### တကယ့်ကမ္ဘာပျက်ကပ်

နောက်တစ်နေ့မနက်စောစော ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မနက်စာစားပြီးနောက် သူတို့သည် မနေ့က လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ကျန်းယာဖေး၏အိမ်မှ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မထွက်ခွာမီ ယွင်ချဲ့သည် သူမ၏အိမ်ထဲရှိ ရွှေ့ပြောင်းသယ်ယူနိုင်သော ပရိဘောဂအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းယူလိုက်သည်။ မနေ့က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အတွေ့အကြုံကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများက မနေ့ကထက် များစွာပိုမြန်လာခဲ့သည်။ လေးနာရီပင် မပြည့်မီ သူတို့သည် ပဉ္စမမြို့ပတ်လမ်းအပြင်သို့ ထွက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

Longyang တောင်သည် ပဉ္စမမြို့ပတ်လမ်း၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် သူတို့သည် Xicheng ခရိုင်ကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသည်။ ရှေ့တည့်တည့်တွင် အခြေစိုက်စခန်းနှင့် မိုင်အနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ ပဉ္စမမြို့ပတ်လမ်းအပြင်ဘက်တွင် ဇွန်ဘီအရေအတွက်က သိပ်မများလှသဖြင့် ချူဟောင်လင်းသည် Cruiser ကားကို ချက်ချင်းထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူတို့သည် ကားပေါ်တွင် နေ့လယ်စာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းစားပြီးနောက် Longyang အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့ကြသည်။

ထိုအခြေစိုက်စခန်းကို တောင်စောင်းပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး တောင်၏အကောင်းဆုံးနေရာတွင် တည်ရှိနေသည်။ တောင်ခြေရှိ မြေပြန့်နေရာတွင် ရှိနေသော အိမ်များကိုတော့ မဖျက်သိမ်းထားပေ။ သို့သော် သာမန်ပြည်သူများက ထိုအိမ်များတွင် နေထိုင်ခွင့်မရှိကြပေ။ အခြေစိုက်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် အတွင်းရေးမှူးများသာ ထိုနေရာတွင် အခြေချနေထိုင်နိုင်ကြသည်။

အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းတွင် မြေစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်များနှင့် ရွှေစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်များကို အိမ်များဆောက်လုပ်ခိုင်းထားသော်လည်း Longyang အခြေစိုက်စခန်းတွင်တော့ မူလကတည်းက ရှိနေသော အိမ်များကိုသာ အသုံးပြုထားသည်။

အခြားသူများကတော့ ကြိုတင်တပ်ဆင်ထားသော အိမ်များ သို့မဟုတ် တဲများတွင် နေထိုင်ရသည်။ ကြိုတင်တပ်ဆင်ထားသော အိမ်များကို အထူးစွမ်းရည်ရှင်များနှင့် အခြေစိုက်စခန်းအတွက် အကျိုးပြုထားသူများသာ ရရှိနိုင်ကြသည်။ ကျန်လူများကတော့ ကမ္ဘာမပျက်မီက ဘယ်လိုလူမျိုးပဲဖြစ်ခဲ့ပါစေ ကြမ်းတမ်းပြီး ကျဉ်းကျပ်သော တဲများတွင်သာ နေထိုင်ရသည်။

အခြေစိုက်စခန်းတွင် နံရံနှစ်ထပ်ရှိသည်။ တဲများတွင် နေထိုင်သူများက အတွင်းနံရံအတွင်း၌ အိပ်စက်ကြရပြီး အပြင်နံရံကတော့ ဇွန်ဘီများကို တားဆီးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်လာသူ မည်သူမဆို ဇွန်ဘီများကို မရှင်းလင်းနိုင်သရွေ့ လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်လျှင် ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော အစောင့်များက တံခါးဖွင့်ပေးမည်မဟုတ်ချေ။

ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ပြီး အေးစက်လိုက်သလဲ။

“ကျန်းရေ၊ ကျွန်မရဲ့ချစ်ရသူရေ၊ ခဏလောက်တောင့်ခံထားပါဦး။ ကျွန်မတို့ ဖေးကို အတူတူရှာကြမယ်လို့ ကတိပေးထားကြတာလေ။ ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ပါနဲ့…”

