### အောက်ဆုံးစည်းမရှိတဲ့ သခင်နဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်
“ဟိုဟို…”
အပြင်ဘက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အနီးအနားမှာ လျှောက်သွားနေကြတဲ့ ဇွန်ဘီတွေက သူတို့ဆီကို အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြသည်။ ယန်ဟွိုင်အန်းက ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့ ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို တန်းသတ်လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ဇွန်ဘီတွေကိုတော့ လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီတို့က ရှင်းလင်းလိုက်ကြသည်။
ပစ်ခတ်ဖို့ အခွင့်အရေးမရလိုက်တဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ ဓားနဲ့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ခေါင်းတွေကို တစ်ကောင်ချင်းစီ ခွဲလိုက်ပြီး ပဲပိစပ်စေ့အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အမြုတေအားလုံးက အရောင်မရှိဘဲ ကြည်လင်နေကြပြီး တစ်ခုတည်းသာ အပြာရောင်ဖြစ်နေသည်။
“ကားပေါ်တက်ကြတော့!”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်းဖုန်းကလည်း နေရာလွတ်ထဲကနေ သူတို့ရဲ့ကားကို ထုတ်လိုက်သည်။ အားလုံးက ယွင်ချဲ့ရဲ့ SUV ကားထဲကို အလျင်အမြန် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရှင်းဖုန်းရဲ့လက်အောက်ငယ်သား နောက်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျောက်ကန်းက ကားမောင်းသည်။
သူတို့ဟာ မြို့ပြင်ဆင်ခြေဖုံးဒေသမှာ ရှိနေကြသေးတာကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဇွန်ဘီတွေ သိပ်မများပေ။ လမ်းပေါ်မှာ တွေ့ရတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကိုတော့ တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားကြသည်။
မြို့ထဲကို ပိုနီးလာလေလေ လမ်းအခြေအနေက ပိုဆိုးလာလေလေဖြစ်သည်။ လမ်းမအလယ်မှာ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ကားတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ အဲဒီကားတွေထဲက တချို့မှာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ထက်မနည်း ပိတ်မိနေကြသည်။
ကြည့်ရတာ ကားမောင်းနေတုန်း ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသူတစ်ယောက်က ကားထဲက တခြားခရီးသည်တွေကို ကိုက်သတ်ခဲ့ပုံရသည်။
ကံကောင်းတာက ဒီနေ့ ဟေးယွီက သူတို့ရှေ့ကနေ လမ်းရှင်းပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ လမ်းပိတ်နေတဲ့ကားတွေကို မြင်တာနဲ့ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှဲယမ်းပြီး ကားတွေကို ဘေးကို တွန်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကားက ဆက်လက်မောင်းနှင်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဘော့စ်၊ ရှေ့မှာ ကားတွေ အရမ်းများနေပြီ။ ဒီအတိုင်းဆို လမ်းလျှောက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။”
ရှေ့ဆက်သွားရမယ့် လမ်းတွေမှာ ကားတွေနဲ့ ဇွန်ဘီတွေ ပြည့်ကျပ်နေကြတာကြောင့် ကျောက်ကန်းက ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး အမိန့်တောင်းခံလိုက်သည်။
“အင်း။”
ရှင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့နဲ့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း ကားပေါ်က ဆင်းကာ အနီးအနားက ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သည်။
ကျောက်ကန်းက မပြောရင်တောင် ကားရှေ့မှာ လမ်းပိတ်နေပြီဆိုတာ သူတို့ သိပြီးသားပင်။
“ဦးလေးက လူဆိုးတွေကို ထပ်ရိုက်တော့မှာလား။”
ချန်ချန်က မျက်တောင်လေးခတ်ရင်း ယွင်ချဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ကြောက်လား။”
“မကြောက်ဘူး။”
ချန်ချန်က သူ့ရဲ့နှုတ်စို့လေးကို ထုတ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့မျက်နှာလေးက အပြစ်ကင်းစင်နေပြီး ယွင်ချဲ့အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားမှုနဲ့ လေးစားအားကျမှုတွေ အပြည့်ရှိနေသည်။
“လိမ္မာလိုက်တာ!”
