူတစ်စုဟာ အဝတ်အစားတွေကို အသုံးပြုပြီး ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကြိုးတုပ်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာရသွားချိန်မှာတော့ ပါမောက္ခဝမ်ဟာ လန်ယဲ့ဟန်၊ လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့နောက်မှာ အမြဲကာကွယ်ပေးခံထားရတဲ့ ယွင်ချန်တို့ဆီ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
“လန်ယဲ့ဟန်၊ ယွင်ချန်ကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်။ သူ ဒဏ်ရာရထားတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။”
အရင်က စူပါမားကတ်ကနေ ထွက်ပြေးတုန်း ယွင်ချန်ကို ဆွဲထုတ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်တချို့ကလည်း အော်ဟစ်လာကြသည်။
“သောက်ရူးတွေ! စူပါမားကတ်ကနေ ထွက်ပြေးတုန်းက မင်းတို့သာ ယွင်ချန်ကို အပြင်ဘက်ကို တွန်းမထုတ်ခဲ့ရင် သူ ဒဏ်ရာရပါ့မလား!”
လုဟိုင်ရွှမ်းဟာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်လည်စွပ်စွဲလိုက်သည်။
အဲဒီလူတွေရဲ့မျက်နှာတွေ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဟာ မတော်တဆ ယွင်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှုန်ဝါးလာတာကို သတိထားမိသွားသည်။ သူက ချက်ချင်းပဲ ယွင်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူ… သူ… သူ… သူ စပြောင်းလဲနေပြီ!”
“ဘာပြောတယ်?!”
ရုတ်တရက် အားကစားရုံထဲက အခြေအနေဟာ အရေးကြီးဆုံးအဆင့်ကို ရောက်သွားသည်။ ခုနကမှ စိတ်သက်သာရာရနေကြတဲ့ လူတွေဟာ တစ်ခဏအတွင်း ယွင်ချန်တို့ရှိရာ ထောင့်ဘက်ကို အပြေးအလွှား တိုးဝင်လာကြသည်။
“ချန်၊ မင်းကို သူတို့ သတ်ခွင့်မပေးဘူး!”
“လန်…”
“ဟို… ဟို…”
လန်ယဲ့ဟန်ဟာ ကိုယ်ကိုငုံ့ပြီး ယွင်ချန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ အလောင်းတစ်လောင်းလို စတင်ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်တဲ့ ယွင်ချန်ဟာ အခက်အခဲကြားကနေ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်စကားလုံးနှစ်လုံးကိုတောင် မပြောနိုင်ခင် သူ့အသံဟာ “ဟို… ဟို…” ဆိုတဲ့ အသံမျိုးနဲ့ အစားထိုးသွားခဲ့သည်။
လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားသည်။
“စကားမပြောနဲ့တော့။ မင်း အစ်ကို ပြန်လာတာကို စောင့်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ မသေသရွေ့ ဘယ်သူမှ မင်းကို လာထိလို့မရဘူး။”
လန်ယဲ့ဟန်ဟာ ယွင်ချန်ကို ရုတ်တရက် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့အတူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ဝိုင်းထားကြတဲ့ လူအုပ်ကို မျက်နှာမူလိုက်ကြသည်။
လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ ညာလက်က အပေါ်ကို လှန်တက်လာသည်နှင့် လက်ဖဝါးအထက်မှာ မီးလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး လေထဲမှာ လွင့်မျောနေသည်။
“နောက်တစ်လှမ်းတောင် ရှေ့တိုးလာရဲတဲ့သူ ရှိရင် မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်!”
အမှန်တော့ စူပါပါဝါ ပိုင်ဆိုင်ထားသူတွေဟာ အလွန်နည်းပါးကြသည်။ တချို့မှာ ပါဝါရှိနေပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိကြသေးပေ။ လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ လက်ထဲမှာ လွင့်မျောနေတဲ့ မီးလုံးကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
“လန်ယဲ့ဟန်၊ ငါတို့လည်း လူတိုင်းရဲ့ အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လုပ်နေတာပဲ။ ယွင်ချန်က စပြောင်းလဲနေပြီ။ မင်းက ဒီမှာရှိတဲ့ ငါတို့အားလုံးကို သူနဲ့အတူ သေစေချင်တာလား?”