အတွင်းနံရံရှိ တဲတစ်လုံးထဲတွင် ဆံပင်ဖွာလန်ကျဲနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် အမျိုးသားတစ်ဦး၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်းနေသဖြင့် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီဆိုသည်ကိုပင် ခန့်မှန်းရခက်နေသည်။ ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီးဟထားပြီး အသက်ရှူမဝသလို အသက်ရှူကျပ်နေသည်။

သူတို့ဘေးတွင်တော့ လူလတ်ပိုင်းဇနီးမောင်နှံတစ်တွဲ၊ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးတို့သည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားရင်း ငိုကြွေးနေကြသည်။

“ဖေးရေ… ငါ့သမီးလေး… ဖေး…”

အသက်ရှူဖို့ပင် ခက်ခဲနေသော်လည်း ကျန်းဟုခေါ်သော အမျိုးသားသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ မျက်ရည်များက သူ့ပါးပြင်ပေါ်ရှိ မျက်ရည်ကြောင်းများအတိုင်း စီးကျလာသည်။ အမျိုးသမီးလည်း မျက်ရည်များစိုရွှဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အမျိုးသားပေါ်သို့ ငိုယိုရင်း လှဲချလိုက်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျန်းရေ၊ ချစ်ရသူရေ၊ ကျွန်မနဲ့ သမီးကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ပါနဲ့…”

သူမ၏အသံကို အမျိုးသားက ကြားနေပုံရသည်။ သို့သော် သူမကို စိတ်သက်သာစေမည့် စကားတစ်ခွန်းပင် ပြောမထွက်တော့ပေ။ သူ့မျက်ရည်များသာ ပိုမိုစီးကျလာခဲ့သည်။

“ဝမ်ရေ၊ ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့တော့။ သူ့ကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း သွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ ဒီလိုလုပ်နေရင် သူ့အတွက် ပိုပြီးဒုက္ခရောက်စေတယ်။”

အမျိုးသားက မသေချင်ဘဲ အသက်ကို အတင်းဆွဲဆန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူလတ်ပိုင်းဇနီးမောင်နှံထဲမှ အမျိုးသမီးသည် အနားသို့လာကာ သူ့ဇနီးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူတို့သည် မိတ်ဆွေများဖြစ်ကြပြီး မိသားစုနှစ်စုမှာလည်း အချင်းချင်း ရင်းနှီးကြသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဖြစ်ပြီးနောက် သူတို့သည် အတူတကွ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တစ်လပင် မပြည့်သေးခင်မှာပင် ကျန်းကတော့… ထိုအကြောင်းကို ဆက်တွေးမိရုံနှင့်ပင် အမျိုးသမီး၏ မျက်ရည်များက ပို၍သွက်သွက်စီးကျလာသည်။

“မဟုတ်ဘူး! မဟုတ်ဘူး! သူမရှိဘဲ ကျွန်မ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့သမီးက ကျွန်မတို့ကို စောင့်နေတုန်းပဲ။ သူ ကျွန်မတို့ကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့နိုင်ဘူး…”

အမျိုးသမီးသည် အဆက်မပြတ် ငိုယိုနေဆဲဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရုတ်တရက်ကျရောက်လာချိန်တွင် Huai မြို့၌ ပညာသင်ကြားနေသော သမီးဖြစ်သူနှင့် အဆက်အသွယ်မရခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမအတွက် အားကိုးစရာတစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ခင်ပွန်းသာ သေဆုံးသွားလျှင် သူမ ဘယ်လိုဆက်အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်နည်း။ သူတို့၏သမီးကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားမည်နည်း။

“ဝမ်ရေ…”

ဇနီးမောင်နှံထဲမှ အမျိုးသမီးက ကျန်း၏ဇနီး ဘယ်လောက်အထိ နာကျင်ဝမ်းနည်းနေရသည်ကို နားလည်သည်။ သူမသာ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေခဲ့လျှင် ပို၍ပင် ရူးမတတ်ဖြစ်နေလောက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ထပ်မံမဖျောင်းဖျတော့ဘဲ ဝမ်ကိုသာ ရင်ခွင်ထဲဖက်ထားကာ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

