### စင်ဖုန်းကို ငွေညှစ်မလို့လား။ ယွင်ချဲ့ကိုများ ကြိတ်ကြွေနေတာလား။
“ယွင်ချဲ့လား?”
ကျိုးဇယ်ယွီနှင့် ယွင်ယောင်တို့လည်း သူတို့အနားသို့ ရောက်လာကြသည်။ ဟေးယွီ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချန်ချန်က ဝမ်းသာအားရ လက်ကလေးမြှောက်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“မေမေ၊ မေမေ!”
ဒီတစ်လျှောက်လုံးမှာ အပူအပင်ကင်းကင်းနဲ့ အပေါ့ပါးဆုံး နေနိုင်တဲ့သူကို ရွေးရမယ်ဆိုရင် ချန်ချန်ပဲ ဖြစ်မှာသေချာသည်။
ဟေးယွီက အနည်းငယ် အရှက်မရှိသလို ပြုမူတတ်ပေမဲ့ သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ကိုတော့ အမြဲသတိရနေခဲ့သည်။ ချန်ချန်က သူ့အမွေးတွေကို ကောင်းကောင်းမကိုင်ထားနိုင်ရင်တောင် ရှည်လျားနက်မှောင်ပြီး တောက်ပြောင်နေသော အမွေးများက အလိုအလျောက် ချန်ချန်၏ ကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ပေးကာ သူ့ကျောပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ထိုင်နေနိုင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။
“ကြည့်လို့ဝပြီဆိုရင် လာကူပေးဦးလေ။”
ဒီဘက်မှာတော့ သားအမိနှစ်ယောက် ချစ်ချစ်ခင်ခင်နဲ့ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ဟိုဘက်မှာတော့ ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီကြောင့် ရရှိလာသည့် အံ့အားသင့်မှုကို နောက်ဆုံးမှာ အနည်းငယ် ချေဖျက်နိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။ စင်ဖုန်းကလည်း ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရှိနေသော ယွင်ချဲ့ကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ငါက ကူညီမယ်လို့ ပြောခဲ့လို့လား။”
ယွင်ချဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ခြေတစ်ဖက်ကို ကွေးထားပြီး လက်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ မေးစေ့ကို ထောက်ထားလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများကတော့ တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။
ကျိုးဇယ်ယွီက သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလာသည်။
“မင်း သူ့ကို သိနေတာလား။”
“သိပ်မရင်းနှီးဘူး။”
ယွင်ချဲ့က ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ စကားနှစ်ခွန်းသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်တွေကတော့ စင်ဖုန်းအပေါ်မှ မခွာခဲ့ပေ။ သူက ရွှေတောင်ကြီးဖြစ်နေလို့ပဲ။ ရင်းနှီးသည်ဖြစ်စေ၊ မရင်းနှီးသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။
“အော်… အဲဒီလိုကိုး။”
ကျိုးဇယ်ယွီက သဘောပေါက်သွားသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်ကာ ခြေတစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့ အရင်က ပြောခဲ့သည့်စကားကို သူလည်း မှတ်မိသွားပုံရသည်။ သို့သော် အဲဒီလူရဲ့ ခြေထောက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် တုတ်ခိုင်ပြီး သူ့ဆီက ရွှေတန်ဖိုး ဘယ်လောက်တောင် များသလဲဆိုတာကိုတော့ မသိခဲ့ပေ။
“မင်း မလာရင် ငါ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားတဲ့အခါ နောင်တရနေလိမ့်မယ်။”
စင်ဖုန်း၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အသံက အရင်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ယွင်ချဲ့အကြောင်းကို အတော်များများ သိနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့သည် သူတစ်ပါးကိစ္စကို ဝင်စွက်ဖက်တတ်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း စင်ဖုန်း ခံစားမိသည်။ သို့သော် ကလေးငယ်လေးကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်းက သူ့မှာလည်း အင်အားမသေးကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
သူတို့ကို ရှောင်ကွင်းသွားဖို့ဆိုတာ ယွင်ချဲ့အတွက် လုံးဝ မခက်ခဲပေ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့သည်။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုသလဲ။
“မင်း ဇွန်ဘီဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်လို့ရမယ်လို့ မထင်နဲ့ဦး။ ဇွန်ဘီတပ်ကြီးက မင်းကို လက်ခံချင်မှ လက်ခံမှာလေ။”
