### “ခိုးယူခြင်း” နှင့် “လှည့်စားခြင်း”

ဒီမြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းဖြန့်ဖြူးရေးစင်တာဟာ Chuan City တစ်မြို့လုံးမှာ အကြီးဆုံး ကုန်ပစ္စည်းလွှဲပြောင်းဖြန့်ဖြူးရေးစခန်းကြီး ဖြစ်တယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဆိုင်တွေကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပို့ဆောင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အင်တာနက်ကနေ ရောင်းချတဲ့ ကုန်သည်တွေက ပစ္စည်းတွေ ဖြန့်ဖြူးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရိုးရာဈေးကွက်တွေမှာ လက်ကားဝယ်ယူတာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးဟာ ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းကြရတယ်။

ဒီနေရာမှာ ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံ ပြည့်ပြည့်စုံစုံရှိနေတာကို စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်တယ်။ ဒီဂိုဒေါင်ကြီးတစ်ခုလုံးက ကုန်ပစ္စည်းတွေဟာ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သုံးစွဲသွားလို့ ကုန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ညသန်းခေါင် တစ်နာရီခန့်မှာ ယွင်ချဲ့ဟာ ကုန်ပစ္စည်းဖြန့်ဖြူးရေးစင်တာအနီးကို ရောက်နေပြီ။ သူဟာ လူသူကင်းတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာပြီး နေရာလွတ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူဟာ အနက်ရောင် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး မျက်နှာမှာလည်း နှာခေါင်းစည်းတပ်ထားတယ်။ ကျောမှာတော့ လက်ပ်တော့တစ်လုံး ထည့်ထားတဲ့ အနက်ရောင် ကျောပိုးအိတ်ငယ်တစ်လုံး လွယ်ထားတယ်။

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းဖြန့်ဖြူးရေးစင်တာမျိုးမှာ နေရာတိုင်းနီးပါး လုံခြုံရေးကင်မရာတွေ တပ်ဆင်ထားမှာ သေချာတယ်။ ကမ္ဘာပျက်မယ့်နေ့ မရောက်ခင်မှာတင် တစ်နိုင်ငံလုံးက အလိုရှိနေတဲ့ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားဖို့တော့ သူ လုံးဝဆန္ဒမရှိဘူး။

ဂိုဒေါင်အနီးက လျှို့ဝှက်လမ်းကြားထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ယွင်ချဲ့ဟာ အားကစားဝတ်စုံရဲ့ ခေါင်းစွပ်ကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး လက်အိတ်ကိုပါ ဝတ်လိုက်တယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လျှပ်စီးတစ်စင်းလို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ညအမှောင်ထဲကို တိတ်တဆိတ် ရောနှောဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်။

ယွင်ချဲ့ဟာ ဂိုဒေါင်တစ်ဝိုက်ကို အလျင်အမြန် ပြေးပတ်ကြည့်ပြီး လုံခြုံရေးကင်မရာတွေ မရိုက်ကူးနိုင်တဲ့ ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာဝင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်ပ်တော့ကို ထုတ်ကာ USB မှတ်ဉာဏ်ချောင်းကို ထိုးထည့်ပြီး ဂိုဒေါင်ရဲ့ အဓိကကွန်ပျူတာစနစ်ထဲကို ဖောက်ဝင်လိုက်တယ်။

သူ့လက်ချောင်းတွေဟာ ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး လုံခြုံရေးကင်မရာတွေရဲ့ ရုပ်ပုံတွေကို ပြုပြင်မွမ်းမံကာ သူ ကြိုတင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေနဲ့ ထပ်တူကျအောင် ပြောင်းလဲနေခဲ့တယ်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာမှာတော့ ယွင်ချဲ့ဟာ အလုပ်အားလုံးကို သေသေချာချာ ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူဟာ အဲဒီထောင့်ကနေ ထွက်လာပြီး လုံခြုံရေးအစောင့်တွေကို သတိထားရှောင်ရှားရင်း ညအမှောင်ရဲ့ အကာအကွယ်ကိုယူကာ ဂိုဒေါင်တစ်ခုရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အဲဒီဂိုဒေါင်ထဲမှာ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းမျိုးစုံကို စုပုံသိုလှောင်ထားတယ်။ ပုံမှန်အသုံးပြုနေကျ လေအေးပေးစက်တွေ၊ ရေခဲသေတ္တာတွေ၊ အဝတ်လျှော်စက်တွေအပြင် နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ပစ္စည်းကိရိယာမျိုးစုံနဲ့ လျှပ်စစ်ရေပူစက်တွေလည်း ရှိနေတယ်။

