### ရှစ်နှစ်ကြာ ရိုးသားခိုင်မြဲတဲ့ တစ်ဖက်သတ်အချစ်

အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ရောက်မှ ကျန်းရှန်းဟာ ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ လူချင်းတွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန်းဟာ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲက ထိပ်တန်းသီချင်းစာသားရေးဆရာနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့ မန်နေဂျာက ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့ ကမ္ဘာလှည့်ဖျော်ဖြေပွဲတွေအတွက် သီချင်းအသစ်ဆယ်ပုဒ် ရေးပေးဖို့ ကျန်းရှန်းကို ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။ ကျန်းရှန်းက ဒီအခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ပြီး အလုပ်ကို အကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံခွင့်လည်း ရခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှသာ သူဟာ ဒီလောက်ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ယဲ့ရှင်းချန်ကို ချစ်မိနေခဲ့လို့ဆိုတာ နားလည်သွားခဲ့တယ်။

နောက်ထပ်နှစ်နှစ်အတွင်းမှာတော့ သူဟာ ကမ်းလှမ်းမှုအများစုကို ငြင်းပယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အခြေခံအားဖြင့် ယဲ့ရှင်းချန်အတွက်ပဲ သီချင်းတွေနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေ ရေးပေးခဲ့တယ်။ ယဲ့ရှင်းချန်ကို ပရိသတ်သန်းပေါင်းများစွာက ဝန်းရံအားပေးနေတာကို သူသဘောကျတယ်။ စင်မြင့်ပေါ်မှာ သီချင်းဆိုပြီး ကခုန်နေတာကိုလည်း သဘောကျတယ်။ ရုပ်ရှင်တစ်ကားချင်းစီမှာ သရုပ်ဆောင်နေတာကိုလည်း နှစ်သက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ကျန်းရှန်းဟာ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု တက်ရောက်နေချိန်မှာ ကမ္ဘာမပျက်ခင်က ယဲ့ရှင်းချန်ကို မော့ကြည့်ဖို့တောင် မရဲခဲ့ကြတဲ့ လူတချို့က အခုတော့ သူ့အပေါ် မဖွယ်မရာပြုမူနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျန်းရှန်းဟာ ဒေါသကြောင့် စိတ်ကိုတောင် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ သတိပြန်ရလာတဲ့အခါ ဂီတတူရိယာတွေနဲ့ ကီးဘုတ်ကိုသာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူ့လက်နှစ်ဖက်လုံး သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်းနေခဲ့တယ်။

ဟုတ်တယ်။ ယဲ့ရှင်းချန်ကို မဖွယ်မရာပြုဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ကောင်တွေကို သူသတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ယဲ့ရှင်းချန်ကိုပါ ခေါ်ကာ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာပဲ။

အရင်ကတော့ ကျန်းရှန်းဟာ သူရေးစပ်ထားတဲ့ သီချင်းတွေကို ယဲ့ရှင်းချန်က သီဆိုပြီး သူရေးထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေအတိုင်း သရုပ်ဆောင်နေတာကို အဝေးကနေ မော့ကြည့်ခွင့်ရရင်ပဲ ကျေနပ်လောက်ပြီလို့ အမြဲတွေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ လောဘမကုန်တတ်ဘူးဆိုတာကို သူမေ့နေခဲ့တယ်။

အထူးသဖြင့် ယဲ့ရှင်းချန်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ တပ်မက်ချစ်ခင်ခဲ့တဲ့ သူ့အတွက်တော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ ယဲ့ရှင်းချန်က ယွင်ချဲ့ရှေ့မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ငြင်းဆိုလိုက်တဲ့အခါ ကျန်းရှန်းဟာ ယဲ့ရှင်းချန်ကို ချက်ချင်းဆွဲဖက်ပြီး သူ့အပိုင်ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်လာခဲ့တယ်။

