အစ်ကိုကြီးကို ချစ်မိနေတဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်အဖွဲ့ဝင်
မွန်းလွဲပိုင်းမှာ လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ တခြားသူတွေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ့်အကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်တယ်။ အဖွဲ့ဝင်တွေက သူ့အမိန့်ကို နာခံရတာ အသားကျနေကြပြီဖြစ်လို့ ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်တာမျိုး မရှိဘူး။
နောက်ဆုံးလုပ်ရမယ့်အရာကတော့ ဆဋ္ဌမမြောက်အဖွဲ့ဝင်ကို ရှာဖို့ပဲ။
တခြားသူတွေက ဗီလာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ နေရာတကျဖြစ်အောင် စီစဉ်နေကြချိန်မှာ ယွင်ချဲ့က ယဲ့ရှင်းချန် အနားယူနေတဲ့အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
“ဒီမှာပဲ ရှိနေတာကိုး။ သက်သောင့်သက်သာ နေပါ။”
ကုတင်ကို မှီပြီး စာဖတ်နေတဲ့ ယဲ့ရှင်းချန်က မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေလိုပဲ သဘာဝကျကျ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြတယ်။
ယွင်ချဲ့ကတော့ အခမ်းအနားနဲ့ အလေးအနက်လုပ်နေမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ သူက အနားကို လျှောက်သွားပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ရက်တော်တော်ကြာနေပြီ။ မင်းလည်း တော်တော်သက်သာလာပြီလို့ ထင်တယ်။ အားတဲ့အချိန် အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်ဦး။ အိပ်ရာထဲမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး နေနေရင် ဘယ်လိုလုပ် နေကောင်းလာမှာလဲ။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ ပထမဆုံးစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ယဲ့ရှင်းချန်က သူတို့ကို အိမ်ကနေ နှင်ထုတ်ဖို့ လာတာပဲလို့ ထင်လိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ စကားဆုံးသွားတော့ သူ ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။
ယွင်ချဲ့က သူတို့ကို မောင်းထုတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ မနေ့ကတင် သူက...
“ဆက်ပြီး ခန့်မှန်းမနေနဲ့တော့။ မင်းထင်တာ မှန်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းလိမ္မာလွန်းတော့ ငါ့အစ်မက ငါ့ကို ခဏလောက် စကားလာပြောသွားတယ်။ အစ်မနဲ့ တူလေးက ငါ့ကို စိတ်ဆိုးကုန်မှာစိုးလို့ မင်းတို့ကို Peak အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ တရားဝင်ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာ။ ငါတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်လား။”
ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို အလွယ်တကူ သဘောပေါက်သွားတဲ့ ယွင်ချဲ့က စိတ်မပါသလို ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူ့အမူအရာကတော့ အလေးအနက်ရှိနေတယ်။
သူက ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ ကျန်းရှန်းတို့ကို ဆက်နေခွင့်ပေးဖို့ သဘောတူခဲ့တာဟာ သူ့အစ်မရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကြောင့်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ ပိုအရေးကြီးတာက ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ ကျန်းရှန်းတို့ဟာ သူနဲ့ စိတ်သဘောထားချင်း တူညီတဲ့လူမျိုးတွေဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူမြင်နိုင်ခဲ့လို့ပဲ။
သူတို့ရဲ့စွမ်းရည်က လုံလောက်အောင် မသန်မာသေးရင်တောင် တခြားသူတွေရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပြီး အောက်ကျို့နေဖို့ လက်ခံထားတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာတောင် ကမ္ဘာကြီးကို အနိုင်ယူဖို့ ရည်မှန်းထားကြတဲ့သူတွေ ဖြစ်တယ်။
“အင်း?”
