### ယွင်ချန်အတွက် လက်စားချေခြင်း
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ပင်ပန်းလွန်းလို့ပါ။”
ယွင်ချဲ့က သူ့ကို ကူညီဖို့လုပ်နေတဲ့ အစ်မကို ငြင်းလိုက်ပြီး နံရံကို ကျောမှီကာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။
သီအိုရီအရဆိုရင် ယွင်ချန်ဟာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် နေရာလွတ်လည်း ပိုကျယ်လာခဲ့ပြီ။ ယွင်ချန်ကို နေရာလွတ်ထဲမှာ သိမ်းထားဖို့ သိပ်ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဲဒီဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယွင်ချန်ကို နေရာလွတ်ထဲ အောင်မြင်စွာ ထည့်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ။ သူတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံးပြဿနာကိုလည်း ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။
ဒါဆို…
ယွင်ချဲ့က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။
အခုတော့ လက်စားချေရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ!
“ခွေးမသားတွေ! မင်းတို့ကြောင့် အားလုံးဖြစ်ကုန်တာ! ငါ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်!”
ဓားကို ကိုင်ထားတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းဟာ ယွင်ချန်ကို နာကျင်အောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်စုဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားတယ်။ ညစ်ပတ်နေတဲ့ သွေးတွေနဲ့ ပေကျံနေတဲ့ ဓားကို အရူးတစ်ယောက်လို ဝှေ့ယမ်းနေပြီး မျက်လုံးတွေမှာလည်း မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေခဲ့တယ်။
လူနှစ်ယောက်ကြားမှာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ဖြစ်ပေါ်ဖို့ အချိန်အများကြီး မလိုအပ်ပါဘူး။ ယွင်ချန်နဲ့ လန်ယဲ့ဟန်တို့နဲ့အတူ တစ်ရက်လောက်ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်ဟာ လုဟိုင်ရွှမ်းရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတယ်။
ယွင်ချန်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့အပြုံးကို ပြန်တွေးမိတိုင်း၊ အခုလိုအခြေအနေမျိုးကို ရောက်သွားရတာကို တွေးမိတိုင်း လုဟိုင်ရွှမ်းရဲ့ ဒေါသဟာ ထိန်းချုပ်မရအောင် ပေါက်ကွဲလာခဲ့တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီနေရာမှာရှိနေတဲ့ လူအားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်ပဲ ရှိတော့တယ်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ရူးသွားပြီလား!”
ဓားကိုင်ပြီး သူတို့အားလုံးနဲ့ အသေခံတိုက်တော့မယ့်ပုံစံဖြစ်နေတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းကြောင့် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူအတော်များများ ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြတယ်။
“ဖူး…”
“သောက်ကျိုးနည်း! လန်ယဲ့ဟန်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ!”
“သေစမ်း…”
သူတို့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားချိန်တောင် မရလိုက်ခင်မှာပဲ မီးလုံးတွေက တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး သူတို့ဆီ ပျံသန်းလာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုတ်လို့ရမယ့် လမ်းကိုပါ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်လို့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အလူးအလဲဖြစ်သွားပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် မရခဲ့ကြဘူး။
“ယွင်ချန်အတွက် မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်!”
“အား…”
“အား… သူတို့ ငါတို့ကို သတ်တော့မယ်!”
“အားးး!”
လုဟိုင်ရွှမ်းက ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ မီးလုံးတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရင်း လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုတ်လမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။ သူက အဲဒီလူရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်တာကြောင့် နာကျင်လွန်းလို့ မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီလူဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ နာကျင်စွာ လူးလှိမ့်နေခဲ့တယ်။
အားကစားရုံတစ်ခုလုံးမှာ အရင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်။ အမျိုးသမီးတွေက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြပြီး အနီးအနားမှာရှိတဲ့ လူတွေကို တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဖက်ထားကြတယ်။
သတ္တိနည်းတဲ့ အမျိုးသားတွေတောင် မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်လက်မတောင် မရွေ့ရဲကြဘူး။ နောက်တစ်ခဏမှာ လုဟိုင်ရွှမ်းရဲ့လက်ထဲက ဖရဲသီးဓားက သူတို့ဆီ ဦးတည်လာမှာကို ကြောက်နေကြတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းဟာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်တယ်။ သူ့စရိုက်က ရဲရင့်ပြီး မတရားမှုကို မုန်းတီးတတ်သလို ဒေါသကြောင့် ဒီလူတွေကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်လည်း ပြင်းထန်နေခဲ့ပေမဲ့ သွေးတွေ သူ့မျက်နှာပေါ် ပက်စင်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီလူကို ဆက်ပြီး မသတ်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတဲ့ ပူပန်ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
“ငရဲကို သွားစမ်း!”