ယွင်ချဲ့ဟာ လောဘမကြီးဘူး။ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို သူ သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ တစ်မျိုးစီ သုံးစုံပဲ ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

ဒုတိယဂိုဒေါင်ကတော့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေကို သိုလှောင်ထားတဲ့ နေရာဖြစ်တယ်။

ယွင်ချဲ့မှာ ပစ္စည်းတစ်မျိုးချင်းစီကို အချိန်ယူပြီး ရွေးချယ်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ပစ္စည်းအမျိုးအစားတစ်ခုစီကို အနည်းငယ်စီ ယူလိုက်တယ်။ အမျိုးသမီးတွေ အသုံးပြုတဲ့ ရာသီသွေးစုပ်ခံပစ္စည်းတွေကိုတောင် ချန်မထားခဲ့ဘူး။

ဒီပစ္စည်းတွေဟာ ကမ္ဘာပျက်ပြီးသွားရင် အသစ်ပြန်လည်ရရှိဖို့ ခက်ခဲလာမယ့် ပစ္စည်းတွေဖြစ်တယ်။ နောင်အနာဂတ်မှာ သူ့အစ်မဟာ လတိုင်း အသုံးပြုရဦးမှာပဲလေ။

ဒါ့အပြင် သူဟာ နို့မှုန့်တွေနဲ့ မုန့်မျိုးစုံကိုလည်း အများအပြား ယူထားလိုက်တယ်။ သူ့တူလေးက အဲဒါတွေကို သဘောကျမှာ သေချာတယ်။

တခြားဂိုဒေါင်တွေထဲမှာတော့ အရက်၊ ဆေးလိပ်၊ လက်ဖက်ခြောက်၊ အစားအသောက်၊ အချိုရည်နဲ့ သောက်ရေသန့် စတဲ့ပစ္စည်းတွေ ရှိနေတယ်။ ယွင်ချဲ့ဟာ သူတို့ထဲကနေ သူကိုယ်တိုင် သုံးစွဲမယ့် ပစ္စည်းအချို့ကိုသာ ယူခဲ့ပြီး ကျန်တာအများစုကိုတော့ တခြားသူတွေအတွက် ချန်ထားပေးခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ယွင်ချဲ့ဟာ ကြက်သား၊ ဘဲသား၊ ငါးနဲ့ ပင်လယ်စာမျိုးစုံကို အေးခဲသိမ်းဆည်းထားတဲ့ အအေးခန်းသိုလှောင်ရုံတွေကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။

အအေးခန်းတွေဟာ ကုန်ပစ္စည်းတွေရဲ့ လတ်ဆတ်မှုနဲ့ အရည်အသွေးကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ယွင်ချဲ့ဟာ အေးခဲထားတဲ့ အသားနဲ့ ပင်လယ်စာအမျိုးအစားတိုင်းကို အနည်းငယ်စီ ယူလိုက်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်မှာ လတ်ဆတ်တဲ့ အသားကို စားသုံးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲသွားမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ ဆန်နဲ့ ဂျုံကိုတော့ အများကြီး မယူခဲ့ဘူး။ နေရာလွတ်ထဲမှာ သူ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ စပါးတွေဟာ အောင်မြင်စွာ ကြီးထွားလာနေပြီဖြစ်သလို အစောပိုင်းကတည်းကလည်း ဆန်အများအပြား ဝယ်ယူထားပြီးသား ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ထပ်ယူဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ ဖိနပ်တွေ၊ စောင်တွေ၊ တဲတွေ၊ အိပ်အိတ်တွေနဲ့ တခြားအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ပိုပြီး ယူခဲ့တယ်။