ကံဆိုးတာက သူဟာ စကားပြောမတတ်လွန်းတာပဲ။ ယဲ့ရှင်းချန်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အဝေးကနေ မော့ကြည့်နေခဲ့ပေမဲ့ ပြောနိုင်တာက စကားအနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ သူစိတ်ပူနေတာလည်း မဆန်းပါဘူး။ ယဲ့ရှင်းချန်က သူ့အချစ်ကို နားမလည်မှာ၊ နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကို မရလိုက်မှာကို ကြောက်နေခဲ့တယ်။ စိုးရိမ်လွန်းလို့ သူ့မျက်လုံးတွေတောင် နီရဲလာခဲ့တယ်။

“ကျန်း၊ ငါမှတ်မိသလောက်ဆို မင်းက အခုမှ နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်မဟုတ်လား။ ရှစ်နှစ်ဆိုတော့…”

ယဲ့ရှင်းချန်ဟာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါဆို ကျန်းရှန်းဟာ အသက်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်ကတည်းက သူ့ကို တစ်ဖက်သတ်ချစ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး အဲဒီအချစ်က ရှစ်နှစ်တိတိ ကြာခဲ့တာပေါ့။

ကျန်းရှန်းဟာ ယဲ့ရှင်းချန်အတွက် သီချင်းတွေရေးပေးဖို့၊ ဇာတ်ညွှန်းတွေရေးပေးဖို့ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲကိုတောင် ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေက ဖြူစင်တယ်၊ ခေါင်းမာတယ်၊ မယိမ်းယိုင်ဘဲ တည်မြဲနေခဲ့တယ်။

ယဲ့ရှင်းချန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာကိုတော့ သံသယဖြစ်စရာမရှိဘူး။ သူတောင် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ချင်မိတယ်။ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ သူ့ကို ချစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ယောက်ျားတွေအများကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့ကို ရှစ်နှစ်ကျော်ကြာ အားပေးခဲ့တဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်းလို သူ့အတွက် ဒီလောက်အများကြီး လုပ်ပေးပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာပြီးနောက်မှာတောင် သူ့ဘေးမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့တဲ့သူကတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲ။

“အင်း… ရှစ်နှစ်ပါ။ ငါ… ငါ မင်းနဲ့အတူရှိချင်တယ်။ မင်း… ငါ့ကို သဘောကျလား…”

ကျန်းရှန်းဟာ ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ် တင်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်နိုင်တော့သလို ယဲ့ရှင်းချန်ကိုပဲ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

“ကျန်း၊ ငါ့ကို စဉ်းစားခွင့်ပေးပါဦး။ မင်းလည်းသိတဲ့အတိုင်း ငါက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အရင်က မိန်းကလေးတွေကိုပဲ သဘောကျခဲ့တာ။ မင်းက ရုတ်တရက်ကြီး ဖွင့်ပြောလာတော့ ငါ့အနေနဲ့ ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်ဖို့ ခက်တယ်။”

ကျန်းရှန်းရဲ့ ခန့်ညားချောမောတဲ့ မျက်နှာကို ထိပေးရင်း ယဲ့ရှင်းချန်ဟာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကနေ နောက်ဆုံးမှာ တည်ငြိမ်လာပြီး စကားအတော်များများ ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။

တကယ်တော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတယ်။ ကျန်းရှန်းကသာ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး သူ့ကို မချစ်တော့ဘူးဆိုတာမျိုး မဖြစ်သရွေ့ သူကတော့ သဘောတူမှာပဲ။ ကျန်းရှန်းရဲ့ ဖြူစင်တဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားတာကို သူမမြင်ချင်ဘူး။

ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ယဲ့ရှင်းချန်ကို လိင်တူချစ်သူဖြစ်ရတာလည်း အဆင်ပြေသားပဲလို့ ခံစားစေခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ယောက်ျားက ကျန်းရှန်းပဲ။ ကျန်းရှန်းတစ်ယောက်တည်းအတွက်ဆိုရင် သူဟာ လိင်တူချစ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့တောင် ဆန္ဒရှိတယ်။

“အင်း။ ငါစောင့်မယ်!”

