### ကျိုးမိသားစုကို အရှက်ရစေဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း
ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးပြီးသွားချိန်မှာ နာရီဝက်နီးပါး ကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့သည် အိတ်များအားလုံးကို နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် အစ်မဖြစ်သူနှင့် တူလေးကို ခေါ်ကာ အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်သွားစဉ် သူသည် ထိုလူတစ်စုကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာတော့ သူတို့နှင့် ပြန်ဆုံရမည့် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပဲ။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံဖြစ်ခဲ့လျှင်တော့ သူတို့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မည်။
“သွားကြရအောင်။”
ယွင်ချဲ့သည် အစ်မဖြစ်သူ ကိုင်ထားသော ကြိုးကို ယူလိုက်ပြီး တူလေးကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ချည်နှောင်ကာ ပွေ့ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယွင်ယောင်ကို တွဲထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် အနက်ရောင်ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
“အင်း။”
ယွင်ယောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးမိသားစုဘက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။
လူတစ်ယောက်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားခဲ့ရာမှ လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားရခြင်းထက် ပိုနာကျင်စရာကောင်းတာ မရှိတော့ပေ။
“နေဦး!”
သူတို့ တံခါးဖွင့်တော့မည့်အချိန်တွင် ကျိုးမိသားစုက နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်တားဆီးလာပြန်သည်။
ယွင်ချဲ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မသိစိတ်အရ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး “မဖွင့်နဲ့” ဟု ပြောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည့် လင်ရှောင်ဟန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အတင်းပြုံးကာ မေးလာသည်။
“ရှောင်ချဲ့၊ မင်းတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ။ ငါတို့နဲ့အတူ B မြို့ကို ဘာလို့ မလိုက်လာတာလဲ။ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ယောက္ခထီးနဲ့ ဒုတိယမောင်လေးက B မြို့မှာ ရှိနေကြတယ်။ ငါ့အဖေကလည်း B မြို့ရဲ့ ဒုတိယမြို့တော်ဝန်လေ။ အခု အပြင်မှာ အခြေအနေတွေက ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကလေးတစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်ပြီး သွားလာရတာ အဆင်ပြေပါ့မလား။ ငါတို့မှာ ကိုယ်ရံတော်တွေလည်း ရှိတယ်။ အောက်ထပ်မှာ ကားနှစ်စီးလည်း ရပ်ထားတယ်။ မြို့တော်ကို ရောက်သွားရင် ငါ့အဖေနဲ့ ယောက္ခထီးရဲ့ ဒုတိယမောင်လေးတို့ ရှိနေတာပဲ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။”
နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် မြို့တော်ဝန်၏ သမီးပင် ဖြစ်သည်။ အခုလေးတင် ယွင်ချဲ့၏ အစွမ်းအစနှင့် နေရာလွတ်စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူ့ကို ကိုယ့်ဘက်ပါလာအောင် ဆွဲဆောင်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
B မြို့ကို ရောက်သွားသည်နှင့် ယွင်ချဲ့သည် အသုံးမဝင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူ့ကို အပြစ်ပေးဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းများစွာ သူမတွင် ရှိနေမည်ပင်။
“မစ္စလင်၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းကပဲ ဉာဏ်ရှိပြီး တခြားလူတွေအားလုံး ဦးနှောက်မရှိကြဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ မကြာသေးခင်ကမှ မင်းယောက္ခမကို ငါ ပါးရိုက်ထားခဲ့တာလေ။ ငါ မင်းတို့နဲ့အတူ B မြို့ကို လိုက်သွားရင် မင်းတို့ သတ်ပစ်တာကို ခံရမှာပေါ့။ ဒါ့အပြင် ငါက အနီးအနားက မြို့တစ်မြို့ကနေ ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ ဒီကို ရောက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါဆို အစ်မနဲ့ တူလေးကိုလည်း ငါ ကာကွယ်ပေးနိုင်တာပေါ့။ မင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ငါ့မှာ ဘာအကြောင်းပြချက်ရှိလို့လဲ။”
ယွင်ချဲ့သည် သူမ၏ အဆိုပြုချက်ကို ကြားရသည့်အခါ ရယ်ချင်သွားမိသည်။
ကျိုးမိသားစုကတော့ တကယ့်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းလွန်းသည့် လူတစ်စုပါပဲ။
“မင်း…”
မြို့တော်ဝန်၏ သမီးဖြစ်သည့် လင်ရှောင်ဟန်သည် ယခုလိုမျိုး ဘယ်သူ့ဆီကမှ အရှက်ခွဲခံခဲ့ရဖူးခြင်း မရှိပေ။
သူမသည် ယွင်ချဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
“ယွင်ချဲ့၊ မင်း အရမ်းယုတ်မာလွန်းတယ်!”
