### မြို့တော်မှ သတင်း — ပျောက်ဆုံးနေသူများကို ရှာဖွေနေသည်
မိုဝမ်ယန် ရောက်လာကတည်းက ပြန်မထွက်သွားခင်အထိ တစ်ချိန်လုံး ဆဲဆိုနေခဲ့တယ်။ “အိမ်စောင့်သားရဲကြီး” ဆိုတဲ့နာမည်ကြောင့်လည်း မကျေမနပ်နဲ့ ညည်းညူနေခဲ့တာမို့ ယွင်ချဲ့တောင် နည်းနည်းအပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချူဟောင်လင်းနဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီတို့ကတော့ ရယ်မဆုံးနိုင်ကြဘူး။ သူတို့နေ့စဉ်လုပ်နေရတာက ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တာ၊ ရေရှည်တိုက်ပွဲအတွက် လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းတာတွေပဲ။ ဒီလို ရယ်မောပျော်ရွှင်စရာ အခွင့်အရေးမျိုးက ရှားပါးလွန်းတာကြောင့် သူတို့အားလုံး စိတ်လွတ်လက်လွတ် ပျော်ပျော်ပါးပါး နေချင်နေကြတယ်။
မိုဝမ်ယန်ကို သိတဲ့သူတွေကတော့ သူ ပိုပြီးဆဲဆိုလေလေ၊ အဲဒီကိစ္စကို အလေးအနက်မထားလေလေပဲလို့ ပြောကြတယ်။ စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဖြစ်ပြီးနောက်မှာတောင် ထူးထူးခြားခြား ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီး ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ပုံစံကတော့ စစ်သားတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ တခြားစစ်သားတွေလို တည်တည်တံ့တံ့နဲ့ စည်းကမ်းတကျ နေတတ်တာမျိုး မရှိဘဲ ပျင်းရိသလို၊ လူပွေလူရှုပ်ဆန်သလို၊ ဘာကိုမှ အလေးအနက်မထားသလို နေတတ်တယ်။ ကွမ်းမင်ရွှမ်တောင် မိုဝမ်ယန်ဟာ စစ်တပ်မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာတာသာ မဟုတ်ရင် စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောဖူးတယ်။
ဒီအချက်ကြောင့် သူ့ကို အရည်အချင်းမပြည့်မီတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်လို့ ထင်မိရင်တော့ လုံးဝမှားသွားပြီ။ မိုဝမ်ယန်ဟာ ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ စစ်သားတစ်ယောက်လို မနေတတ်ပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေမှာတော့ ဘယ်လောက်အထိ လုပ်သင့်တယ်ဆိုတာကို အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်းသိတယ်။ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်မှာ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခဲ့ပြီးနောက် ဆယ်နှစ်တာအတွင်းမှာ အရေးကြီးတဲ့ အမှားကြီးတစ်ခုတောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ခက်ခဲတဲ့တာဝန်ဖြစ်ဖြစ်၊ လွယ်ကူတဲ့တာဝန်ဖြစ်ဖြစ် သူ့ကိုပေးအပ်သမျှကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။
အသက်အရွယ်ချင်း နီးစပ်ကြတာကြောင့် လူအများက ရှင်းဖုန်းနဲ့ မိုဝမ်ယန်ကို နှိုင်းယှဉ်ပြောဆိုလေ့ရှိကြတယ်။ သံသယဖြစ်စရာမရှိဘဲ ရှင်းဖုန်းက မိုဝမ်ယန်ထက် ပိုသာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတုန်းက ရှင်းဖုန်းကို လူရှေ့သူရှေ့မှာ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုရင်း မိုဝမ်ယန်ကို မလေးမစား ပြောဆိုခဲ့တဲ့လူတစ်ယောက်ကို ရှင်းဖုန်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လည်ဝေဖန်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီလူကို မေးခဲ့တာကလည်း သူဟာ တကယ့်မိုဝမ်ယန်ကို မြင်ဖူးရဲ့လားဆိုတာပဲ။
သိသာတာက လူတွေမြင်ရတာဟာ မိုဝမ်ယန်ကိုယ်တိုင် သူတို့မြင်စေချင်တဲ့ အပိုင်းလောက်ပဲ ဖြစ်တယ်။ သူတခြားသူတွေဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အပိုင်းကိုတော့ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အပိုင်းကသာ သူ့ရဲ့တကယ့်ပင်ကိုယ်စရိုက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ညစာစားပြီးနောက် ယွင်ချဲ့က မိုဝမ်ယန်ကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဒုတိယထပ်က ဝရန်တာပေါ်ရှိ ကုလားထိုင်မှာ ပစ်ထိုင်လိုက်ပြီး အိုင်ပက်ကို ကိုင်ကာ အနားယူနေတယ်။