ကျန်းရှန်းရဲ့ ခန့်ညားချောမောလှတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု လင်းလက်လာခဲ့ပြီး ယဲ့ရှင်းချန်လည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ အတူတူဖြစ်လာနိုင်မလား။

ယွင်ယောင်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကောင်းကြောင်း လူတိုင်းသိသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဘယ်သူမှ စားသောက်ဆိုင်ကို မသွားကြတော့ဘူး။ ရှင်းဖုန်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားနေချိန်မှာတောင် ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ထုတ်ပြီး စားခဲ့ကြတယ်။ ယွင်ယောင်ဟာ နေ့တိုင်း ယောက်ျားတစ်ဒါဇင်လောက်အတွက် ဟင်းချက်ပေးရပေမဲ့ မပင်ပန်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနက်စောစောကတည်းက အစားအစာတွေ ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ရတော့တာပေါ့။

ကံကောင်းတာက မနေ့ကစပြီး သူတစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဝမ်စူးဟွာက လာကူပေးခဲ့တယ်။ ဝမ်စူးဟွာဟာလည်း အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်တတ်တဲ့ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဟင်းချက်လက်ရာက ယွင်ယောင်နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပဲ။

ဝမ်စူးဟွာ ချက်ထားတဲ့ဟင်းတွေကို မြည်းကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ချူဟောင်လင်းကတော့ သူ့ကံကောင်းမှုအတွက် အော်ဟစ်ချီးကျူးနေတော့တယ်။ သူမရဲ့ မွေးစားသားဖြစ်ချင်တယ်လို့တောင် တဖွဖွပြောနေခဲ့တယ်။ ကဲ… သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကိုတောင် ဘယ်သူမှ ညည်းညူချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး။ အစားအသောက်အတွက်ဆိုရင် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့သူပဲလေ။ သူကတော့ အစားအသောက်ကို အရူးအမူးကြိုက်တဲ့သူတစ်ယောက် အပြည့်အဝ ဖြစ်နေပြီ။ ဒီအကျင့်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာမဟုတ်ဘူး။

“ရွှေစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင် နောက်တစ်ယောက် ထပ်ရပြန်ပြီလား။ ဟေး၊ မင်းက တကယ်ကို ကံအကောင်းဆုံးလူပဲနော်။ ဒီတိုင်း မတော်တဆ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်တာတောင် အထူးစွမ်းရည်နှစ်မျိုးရှိတဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါ့အပြင် တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ရွှေစနစ်အထူးစွမ်းရည်လည်း ပါသေးတယ်။ အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ အထူးစွမ်းရည်နဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ရင် တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာမှာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ့အစွမ်းကို သုံးစရာမလိုတော့ဘူးထင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ့ရဲ့တိုက်ခိုက်ရေးအထူးစွမ်းရည်ကို အခုထိ လူသိမခံချင်သေးဘူး။”

သူတို့နှစ်ယောက် ချစ်သူတွေဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ယွင်ချဲ့ဟာ ရှက်ရွံ့နေတာမျိုး မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီညမှာ သူက ရှင်းဖုန်းရဲ့အခန်းမှာပဲ အိပ်ခဲ့တယ်။ အိပ်ရာပေါ် လှဲနေရင်း မစ်ရှင်နဲ့ တာဝန်ခွဲဝေမှုအကြောင်း ရှင်းဖုန်းနဲ့ စကားပြောနေခဲ့တယ်။

ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ ကျန်းရှန်းကို သူတို့အဖွဲ့ထဲမှာ ဆက်ထားလိုက်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းဖုန်းကြားရတဲ့အခါ အံ့ဩမသွားခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်ရွှမ်က ယဲ့ရှင်းချန်ဟာ ယွင်ယောင်နဲ့ အဆင်ပြေပြေ ပေါင်းသင်းနိုင်တယ်၊ ချန်ချန်ကလည်း သူ့ကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောပြထားလို့ပဲ။

ယွင်ယောင်နဲ့ ချန်ချန်တို့ရဲ့ သဘောထားက ယွင်ချဲ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအပေါ် တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှု ရှိတယ်။