“အို… မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ကျွန်မအမှားပါ။ ကျွန်မ အပြင်မထွက်ခဲ့ဘူး၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားခဲ့ဘူးဆိုရင် အဲဒီလူတွေနဲ့ ပြဿနာတက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဦးလေးကျန်းလည်း… အခုလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မအမှားပါ…”

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးငယ်သည် သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသား၏ရင်ခွင်ထဲသို့ လှဲချလိုက်သည်။ တဲထဲရှိ အခြားသူအားလုံးမှာ ညစ်ပတ်နွမ်းနယ်နေကြသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးတည်းသာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ဆံပင်သာ ဖွာလန်ကျဲနေပြီး အနည်းငယ် အရှက်ရစရာပုံပေါက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“အား!”

မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေသော ကျန်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ သူက အမျိုးသမီးငယ်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြောချင်သည့်စကားပေါင်း ထောင်သောင်းမက ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးငယ်ကို ဖက်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးတည်းသာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေခဲ့သည်။ ကျန်သုံးဦးကလည်း အမျိုးသမီးငယ်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်နေကြသည်။

သူတို့လည်း အရူးတွေမဟုတ်ပေ။ ကျန်းက ယခုအချိန်တွင် စကားမပြောနိုင်တော့သော်လည်း သူ၏တုံ့ပြန်မှုက အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အမျိုးသမီးငယ်က အမှန်အတိုင်း ပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။

အခြေစိုက်စခန်း၏ အပြင်နံရံအနီးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ယွင်ချဲ့သည် လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန် Cruiser ကားကို ဝန်းရံထားသော လေကာအမြှေးပါးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကားကို တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

လူပြည့်ကျပ်နေသော အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာတွင် လူအလွန်နည်းပါးနေသည်။ တစ်နေရာလုံး လူသူကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ပင်။

တံခါးအတွင်းဘက်တွင် သေနတ်များကိုင်ဆောင်ထားသော ရဲများသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် မျက်နှာထားများဖြင့် ရပ်နေကြသည်။ ယွင်ချဲ့နှင့် အဖွဲ့ဝင်များသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ ဒီလောက်တောင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ရဲများက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ဘယ်လိုမျှော်လင့်ချက် ပေးနိုင်တော့မည်နည်း။

“တံခါးဖွင့်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေပါ။ ရေဒီယိုထုတ်လွှင့်ချက်အတိုင်း ဒီကိုလာခဲ့တာပါ။”

ရဲများက ချက်ချင်းတံခါးမဖွင့်ပေးသောအခါ ယန်ဟွိုင်အန်းသည် Cruiser ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး မေးလိုက်သည်။ အခြားသူများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြသည်။ ယွင်ချဲ့ကတော့ ကားပေါ်မှ မဆင်းမီ အရင်းအမြစ်ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကားပေါ်တွင် ပုံထားလိုက်သည်။ ဒီလိုအခြေစိုက်စခန်းမျိုးက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။ သူ ဒီမှာ အကြာကြီးနေဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။

“စည်းမျဉ်းရှိတယ်။ ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းပြီးမှ တံခါးဖွင့်ပေးမယ်။”

တံခါးအတွင်းဘက်တွင် ရပ်နေသော ရဲတစ်ဦးက သူတို့နောက်ဘက်ရှိ နေရာလွတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့နှင့် မီတာနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်အကွာတွင် ဇွန်ဘီအချို့က အော်ဟစ်ရင်း သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေကြသည်။ သို့သော် ရဲများက တံခါးဖွင့်ပေးပြီး သူတို့ကို အထဲဝင်ခွင့်ပြုလိုက်လျှင်တောင် ဇွန်ဘီများက သူတို့ကို လိုက်မမီနိုင်ပေ။ ဒါဆို ဘာကြောင့် သူတို့ကို အပြင်မှာပဲ တားထားရသနည်း။

ဒိုင်း!

ဘုန်း!