“ဝမ်ယန်က ဝေခန်တို့၊ ဝမ်ဝေ့တို့နဲ့ မတူဘူး။ မင်းက သူတို့အားလုံးကို တစ်ပုံစံတည်း သဘောမထားသင့်ဘူး။” ရှင်းဖုန်းက လျှောက်လာပြီး ယွင်ချဲ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်လှမ်းကာ ယွင်ချဲ့ပါးစပ်ထဲက စီးကရက်တိုကို ယူလိုက်တယ်။
“မင်း သူ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောပေးနေတာလား။” ယွင်ချဲ့က အိုင်ပက်ပေါ်ကနေ မျက်လုံးမခွာဘဲ မေးလိုက်တယ်။
“ငါ့ကို အထင်မလွဲနဲ့။ ငါဘာပြောချင်တာလဲ မင်းသိပါတယ်။” ရှင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေတယ်။
ဘယ်အလုပ်အကိုင်နယ်ပယ်မှာမဆို လူကောင်းလူဆိုး ရှိကြတာပဲ။ စစ်သားတွေထဲမှာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ကို အစွန်းရောက်တဲ့ အမြင်မျိုး မရှိစေချင်ဘူး။ အရာရာကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မစဉ်းစားဘဲ ဆုံးဖြတ်နေမယ်ဆိုရင် အခြေအနေတွေကို မှန်မှန်ကန်ကန် အကဲဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“ငါ့ကို လာသင်မပေးနဲ့။” ယွင်ချဲ့က တီးတိုးပြောလိုက်တယ်။ “ငါဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ သူပြန်သွားတဲ့အချိန်မှာ ငါ့အစ်မကို သစ်သီးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေ အိတ်တစ်အိတ် ထည့်ပေးခိုင်းလိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူရောက်လာတဲ့အချိန်က နည်းနည်းအဆင်မပြေဖြစ်နေတာပဲ။”
ယွင်ချဲ့က စိတ်မရှည်သလို လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နောက်ထပ်စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ ဖွာလိုက်တယ်။ မိုဝမ်ယန်သာ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမတိုင်ခင် ရောက်လာခဲ့ရင် ဒီလောက်အထိ အထိုးခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကံဆိုးတာက စစ်တပ်ဆိုတဲ့စကားကြားတာနဲ့ ယွင်ချဲ့ စိတ်ဆိုးသွားတတ်တာပဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီလူဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ အနောက်တောင်အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်မယ့် ဗိုလ်ချုပ်မိုဝမ်ယန်ဆိုတာကိုလည်း သူ မသိခဲ့ဘူး။
“မင်းက ကိုယ်ကြိုက်တာ၊ မကြိုက်တာပေါ် မူတည်ပြီးပဲ အရာရာကို ဆုံးဖြတ်နေတာပဲ။ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်း အလျှော့ပေးရတဲ့အခါ ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါတကယ် သိချင်မိတယ်။”
“အိုး၊ မင်းကိုတော့ စိတ်ပျက်စေရတော့မှာပဲ။” ယွင်ချဲ့က ပြန်ပြောတယ်။ “ငါ့အဘိဓာန်ထဲမှာ ‘အလျှော့ပေးတယ်’ ဆိုတဲ့စကားလုံး မရှိဘူး။”
“အာ…”
ရှင်းဖုန်းက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ ယွင်ချဲ့ရဲ့ ဒီလိုမာနကြီးတာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတာနဲ့ တစ်ခါတလေ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်တာတွေကို သူ သဘောကျတယ်။
သူက နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တယ်။
“ဒါနဲ့ ကျိုးကျီကျွင်းနဲ့ မင်းက ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးရှိတာလဲ။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးဟာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူ့မျက်နှာက အေးစက်ပြီး မှောင်မိုက်သွားတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ မြို့တော်က လူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်စကားပြောတဲ့အခါ ကျိုးမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ ကျိုးကျီကျွင်းက မြို့တော်အခြေစိုက်စခန်းမှာ ပျောက်ဆုံးနေသူတွေကို ရှာဖွေနေတယ်လို့ ကြားခဲ့ရတယ်။ ဆုကြေးငွေလည်း အများကြီး ပေးထားတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဖြစ်ပြီးနောက် ကျိုးမိသားစုက အလွန်လျင်မြန်စွာ အင်အားကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ အခု သူရှာနေတာက ယွင်ယောင်၊ ယွင်ချဲ့၊ ယွင်ချန်နဲ့ ကျိုးဇီချန်တို့ပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကြေညာချက်ထဲမှာ မင်းတို့နဲ့ သူ့ရဲ့ဆက်ဆံရေးအကြောင်းတော့ ရှင်းပြမထားဘူး။ ငါလည်း ထပ်မမေးခဲ့ဘူး။” ရှင်းဖုန်းက ပြောပြရင်း ယွင်ချဲ့ရဲ့ အမူအရာတစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလာတယ်။