ယွင်ချဲ့က စင်ဖုန်း၏ သွေးစိုနေသော ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူက စူပါပါဝါကို နိုးထပြီးသား ဖြစ်လောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီဒဏ်ရာလေးကြောင့် ဇွန်ဘီဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ပေ။
“မင်းက တော်တော်များများ သိထားပုံပဲနော်။”
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က ကားမတော်တဆမှုတုန်းကတည်းက စင်ဖုန်းသည် ဒီကောင်လေးကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသူဟု ထင်ခဲ့သည်။ အခုတော့ သူ့ကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာမိသည်။
“ငါကူညီပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဗီလာတစ်လုံး ပေးရမယ်။”
စင်ဖုန်း၏ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ယွင်ချဲ့က သူ့စည်းကမ်းကိုသာ တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပြီးနောက်ဖြစ်စေ ချမ်းသာသူနဲ့ ဆင်းရဲသူကြားက ကွာဟချက်က ကြီးမားနေဦးမှာပင်။ လုံခြုံရေးစခန်းတွေမှာလည်း အကျိုးပြုလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မှသာ လုံခြုံစွာ နေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အရာအားလုံး မပြောင်းလဲဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းကို နယ်မြေအများအပြားအဖြစ် ခွဲခြားသတ်မှတ်ကြလိမ့်မည်။ အမြင့်ဆုံးအဆင့် နယ်မြေထဲမှာတော့ ဗီလာအိမ်ရာတွေ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ အဲဒီဗီလာတွေဟာ ကမ္ဘာမပျက်ခင်ကတည်းက စင်ဖုန်းပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေဖြစ်တယ်လို့ ကြားဖူးသည်။ သာမန်လူတွေကတော့ အဲဒီနေရာကို ဝင်ဖို့တောင် မလွယ်ကူပေ။
ဒါကြောင့်ပဲ ယွင်ချဲ့က ဒီရွှေတောင်ကြီးကို မှီခိုဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တိုက်ခိုက်ရမယ့်အချိန်မှာ တိုက်ခိုက်ရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နေထိုင်ရတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိဖို့လိုသည်။ အဲဒါကို ပေးနိုင်သူက စင်ဖုန်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် အခုလိုအချိန်က ငွေညှစ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပင်။
“ဗီလာတစ်လုံးက အခုအချိန်မှာ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူးလေ။ ဒါ့အပြင် ငါ့ကားပျက်စီးသွားတာအတွက် မင်း လျော်ကြေးမပေးရဘူးလား။”
စင်ဖုန်းက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ယွင်ချဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖတ်ယူဖို့ ကြိုးစားနေပုံရသည်။
ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ယွင်ချဲ့ကတော့ အမြဲလိုလို လူဆိုးလူမိုက်ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြုံးနေဆဲပင်။
“တန်ဖိုးရှိမရှိဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းကားအတွက်ကတော့ မင်းသာ လိုချင်ရင် ငါ ချက်ချင်း အသစ်တစ်စီး ရှာပေးနိုင်တယ်။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ Huai မြို့မှာ ကားအရောင်းပြခန်းတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပေါ့။”
အခုအချိန်မှာ အိမ်တွေရဲ့တန်ဖိုးက မရှိသလောက်ဖြစ်သွားပြီ။ ကားတွေလည်း အတူတူပင်။
“ဟားဟား… ကောင်လေး၊ မင်းက တော်တော်လေး လည်တာပဲ။ ကောင်းပြီ၊ ဗီလာတစ်လုံးကို မင်းအတွက် စာရင်းသွင်းထားလိုက်မယ်။ ဒါဆို ငါ့ကို ကူညီပေးတော့။”
စင်ဖုန်းသည် ယွင်ချဲ့ကြောင့် ရယ်မိသွားခဲ့သည်။ သူ့ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာရနေသူတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။
“ဒါဆို အပေးအယူတည့်ပြီနော်!”
စင်ဖုန်း နောက်မှ ပြန်ငြင်းမှာကို စိုးရိမ်မနေဘဲ ယွင်ချဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွင်ယောင်နှင့် ကျိုးဇယ်ယွီတို့ကို တစ်ယောက်စီ ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ့သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဇွန်ဘီများဆီသို့ တန်းပြေးသွားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဖယ်ကြစမ်း!”
“ဟို… ဟို…”
“ဖျတ်! ဖျတ်! ဖျတ်!”