ယဲ့ရှင်းချန်က အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာပဲ ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်းရှန်းဘက် လှည့်မေးလိုက်တယ်။
“ကျန်း၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။”
ယဲ့ရှင်းချန်ကတော့ ဒီမှာ ဆက်နေချင်တာ သေချာတယ်။ ယွင်ယောင်နဲ့ ချန်ချန်တို့က သူ့ကို အမြဲပြုံးပြပြီး နွေးထွေးမှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေးကြတယ်။ သူလည်း သူတို့နဲ့အတူ နေချင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်းကိုလည်း သူဂရုစိုက်တယ်။ ကမ္ဘာမပျက်ခင်ကဆိုရင် ကျန်းရှန်းဟာ သူ့အတွက် သီချင်းရေးပေးတာ၊ ဇာတ်ညွှန်းရေးပေးတာကလွဲရင် သူနဲ့ စကားသိပ်မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်မှာတော့ ကျန်းရှန်းရဲ့ အကူအညီသာ မရှိခဲ့ရင် သူဟာ အာဏာရှိတဲ့လူတွေရဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို အသုံးချခံရတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ရတာမျိုး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။
“အစ်ကိုကြီး ဆုံးဖြတ်သလိုပဲ လုပ်ပါမယ်။”
ယဲ့ရှင်းချန်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းရှန်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ သူဂရုစိုက်တဲ့သူက ယဲ့ရှင်းချန်တစ်ယောက်တည်းပဲ။
“အင်း၊ ဒါဆို ငါတို့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေကြမလား။”
“ကောင်းပါပြီ။”
စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ ကျန်းရှန်းတို့ သဘောတူညီမှု ရသွားကြတယ်။
ဘေးမှာ လျစ်လျူရှုခံထားရတဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ သူသတိထားမိတဲ့အချိန်မှာတောင် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အများရှေ့မှာ ချစ်ကြည်နူးပြနေမှုကို ကြည့်မိသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ဘာမှမလုပ်၊ ဘာမှမပြောရင်တောင် တစ်နေရာတည်းမှာ ရှိနေရုံနဲ့ အချစ်ရည်လူးနေကြနိုင်တယ်။ အဲဒါက လက်ခံဖို့တောင် ချိုလွန်းလှတယ်။
“တော်ပါတော့လား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် ကြည်နူးစရာကောင်းနေကြတာ။ လူတွေ ဝိုင်းဝေဖန်ကြမှာ မကြောက်ဘူးလား။”
ယွင်ချဲ့က ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ ကျန်းရှန်းတို့ကြားက ချိုမြိန်လွန်းတဲ့ လေထုကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ သူက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့အာရုံကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်တယ်။
အိုင်း... ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့သာ ကျန်းရှန်းလို ချစ်သူမျိုး ရသွားရင်တော့ မကောင်းဘူး။ မဟုတ်ရင် သူတို့အဖွဲ့ကြီးတစ်ဖွဲ့လုံး ပန်းရောင်ရောင်ခြယ်နေတော့မှာပဲ။ အဲဒါကို တွေးမိရုံနဲ့တင် ယွင်ချဲ့ရဲ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားတယ်။
“ကျွန်တော်တို့က ချစ်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။”
ယွင်ချဲ့ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ယဲ့ရှင်းချန်က မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ တဒင်္ဂလင်းလက်သွားတဲ့ စိတ်ပျက်မှုကိုတော့ သူသတိမထားမိလိုက်ဘူး။
ယွင်ချဲ့က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
“တကယ်လား။ ကောင်းပါပြီ၊ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက ငါ့မှာ ပြောစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ သေချာနားထောင်ပေးကြဦး၊ ဟုတ်ပြီလား။”
အခုအချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က ချစ်သူတွေ မဟုတ်သေးပေမဲ့ နောင်မှာလည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူး။ ယွင်ချဲ့ရဲ့အမြင်အရ ကျန်းရှန်းက ယဲ့ရှင်းချန်ကို အကြာကြီး ရှောင်လွှဲနေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျန်းရှန်းက ရိုးရှင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့အတွေးတွေကိုလည်း တည့်တည့်မတ်မတ် ဖော်ပြတတ်တယ်။ ယဲ့ရှင်းချန်က သူ့ကို ကြာကြာတောင့်ခံပြီး ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“အင်း၊ ပြောလေ။”
ယဲ့ရှင်းချန်က ကျန်းရှန်းဘက်ကို ထပ်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ သူ့ရင်ခုန်သံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားနေတယ်။