ပုံမှန်ဆိုရင် ရှင်းဖုန်းဟာ ဒီလိုအရေးမကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်လေ့မရှိဘူး။ ကျိုးမိသားစုက အင်အားကြီးလာတယ်ဆိုရင်တောင် တော်လှန်ရေးခေတ်ကတည်းက အင်အားတောင့်တင်းလာခဲ့တဲ့ ရှင်းမိသားစုလို မိသားစုဟောင်းကြီးတွေအတွက်တော့ ထည့်ပြောစရာတောင် မလိုတဲ့ မိသားစုတစ်ခုပဲ။
သူက ယွင်ချဲ့နဲ့ ယွင်ယောင်တို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ကြားမိလို့သာ မေးလိုက်တာ ဖြစ်တယ်။
“ငါတို့ ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောထားဘူး မဟုတ်လား။” ယွင်ချဲ့က မေးတယ်။
အရင်ဘဝတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျိုးကျီကျွင်းဟာ သူတို့ကို ရှာဖွေဖို့ ကြေညာချက်တွေ အများကြီး ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ခဲ့ရင် သူဟာ မြို့တော်အခြေစိုက်စခန်းအထိ တောက်လျှောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ငါ့ကို အရူးလို့ မထင်နဲ့ဦး၊ ဟုတ်ပြီလား။ မင်းတို့အကြောင်း ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောထားသေးဘူး။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။” ရှင်းဖုန်းက ပြန်မေးတယ်။
ကျိုးကျီကျွင်းနဲ့ သူတို့ကြားမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်။ ရုတ်တရက် ရှင်းဖုန်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အဖြေကို သဘောပေါက်သွားတယ်။
ကျိုးဇီချန်လား။ အဲဒါ ချန်ချန်များလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် ယွင်ယောင်က ကျိုးကျီကျွင်းရဲ့ဇနီး ဖြစ်နေတာပေါ့။
ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတဲ့အခါ ရှင်းဖုန်းက သူ့ကိုယ်သူတောင် အပြစ်တင်မိတယ်။ ဒီလောက်သိသာတဲ့ အရိပ်အမြွက်ကို ဘာလို့ အရင်က သတိမထားမိခဲ့တာလဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုလည်း အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး။ လူတိုင်းက အဲဒီကလေးကို ချန်ချန်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝဝကစ်ကစ်ကောင်လေးလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါ်နေကြတာ။ ဘယ်သူက သူ့ကို ကျိုးဇီချန်နဲ့ ဆက်စပ်တွေးမိမှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြေညာချက်ကိုကြည့်ရုံနဲ့ ကျိုးဇီချန်ဟာ ကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ။
“ငါတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်း သိသွားပြီ မဟုတ်လား။” ယွင်ချဲ့က မေးလိုက်တယ်။
ရှင်းဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲက အပြောင်းအလဲကို ကြည့်ရုံနဲ့ သူ အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားပြီဆိုတာ ယွင်ချဲ့ သိလိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့က အိုင်ပက်ကို ဘေးချလိုက်ပြီး နောက်ကို မှီထိုင်လိုက်တယ်။ ခြေထောက်တွေကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်မှာ ချိတ်တင်လိုက်ပြီးနောက် ရှင်းပြတယ်။
“ကျိုးကျီကျွင်းက ငါ့အစ်မရဲ့ခင်ပွန်း၊ ချန်ချန်ရဲ့အရင်းအဖေလည်း ဖြစ်တယ်။ ငါအသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်မှာ ငါ့မိဘတွေ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့အစ်မ ယွင်ယောင်က အသက် ၁၆ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါနဲ့ ငါ့အမြွှာညီလေး ယွင်ချန်တို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက် သူ ကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်ထွက်လုပ်ခဲ့ရတယ်။