“ဝုန်း!”
“အား!”
ကျိုးထင်၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယွင်ချဲ့သည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာသည် ချက်ချင်းပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများအားလုံး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။ ကိုယ်ရံတော်များပင် တုံ့ပြန်ချိန်မရလိုက်ကြပေ။
ယွင်ချဲ့က တကယ်ပဲ ဓားနဲ့ ခုတ်ချလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
“အားလုံးပဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။ ငါ မင်းတို့ဆီ ပြန်လာမယ့်နေ့အထိ အသက်ရှင်နေကြနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
သူတို့ကို အရှက်ရစေဖို့ မလုံလောက်သေးမှာ စိုးရိမ်နေသည့်အလား ယွင်ချဲ့သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။
“ဟို… ဟို…”
“ဒုန်း!”
တံခါးဝကို ပိတ်ဆို့ထားသော ဇွန်ဘီများသည် အိမ်ထဲသို့ အလုအယက် တိုးဝင်လာကြသည်။ ယွင်ချဲ့သည် ယွင်ယောင်ကို သူ့နောက်သို့ ဆွဲပို့လိုက်ပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဇွန်ဘီများကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထက်ရှသော ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် ဇွန်ဘီတစ်ဒါဇင်ကျော် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့၏ ခြေထောက်နားတွင် ဇွန်ဘီအလောင်းများကို တစ်ပုံစီ စုပုံထားပြီး ခေါင်းများကိုတော့ သီးခြားတစ်ပုံ စုပုံထားသည်။ ဤသည်မှာ ယခင်ဘဝကတည်းက သူ ကျင့်သားရနေခဲ့သော အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ တိုက်ပွဲပြီးသွားသည့်အခါ ဇွန်ဘီဦးခေါင်းများကို ခွဲဖွင့်ကာ ဇွန်ဘီအမြုတေများကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ယွင်ယောင်သည် ကြောက်လန့်လွန်း၍ စိတ်လွတ်မတတ်ဖြစ်ကာ မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကိုယ်ရံတော်များအပါအဝင် ကျိုးမိသားစုဝင်များသည်လည်း အန်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ကြတော့ပေ။
ယွင်ချဲ့ကတော့ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဇွန်ဘီများသည် အဆင့်သုညသာ ရှိသေးသည်။ ဇွန်ဘီအနည်းငယ်၏ ဦးခေါင်းထဲတွင်သာ ဇွန်ဘီအမြုတေ ပါရှိတတ်သည်။ အဆင့်သုည ဇွန်ဘီအမြုတေများမှာ အရောင်မရှိဘဲ ကြည်လင်နေတတ်ပြီး မည်သည့်ဂုဏ်သတ္တိမှ မပါဝင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်စူပါပါဝါပိုင်ရှင်မဆို ၎င်းတို့ကို စုပ်ယူအသုံးပြုနိုင်သည်။
ဇွန်ဘီဦးခေါင်းတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ရှာဖွေကြည့်ရာ ပဲပိစပ်စေ့အရွယ်ခန့်ရှိသော ဇွန်ဘီအမြုတေ သုံးခုသာ တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ယွင်ချဲ့သည် လုံးဝ မပစ်ပယ်ခဲ့ပေ။ သတ္တုဓာတ်ပါသော ရေသန့်ဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ အမြုတေများကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။
“ကြောက်လား?”
ယွင်ချဲ့သည် မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော တူလေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ညှစ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မကြောက်ဘူး။ ဦးလေးက မေမေနဲ့ သားကို ကာကွယ်ဖို့ လူဆိုးတွေကို ရိုက်နှက်နေတာလေ။”
ချန်ချန်သည် ခေါင်းခါကာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး တောက်ပသော အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူ့လို အသက်အရွယ်မျိုးမှာတော့ ကောင်းတဲ့လူနဲ့ မကောင်းတဲ့လူကိုသာ ခွဲခြားတတ်သေးသည်။ ယခု သူ့အမြင်တွင် ဦးလေးသည် Altman လိုပဲ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လူတွေကို ကိုက်နေသော သူများကတော့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဖြစ်ကြသည်။ ဒါကြောင့် ဦးလေးက သူတို့ကို ရိုက်နှက်ရမည်ပေါ့။
ယွင်ချဲ့သည် အားပေးသည့်အနေဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့တူလေးက တကယ့်ကို လိမ္မာတာပဲ။ နောက်ကျရင် လူဆိုးတွေကို ဘယ်လိုရိုက်ရမလဲဆိုတာ ဦးလေး သင်ပေးမယ်။”
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် ကြီးပြင်းလာရမည့် ကလေးများသည် ဖန်လုံအိမ်ထဲက ပန်းပွင့်များလို အကာအကွယ်အပြည့်ဖြင့် နေထိုင်ခွင့်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
“အင်း၊ အင်း!”