ဖျော်ဖြေရေးလောကမှာ လိင်တူချစ်ခြင်းဆိုတာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီဖြစ်လို့ သူ့အနေနဲ့လည်း ရွံရှာတာမျိုး မရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ချောမောတဲ့ရုပ်ရည်ကြောင့် သူ့ကို လိုချင်တပ်မက်ကြတဲ့ ယောက်ျားတွေလည်း အများကြီးရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ မိန်းကလေးတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူလို့ ထင်ထားခဲ့ပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်သူဖြစ်လာဖို့ဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ သူဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ဘူး။
“မပြောခင် မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ အထူးစွမ်းရည်ရှိမရှိ၊ ရှိတယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုအမျိုးအစားလဲဆိုတာ အရင်အတည်ပြုချင်တယ်။”
အလုပ်အကြောင်း ပြောလာတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့က နောက်ပြောင်နေတာကို ရပ်လိုက်တယ်။ သူက သူတို့နှစ်ယောက်ကို စဉ်းစားချင့်ချိန်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
ယွင်ယောင်က ကျန်းရှန်းမှာ အထူးစွမ်းရည်ရှိတယ်လို့ သူ့ကို ပြောထားပေမဲ့ ဘယ်လိုအမျိုးအစားလဲဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး။ ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ သူက အအေးမိပြင်းထန်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ အဆုတ်ရောင်ရောဂါပါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် သူ့မှာ အထူးစွမ်းရည်မရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကိုလည်း အတိအကျ မပြောနိုင်သေးဘူး။ သာမန်လူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေဟာ ရောဂါတွေကို ပိုပြီးခုခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး နာမကျန်းဖြစ်တာလည်း ပိုနည်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူတို့ ဘယ်တော့မှ မဖျားနာဘူးလို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
“အာ... ကျန်းရှန်းမှာ ရွှေစနစ်အထူးစွမ်းရည်နဲ့ အမြန်နှုန်းမြှင့်တင်ရေး အထူးစွမ်းရည် ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်အထူးစွမ်းရည် ဟုတ်မဟုတ် မသေချာဘူး။ ကျွန်တော်က တိရစ္ဆာန်လေးတချို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာမပျက်ခင်တုန်းကတော့ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။”
ယဲ့ရှင်းချန်က မသေချာတဲ့လေသံနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာဟာ အထူးစွမ်းရည်တစ်မျိုးဖြစ်တယ်လို့ သူတစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူထိန်းချုပ်နိုင်တာက တိရစ္ဆာန်လေးတွေကိုပဲ ဖြစ်ပြီး အကောင်ကြီးတွေနဲ့ဆို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။
သူအကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်ခဲ့တာက အရွယ်ရောက်ပြီးသား ဟက်စကီခွေးတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီခွေးက ကျန်းရှန်းကို ဒုတိယအဆင့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် သတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။
“သေချာတာပေါ့၊ မင်းမှာ အထူးစွမ်းရည်ရှိတယ်။”
ယဲ့ရှင်းချန်မှာ အထူးစွမ်းရည်ရှိတာ သံသယဖြစ်စရာမရှိဘူး။ မဟုတ်ရင် သူက တိရစ္ဆာန်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ယွင်ချဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ခဏစဉ်းစားကာ ဆက်ရှင်းပြတယ်။
“ငါထင်တာတော့ မင်းက ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာ ပြောထားတဲ့ ရှားပါးတဲ့ တိရစ္ဆာန်ထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်မှုမျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ဘယ်လောက်အထိ ထိန်းချုပ်နိုင်လဲဆိုတာတော့ ငါမသိသေးဘူး။ မင်းသာ ဇွန်ဘီတိရစ္ဆာန်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အမြန်ဆုံး အထူးစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ထားသင့်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အများကြီး အကူအညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”
တိရစ္ဆာန်ထိန်းချုပ်သူဆိုတာ ဇွန်ဘီထိန်းချုပ်သူတွေနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ရှားပါးလူအုပ်စုထဲက တစ်မျိုးပဲ။ သူတို့မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထူးစွမ်းရည်ရှိပေမဲ့ အနည်းငယ် ကွာခြားမှုတော့ ရှိတယ်။ ယဲ့ရှင်းချန်သာ သူ့ရဲ့အထူးစွမ်းရည်ကို ကောင်းကောင်းကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိလာနိုင်တယ်။
“တကယ်လား?!”
ယဲ့ရှင်းချန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားတယ်။
သူဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျန်းရှန်းရဲ့နောက်မှာ ပုန်းခိုကာ အကာအကွယ်ယူနေရတာကို အမြဲတမ်း စိတ်ထဲမကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့...