ငါတို့ငယ်သေးတယ်ဆိုပြီး ငါတို့ဦးလေးက မိဘတွေချန်ထားခဲ့တဲ့ အိမ်ကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ငါ့အစ်မက ရွာကော်မတီကို အကူအညီတောင်းပြီး အိမ်ကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းလိုက်တယ်။ ငါတို့အဘိုးအဘွားတွေက အဲဒီပိုက်ဆံကို လုယူမှာစိုးလို့ အဲဒီညတင် ငါတို့ကိုခေါ်ပြီး မြို့ကို ပြောင်းလာခဲ့တယ်။”
ယွင်ချဲ့က ဆက်ပြောတယ်။
“အဲဒီကတည်းက ငါတို့ မြို့မှာပဲ အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ငါ့အစ်မက အသက်ငယ်သေးသလို ပညာအရည်အချင်းလည်း သိပ်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် လုပ်နိုင်တဲ့အလုပ်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ အများအားဖြင့် လစာနည်းတဲ့ ကာယလုပ်သားအလုပ်တွေပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီးရင်လည်း ညဘက်မှာ အပိုဝင်ငွေရဖို့ လက်မှုပစ္စည်းလေးတွေ ထပ်လုပ်ရသေးတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ငါနဲ့ ယွင်ချန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။
သူ ငါတို့ကို အမြဲပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားကို ငါ အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ ‘မင်းတို့ ကြီးလာရင် အစ်မကို ပြန်ရှာကျွေးရမယ်နော်။ အဲဒီအခါ အစ်မက ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ နေရတော့မယ်။ ဒီလိုမျိုး ထပ်ပြီး…’ လို့ ပြောတတ်တယ်။
မင်း မမြင်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ သူက အားနည်းပြီး နူးညံ့လှပတဲ့ပုံပေါက်ပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ အားလုံးထက် သန်မာတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။”
“ငါတို့ မကြီးပြင်းခင်မှာပဲ သူနဲ့ သူ့ထက် နှစ်နှစ်ကြီးတဲ့ ကျိုးကျီကျွင်းတို့ တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ ကျိုးကျီကျွင်းက သူ့ကို မင်းသမီးလေးတစ်ယောက်လို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ငါနဲ့ ယွင်ချန်တို့ကလည်း သူက ငါ့အစ်မကို တကယ်ချစ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ ငါ့အစ်မက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်လိုယောက်ျားမျိုးက သူ့အပေါ် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံမှာလဲ။
ငါနဲ့ ယွင်ချန်တို့ တက္ကသိုလ်တက်သွားပြီးမှ လက်ထပ်ဖို့ ငါ့အစ်မက စီစဉ်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှေ့တောင်ပိုင်းဒေသက အမျိုးသမီးတွေဟာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ လက်ထပ်ကြတာများတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီးတွေက အသက်ကြီးတာ မြန်တယ်လို့လည်း ပြောကြတာပဲ။ ငါနဲ့ ယွင်ချန်တို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်နိုင်တယ်၊ အဝေးက တက္ကသိုလ်ကိုလည်း မသွားဘူးလို့ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကတိပေးခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျိုးကျီကျွင်းက လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတဲ့အခါ သူလည်း သဘောတူလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့…”
ဒီနေရာအရောက်မှာ ယွင်ချဲ့က စကားရပ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူချိန်ယူတယ်။ ပြီးတော့ နောက်ထပ်စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ အနည်းငယ် ဖွာလိုက်တယ်။
ရှင်းဖုန်းက တိတ်တဆိတ် လက်လှမ်းလာပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့က သူ့လက်ကို မရုန်းထွက်တဲ့အခါ ရှင်းဖုန်းက လက်ချောင်းတွေကို ယွင်ချဲ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ ယှက်တွဲလိုက်တယ်။
