### ယွင်ယောင်၏ တောင်းဆိုချက်နှင့် အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းတွင် နောက်ထပ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်ခြင်း (ပျောက်ဆုံးနေသောအပိုင်း)
ယွင်ချဲ့က သူ့ဗီလာ၏ အမိုးအောက်ရှိ ဝရန်တာတွင် လက်ဖက်ရည်စားပွဲတစ်စုံနှင့် ကုလားထိုင်များကို ထုတ်ယူပြီး သူ့အစ်မ ယွင်ယောင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်။ ပျင်းရိနေသဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ ဆေးလိပ်ငွေ့များကြားမှ ယွင်ယောင်က စကားကို ဘယ်လိုစရမလဲ စဉ်းစားနေသည်ကို သူ အေးဆေးစွာ ကြည့်နေသည်။
သူသာ မမှားလျှင် ယွင်ယောင်က ကျန်းရှန်းနှင့် ယဲ့ရှင်းချန်တို့အကြောင်း ပြောတော့မည်ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီရက်များအတွင်း ယွင်ယောင်က သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် အတော်လေး အဆင်ပြေနေကြောင်း သူကြားထားသည်။
ကျန်းရှန်းကတော့ သံသယဖြစ်စရာမလိုအောင် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး စကားနည်းသူဖြစ်သည်။ ရှက်နေသည့်အချိန်တွင်လည်း ချစ်စရာကောင်းသည်။ ယဲ့ရှင်းချန်ကတော့ အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သူဖြစ်သည်။ မာန်မာနကြီးခြင်းလည်း မရှိ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးခြင်းလည်း မရှိဘဲ လူတွေရဲ့ နှစ်သက်မှုကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သူဖြစ်သည်။
“ချဲ့၊ ရှင်းချန်နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။”
ယွင်ယောင်က မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း စမ်းသပ်မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။ သူမက ယဲ့ရှင်းချန်ကိုပင် တိုက်ရိုက် “ရှင်းချန်” ဟု ခေါ်နေပြီဖြစ်သည်။
ယွင်ချဲ့က စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အစ်မက ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်လို့လဲ။ အစကတည်းက အပေးအယူတစ်ခုပဲလေ။ ယဲ့ရှင်းချန် နေကောင်းလာရင် သူတို့ ထွက်သွားရမှာပဲ။”
မူလအစီအစဉ်ကတော့ ဒီအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယွင်ယောင်က သူတို့အကြောင်း လာမေးနေသည့်အပြင် ချန်ချန်ကလည်း ယဲ့ရှင်းချန်ကို အလွန်သဘောကျနေသည်။ ယွင်ချဲ့သာ သူတို့ကို တကယ်နှင်ထုတ်လိုက်လျှင် သူ့အစ်မနှင့် တူလေးက သူ့ကို စိတ်ဆိုးကြမည်မှာ သေချာသည်။
“ဒါပေမဲ့ ချဲ့၊ ရှင်းချန်နဲ့ ကျန်းရှန်းက လူကောင်းတွေလိုပဲလို့ အစ်မထင်တယ်။ ကျန်းရှန်းမှာလည်း အထူးစွမ်းရည်ရှိတယ်လေ။ သူတို့ကို ဒီမှာ ဆက်နေခွင့်ပေးလို့ မရဘူးလား။”
ရက်အနည်းငယ်ကြာ သူတို့နှင့် အတူနေထိုင်ဆက်ဆံပြီးနောက် ယွင်ယောင်က ယဲ့ရှင်းချန်နှင့် ကျန်းရှန်းတို့မှာ နေစရာအိမ်မရှိကြောင်း သိလာခဲ့သည်။ ယဲ့ရှင်းချန်ကလည်း အရင်က ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရခဲ့သော်လည်း စကားပြောကောင်းပြီး သဘောထားပျော့ပျောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူတို့နှစ်ယောက်က လူကောင်းများဖြစ်ပြီး မိတ်ဆွေဖွဲ့ထိုက်သူများဟု သူမ ထင်သည်။ ယွင်ယောင်၏အမြင်တွင်တော့ သူတို့က မိတ်ဆွေများ ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။
“အစ်မ၊ သူတို့နဲ့ တွေ့တာ ရက်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ အခုတောင် လူကောင်းတွေဆိုတာ သိနေပြီလား။”
ယွင်ချဲ့က ခေါင်းခါရင်း ရယ်လိုက်သည်။ ယဲ့ရှင်းချန်နှင့် ကျန်းရှန်းတို့က ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရ အဆင်ပြေသည့်လူများဖြစ်ကြောင်း သူလည်း ဝန်ခံသည်။ သို့သော် သူ့အစ်မက လူတွေကို အလွယ်တကူ ယုံတတ်လွန်းသည်။ ဒါက ကောင်းသည့်အကျင့်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။