ယွင်ချဲ့သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် နောက်လှည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငွေရောင်ပြာရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများက အားပြင်းပြင်းဖြင့် ပစ်လွှတ်သွားသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဇွန်ဘီများသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် မြေပေါ်လဲကျသွားကြသည်။

ယွင်ချဲ့က ရဲကို ပြန်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“အခု ဝင်လို့ရပြီလား။”

သောက်ကျိုးနည်းပဲ!

ဝင်ချင်လို့လားဟု မေးနေသေးသည်။ ယွင်ချဲ့သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ တကယ့်အခြေအနေကို နားလည်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လူတွေဟာ အရင်ကလို ကြင်နာတတ်သူတွေ၊ ရိုးသားသူတွေ မဟုတ်တော့သည့်အချိန်ကသာ တကယ့်ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူကမှ တခြားသူကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူ့ယခင်ဘဝတွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဖြစ်ပြီးနောက် လေးနှစ်နီးပါးအတွင်း ထိုအခြေအနေမျိုးနှင့် နေသားကျခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုလိုအရာများကို ကြုံတွေ့ရတိုင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိဆဲပင်။ သူလိုလူမျိုးက ဘယ်နှကြိမ်ပဲ ကြုံကြုံ ဒီလိုအရာတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ နေသားကျနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အဖွဲ့ဝင်များလည်း ဒေါသထွက်နေကြသည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့အားလုံး ဒေါသမီးတောက်လောင်နေကြသည်။ ရဲများဆီ ပြေးသွားပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးချင်နေကြပုံရသည်။ အေးအေးဆေးဆေးနေနိုင်သူမှာ ရှင်းဖုန်းတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်မှုကို သတိထားမိသူမရှိလျှင်သာ ဖြစ်မည်။

“တံခါးဖွင့်လိုက်!”

ရဲများက ဒီလိုအထေ့အငေါ့ပြုခံရမှုမျိုးနှင့် နေသားကျနေကြပုံရသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တံခါးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။ ရှင်းဖုန်းနှင့် ယွင်ချဲ့တို့က ရှေ့ဆုံးမှ ဝင်သွားကြပြီး ကျိုးဇယ်ယွီက Cruiser ကားကို မောင်းဝင်လာခဲ့သည်။

ရဲတစ်ဦးက သူတို့ကို စားပွဲတစ်လုံးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ စားပွဲနောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။ အဖွဲ့ဝင်များ၏ အသွင်အပြင်နှင့် သဘောထားတို့ကို ကြည့်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်သွားကြသည်။

အမျိုးသားက ရိုင်းစိုင်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ အခြေစိုက်စခန်းထဲ ဝင်ချင်ရင် ဆန်ငါးကီလို ဒါမှမဟုတ် တန်ဖိုးတူပစ္စည်းတွေ ပေးရမယ်။ အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ နေရာအကန့်အသတ်ရှိတယ်။ မင်းတို့ကားကိုလည်း ဗဟိုကနေ စီမံခန့်ခွဲဖို့ ငါတို့ဆီ အပ်ရမယ်။ အထူးစွမ်းရည်ရှိရင် ကြိုတင်တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်တွေမှာ နေနိုင်တယ်။ နေ့တိုင်း ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းပေးရမယ်၊ အခြေစိုက်စခန်းအတွက် ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းပေးရမယ်။ အထူးစွမ်းရည်မရှိရင်တော့ တဲတွေမှာပဲ နေရမယ်။ မင်းတို့ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ အလုပ်တွေ ခွဲပေးမယ်။ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ တစ်နေ့ နှစ်နပ်စာရမယ်။ ကျန်တဲ့အရာအားလုံးကိုတော့ မင်းတို့ဘာသာ စီစဉ်ရမယ်။”

“သောက်ကျိုးနည်း! ခင်ဗျားတို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို လက်ခံနေတာလား၊ ကျွန်တွေကို ရှာနေတာလား။”

“အရာအားလုံးကို ဗဟိုက စီမံခန့်ခွဲမယ်ဟုတ်လား။ ဒါဆို ကျွန်တွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာကွာတော့လို့လဲ။ တစ်နေ့ နှစ်နပ်ပဲ ပေးမယ်ဟုတ်လား။ အဲဒါနဲ့ လူတွေ ဘယ်လိုအသက်ရှင်ရမှာလဲ။”