ရှင်းဖုန်းက စကားမပြောဘဲ နှစ်သိမ့်ပေးနေမှန်း ယွင်ချဲ့သိတာကြောင့် သူ့လက်ကို ပိုမိုတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ စီးကရက်ကို ကိုင်ထားရင်း ဆက်ပြောတယ်။
“ကျိုးမိသားစုက အဲဒီမြို့မှာ ချမ်းသာပြီး အာဏာလည်း ရှိတယ်။ ငါတို့လို မိဘမဲ့တွေကို မပြောနဲ့၊ သာမန်ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေကိုတောင် သူတို့က အထင်မကြီးကြဘူး။ ကျိုးကျီကျွင်းရဲ့မိသားစုက သူ့ကို ငါ့အစ်မနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။ ဇာတ်လမ်းတွဲထဲကအတိုင်းပဲ မိသားစုဝင်တွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငါတို့ဆီ လာကြတယ်။ ပိုက်ဆံပေးပြီး စည်းရုံးဖို့ ကြိုးစားကြသလို ခြိမ်းခြောက်တာတွေလည်း လုပ်ခဲ့ကြတယ်။”
“အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျိုးကျီကျွင်းက ငါ့အစ်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒီလောက်ဖိအားပေးခံရတဲ့ကြားကတောင် သူက လက်ထပ်ဖို့ လျှောက်ထားခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ခိုးယူခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ လက်ထပ်ဖြစ်သွားကြတယ်။ သူ့မိသားစုက ငါ့အစ်မကို အနိုင်ကျင့်မှာစိုးလို့ သူက ငါ့အစ်မနဲ့အတူ နေဖို့ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာလည်း မိသားစုရှိနေသေးတယ်လေ။ ငါ့အစ်မက သူ့ကို မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်စေချင်ဘူး။ ကျိုးကျီကျွင်း စစ်တပ်ကနေ ခွင့်ရလို့ ပြန်လာတိုင်း သူတို့က ကျိုးမိသားစုရဲ့ ဗီလာမှာ ရက်အနည်းငယ် သွားနေကြတယ်။ ငါ့အစ်မကတော့ ကျိုးမိသားစုဟာ သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာပြီလို့ အမြဲပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးမိသားစုထဲမှာ သူ ဘယ်လောက်ဒုက္ခရောက်နေလဲဆိုတာ ငါတို့သိတယ်။”
“နှစ်တွေကြာလာပြီးနောက် ချန်ချန် မွေးလာတယ်။ ကျိုးကျီကျွင်း ဘယ်အချိန်ကစပြီး သူ့မိသားစုဆီ ပြန်သွားခဲ့လဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ နောက်ပိုင်း သူ့ကို မြို့တော်ဆီ ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ချထားတဲ့အခါ ငါ့အစ်မကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မိသားစုက ချန်ချန်က ငယ်သေးတယ်၊ စစ်တပ်မှာ နေရတာလည်း ခက်ခဲတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ သူ့ကို စည်းရုံးခဲ့ကြတယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း ငါ့အစ်မက ငါနဲ့ ယွင်ချန်တို့နဲ့ အဝေးမှာ မနေချင်ဘူး။ သူ့မိဘတွေကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားမိလို့ ဖြစ်မယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ ကျိုးကျီကျွင်းက ငါ့အစ်မကို ခေါ်သွားဖို့ အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်တယ်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင်အထိ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကျိုးကျီကျွင်းဟာ ငါ့အစ်မကို ချစ်တယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။ မကြာခဏ မတွေ့ရရင်တောင် သူတို့ရဲ့နှလုံးသားတွေက အတူတူရှိနေကြတယ်လို့ အနည်းဆုံးတော့ ထင်ခဲ့ကြတာပေါ့။”
ယွင်ချဲ့သာ အရင်ဘဝမှာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး သင်ခန်းစာတွေ မရခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျိုးကျီကျွင်းဟာ ယွင်ယောင်ကို တကယ်ချစ်တယ်လို့ အခုထိ ယုံကြည်နေဦးမှာပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျိုးကျီကျွင်းဟာ သူ့ကို ရှာဖွေဖို့ မြို့တော်မှာ ကြေညာချက်တွေ အများကြီး ထုတ်ပြန်ခဲ့တာပဲလေ။
ကြည့်ရတာ ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်တဲ့ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်လိုပဲ မဟုတ်လား။