“မင်းကို ကြည့်ရတာ ထူးဆန်းနေတယ်။ မင်းက ကိုယ့်အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်တဲ့လူမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ အထက်ပိုင်းကလူတွေ မင်းကို ကြောက်သွားမှာစိုးလို့လား။”

ယွင်ချဲ့ဟာ ကိုယ်ကိုမတ်မတ်ထူထိုင်ပြီး ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ကာ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကြောင့် ရလာတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုကတော့ သူသိချင်တာမှန်သမျှကို အားနာစရာမလိုဘဲ မေးနိုင်တာပဲ။

“ငါ့မှာ အထူးစွမ်းရည်မရှိရင်တောင် အထက်ပိုင်းကလူတွေ ငါ့ကို ကြောက်နေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့တိုက်ခိုက်ရေးအထူးစွမ်းရည်ကို ဖော်မပြချင်သေးတာက တကယ်ပဲ လူတချို့ကြောင့်ပါ။ သူတို့က ငါ့မိသားစုနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူတဲ့သူတွေ။ အခုတော့ ရှင်းပြဖို့ ခက်သေးတယ်။ တစ်နေ့နေ့ မြို့တော်ကို သွားဖြစ်ရင် မင်းကို ရှင်းပြမယ်။”

ရှင်းဖုန်းက လက်လှမ်းပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့မျက်နှာကို ထိပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ကိုယ်ကိုထူထိုင်ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်တယ်။

ရှင်းမိသားစုအတွင်းက ကိစ္စတွေဟာ အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ယွင်ချဲ့ကို အဲဒီကိစ္စတွေထဲ ဆွဲမသွင်းချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့နှစ်ယောက်က ချစ်သူတွေဖြစ်နေပြီဆိုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ယွင်ချဲ့ သိလာရမှာပဲ။ အချိန်ကတော့ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။

“အင်း။ မင်းက ကိုယ့်အစွမ်းကို ဖော်မပြချင်သေးဘူးဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် ဟောင်လင်းကို မခေါ်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်။ မင်းအဖွဲ့ထဲမှာ နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်က မင်းတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရင် တခြားသူတွေ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ယွင်ချဲ့က အရာရာကို အတင်းလိုက်မေးတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်းဖုန်းမှာ အခုမပြောနိုင်သေးတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိမှာပဲလို့ သူယုံကြည်တယ်။ သူသိသင့်တဲ့အချိန်ရောက်လာရင် သိရမှာပေါ့။

“ဒီတစ်ခေါက် မစ်ရှင်မှာ ငါတို့လုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ရုံတင်မကဘူး၊ ဘယ်သူမှ ဒဏ်ရာမရ၊ မသေဆုံးဘဲ အကောင်းဆုံးပုံစံနဲ့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ်။ ရှူကျယ်ကိုပါ ခေါ်သွားသင့်မသင့် ငါစဉ်းစားနေတယ်။”

ရှင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ယွင်ချဲ့ကို သူ့ရင်ခွင်ပေါ် ဆွဲယူလိုက်တယ်။ သူ့လက်ကလည်း ယွင်ချဲ့ရဲ့ခါးကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်နေခဲ့တယ်။

ယွင်ချဲ့က မျက်လုံးလှန်လိုက်တယ်။

“တကယ်ကြီးလား။ အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်တစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ခေါ်သွားချင်ရတာလဲ။ သူ့ကို အချိန်ပြည့် ကာကွယ်ပေးနေရမှာပဲ။ မင်း မပင်ပန်းဘူးလား။”

အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်က အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ယွင်ချဲ့ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်တစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားဖို့ဆိုရင်တော့… တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူမလိုချင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ရှူကျယ်ကလည်း ကြောက်တတ်တဲ့သူဖြစ်လို့ ယွင်ချဲ့က သူ့ကို အထင်ကြီးလေးစားမှု မရှိဘူး။