အမျိုးသားက စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် သူတို့အားလုံး မျက်နှာများ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာကြသည်။ ချူဟောင်လင်းက ပထမဆုံး ပေါက်ကွဲလာသူဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို မကြုံခဲ့ရဘူးဆိုလျှင် ဒီလိုအခြေစိုက်စခန်းမျိုး တကယ်ရှိနေပြီး အစိုးရကတောင် တည်ဆောက်ထားသည်ဆိုတာကို ယုံမည်မဟုတ်ပေ။ ဒီနေရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းက ကောင်းကင်ဘုံလိုပင်။

“ဝင်ချင်ဝင်၊ မဝင်ချင်လည်း ငါတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး!”

အမျိုးသမီးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ ကမ္ဘာမပျက်မီက သူတို့လို ခပ်မိုက်မိုက်အမျိုးသားများနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးများသည် ဘယ်နေရာသွားသွား လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိကြသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင်တော့ သူတို့၏ရုပ်ရည် ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိလေလေ အခြားသူများ၏ မနာလိုမှုကို ပိုမိုခံရလေလေဖြစ်သည်။

ယွင်ချဲ့နှင့် သူ့အဖွဲ့ဝင်များသည် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း မရှိကြသော်လည်း အားအင်ပြည့်ဝနေကြသည်။ ထိုအချက်ကလည်း သူတို့ကို မနာလိုဖြစ်စေသည်မှာ သေချာသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း…”

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ မဝင်တော့ဘူး။ ဒီမှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့ မင်းတို့အကြီးအကဲကို တွေ့ချင်တယ်။”

ရှင်းဖုန်းသည် ချူဟောင်လင်းကို လက်မြှောက်တားလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့လျှောက်သွားကာ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အရှိန်အဝါက သူတို့နှစ်ဦးကို ဖိနှိပ်သွားခဲ့သည်။

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်လာပေးသော ရဲက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“မဝင်ဘူးဆိုရင် ချက်ချင်းထွက်သွား။ ငါတို့အကြီးအကဲမှာ မင်းတို့နဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး။”

မကြာသေးမီက သူတို့သည် ဒီလိုပြဿနာလာရှာသူများစွာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အားလုံး လက်လျှော့သွားကြရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်ဘက်မှာ ဇွန်ဘီတွေက သူတို့ကို စောင့်နေကြသည်မဟုတ်လား။

“မင်းတို့အကြီးအကဲကို သွားပြောလိုက်။ ငါတို့မှာ သူနဲ့ ဆွေးနွေးစရာကိစ္စရှိတယ်။ သူသာ စိတ်ဝင်စားရင် ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့ပါစေ။ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်သွားရင်တော့ နောင်တရမှာ သေချာတယ်။”

ယွင်ချဲ့သည် ရှေ့သို့လျှောက်လာပြီး ရှင်းဖုန်း၏ဘေးတွင် ပခုံးချင်းယှဉ်ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဒီလိုစည်းမျဉ်းမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လိုက်နာမည်မဟုတ်သလို ဒီလိုလူမျိုးတွေကိုလည်း နာခံမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ကျန်းယာဖေး၏မိဘများကို ရှာဖွေရဦးမည်ဖြစ်သည်။

“ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ ဘယ်သူက စီးပွားရေးလာလုပ်မှာလဲ။ သွားစမ်း! အား… မင်း ငါ့လက်ကို ချိုးလိုက်ပြီ။ လွှတ်စမ်း!”

ရဲက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး သူတို့ကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ့လက်က ယွင်ချဲ့ကို မထိလိုက်ရသေးခင်မှာပင် လန်ယဲ့ဟန်က သူ့လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ကာ နောက်ကျောဘက်သို့ လိမ်ချိုးထားလိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း ရှေ့သို့တက်လာပြီး ရှင်းဖုန်းနှင့် ယွင်ချဲ့တို့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ ဇွန်ဘီတွေကိုတောင် မကြောက်ကြတဲ့ သူတို့က သာမန်လူတွေကို ဘာကြောင့်ကြောက်ရမှာလဲ။ သူတို့ ဒေါသထွက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ဒီလူတွေက ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြုမူနေဦးမည်ဆိုလျှင် သူတို့လည်း အရေးယူတော့မည်ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့အကြီးအကဲကို ဒီကိုလာခိုင်းလိုက်!”