ယွင်ချဲ့က ဆက်ပြောတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့အစ်မ သူ့ကို အလိုအပ်ဆုံးအချိန်မှာတော့ သူ မရှိခဲ့ဘူး။ ဖုန်းဆက်လို့လည်း ဆက်သွယ်မရခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ငါ သူ့အိမ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ငါ့ထက်စောပြီး ရောက်နေတဲ့ သူ့မိသားစုဝင်တွေက တံခါးဖွင့်မပေးခဲ့ကြဘူး။ ငါ့အစ်မကိုလည်း ငါ့အတွက် တံခါးဖွင့်ခွင့် မပေးခဲ့ကြဘူး။
ငါ အပြင်မှာ ရပ်နေတုန်း ကျိုးကျီကျွင်းရဲ့အမေက ငါ့အစ်မကို ခွေးမလို့ ဆဲဆိုနေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါတလေ ပါးရိုက်သံတွေကိုလည်း ကြားခဲ့ရတယ်။ ငါ့အစ်မက ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ပြေးဝင်လာတဲ့အခါ ချန်ချန်က သူ့အမေ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့အကြောင်း ပြောပြတယ်။ ငါ့အစ်မရဲ့ ဖူးရောင်နေတဲ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်လိုက်တာလို့ ငါဘယ်လောက်တောင် ဆန္ဒရှိခဲ့လဲ သိလား။”
“ဒါပေမဲ့ ငါ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့အစ်မဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို မကြုံတွေ့ရသေးဘူး။ သူက ကြင်နာတတ်ပြီး ဖြူစင်တယ်။ သူ့ရှေ့မှာ ကျိုးမိသားစုကို ငါသတ်ပစ်လိုက်ရင် သူ ရူးသွားလိမ့်မယ်။ ကျိုးမိသားစုက သောက်သုံးမကျတဲ့ လူတစ်စုကြောင့် ငါ့အစ်မနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတာမျိုး ငါမလိုချင်ဘူး။
နောက်ဆုံးမှာ ငါ သူနဲ့ ချန်ချန်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့ဇနီးကို တကယ်ချစ်ပြီး မိသားစုကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုရင် ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်သွယ်မရဘဲ ဖြစ်နေနိုင်မှာလဲ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင်မှာ ကျိုးကျီကျွင်းက သူ့မိသားစုဝင်တွေကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်လို့ ငါ့အစ်မက ပြောတယ်။ ဒါဆို သူ့ဇနီးဆီကို ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်ခဲ့တာလဲ။ ဖုန်းတစ်ခေါ် ဆက်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်များ ကြာမှာမို့လို့လဲ။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်လာတော့မယ်။ သူ့ဇနီးနဲ့သားကို ဇွန်ဘီတွေ ကိုက်စားသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။”
“သူ့အမေက ငါ့အစ်မကို အမြဲတမ်း ခွေးမလို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။ ချန်ချန်ဟာလည်း ငါ့အစ်မနဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ သားများလားလို့တောင် သံသယဝင်ခဲ့တယ်။
ဒီနှစ်တွေအများကြီးအတွင်း ကျိုးကျီကျွင်းက အဲဒီအကြောင်းတွေကို မသိခဲ့ဘူးလို့ မင်းထင်လား။ သူ့ဇနီးကို ဒီလောက်တောင် လျစ်လျူရှုထားတဲ့လူက သူ့ကို ချစ်ပါတယ်လို့ ဘယ်လိုပြောနိုင်မှာလဲ။ ငါ့အစ်မ ဘယ်လိုပဲ တွေးနေပါစေ၊ အဲဒီလိုယောက်ျားမျိုးကို သူ့ဆီ ပြန်လာခွင့် ငါဘယ်တော့မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ အင်အားကြီးလာတဲ့အခါ မြို့တော်ကို သွားမယ်။ သူတို့ ငါတို့အပေါ် အကြွေးတင်ထားသမျှကို ပြန်ယူမယ်။”
နောက်ဆုံးတော့ ယွင်ချဲ့ စကားပြောလို့ ပြီးသွားတယ်။ သူ့နားထင်မှာ သွေးကြောတွေ ထောင်ထလာပြီး မျက်လုံးထဲမှာတော့ ပြင်းထန်တဲ့ အမုန်းတရားတွေ တောက်လောင်နေတယ်။
သူက အရင်ဘဝမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ရှင်းဖုန်းကို မပြောပြခဲ့ဘူး။ ပြောလို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းတွေကို သူ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ကျိုးထင်နဲ့ ဟန်မင်ကျယ်တို့အပြင် ကျိုးမိသားစုဝင်အားလုံးကိုလည်း လက်စားချေဖို့ သူ သွားရဦးမှာပဲ။