အဲဒီအကြောင်းကို တွေးမိရုံနဲ့တင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေ ဆူပွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“အင်း။ မင်းက အထူးလေ့ကျင့်မှုတွေ လုပ်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလျင်မလိုနဲ့ဦး။ ဒီရက်ပိုင်း မင်းလုပ်ရမယ့်တစ်ခုတည်းသောအလုပ်က ကျန်းမာရေးပြန်ကောင်းအောင် နေဖို့ပဲ။”
ယွင်ချဲ့က ယဲ့ရှင်းချန် ဘာကြောင့် ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲဆိုတာ နားလည်တယ်။ ဘယ်ယောက်ျားကမှ မိန်းမတစ်ယောက်လို တခြားသူရဲ့အကာအကွယ်အောက်မှာပဲ နေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ယဲ့ရှင်းချန်လို ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူမျိုးဆို ပိုဆိုးတာပေါ့။
“အင်း။”
ယဲ့ရှင်းချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားတော့ မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒါက မလိုအပ်ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။ သူ့ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြချင်တယ်ဆိုရင် ယွင်ချဲ့ပြောခဲ့သလို ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပြီး အထူးစွမ်းရည်ကို သေချာလေ့ကျင့်ထားရမယ်။ ဒါမှ နောင်အနာဂတ် တိုက်ပွဲတွေမှာ ကူညီပေးနိုင်မှာပေါ့။
“ကျန်းရှန်း၊ မင်းကတော့ ငါတို့နဲ့အတူ မစ်ရှင်တစ်ခု သွားရမယ်။ တစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း Tongyang မြို့ကို SSS အဆင့်မစ်ရှင်အတွက် သွားကြမှာ။ ငါတို့နဲ့လိုက်ခဲ့။ မင်းရဲ့စွမ်းရည်က ဘယ်အဆင့်လဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မင်းရဲ့အနာဂတ်အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့လည်း ရင်းနှီးအောင် နေပြီး အချင်းချင်း လက်တွဲလုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်။”
ယွင်ချဲ့က ကျန်းရှန်းဘက် လှည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
ကျန်းရှန်းက ဆဋ္ဌမမြောက်အဖွဲ့ဝင်ပဲ။ ယွင်ချဲ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ကျန်းရှန်းဟာ သိပ်အားနည်းတဲ့သူ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှာ ဒုတိယအဆင့် အထူးစွမ်းရည်ရှိရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒုတိယအဆင့် ဇွန်ဘီအမြုတေကို ရရှိထားမှာ မဟုတ်ဘူး။
“အင်း။”
မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် ကျန်းရှန်းက ယွင်ချဲ့ကို လျစ်လျူမရှုဘဲ အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ စကားအများကြီး မပြောသေးဘူး။
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ဒီအတိုင်း သဘောတူလိုက်ပြီနော်။ အခန်းတွေအတွက်ကတော့ ရှင်းချန်၊ ဒီအခန်းက မင်းအခန်းပဲ။ ကျန်းရှန်းက ဘေးခန်းမှာ နေမယ်။ ငါ ပရိဘောဂတချို့ ထည့်ပေးလိုက်မယ်။ မင်းတို့အခန်းတွေကို အစ်မယွင်ယောင်က အလှဆင်ပေးလိမ့်မယ်။”
ကျန်းရှန်းက SSS အဆင့်မစ်ရှင်အကြောင်း ကြားရတဲ့အခါမှာတောင် ကြောက်လန့်နေတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။ ယွင်ချဲ့က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
စကားပြောပြီးတာနဲ့ သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။ ယဲ့ရှင်းချန်က တစ်ခုခုပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ စကားမစနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မဲ့ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ရတယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ယဲ့ရှင်းချန်ဟာ Peak အဖွဲ့နဲ့ သူ့ရဲ့အနာဂတ်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေ ပိုပြီးရှိလာခဲ့တယ်။
“အစ်ကိုကြီး...”
ယဲ့ရှင်းချန် သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျန်းရှန်းက သူ့ကို စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ခွေးလေးတစ်ကောင်လို မျက်ဝန်းတွေ နက်ရှိုင်းစွာနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်က လှုပ်သွားတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် မကောင်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
သူ သတိမထားမိခင်မှာပဲ ကျန်းရှန်းက သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလာတယ်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို ချစ်တယ်။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ လက်ထပ်ချင်တယ်!”