နောက်တစ်ခါ အသုံးမကျသည့် လူတချို့ ရောက်လာလျှင်လည်း သူတို့ကို အိမ်ထဲခေါ်ထားရတော့မှာလား။ သူ့ Peak အဖွဲ့က အရေအတွက်များဖို့ထက် အရည်အသွေးကောင်းဖို့ကိုသာ ဦးစားပေးသည်။ ထို့အပြင် အဖွဲ့ဝင်တိုင်းက ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် အခြားကဏ္ဍများတွင် စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။
“အစ်မကို လျှော့မတွက်ပါနဲ့။ လူကောင်းနဲ့ လူဆိုးကို အစ်မ ခွဲခြားတတ်ပါတယ်။ ချဲ့၊ မင်းက ငါတို့လုံခြုံရေးအတွက် လူတွေကို အလွယ်တကူ လက်မခံဘူးဆိုတာ အစ်မသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းချန်နဲ့ ကျန်းရှန်းက လူကောင်းတွေပါ။ ချန်ချန်ကလည်း သူတို့ကို သဘောကျတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းရှန်းပေါ့။ သူက စကားသိပ်မပြောပေမဲ့ ရိုးသားတယ်။ အစ်မတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အရိုးသားဆုံးလူပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ခြွင်းချက်တစ်ခုအနေနဲ့ လက်ခံပေးလို့ မရဘူးလား။ နောက်ထပ် ဘာတောင်းဆိုမှုမှ မလုပ်တော့ဘူးလို့ အစ်မကတိပေးတယ်။”
ယွင်ယောင်က လက်ကိုဆန့်ပြီး ယွင်ချဲ့၏လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
သူမ၏ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ယွင်ချဲ့နှင့် ယွင်ချန်တို့က စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူများဖြစ်သည်။ သူမကလည်း အရင်က သူတို့အပေါ် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုးစားခဲ့ဖူးပေ။ ဒီတစ်ကြိမ်ကတော့ ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့က ယဲ့ရှင်းချန်ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျန်းရှန်းဖြစ်ဖြစ် နှင်ထုတ်လိုက်မှာကို သူမ မလိုချင်ပေ။
“ကောင်းပြီ။ အစ်မက ဒီလောက်တောင် တောင်းဆိုနေမှတော့ ငါ ဘယ်လိုငြင်းရမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အစ်မ၊ ဒီတစ်ခါပဲနော်။ နောက်ဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွယ်တကူ မယုံပါနဲ့တော့။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ ငါတို့ ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရလဲဆိုတာ အစ်မလည်း သိမှာပါ။ တစ်ခါတလေ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ကြောင့် ငါတို့အားလုံး အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။”
ယွင်ချဲ့မှာလည်း ရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် သူတို့ကို ဆက်နေခွင့်ပေးမည်ဟု ယွင်ယောင်ကို ကတိပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမကို အလေးအနက် သတိပေးလိုက်သည်။
“အင်း၊ အစ်မနားလည်ပါပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ချဲ့။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမလုပ်တော့ပါဘူး။ အစ်မ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ အိမ်ကိစ္စတွေကို အစ်မဆီပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ။ မင်း စိတ်ပူစရာမလိုဘူးလို့ အစ်မကတိပေးတယ်။ ချန်ချန်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးမယ်။”
သူမ၏တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံလိုက်ကြောင်း ကြားရသည့်အခါ ယွင်ယောင်က ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက အလွန်အကျွံ ကိုယ်ချင်းစာနေလို့ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယဲ့ရှင်းချန်နှင့် ကျန်းရှန်းတို့က လူကောင်းတွေဟု သူမထင်သည့်အတွက်သာ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တခြားလူတစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် သူမ ခြွင်းချက်တောင်းမည် မဟုတ်ပေ။
“ချန်ချန်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ယွင်ချန်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ရမယ်။”
“ယွင်ချန်?!”