ကလေးဝတ်အဝတ်အစားတွေဆိုရင် အသေးဆုံးအရွယ်ကနေ အကြီးဆုံးအရွယ်အထိ မကျန်စေရဘူး။ ဒီဇိုင်းတစ်မျိုး၊ အရွယ်အစားတစ်ခုစီတိုင်းကို အနည်းဆုံး နှစ်စုံစီ ယူထားခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာ သူဟာ ကားထားတဲ့ ဂိုဒေါင်ဆီကို သွားခဲ့ပေမဲ့ Hummer ကားတစ်စီးကိုပဲ ယူခဲ့တယ်။ အဲဒီကားဟာ သီးသန့်အော်ဒါမှာယူပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံထားတဲ့ ကားတစ်စီး ဖြစ်ပုံရတယ်။

ကျန်တဲ့ကားတွေကိုတော့ သူ မယူတော့ဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ပြီးသွားရင် ကားတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာပဲ။ အခုကတည်းက နေရာလွတ်ထဲကို အကုန်သိမ်းထည့်ပြီး နေရာဖြုန်းနေစရာ မလိုဘူး။

စတိုင်ကျတဲ့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကိုတောင် သူ စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ အဲဒီဆိုင်ကယ်ရဲ့ အသံက အရမ်းကျယ်လွန်းတာကြောင့် ဇွန်ဘီတွေဟာ မကြာခင် လိုက်မီလာကြမှာပဲ။

အဲဒီအစား လျှပ်စစ်ကားငယ်တချို့နဲ့ ရေပေါ်မှာ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ကိရိယာပစ္စည်းတွေကိုပဲ ယူလိုက်တယ်။

အားလုံးပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ နှစ်နာရီနီးပါး ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ယွင်ချဲ့ဟာ အရင်က ပုန်းနေခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်လမ်းကြားဆီ ပြန်သွားပြီး လက်ပ်တော့ကို ဖွင့်ကာ သူ ထည့်သွင်းထားတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို ပယ်ဖျက်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ အသက်ကို အောင့်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်တယ်။ သူ့အနီးအနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ နေရာလွတ်ထဲကနေ ဗန်ကားတစ်စီးကို ထုတ်ယူပြီး မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ယွင်ချဲ့ဟာ ပစ္စည်းလက်ခံရမယ့် ဂိုဒေါင်အနီးမှာ အခန်းငယ်တစ်ခန်း ငှားထားပြီးသား ဖြစ်တယ်။

သူဟာ နေရာလွတ်ထဲ ဝင်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို ပြန်စီစဉ်တာမျိုး မလုပ်တော့ဘဲ အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး တန်းအိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။

ဒီနေ့မှာတော့ သူ အင်တာနက်ကနေ မှာယူထားတဲ့ စစ်ဘက်သုံးပစ္စည်းတွေ ရောက်လာတော့မှာဖြစ်လို့ ပစ္စည်းလက်ခံဖို့ စောင့်နေရဦးမယ်။

စစ်လက်နက်တိုက်ကို ဝင်လုဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မကျတဲ့ ကိစ္စဖြစ်နေတဲ့အတွက် သေနတ်နဲ့ ကျည်ဆန်တွေ ရရှိဖို့ သူ့မှာ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။

ပိုဆိုးတာက အဲဒီလက်နက်တွေဟာ ဇွန်ဘီတွေကို အသေအပျောက်ဖြစ်စေလောက်တဲ့ ထိခိုက်မှုမျိုးတောင် မပေးနိုင်တာပဲ။

နောက်ထပ်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ယွင်ချဲ့ဟာ အလားတူနည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး ဆေးဝါးသိုလှောင်ရုံနဲ့ လယ်ယာသုံးစက်ကိရိယာတွေ သိုလှောင်ထားတဲ့ ဂိုဒေါင်တွေကိုလည်း “ဝင်ရောက်လည်ပတ်” ခဲ့တယ်။

အစကတော့ ရေနံသိုလှောင်ရုံကိုပါ သွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ ရေနံတင်ကားတွေဟာ ရုတ်တရက် လေထဲပျောက်သွားသလို ဖြစ်သွားရင် လူတွေကြားမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာမှာ သေချာတယ်။