ယွင်ချဲ့က မိုးကာအင်္ကျီကို ဆွဲတင်ပြီး ချန်ချန်ကို သေချာဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေစနစ်စွမ်းရည်ရဲ့ တွန်းအားကို အသုံးပြုပြီး မီတာအတော်များများအကွာကို တစ်ဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ဓားက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ရဲ့ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ဇွန်ဘီအမြုတေတစ်ခုက အပြင်ကို လွင့်ထွက်လာသည်။ လေစနစ်စွမ်းရည်ရဲ့ အကူအညီကြောင့် အဲဒီအမြုတေက အလိုအလျောက် ပျံသန်းလာပြီး သူ့ရဲ့အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲကို ဝင်သွားသည်။
“ဟေ့၊ မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ မြန်မြန်လိုက်လာကြလေ!”
“သောက်ကျိုးနည်း၊ မင်းက လူကို စိတ်တိုအောင် မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူးလား။”
“ထွက်သွားစမ်း!”
“မင်းက စိတ်တိုလွယ်လိုက်တာ…”
ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ တခြားသူတွေက ဓားတွေကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အမြန်လိုက်လာကြသည်။ ယန်ဟွိုင်အန်းနဲ့ တခြားသူတွေလည်း သူတို့နောက်ကို လိုက်လာကြသည်။
ရှင်းဖုန်းတစ်ယောက်တည်းသာ ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားသေးပေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုနှုန်းကလည်း အတော်မြန်ပြီး အမြဲတမ်း အလယ်ပိုင်းမှာပဲ ရှိနေသည်။ သူ့ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ယောက်ကလည်း သူ့ကို ဘေးနှစ်ဖက်ကနေ ဝန်းရံကာကွယ်ပေးထားကြသည်။
ဒီနိုင်ငံမှာ ဇွန်ဘီအရေအတွက်က သိန်းနဲ့ချီပြီး ရှိနေသည်။ ယွင်ချဲ့က သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်မယ်လို့ မထင်ထားပေ။ တကယ်လို့ သတ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် အထူးစွမ်းရည်တွေ ကုန်ခမ်းသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အစာဖြစ်သွားကြဦးမည်ဖြစ်သည်။
မြို့ထဲကို တောက်လျှောက် သတ်ဖြတ်ရှင်းလင်းလာပြီးနောက် ယန်ဟွိုင်အန်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ လူသွားလူလာနည်းတဲ့ လမ်းတွေကို ရွေးချယ်သွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီကိုလည်း သူတို့ရှေ့ကနေ ပြေးသွားပြီး အမြင့်ပိုင်းနေရာတွေကို တက်ကာ လမ်းအခြေအနေကို ကြိုတင်စူးစမ်းဖို့ ပြောထားသည်။
ရှေ့မှာ ဇွန်ဘီတွေ အရမ်းများနေတာကို တွေ့တာနဲ့ သူတို့က လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်းပြောင်းပြီး တခြားလမ်းကို ရွေးချယ်ကြသည်။
အဲဒီလိုနဲ့ သူတို့ရဲ့ခရီးနှုန်းက မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမြန်လာခဲ့သည်။
“တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။”
ဟေးယွီက ရှေ့ကိုသွားပြီး လမ်းစူးစမ်းနေချိန်မှာ ယွင်ချဲ့က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။
သူတို့ဟာ မြို့လယ်ခေါင်ကို ရောက်ခါနီးနေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ဇွန်ဘီအရေအတွက်က တဖြည်းဖြည်း နည်းလာခြင်းပင်။ ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။
“အင်း၊ ဟေးယွီ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ကြရအောင်…”
ရှင်းဖုန်း စကားမဆုံးခင်မှာပဲ—
“သခင်၊ ရှေ့မှာ သူတို့ရဲ့အသိုက်ရှိတယ်။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က ကျွန်တော့်ကို မီးနဲ့တိုက်ခိုက်လိုက်လို့ အရမ်းနာတယ်…”