ယွင်ချဲ့၏စကားသံ မဆုံးသေးခင် ယွင်ယောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကျယ်ကျယ်များထဲတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာသည်။
ယွင်ချန်လား။ သူမ၏ နောက်ထပ်ညီလေးတစ်ယောက်… သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရတော့မှာလား။
“ဟုတ်တယ်။ သူ့အခြေအနေက တည်ငြိမ်လာပြီ။ အိမ်ပြောင်းပြီးတာနဲ့ သူ့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်လာမယ်။ သူက စတုတ္ထထပ်မှာ ငါနဲ့အတူ နေမှာ။ ဟေးယွီရဲ့အခန်းကို အလှဆင်ပြီးရင် ဟိုင်ရွှမ်းကို ခေါ်ပြီး စတုတ္ထထပ်တက်တဲ့ လှေကားမှာ သံတံခါးနဲ့ သံဇကာတွေ တပ်ခိုင်းမယ်။ ကြိုတင်ကာကွယ်ထားတာပေါ့။ ငါတို့ တာဝန်ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ အစ်မက ယွင်ချန်ကို ဂရုစိုက်ပေးရမယ်။”
ယွင်ချဲ့က မျက်ရည်ဝဲနေပြီး မယုံနိုင်သေးသည့် ယွင်ယောင်ကို နူးညံ့စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူက သံတံခါးနဲ့ သံဇကာတွေ တပ်ခိုင်းတာဟာ ဒီဗီလာမှာ နေထိုင်သူတွေ အပေါ်ထပ်ကို တက်မလာနိုင်အောင် လုပ်ဖို့ မဟုတ်ပေ။ ယွင်ချန် ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းလာခဲ့လျှင် ကာကွယ်နိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဇွန်ဘီတွေရဲ့ သဘာဝက သွေးနဲ့ အသားကို တောင့်တနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယွင်ချန်က လောလောဆယ် အခြေအနေတည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း ရုတ်တရက် ထိန်းချုပ်မရဖြစ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ပေ။ ယွင်ချဲ့ကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးကို မကြုံဖူးသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ကြိုတင်ကာကွယ်ထားဖို့ လိုအပ်သည်။
တခြားရွေးချယ်စရာသာ ရှိမည်ဆိုလျှင် သူ့ညီအရင်းကို သံတံခါးနောက်မှာ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ သူလည်း မလိုချင်ပေ။
ယွင်ချန်က ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းမလာတော့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သည့်အခါ သူ့ကို အောက်ထပ်ဆင်းခွင့်ပေးပြီး အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ဆံ့နိုင်အောင် လုပ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
“အင်း… အစ်မ လုပ်ပေးပါ့မယ်…”
ယွင်ယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းလာသည်။ သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဝမ်းနည်းလို့ ငိုနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ငိုနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ ညီလေး ယွင်ချန်က ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကို လူသားအဖြစ် ပြန်ပြောင်းနိုင်ဖို့ သူတို့ ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးကို ကြိုးစားသွားကြမည်။ တကယ့်လူသားတစ်ယောက်လို လုံးဝပြန်မဖြစ်နိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်လို မြင်ရအောင် လုပ်ပေးကြမည်။
“ကောင်းပြီ… အစ်မက အမြဲတမ်း သန်မာတဲ့ အစ်မတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို တခြားသူတွေကို မပြောပါနဲ့ဦး။ သူတို့တွေ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသွားမှာ စိုးလို့။ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်မှ ပြောကြရအောင်။”
ယွင်ချဲ့က ရှေ့တိုးလာပြီး သူ့အစ်မကို ဖက်ထားရင်း ဂရုတစိုက် သတိပေးလိုက်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူက လန်ယဲ့ဟန် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသွားမှာ စိုးရိမ်လို့သာ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးထားချင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယွင်ယောင်က လန်ယဲ့ဟန်၏ ယွင်ချန်အပေါ်ထားရှိသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မသိပေ။ ထို့အပြင် လူမျိုးမတူသူအချင်းချင်း ချစ်ကြိုက်ခြင်းအပါအဝင် လိင်တူချစ်ခြင်းကို ယွင်ယောင် လက်ခံနိုင်မနိုင်ကိုလည်း သူ မသေချာပေ။ အန္တရာယ်ကင်းစေရန် ယွင်ယောင်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့သာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“အင်း…”