ထပ်ပြီး ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ ရှင်းဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူနှစ်ယောက်ထိုင်နိုင်သော ဆိုဖာတစ်လုံးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူနှင့် ယွင်ချဲ့တို့သည် ဆိုဖာပေါ်သို့ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။ ယွင်ချဲ့က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူပြီး မီးညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ကျောမှီလျက် အကြီးအကဲထွက်လာမည့်အချိန်ကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေကြသည်။

“သွားစမ်း!”

လန်ယဲ့ဟန်သည် ရဲကို ဘေးသို့တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ချူဟောင်လင်း ထုတ်ပေးထားသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူတို့ဆယ်ဦးသည် တံခါးအနီးတွင် တစ်တန်းတည်း ထိုင်နေကြပြီး အားလုံး၏ပုံစံက ခြိမ်းခြောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဝင်အထွက်လုပ်နေသူများအားလုံးက သူတို့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်နေကြသည်။ မကြာမီ Mercedes-Benz ကားတစ်စီးသည် အတွင်းနံရံဘက်မှ မောင်းထွက်လာပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ကားထဲမှ အမျိုးသားလေးဦး ဆင်းလာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှလူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပြီး ဗိုက်ပူပူနှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျန်သုံးဦးမှာလည်း သူနှင့် အသက်အရွယ်တူလောက်ပင်။ ဒေသခံအခြားလူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့သည် အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းမှ ဝေခန်နှင့် ဝမ်ဝေ့တို့ထက်ပင် ပိုမိုလန်းဆန်းတက်ကြွနေကြသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့၏ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှင်းဖုန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့ဝင်များသည် ဒီလူတွေက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကျွန်တွေလို သဘောထားနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်စားသောက်နေကြပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို လုံးဝဂရုစိုက်ပုံမရပေ။

Longyang တောင်နှင့် နီးနီးကပ်ကပ်နေသရွေ့ သူတို့သည် အမြဲတမ်း သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်မည်ဟု ထင်နေကြပုံရသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ကမ္ဘာမပျက်မီကထက်ပင် အာဏာပိုရှိလာကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ တခြားသူတွေကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်စရာမလိုတော့ပေ။ ဒီနေရာတွင် သူတို့စိတ်ကြိုက် လုပ်ချင်ရာလုပ်နိုင်ပြီး အထက်အရာရှိများ၏ စစ်ဆေးမှုကိုလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။

“မင်းတို့ ဒီမှာ ပြဿနာလာရှာနေတာလား။”

အမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။ သူ့လေသံက ဗျူရိုကရက်ဆန်ဆန် မာန်တက်နေပြီး အလွန်အမင်း မောက်မာလှသည်။ ဒေသတစ်ခုလုံးကို သူ့အပိုင်လို သဘောထားနေသော အာဏာရှင်တစ်ဦး၏ လေသံမျိုးပင်။

“ပြဿနာရှာတယ်ဟုတ်လား။ ငါတို့သာ ပြဿနာရှာနေတာဆိုရင် မင်းကိုယ်တိုင် ဘာလို့ ထွက်လာရတာလဲ။ ငါက မင်းထင်သလောက် စိတ်ရှည်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ စကားပြောတဲ့အခါ သဘောထားကို ပြင်ထားစမ်း!”

ရှင်းဖုန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက စူးရှနေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှ မာန်ပါသော အရှိန်အဝါက ဖုံးကွယ်မထားနိုင်အောင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

အမျိုးသားလေးဦးသည် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ရှင်းဖုန်းက ဒီလောက်တောင် တိုက်ရိုက်ပြောလာမည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့၏မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

အခုမှ ရောက်လာသော လူသစ်များထဲတွင် နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ရှင် ပါဝင်နေသည်ဟု ကြားသိရသောကြောင့် သူတို့သည် ထိုသူများကို ဖိနှိပ်အုပ်စိုးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထွက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ စကားအနည်းငယ်ပြောရုံဖြင့်ပင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရတော့သည်။