လက်ရှိမှာ သူ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ယူနေခဲ့တာကြောင့် ဂိုဒေါင်အမျိုးမျိုးမှာ ပစ္စည်းခိုးယူခံရတဲ့ သတင်းတွေကတောင် စတင်ထွက်ပေါ်နေပြီ။

ဒါကြောင့် ယွင်ချဲ့ဟာ လောလောဆယ် ခဏရပ်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါ့အပြင် ကမ္ဘာပျက်တဲ့နေ့ ရောက်တာနဲ့ ရေနံသိုလှောင်ရုံကို ဝင်လုဖို့လည်း သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်တယ်။

ကမ္ဘာပျက်ဖို့ နှစ်ရက်ပဲ လိုတော့တယ်။

လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းအများစုကို စုဆောင်းပြီးသွားတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့ဟာ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အစ်မ ယွင်ယောင်ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။

“ချဲ့လား။ မင်း ငါ့ကို ဖုန်းမခေါ်တာတောင် တော်တော်ကြာနေပြီနော်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်ကမှ ရှောင်ချန်ကို မင်းမှာ ရည်းစားရှိနေလောက်ပြီလို့ ပြောထားသေးတယ်။ တကယ်ပဲ ရည်းစားရနေပြီလား။”

ဖုန်းဆက်သွယ်မှု ချိတ်ဆက်သွားတာနဲ့ ယွင်ယောင်ရဲ့ ကြည်လင်ပြီး နူးညံ့တဲ့ အသံလေးက ဖုန်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ယွင်ချဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ချက်ချင်း မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်လျှံလာခဲ့တယ်။

သူ့အစ်မရဲ့ အသံကို နောက်ဆုံးကြားခဲ့ရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံကသာ သိလိမ့်မယ်။

မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားတုန်းက သူနဲ့ ရှောင်ချန်တို့ဟာ ဆယ်နှစ်အရွယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့အစ်မကတော့ သူတို့ထက် ခြောက်နှစ်ကြီးတယ်။

မိဘတွေဟာ စုဆောင်းငွေ အများကြီး မချန်ထားခဲ့သလို မြို့ပေါ်မှာလည်း အိမ်မရှိခဲ့ကြဘူး။ ဒါကြောင့် ကျေးလက်မှာ အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးပဲ ဆောက်လုပ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။

ဆွေမျိုးတွေကလည်း သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူး။ အဘိုးအဘွားတွေတောင် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘူး။

အဲဒီအချိန်တုန်းက အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ သူ့အစ်မဟာ ကျောင်းထွက်ဖို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကျေးလက်က အိမ်ငယ်လေးကို ရောင်းချပြီး ညီငယ်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ကာ မြို့ပေါ်ကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တယ်။

မိဘတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စုဆောင်းငွေကလည်း မလုံလောက်တဲ့အတွက် သူ့အစ်မဟာ သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ကျွေးမွေးနိုင်ဖို့ အလုပ်လုပ်ပြီး ငွေရှာခဲ့ရတယ်။

ယွင်ချဲ့အတွက်တော့ သူ့အစ်မဟာ အဖေရော၊ အမေရော ဖြစ်ခဲ့သူပါပဲ။

သူတို့ညီငယ်နှစ်ယောက် အထက်တန်းကျောင်းတက်တဲ့အရွယ် ရောက်လာတဲ့အထိ သူ့အစ်မဟာ အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ဘူး။ သူတို့ ကျောင်းတက်နိုင်ဖို့ အဆင်ပြေသွားမှသာ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်မှာတောင် သူတို့ရဲ့ ကျောင်းစရိတ်မြင့်မြင့်တွေကို ဆက်လက်ပေးဆောင်ဖို့ သူမ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ဘူး။

“အစ်မ…”

စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်ရသေးတယ်။ ယွင်ချဲ့ရဲ့ အသံဟာ တစ်ဆို့သွားပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။

ဖုန်းတစ်ဖက်က ယွင်ယောင်ဟာ ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလာတယ်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ နေမကောင်းဘူးလား။ ဘာလို့ အစောကြီး ဖုန်းမဆက်ခဲ့တာလဲ။ တကယ်လို့ ရောဂါပြင်းထန်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