နက်မှောင်သော ဓားရှည်က အင်အားအပြည့်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းသွားခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီအမြောက်အမြား ချက်ချင်း လဲကျသွားကြသည်။ စင်ဖုန်းတို့အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးကတော့ ယွင်ချဲ့၏ စွမ်းရည်ကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“အာဝူး… သခင်က တကယ်ချောတာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း… ”
တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေရတာကို မကြိုက်တဲ့ သားရဲကြီးတစ်ကောင်က ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားပြီး ချွန်ထက်သော လက်သည်းကြီးများက ဇွန်ဘီများကို တဖုန်းဖုန်း ရိုက်ချလိုက်ရာ ဇွန်ဘီအများအပြား၏ ခေါင်းများ ပြုတ်ထွက်သွားကြသည်။
လူတစ်ယောက်နဲ့ ခွေးတစ်ကောင်က ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကောင်းဆုံး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဇွန်ဘီများကို အလွယ်တကူ ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်နေကြသည်။
ယွင်ယောင်နှင့် ကျိုးဇယ်ယွီတို့လည်း ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ရန် ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ဖရဲသီးတွေကိုင်ထားသလို လက်နက်တွေကိုသာ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။
“ကူညီကြ!”
စိတ်ပြန်တည်ငြိမ်လာသူများထဲတွင် ပထမဆုံး အမိန့်ပေးလိုက်သူကတော့ စင်ဖုန်းပင်။ သူက ယွင်ချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့!”
ကျန်လူများလည်း နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာကြပြီး ဇွန်ဘီများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်သည့်အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးက စစ်သားများဖြစ်ကြပြီး စူပါပါဝါများကိုလည်း နိုးထပြီးသားဖြစ်သည်။ သူတို့ ပူးပေါင်းပါဝင်လာသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဇွန်ဘီရာပေါင်းများစွာကို မကြာမီ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် လမ်းကြောင်းအရပ်ရပ်မှ ဇွန်ဘီများက အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာနေဆဲဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ အရင်ထွက်သွားကြ။ ငါတို့ သဘောတူထားတာကို မမေ့နဲ့ဦး။”
ဒီအတိုင်း ဆက်တိုက်နေမယ်ဆိုရင် အင်အားကုန်ခမ်းသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အစာဖြစ်သွားကြလိမ့်မည်။
အခြားလူများက ရှေ့တန်းတွင် ဇွန်ဘီများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်ပေးနေကြချိန်တွင် ယွင်ချဲ့သည် နောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ကာ စင်ဖုန်းအနားသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
“အင်း… ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား။”
စင်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာက အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်သလို အဲဒီဒဏ်ရာကြောင့်လည်း ဇွန်ဘီဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အတော်ကြာ သွေးထွက်နေခဲ့တာကြောင့်တော့…
“ငါက တခြားလူတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့ရဦးမယ်။”
ယွင်ချဲ့က ပြောလိုက်သည်။
သူက စင်ဖုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရနေသော ရင်ဘတ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒီဒဏ်ရာလောက်နဲ့တော့ မင်းသေမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“ဟားဟား… မင်းက ငါ့အပေါ် တကယ်ယုံကြည်မှုရှိတာပဲ။ မင်း ငါ့ကို သိလို့လား။”
စင်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အခုအချိန်အထိ သူ့နာမည်ကိုတောင် ယွင်ချဲ့အား မပြောပြရသေးပေ။
“Chaoyang လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ။”
“အော်… ဟုတ်လား။ မင်းပြောသမျှကိုတော့ ငါ အကုန်ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူများရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုလည်း ငါ တူးဖော်ရတာ မကြိုက်ဘူး။ ယွင်ချဲ့၊ မင်းကို လူသွားရှာပေးမယ်။ ဒါကြောင့် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။”
စင်ဖုန်း၏ ပင်ကိုယ်အသိက ယွင်ချဲ့ကို သူ့အဖွဲ့ထဲ ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အင်အားကို ပိုမိုခိုင်မာလာစေလိမ့်မည်ဟု ပြောနေခဲ့သည်။
“ဘာလို့လဲ။ မင်း ငါ့ကို ကြိတ်ကြွေနေတာလား။”
ယွင်ချဲ့က ရုတ်တရက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
“အင်း၊ မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကိုတော့ ကြိတ်ကြွေနေတယ်။”
စင်ဖုန်းက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်မနေခဲ့ပေ။