စကားနည်းတဲ့သူတစ်ယောက်က ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို ဘယ်လိုလိုက်ရမလဲ မသိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ကျန်းရှန်းလို စကားနည်းတဲ့လူကတော့ အဲဒီစကားကို လုံးဝမှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြနေတယ်။ သူက တိုက်ရိုက်လွန်းလို့ ဘယ်သူမှ လိုက်မမီနိုင်ဘူး။
“ကျန်း... ကျန်း... ငါ့ကို လာမနောက်ပါနဲ့။ ငါက ယောက်ျားလေ။ မင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လက်ထပ်ရမှာလဲ။”
ယဲ့ရှင်းချန်က သူ့လက်ကို ပြန်ရုန်းယူဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျန်းရှန်းက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့ ချောမောတဲ့မျက်နှာဟာ သွေးထွက်တော့မလို နီရဲသွားတယ်။
အရင်တုန်းက သူဟာ စကားပြောကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စကားပြောရတာ ဒီလောက်ခက်ခဲတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို ချစ်တယ်။ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ချစ်ခဲ့တာ... ရှစ်နှစ်တောင်ရှိပြီ။ အစ်ကိုကြီးအတွက် သီချင်းတွေရေးပေးခဲ့တယ်၊ ဇာတ်ညွှန်းတွေလည်း ရေးပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လိုချင်တာ...”
ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့ ငြင်းဆန်မှုကြောင့် ကျန်းရှန်းက စိတ်ဓာတ်ကျမသွားခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူ့ရဲ့စစ်မှန်တဲ့ခံစားချက်တွေကို အစွမ်းကုန် ဖော်ပြနေဆဲပဲ။
ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်အတွင်း ကျန်းရှန်းပြောခဲ့ဖူးသမျှထဲမှာ အရှည်ဆုံးဝါကျ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာမရှိဘူး။
ကျန်းရှန်းက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စကားပြောရတာ မကြိုက်ခဲ့ဘူး။ ဆရာဝန်ရဲ့အဆိုအရ သူဟာ အော်တစ်ဇင်လက္ခဏာ ရှိနေခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ သူ့မိဘတွေက သူ့ကို စကားပိုပြောတတ်လာအောင် ကြိုးစားသင်ကြားပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီနောက် သူတို့က နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့ကြတယ်။ ကျန်းရှန်းကတော့ မိဘတွေ လုံးဝဂရုမစိုက်တော့တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတယ်။
ကျောင်းတက်တဲ့အခါမှာလည်း ဆရာတွေ၊ အတန်းဖော်တွေ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မနှစ်သက်ကြဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့အမှတ်တွေ အရမ်းကောင်းနေတာကြောင့်သာ သူတို့က သူ့အနား ချဉ်းကပ်လာကြတာပဲ။
အသက်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်မှာ သူ့အတန်းဖော်တွေက ယောက်ျားလေးဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် အားလုံးဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်အကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေကြတယ်။ အဲဒီလူက ယဲ့ရှင်းချန်ပဲ။
တစ်နေ့မှာ ကျန်းရှန်းဟာ ဗီဒီယိုအခွေငှားတဲ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့က ဖြတ်သွားရင်း တံခါးမှာ ကပ်ထားတဲ့ ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့ ပိုစတာကြီးတစ်ခုကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်တယ်။
ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ဂစ်တာကိုင်ထားတဲ့ ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့ပုံစံက သူ့ကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီလူဟာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို သူ့လက်ထဲမှာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သလိုမျိုး ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ရှိနေခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျန်းရှန်းဟာ ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို အရူးအမူး စုဆောင်းလာခဲ့တယ်။
အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်မှာ ယဲ့ရှင်းချန်ရဲ့သီချင်းတွေကို အကြိမ်ကြိမ်နားထောင်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် သီချင်းတစ်ပုဒ် ရေးစပ်ခဲ့တယ်။ သီချင်းစာသားကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ရေးခဲ့တယ်။
သူဟာ တစ်နေ့လုံး စိတ်ထဲမှာ အဲဒီသီချင်းကိုပဲ သီဆိုနေပြီး တစ်နေ့နေ့မှာ ယဲ့ရှင်းချန်က အဲဒီသီချင်းကို သီဆိုပေးလာမယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူဟာ အရင်ကထက်တောင် ပိုစကားနည်းလာခဲ့တယ်။ နေ့တိုင်း သူ့ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေးထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာ သူနဲ့ ယဲ့ရှင်းချန်နှစ်ယောက်ပဲ ရှိနေကြတယ်။