“ခဏနေဦး!”
လန်ယဲ့ဟန်ကတော့ လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့မတူဘဲ ပိုပြီး ပြတ်သားဆုံးဖြတ်နိုင်သူ ဖြစ်တယ်။ သူ မီးလုံးတစ်လုံး ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး အဲဒီလူရဲ့ လက်ကို ချိုးဖျက်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ယွင်ချန်ကို သတ်ချင်နေခဲ့တဲ့ ပါမောက္ခဝမ်က ရုတ်တရက် ရှေ့ထွက်လာခဲ့တယ်။
သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မီးလုံးကို တခြားတစ်ဖက်ဆီ လမ်းကြောင်းပြောင်းစေလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာ သတ္တုသံချပ်ကာတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်တယ်။
“ဖယ်စမ်း!”
လန်ယဲ့ဟန်က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
လန်ယဲ့ဟန်ဟာ စိတ်နှလုံးအေးစက်ပြီး သူတစ်ပါးကို ဂရုမစိုက်တတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ရေခဲတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားသလို အေးစက်ပြင်းထန်နေခဲ့တယ်။ သူ့အနားကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့သူတိုင်း အဲဒီအေးစက်မှုကြောင့် ထိခိုက်သွားနိုင်မယ့်ပုံပဲ။
“လန်ယဲ့ဟန်၊ စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ။ ယွင်ချန် သေသွားပြီ။ မင်း သူတို့ကို တကယ်ပဲ သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပြီး အပြင်က အဲဒီမကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အစိုးရက ဖြေရှင်းနိုင်သွားတဲ့အခါ မင်းက လူသတ်သမားအစစ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
ပါမောက္ခဝမ်လည်း လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ စရိုက်ကို သိထားတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်ပြီး မကြောက်ဘူးဆိုတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာရှိနေတဲ့ လူတွေရဲ့ လေးစားမှုကို ဆက်လက်ရရှိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရမယ်။ လန်ယဲ့ဟန်ကိုလည်း စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခွင့်ပေးထားလို့ မဖြစ်ဘူး။
“အဲဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။”
လန်ယဲ့ဟန်က ပါမောက္ခဝမ်ကို တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကိုပဲ ဆက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
ယွင်ချန်အတွက် လက်စားချေဖို့ သူတို့ကို သတ်မယ့်ကိစ္စမှာ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!
“မင်း…”
“လာစမ်းပါဦး၊ အဘိုးကြီး။ မင်း ဒီလိုလုပ်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆုံးသတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား!”
လန်ယဲ့ဟန်က ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်နေလိမ့်မယ်လို့ ပါမောက္ခဝမ် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သွေးတွေကို မြင်လိုက်ရလို့ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့တဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းကတော့ အခု ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီ။ ပါမောက္ခဝမ်ကို ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်ခွင့်ပေးမနေတော့ဘဲ ဖရဲသီးဓားကို ကိုင်ကာ သူတို့ဆီ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။
လန်ယဲ့ဟန်ပါ ရှေ့ကို ပြေးတက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ လုဟိုင်ရွှမ်းဟာ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ။
ဒီလူတွေဟာ သူ့ရန်သူတွေပဲ။ အနှေးနဲ့အမြန် သူတို့ကို သတ်ပစ်ရမှာပဲ။
“ဒုန်း!”
ထက်မြက်တဲ့ ဖရဲသီးဓားဟာ ပါမောက္ခဝမ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။
အစွမ်းကုန် အားထည့်တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီပြန်ကန်အားကြောင့် လက်တွေ ထုံကျင်သွားပြီး ဖရဲသီးဓားကို ဆက်ကိုင်ထားဖို့တောင် ခက်ခဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“ဟမ့်၊ မင်းတို့က ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။”
ပါမောက္ခဝမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်တယ်။
ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်တဲ့လူတွေဟာ သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရကြတယ်။ အရင်က ကြောက်လန့်တကြား တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေခဲ့ကြတဲ့သူတွေဟာ နောက်ဆုံးတော့ မတ်တပ်ရပ်ရဲလာကြတယ်။
စွမ်းအားထူးခြားသူတွေနဲ့ သာမန်လူတွေကြားက ကွာခြားချက်ကို လူအများစု စတင်သဘောပေါက်လာကြပြီ ဖြစ်တယ်။