“စိတ်မပူနဲ့နော်၊ ချဲ့။ အစ်မ အခုချက်ချင်း ကားမောင်းပြီး မင်းဆီ လာခဲ့မယ်။”

သူ့ညီငယ်နှစ်ယောက်ဟာ ယွင်ယောင်ရဲ့ ဘဝမျှော်လင့်ချက်တွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုတစ်ခု ရှိနေပြီဆိုပေမဲ့ ညီငယ်ရဲ့ အသံတစ်ဆို့နေသံကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ သူမဟာ ချက်ချင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့တယ်။

“အစ်မ၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အအေးမိနည်းနည်း ဖြစ်နေလို့ပါ။ မနက်ဖြန် ချန်ချန်ကို ခေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်ဆီမှာ နှစ်ရက်လောက် လာနေပြီး စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရမလား။”

ယွင်ချဲ့ဟာ သူမကို အလျင်အမြန် တားလိုက်တယ်။ ညဘက်ကြီး ကားမောင်းလာတာကလည်း မလုံခြုံဘူးလေ။

“အအေးမိရုံလောက်နဲ့ မင်းက အစ်မဆီ ဖုန်းဆက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းပြီလေ၊ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ချန်ချန်ကို ခေါ်လာခဲ့မယ်။ ဒါနဲ့ မင်း တူလေးကို ဗီဒီယိုကနေ ကြည့်ချင်လား။”

ယွင်ယောင်ဟာ သူ့ညီရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ကောင်းကောင်းနားလည်တယ်။ တကယ်လို့ ကိစ္စက မပြင်းထန်ဘူးဆိုရင် သူ ဒီလိုတောင်းဆိုမှုမျိုး လုပ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူမဟာ ဘာမှထပ်မစဉ်းစားဘဲ သဘောတူလိုက်တယ်။

သူ့အစ်မဟာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုရှာပြီး သူ့ကို ကြည့်ချင်နေတာမှန်း ယွင်ချဲ့ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ ပြုံးလိုက်ပြီး—

“ကြည့်ချင်တာပေါ့။”

လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် ညီအစ်မနှစ်ယောက်ဟာ ဖုန်းချလိုက်ကြတယ်။

ယွင်ချဲ့ဟာ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ယူပြီး မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ကို မည်းမှောင်နေအောင် ခြယ်သလိုက်တယ်။ ပြီးမှ ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်ပြီး အွန်လိုင်းဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုကို စတင်လိုက်တယ်။

“မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ပါဦး။ သရဲတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေတာပဲ။”

ဗီဒီယိုချိတ်ဆက်သွားတာနဲ့ ယွင်ယောင်ဟာ သူ့ကို စတင်ဆူပူတော့တယ်။

ဆံပင်ကောက်ကောက်လေးတွေနဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သူတို့မောင်နှမသုံးယောက်လုံးဟာ ရုပ်ရည်ချောမောကြတယ်။ အထူးသဖြင့် သူ့အစ်မကတော့ အလွန်လှပသူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။

ဒါကြောင့်ပဲ ကျိုးသခင်ဟာ သူ့မိသားစုရဲ့ ကန့်ကွက်မှုတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမကို လက်ထပ်ဖို့ အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။

“အစ်မ၊ ကျွန်တော် အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ။”

လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်က ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ယွင်ချဲ့ဟာ တခြားမြို့မှာရှိတဲ့ သူ့အစ်မရဲ့အိမ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ နေရာအနှံ့မှာ သွေးတွေ၊ ပုပ်ပွဆွေးမြည့်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကိုသာ တွေ့ခဲ့ရတယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက အဲဒီအလောင်းအစိတ်အပိုင်းတွေဟာ သူ့အစ်မရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့တူလေးရဲ့ စကားတွေကြောင့်သာ အဲဒါတွေဟာ တကယ်ပဲ သူ့အစ်မရဲ့ အလောင်းအစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရတယ်။

သူ့အစ်မဟာ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ စားသောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ပြည့်စုံတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းတောင် မကျန်ခဲ့ဘူး။

ယွင်ချဲ့အတွက်တော့ ဒီအမှန်တရားဟာ လက်ခံဖို့ အလွန်ခက်ခဲလွန်းခဲ့တယ်။