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ ပါမောက္ခဝမ်က ထပ်မံထွက်လာပြန်သည်။ သူ့ပုံစံက လူတိုင်းရဲ့အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဖြောင့်မတ်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူ့အကျိုးစီးပွားကိုသာ ကြည့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
“ဟမ့်။ တွဲဖက်ပါမောက္ခဝမ်၊ ခင်ဗျားက ‘တွဲဖက်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဖြုတ်လိုက်ရုံနဲ့ တကယ့်ပါမောက္ခ ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ခင်ဗျားက ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင် အငြိုးအတေးကို လက်စားချေနေတာပဲလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ယွင်ချန်ရဲ့ သုတေသနစာတမ်းက ခင်ဗျားရဲ့စာတမ်းထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေလို့ ပါမောက္ခကြီးက ခင်ဗျားရဲ့ရလဒ်တွေကိုတောင် ကြည့်မပေးခဲ့ဘူးဆိုတာ ဒီကျောင်းက လူတိုင်းနီးပါး သိကြတယ်။”
လန်ယဲ့ဟန်က သူ့ကို အထင်သေးစွာဖြင့် အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဒီကျောင်းမှာရှိတဲ့သူတွေဟာ ပါမောက္ခဝမ်နဲ့ ယွင်ချန်ကြားက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအငြိုးအတေးတွေကို အနည်းနဲ့အများ သိထားကြသည်။ ဒီနေ့ ယွင်ချန်သာ ပြောင်းလဲမနေခဲ့ရင်တောင် ပါမောက္ခဝမ်ဟာ သူ့ကို သတ်ဖို့ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာဦးမယ်ဆိုတာ လန်ယဲ့ဟန် ပြောရဲသည်။
“မင်း…! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွင်ချန်က ပြောင်းလဲသွားပြီလေ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ စူပါပါဝါ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား?”
ပါမောက္ခဝမ်ဟာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သတ္တုသံချပ်ကာတစ်ထပ် ဖုံးအုပ်သွားစေလိုက်သည်။
“အားလုံး မကြောက်ကြနဲ့။ ငါတို့ဘက်မှာ လူအများကြီး ရှိတယ်။ ယွင်ချန်က ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ သူ့ကို ဒီအတိုင်း…”
“ဒုန်း!”
အခြေအနေဟာ အမြင့်ဆုံးတင်းမာမှုကို ရောက်ရှိနေပြီး နှစ်ဖက်စလုံး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေချိန်မှာပဲ အားကစားရုံရဲ့ ဒုတိယထပ်က မှန်ပြတင်းပေါက်ဟာ ရုတ်တရက် ကွဲကြေသွားသည်။
လူအုပ်ကြီး တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပဲ လူရိပ်အချို့ဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုန်ဝင်လာကြသည်။
ရှေ့ဆုံးက ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့ရဲ့ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားရင်း ကြိုးတုပ်ခံထားရတဲ့ လူတစ်စုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေတဲ့နေရာဘက်ကို အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လိုက်သည်။
“ယွင်ချန်?!”
တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ ထောင့်ဘက်မှာ စုဝေးနေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးဟာလည်း အဲဒီအသံကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့အားလုံးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နားမလည်နိုင်တဲ့ အမူအရာတွေ ပေါ်လာကြသည်။ ယွင်ချန်နဲ့ တူညီတဲ့သူ နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အားကစားရုံထဲကို ရောက်လာနိုင်တာလဲ။
“ချန်… အဆင်ပြေရဲ့လား…”
လူအုပ်ကြီးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ယွင်ချဲ့ဟာ နောက်ဆုံးမှာ ယွင်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ယွင်ယောင်ရဲ့လက်ထဲက ဓားဟာ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။ အဝေးကနေတောင် ပြောင်းလဲစပြုနေပြီဖြစ်တဲ့ ယွင်ချန်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမဟာ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ငိုချလိုက်သည်။
ကျိုးဇယ်ယွီကတော့ ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူတို့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။