“မင်း ငါ့ကို အသုံးချချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ငါ ဝမ်းသာပါတယ်။” ရှင်းဖုန်းက အလေးအနက်ပြောရင်း ယွင်ချဲ့ရဲ့ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖက်လိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့ကို သိလာကတည်းက သူပြောသမျှစကားတွေထဲက တစ်ဝက်လောက်ကိုပဲ ရှင်းဖုန်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ယွင်ချဲ့ပြောပြခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းကိုတော့ သူ လုံးဝယုံကြည်တယ်။ ကျိုးမိသားစုကို လက်စားချေဖို့လည်း ယွင်ချဲ့ကို ထောက်ခံတယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့လူပဲ။ ကျိုးမိသားစုက ယွင်ချဲ့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့။
ရှင်းဖုန်းရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့ စိတ်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားတယ်။ အရင်က ခံစားနေရတဲ့ အဆိုးမြင်စိတ်တွေလည်း တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“ဘာလဲ။ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ အိမ်စောင့်သားရဲ ဖြစ်ပေးတော့မလို့လား။” သူက နောက်သလို ပြောလိုက်တယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် “အိမ်စောင့်သားရဲ” ဆိုတဲ့စကားကို ကျိုးဇယ်ယွီဆီကနေ သူ အများကြီး ကြားခဲ့ဖူးတယ်လေ။
“မင်းလိုချင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့။” ရှင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေတယ်။
“အိမ်စောင့်သားရဲ” နဲ့ “အိမ်စောင့်ကာကွယ်သူ” တို့ဟာ လိုက်ဖက်တဲ့စုံတွဲတစ်တွဲ မဟုတ်ဘူးလား။
“ကောင်းပြီ။ ငါ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။” ယွင်ချဲ့က ပြောတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ ငြင်းဆိုမနေတော့ဘူး။ စကားပြောပုံက နောက်သလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ရှင်းဖုန်းကတော့ သူ တကယ်ကို အလေးအနက်ထားနေတယ်ဆိုတာ သိတယ်။
ဒီလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ချင်း ပိုမိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြတယ်။
သူတို့ စကားပြောနေကြတုန်း ဝရန်တာရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တာကိုတော့ သူတို့ မသိခဲ့ကြဘူး။
အဲဒီလူက ယွင်ယောင်ပဲ။ သူမရဲ့မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး မျက်ရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲနေတယ်။ မူလက ဘေးအိမ်မှာ နေထိုင်နေတဲ့ လူနာတွေရဲ့ အခြေအနေကို ယွင်ချဲ့ဆီ လာမေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။
အဲဒီအချိန်မှပဲ ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့အစ်မအတွက် အမြဲစိတ်ပူပန်နေရကြောင်း သူမ သိလိုက်ရတယ်။ အစ်မတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ကို ဘာအကူအညီမှ မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုတောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် ကျိုးကျီကျွင်းကလည်း သူမကို မချစ်တော့ဘူး။
ဒီအချိန်မှာတော့ ယွင်ယောင်ဟာ အဲဒီအမှန်တရားကို နောက်ဆုံးမှာ လက်ခံယုံကြည်ဖို့ ဆန္ဒရှိလာခဲ့တယ်။
အဲဒီညမှာပဲ ယွင်ယောင်ဟာ ကျိုးကျီကျွင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ သူမရင်ထဲမှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်လေးကိုပါ ကိုယ်တိုင် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်တာပဲ။
သူမဟာ ချစ်သူနဲ့ ခင်ပွန်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေမဲ့ သူမဘေးမှာတော့ ညီလေးနှစ်ယောက်နဲ့ သားလေး ရှိနေသေးတယ်။
အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူတို့ဟာ သူမဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖိုးတန်ရတနာတွေ ဖြစ်လာတော့မယ်။
ကျိုးကျီကျွင်းအတွက်တော့…
သောက်ဂရုစိုက်စရာလား!