“ဟားဟား… စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ မင်းက အဲဒီနောက်ဆုံးစကားလုံးတွေကို မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ငါ့ကိုပဲ ကြိတ်ကြွေနေတာဆိုရင်တော့ မင်းကို ငါ လက်ခံချင်လက်ခံမိမှာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် အသက်ရှင်ဖို့ တခြားသူရဲ့ ကာကွယ်ပေးမှုကို လိုအပ်နေတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။”
ယွင်ချဲ့က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူ့မျက်နှာထားက ပြန်လည်တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် အခြားသူများအတွက်တော့ ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက်တော့ ဘဝသစ်တစ်ခု စတင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ စင်ဖုန်းလို လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေရင်တောင် သူ့ဘဝကို သူတစ်ပါးအပေါ် မှီခိုပြီး မရှင်သန်ချင်ပေ။
သူ့အတွေ့အကြုံက သင်ပေးခဲ့တာတစ်ခု ရှိသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ကိုယ်တိုင် ပိုမိုအားကောင်းလာမှသာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာ သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။
“ဟားဟား… မင်းက ဒီလိုဆိုတော့ ငါ တကယ်ပဲ မင်းကို ကြိတ်ကြွေသွားနိုင်တယ်ထင်တယ်။ ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။”
စင်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
စင်ဖုန်းသည် စစ်ဘက်နှင့် နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်တွင် သြဇာကြီးမားသော မိသားစုတစ်စုမှ မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ကလည်း ထူးချွန်လှသည်။ ကမ္ဘာမပျက်ခင်ဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ဖြစ်စေ သူက လက်ချောင်းတစ်ချက်လောက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနဲ့ သူ့ကို ချစ်ခင်စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြသလာမည့်သူတွေ အများအပြား ရှိနေတတ်သည်။
သို့သော် ယွင်ချဲ့တစ်ယောက်ကတော့ သူ့ကို လုံးဝကွဲပြားသော ခံစားချက်မျိုး ပေးနေခဲ့သည်။
“ဒါဆို ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲပေါ့။ ကဲပါ၊ စကားတွေအများကြီး မပြောနေနဲ့တော့။ မင်း အရင်ထွက်သွားတော့။”
ဒီလိုစကားမျိုးကို ဘယ်သူမှ အလေးအနက်ထားကြမှာ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ယောက်ျားတွေ ဖြစ်နေကြသည့်အခါမျိုးမှာပေါ့။
“အနောက်တောင်ပိုင်းက Lingjiang မြို့မှာ မင်းအတွက် စောင့်နေတဲ့ ဗီလာရှိတယ်။”
ယွင်ချဲ့ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေပြီးနောက် စင်ဖုန်းက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ဘေးရှိလူများကလည်း အချိန်မီ ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။
“ခရီးလမ်းဖြောင့်ဖြူးပါစေ။”
သူတို့နှစ်ယောက်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ခဲ့ရသော မိတ်ဆွေဟောင်းများလိုပင်။ အပြန်အလှန် စကားများများစားစား မပြောခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်နေကြသလို ခံစားရသည်။
စင်ဖုန်း ကားပေါ်တက်နေချိန်တွင် ယွင်ချဲ့ကလည်း လှည့်ထွက်ကာ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ပြန်ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။
“အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြတော့။ ဒီနေရာကို ငါ ဆက်ထိန်းထားမယ်!”
တိုက်ခိုက်နေကြသူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တိုက်ပွဲထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်ဆုတ်လာကြသည်။
“ဟေးယွီ၊ မင်း ချန်ချန်ကို အရင်ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့။”
“ကောင်းပါပြီ၊ သခင်။”
စင်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယွင်ချဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဟေးယွီကလည်း ချက်ချင်း တိုက်ပွဲထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မကြာမီ သူ့၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ သူတို့၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့သည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်နေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယွင်ယောင်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့်တော့ ကျိုးဇယ်ယွီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လေထုအလွှာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
“ဒါက တစ်မိနစ်ပဲ ခံနိုင်မှာ။ သွားကြစို့!”
သူတို့သုံးယောက်လည်း အချိန်မဆိုင်းရဲကြတော့ပေ။ လေထုအကာအကွယ်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ချက်ချင်း လှည့်ပြေးထွက်လာကြပြီး ရေစီးသဖွယ်စီးဝင်လာသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထံမှလွ တ်မြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။