“အင်း… ငါတို့အတွက် အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင် မလိုအပ်ဘူးဆိုပေမဲ့ လဲ့တာရှန်းအတွက်တော့ လိုအပ်နိုင်တယ်။ ညစာမစားခင် မင်ရွှမ်က Losers အဖွဲ့အကြောင်း အချက်အလက်တချို့ ပြပေးထားတယ်။ အဖွဲ့ဝင်တစ်ရာကျော်ထဲမှာ အထူးစွမ်းရည်ရှင်က ဆယ့်ရှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ သာမန်လူတွေ၊ အသက်ကြီးသူတွေနဲ့ ကလေးတွေအပါအဝင်ပဲ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သေဆုံးသွားရင် ငါတို့မစ်ရှင်ကို အကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့မရတော့ဘူး။”

ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ဟာ ရှူကျယ်ကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှူကျယ်ကို မကြိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက ရှူကျယ်ရဲ့အထူးစွမ်းရည်ကို ဘယ်လို ထိထိရောက်ရောက် အသုံးချမလဲဆိုတာပဲ။ ဒီမစ်ရှင်မှာ အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်က မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။

“အင်း၊ ကြိုက်သလိုလုပ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ သူ့ကို ခေါ်သွားဖို့ သဘောမတူဘူး။ မင်းသဘောအတိုင်းသာ ဆုံးဖြတ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လူတွေကတော့ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။”

အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်တစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ဆိုရင် လူအများကြီးက ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ အဲဒီလောက် မမိုက်မဲဘူး။ သူ့အမြင်မှာ အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်ဆိုတာ အသုံးအနည်းဆုံးလူပဲ။

“အင်း၊ ငါသေချာစဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်။”

ရှင်းဖုန်းက မျက်လုံးအောက်ချပြီး ယွင်ချဲ့ကို အကူအညီမဲ့သလို ကြည့်လိုက်တယ်။ အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်ဆိုတာ လူတိုင်း လိုချင်ကြတဲ့သူမျိုးဖြစ်ပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့အမြင်မှာတော့ အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

“ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။”

ယွင်ချဲ့ဟာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောတော့ ရှင်းဖုန်းက လက်လှမ်းပြီး သူ့မေးစေ့ကို မော့ပေးလိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကိုယ်လှည့်ကာ ရှင်းဖုန်းရဲ့လက်မောင်းပေါ် ခေါင်းတင်လိုက်တယ်။

“ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့ အထူးစွမ်းရည်အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ။ တိရစ္ဆာန်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်က အရမ်းအသုံးဝင်မှာပဲ။ သူ့စွမ်းရည်ကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ပေးဖို့ လိုတယ်။ ဒီမစ်ရှင်မှာ လေစနစ်အထူးစွမ်းရည်ကို နည်းနည်းလျှော့သုံးပြီး ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကို ပိုစုသင့်မလား။ အဆင့်သုညနဲ့ အဆင့်တစ် ဇွန်ဘီအမြုတေတွေက အခုတော့ သိပ်အကျိုးမရှိတော့ဘူး။ Tongyang မြို့မှာ အဆင့်နှစ် ဇွန်ဘီအမြုတေတွေ အများကြီးရှိမယ်လို့ ငါထင်တယ်။”

ယွင်ချဲ့က အဆင့်သုံး ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကိုတောင် လိုချင်နေပြီ။ အထူးသဖြင့် အရောင်မရှိဘဲ ကြည်လင်နေတဲ့ ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကိုပေါ့။ အရင်ကတော့ ဟိုင်ရွှမ်းတစ်ယောက်တည်းက အဲဒါတွေကို လိုအပ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ယဲ့ရှင်းချန်လည်း လိုလာပြီ။ ယွင်ချဲ့ဟာ ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ အရမ်းဆင်းရဲနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ရှင်းဖုန်းက ရုတ်တရက် ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး ယွင်ချဲ့အပေါ်ကနေ မှောက်ချလိုက်ကာ ညာလက်နဲ့ သူ့ပါးနှစ်ဖက်ကို ညှစ်လိုက်တယ်။