တစ်ခါတလေ သူက သီချင်းတွေနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေ ရေးတယ်။ ယဲ့ရှင်းချန်က တစ်နေ့နေ့မှာ အဲဒီသီချင်းတွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွေကို အသုံးပြုလာမယ်လို့ မျှော်လင့်နေခဲ့တယ်။
ကျန်းရှန်း အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်မှာ သူ့အဖေရဲ့မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ဟာ သူတို့အိမ်ကို လာလည်ခဲ့တယ်။ မတော်တဆ ကျန်းရှန်းရေးထားတဲ့ သီချင်းတွေနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေကို တွေ့သွားပြီးနောက် သူ့မိဘတွေကို ကျန်းရှန်းဟာ သီချင်းရေးစပ်မှုနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးသားမှုမှာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။
အဲဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကျန်းရှန်းဟာ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲကို အဆင်ပြေပြေ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်။
ကျန်းရှန်း ပထမဆုံးရေးစပ်ခဲ့တဲ့ သီချင်းကို အဆိုတော်အသစ်တစ်ယောက်က သီဆိုခဲ့တယ်။ အဲဒီအဆိုတော်နဲ့ ကျန်းရှန်းတို့ဟာ တစ်ညတည်းနဲ့ နာမည်ကြီးသွားခဲ့ကြတယ်။
လူအမြောက်အမြားက ကျန်းရှန်းကို သူတို့အတွက် သီချင်းရေးပေးဖို့ တောင်းဆိုလာကြတယ်။ စူပါစတားတချို့တောင် ပါဝင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့ရှင်းချန်ကတော့ အဲဒီလူတွေထဲမှာ မပါခဲ့ဘူး။
ကျန်းရှန်းဟာ ဝမ်းနည်းပြီး စိတ်ပျက်သွားခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူ့လက်ထောက်ကို မတော်တဆ ရင်ဖွင့်မိသွားတယ်။
သူ့လက်ထောက်ကလည်း ယဲ့ရှင်းချန်ဟာ နာမည်ကျော်ကြားပြီး ဂုဏ်သတင်းကြီးမားတဲ့ စူပါစတားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကျန်းရှန်းက နာမည်ကြီးသီချင်းတစ်ပုဒ် ရေးစပ်နိုင်ခဲ့ရုံနဲ့ ယဲ့ရှင်းချန်က သူ့ဆီ အလိုလိုလာမှာ မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။
စိတ်ပျက်မှုတွေဟာ ကျန်းရှန်းကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူက ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲ ဝင်လာခဲ့ပြီဆိုတော့ ယဲ့ရှင်းချန်နဲ့ တွေ့ခွင့်ရတော့မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာလေ။ ယဲ့ရှင်းချန်က သူရေးတဲ့သီချင်းတွေကို သီဆိုပေးမယ်၊ သူရေးတဲ့ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ သရုပ်ဆောင်ပေးမယ်လို့လည်း မျှော်လင့်ထားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဖြစ်မှန်က ရက်စက်လွန်းနေတယ်။ ဘဝဆိုတာ သူရေးထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတစ်ပုဒ် မဟုတ်ဘူးလေ။ အရာအားလုံးဟာ သူမျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
သူ့လက်ထောက်ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေက ကျန်းရှန်းကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီစကားတွေဟာ သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ တွန်းအားတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
မကြာခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျန်းရှန်းက စိတ်ဓာတ်ပြန်တက်ကြွလာပြီး သီချင်းတွေဆက်ရေးခဲ့တယ်။ သူရေးထားတဲ့ဇာတ်လမ်းတွေကိုလည်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဇာတ်ညွှန်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်ခင်မှာပဲ ကျန်းရှန်းဟာ ဖျော်ဖြေရေးလောကတစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးလာခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဘက်စုံထူးချွန်ပြီး ဆယ်နှစ်မှတစ်ကြိမ်လောက်သာ ပေါ်ထွက်လာတတ်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် လူသိများလာကြတယ်။
တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာကတော့ ကျန်းရှန်းဟာ စကားပြောရတာ လုံးဝမကြိုက်တာပဲ။
သူ့ပရိသတ်တွေက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိနဲ့ “ပါးစပ်မရှိတဲ့ ပင်ဂွင်း” လို့ ချစ်စနိုးနာမည်ပေးခဲ့ကြပြီး သူ့ကို လေးစားကြတယ်။
အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျန်းရှန်းဟာ စကားအများကြီး ပြောစရာမလိုတဲ့ သူ့အလုပ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပိုချစ်မြတ်နိုးလာခဲ့တယ်။