လူဆိုးတွေကို ရိုက်နှက်တတ်အောင် သင်ပေးမည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချန်ချန်သည် ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူလည်း Altman လို ဖြစ်ချင်နေခဲ့သည်။
သူ့တူလေး၏ ကြီးမားလှသော “ရည်မှန်းချက်” ကို မသိသေးသော ယွင်ချဲ့သည် နေရာလွတ်ထဲမှ မိုးကာအင်္ကျီနှစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တစ်ထည်ကို အစ်မဖြစ်သူအတွက် ပေးပြီး ကျန်တစ်ထည်ကို သူကိုယ်တိုင် ဝတ်လိုက်သည်။ ချန်ချန်ကိုလည်း သူ့မိုးကာအင်္ကျီအပွကြီးထဲတွင် ထည့်ဖုံးပေးလိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် ခေါင်းလုံးလေးတစ်ခုသာ ပေါ်နေတော့သည်။
“ဝတ်ထားလိုက်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဇွန်ဘီတွေအများကြီးနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ ရေချိုးဖို့နဲ့ အဝတ်လဲဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရချင်မှရမှာ။ ဒါကြောင့် သွေးညစ်တွေ မစင်အောင် မိုးကာအင်္ကျီဝတ်ထားတာ ပိုကောင်းတယ်။”
ယွင်ချဲ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အစ်မဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းဖွဖွချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင် မိုးကာအင်္ကျီဝတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးပြီး စစ်သုံးဓားတိုတစ်လက်ကို ထုတ်ကာ သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“အစ်မ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်တတ်အောင် မဖြစ်မနေ သင်ယူရမယ်။ ဇွန်ဘီနဲ့ တွေ့ရင် မကြောက်နဲ့။ သူ့လည်ပင်းကိုပဲ ခုတ်ချလိုက်။ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အားနည်းချက်က ဦးနှောက်နဲ့ ကျောရိုးဆုံရာနေရာပဲ။ လည်ပင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်တာဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီနေရာကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လိုက်တာဖြစ်ဖြစ် သေသွားလိမ့်မယ်။”
သူတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်တတ်အောင် သင်ယူရမည်။ နောက်ဆုံးတော့ ယွင်ချဲ့သည် သူတို့ဘေးတွင် အချိန်ပြည့် ရှိနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကောင်းဆုံးသော ကာကွယ်မှုဆိုသည်မှာ သူ့အစွမ်းအစတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ အစ်မဖြစ်သူကိုယ်တိုင် သန်မာလာစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။
“မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ရှောင်ချဲ့…”
ယွင်ယောင်သည် ခေါင်းခါကာ မောင်လေး၏ အဆိုပြုချက်ကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ဓားကို ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်သည် တစ်ချိန်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့သည် သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိကိုင်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အခု အပြင်ကမ္ဘာကြီးက ငရဲတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။ အစ်မသာ ဒီအခြေအနေနဲ့ အသားမကျအောင် မကြိုးစားဘူးဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ချန်ချန်ကို ဘယ်သူက ကာကွယ်ပေးမှာလဲ။ သဘာဝရွေးချယ်မှုဆိုတာ အားအကောင်းဆုံးသူတွေပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်တာ။ အစ်မ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်ပါ။ အစ်မ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တယ်။”
ယွင်ချဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေနိုင်သည့် အားတစ်မျိုး ရှိနေသလိုပင်။
ယွင်ယောင်သည် တံတွေးကို မနည်းမျိုချလိုက်ပြီး မသိစိတ်အရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ… ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ်။”
ယွင်ချဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်။”
“ဒုန်း!”
သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် အနောက်ဘက်ရှိ လုံခြုံရေးတံခါးသည် အသံကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းလျက် ပိတ်သွားခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့သည် နောင်တရသည့်အမူအရာဖြင့် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
တကယ်တော့ ချန်ချန်က သူ့အတွက် တံခါးမဖွင့်ပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် သူသည် အိမ်ထဲသို့ အတင်းဝင်ရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျိုးမိသားစုဝင်တွေရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းက သူနှင့် ဘာမှမဆိုင်တော့ပေ။
တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ။
သို့သော်…
သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စုပုံနေသော ဇွန်ဘီအလောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော သွေးများကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
တစ်ခါတလေမှာတော့ အဲဒီလောက်အထိ နှမြောစရာ မလိုလောက်ပါဘူး။