“ငါနဲ့အတူရှိနေရင်း တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်အကြောင်း စဉ်းစားနေတာလား။ မင်းကို ဘယ်လိုအပြစ်ပေးရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားရတော့မယ်ထင်တယ်။”

“အာ… လုပ်ချင်ရင် တိုက်ရိုက်ပြောပါလား။ ဘာလို့ ဒီလိုဆင်ခြေတွေ ရှာနေရတာလဲ။”

ယွင်ချဲ့ဟာ ရှက်သွားပြီး ရှင်းဖုန်းကို စကားမပြောနိုင်သလို ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ရှင်းဖုန်းက မနာလိုဖြစ်တဲ့နေရာမှာ တကယ်ကို အတွေ့အကြုံမရှိသလိုပဲ။ ကြည့်ရတာ သူလည်း ဒီကိစ္စမှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူးထင်တယ်။

“ဟားဟား… ငါစောင့်နေတာ အဲဒါပဲလေ…”

“အင်း…”

ရှင်းဖုန်းက စကားဆုံးတာနဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းကို စုပ်နမ်းလိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့ကလည်း ပြန်နမ်းဖို့ လျှာထုတ်လိုက်တဲ့အခါ ရှင်းဖုန်းက သူ့လျှာကို ယွင်ချဲ့ရဲ့ပါးစပ်ထဲ ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းရှိုက်နေခဲ့ကြတယ်။

“အင်း… ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါဦး။ အင်း…”

ရှင်းဖုန်းက အရမ်းပြင်းပြင်းထန်ထန် စုပ်နမ်းနေတာကြောင့် ယွင်ချဲ့ရဲ့လျှာရင်းမှာ စူးအောင့်လာတယ်။ သူညည်းညူဖို့ ကြိုးစားလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရှင်းဖုန်းက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ထပ်စုပ်နမ်းပြီး သူပြောချင်တဲ့စကားတွေကို ပါးစပ်ထဲမှာပဲ မျိုချသွားစေခဲ့တယ်။

ရှင်းဖုန်းဟာ အကြိမ်တိုင်း သူ့နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းပြင်းကိုက်ပြီး လျှာကို စုပ်ယူတတ်တယ်။ ယွင်ချဲ့ နာလာတဲ့အခါမှသာ လွှတ်ပေးပြီး လျှာထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းတွေကို ညင်ညင်သာသာ လျက်ပေးတယ်။ ယွင်ချဲ့က ဒေါသထွက်ချင်ပေမဲ့ မထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ စိတ်အညစ်ဆုံးကတော့ ရှင်းဖုန်းက သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် သွေးဆောင်နေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ငယ်ရွယ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ပူလောင်လာတာပဲ။

“အင်း… ငါ အခုတင် မင်းကို Fuck ချင်နေပြီ”

စိတ်ဆန္ဒတွေ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့တယ်။ ရှင်းဖုန်းဟာ ယွင်ချဲ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မှသာ သူ့ရဲ့တပ်မက်မှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။ အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းထန်နေတဲ့အချိန်မှာ သူက ယွင်ချဲ့ရဲ့လည်ပင်းဘေးမှာ မျက်နှာအပ်ပြီး လည်ပင်းသွေးကြောတစ်လျှောက်ကို အကြိမ်ကြိမ် လျက်ပေးနေခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ ယွင်ချဲ့ရဲ့နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ချိုမြိန်စွာ ပြန်လျက်ပေးတတ်သေးတယ်။

“ဘာလဲ။ ငါ့ကို စိတ်ထလာအောင်လုပ်ပြီးမှ ရပ်တော့မလို့လား။”

ရှင်းဖုန်းရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားတဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ တင်ပါးကို လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။ သူကတော့ အဆင့်နောက်တစ်ဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ ရှင်းဖုန်းက ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက် တွန့်ဆုတ်တတ်သွားတာလဲ။ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ ရပ်လိုက်ရတာ တကယ်ကို နာကျင်စရာကောင်းတယ်နော်။