ဟေးယွီက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ တန်းပြုတ်ကျလာသည်။
“ဟိုဟို…”
ဟေးယွီ ဘာပြောလိုက်မှန်း သူတို့ နားမလည်ရသေးခင်မှာပင် ဇွန်ဘီတွေက သူတို့အနားကို ရောက်လာကြပြီဖြစ်သည်။
ယွင်ချဲ့က မျက်နှာတည်တည်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“သေချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့။ မင်းပြောတဲ့ ဇွန်ဘီက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လဲ။”
“သူ့ရဲ့အမြန်နှုန်းက အရမ်းမြန်တယ်။ အင်အားလည်း အရမ်းကြီးတယ်။ မီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ကလည်း လန်ယဲ့ဟန်ထက် အများကြီး ပိုကျွမ်းကျင်တယ်။”
ဟေးယွီက အပျက်အစီးပုံကြားကနေ ခုန်ထွက်လာပြီး ယွင်ချဲ့ဆီကို လျှောက်လာသည်။
“သခင်၊ ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား။”
ဟေးယွီက ဘယ်အချိန်မှာမဆို သူ့ရဲ့အောက်ဆုံးစည်းမရှိတဲ့ အကျင့်ကို ပြသဖို့ မမေ့တတ်ပေ။
“မင်းက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာတာပဲလေ။ အဲဒီလောက်တောင် အသည်းအသန် လုပ်နေစရာလား။”
အားလုံးက မျက်လုံးလှန်လိုက်ကြသည်။
“တစ်ကောင်တည်းပဲလား။”
ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီရဲ့ နောက်ဆက်တွဲစကားတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး မျက်နှာတည်တည်နဲ့ ဆက်မေးလိုက်သည်။
စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေဟာ အဆင့် ၃ ကို ရောက်မှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ကပ်ဘေးစတင်ဖြစ်ပွားပြီး ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတဲ့အချိန်မှာ အဆင့် ၃ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာနိုင်တာလဲ။
“ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တာ တစ်ကောင်တည်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီထက်ပိုပြီး ရှိနိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဘာလဲ၊ သခင် ကြောက်နေတာလား။”
ဟေးယွီက စိန်ခေါ်သလို မေးလိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ ဘာကိုကြောက်တတ်တာ မင်းမြင်ဖူးလို့လဲ။”
“ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲ…”
ဟေးယွီက ကျေနပ်အားရတဲ့ပုံစံနဲ့ ယွင်ချဲ့နောက်ကို ဆုတ်သွားသည်။ သူ့ရဲ့အမူအရာကတော့ အတော်လေး မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းနေသည်။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က ရုတ်တရက် လက်မြှောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရှေ့လမ်းက ပိတ်နေပြီ။ ငါတို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းကြမယ်။”
“သောက်ကျိုးနည်း! မင်းက မကြောက်ဘူးဆို။ အခုတော့ ထွက်ပြေးရဲပြီပေါ့!”
ဟေးယွီတင်မကဘဲ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ယွင်ချဲ့ရဲ့စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိနေတဲ့သူကတော့ ရှင်းဖုန်းတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့ စကားပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့လေသံကို ကြားရုံနဲ့ ဒီလူက စနောက်နေတာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရလို့ပင်။
အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်က သခင်နဲ့တူတတ်တယ်ဆိုတာ မမှားပေ။ ဟေးယွီရဲ့ အောက်ဆုံးစည်းမရှိတဲ့ အကျင့်လိုပဲ ယွင်ချဲ့ရဲ့ အောက်ဆုံးစည်းကလည်း ဘယ်လောက်မှ မကွာခြားပေ။