“ငါ့ကို သွေးမဆောင်နဲ့။ ဒီနေ့တော့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး။ ချောဆီမရှိရင် မင်းနာလိမ့်မယ်။”

ရှင်းဖုန်းက ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး ယွင်ချဲ့ဘေးမှာ လှဲချလိုက်တယ်။ စကားပြောရင်း ယွင်ချဲ့ရဲ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲချပြီး သူ့လိင်တံကို လက်နဲ့ကိုင်တွယ်ပေးလိုက်တယ်။

ရှင်းဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း အတူတူနေချင်နေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ပျော်ရွှင်စရာကိစ္စတစ်ခုက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူ့ဘက်က ဘာမှ ကြိုတင်မပြင်ဆင်ထားရသေးဘူး။ ယွင်ချဲ့ကို နာကျင်အောင်လုပ်မိရင် သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရလိမ့်မယ်။

“အင်း… ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။ ငါ့မှာ ကွန်ဒုံးတွေပဲရှိတယ်။ ငါတို့ လိင်အသုံးအဆောင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဝင်မွှေသင့်တယ်ထင်တယ်။”

ယွင်ချဲ့ဟာ မျက်လုံးတွေကို မှေးစင်းပြီး ရှင်းဖုန်းရဲ့လက်နဲ့ အာသာဖြေပေးတာကို ခံစားနေရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ ရှင်းဖုန်းပြောလိုက်မှပဲ ယောက်ျားနှစ်ယောက် အတူတူနေတဲ့အခါ ချောဆီက ဘယ်လောက်အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ သူသတိရသွားခဲ့တယ်။ သူက ရှင်းဖုန်းရဲ့လိင်တံကို ထိကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒါက မြည်းတစ်ကောင်ရဲ့ လိင်တံလောက်ကို ကြီးမားနေတယ်။ ရှင်းဖုန်းသာ အတင်းအကြပ်လုပ်လိုက်ရင် သူတော့ သေချာပေါက် အတော်လေး ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် တခြားကောင်တွေက သူ့ကို ဝိုင်းရယ်ကြဦးမယ်။

“တစ်ဆိုင်တည်းနဲ့တော့ မလောက်လောက်ဘူးထင်တယ်။ Tongyang မြို့က အကျယ်ကြီးပဲ။ လမ်းမှာတွေ့သမျှ လိင်အသုံးအဆောင်ဆိုင်တွေကို အကုန်ဝင်မွှေကြတာပေါ့။”

ရှင်းဖုန်းက ကိုယ်ကိုငုံ့ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်ကာ လိင်စိတ်နှိုးဆွစရာ အသံနဲ့ အကြံပြုလိုက်တယ်။

“အာ…”

“ဟားဟား… မင်းက တော်တော်မြန်တာပဲ…”

ယွင်ချဲ့ဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပြီး ရှင်းဖုန်းရဲ့လက်ထဲမှာ သုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။ ရှင်းဖုန်းကတော့ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်တော့တယ်။ ယွင်ချဲ့ဟာ ရှက်လွန်းလို့ ဘယ်လိုမှ စိတ်မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ဘူး။ သူက ရှင်းဖုန်းအပေါ် ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး ပခုံးကို ကိုက်ချလိုက်တယ်။

“အင်း…”

ရှင်းဖုန်းက နာကျင်လို့ အော်လိုက်ပေမဲ့ ခဏလေးပဲ ကြာတယ်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ သူက ယွင်ချဲ့ရဲ့ခေါင်းနောက်ကို ကိုင်ထားပြီး ပိုပြင်းပြင်းကိုက်ဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့လည်း မရှက်မကြောက်ပဲ ကိုက်ထားတဲ့ပခုံးက သွေးအရသာကို ခံစားရတဲ့အထိ မလွှတ်ပေးခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ လျှာထုတ်ကာ ကိုက်ရာတစ်ခုချင်းစီကို ညင်ညင်သာသာ လျက်ပေးလိုက်တယ်။