ယွင်ချဲ့၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ယွင်ယောင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း နှာရှုံ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို မြှောက်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက မကြာခင် ပြန်ဆုံတွေ့ကြရတော့မည်။ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ပဲ တွေ့ရပါစေ၊ ယွင်ချန်က ဘယ်လိုအရာမျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါစေ သူမ ပျော်ရွှင်နေမှာပဲဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ယွင်ယောင်က ယွင်ချဲ့နှင့် ခဏတာ စကားပြောဖြစ်ကြသေးသည်။ ထို့နောက် ယွင်ချဲ့က ရှင်းဖုန်း၏ အလုပ်အခြေအနေကို သွားကြည့်မည်ဟု အကြောင်းပြကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
မကြာခင် ယွင်ယောင်လည်း စိတ်ငြိမ်သွားပြီး အပြုံးပန်းဝေဆာစွာ ဗီလာထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ ယွင်ချဲ့ ထုတ်ပေးထားသည့် ပစ္စည်းများကို ကျန်းထျန်းလုံနှင့် ဝမ်စူးဟွာတို့နှင့်အတူ သိမ်းဆည်းစီစဉ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ အနာဂတ်ကောင်းလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်းလည်း ပြောပြလိုက်သည်။
ရှင်းဖုန်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သံပြားတပ်ဆင်ခြင်းက မွန်းတည့်ချိန်မတိုင်မီ ပြီးစီးသွားသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ယွင်ချဲ့က ကွမ်းမင်ရွှမ်ကို ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် လက်သမားများနှင့် အင်္ဂတေလုပ်သားအချို့ ရှာပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ သူတို့က ဟေးယွီ၏အခန်းကို အလှဆင်ပေးကြမည်ဖြစ်သည်။
တာတာမီကြမ်းခင်းအပြင် ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီအတွက် တံခါးမပါသည့် ဗီရိုတစ်လုံးကိုလည်း ပြုလုပ်ချင်သည်။ ထိုထဲတွင် ဟေးယွီ၏ စွမ်းအင်ဘားမုန့်များကို သိမ်းထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အခန်းထဲရှိ ရေချိုးခန်းအတွက်တော့ ရှိပြီးသား ရေချိုးခန်းသုံးပစ္စည်းများအားလုံးကို ဖျက်သိမ်းခိုင်းပြီး တံခါးအနီးရှိ နံရံကိုလည်း ဖြိုချခိုင်းမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရေချိုးခန်းတစ်ခုလုံးကို ဟေးယွီ ရေချိုးနိုင်သည့် ရေကန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမည်ဖြစ်သည်။
ဟေးယွီ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်စေရန် ယွင်ချဲ့က အကြံကုန်ထုတ်နေရသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လက်သမားများနှင့် အင်္ဂတေလုပ်သားများ ရောက်လာကြသည်။
ယွင်ချဲ့က လိုအပ်သည့် ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းများကို သူတို့ထံ အပ်နှံပြီး ကျန်းထျန်းလုံကို ကြီးကြပ်ပေးရန် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ မိုဝမ်ယန်ကို ကူညီပေးရန်အတွက်တော့ ယွင်ချဲ့က သူ့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းသို့ တာဝန်များ လက်ခံယူရန် သွားခဲ့သည်။ ရှင်းဖုန်းလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။
မိုဝမ်ယန်က စကားလုံးအရ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတစ်ခုတည်းကိုသာ လိုချင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိထားကြသည်။ အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကို ကိုယ့်ဘက်ပါလာအောင် စည်းရုံးချင်လျှင် သူတို့ကို ယုံကြည်လောက်စရာ အင်အားကို ပြသရမည်ဖြစ်သည်။ ဒီကိစ္စကို မိုဝမ်ယန်ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ရတာ အဆင်မပြေသဖြင့် သူတို့က ကူညီပေးရမည်ဖြစ်သည်။
“အဆင့် S အထက် တာဝန်ခြောက်ခုရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ S အဆင့်သုံးခု၊ SS အဆင့်နှစ်ခုနဲ့ SSS အဆင့်တစ်ခု ပါတယ်။ ဘယ်တာဝန်ကို ရွေးကြမလဲ။”
ယွင်ချဲ့နှင့် ရှင်းဖုန်းတို့က ထပ်မံပူးပေါင်းကြပြန်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်း၏ ခန်းမထဲရှိ တာဝန်ဘုတ်ရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများက နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့ ဝင်လာကတည်းက လူတိုင်းနီးပါး၏ အကြည့်များက သူတို့အပေါ် ကျရောက်နေခဲ့သည်။ အချို့က အားကျကြသည်၊ အချို့က အထင်ကြီးလေးစားကြပြီး အချို့ကတော့ မနာလိုဖြစ်ကြသည်။
အနောက်တောင်အခြေစိုက်စခန်းတွင် ချောင်ယန်အဖွဲ့သည် အကြီးဆုံးနှင့် အင်အားအကြီးဆုံးအဖွဲ့ဖြစ်သည်။ Peak အဖွဲ့ကလည်း မှတ်ပုံတင်မလုပ်ရသေးခင်ကတည်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်တည်း၏ နာမည်ကြောင့် ကျော်ကြားနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ အဲဒီအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို အနောက်တောင်အခြေစိုက်စခန်း၏ ဒဏ္ဍာရီဆန်သော အဖွဲ့များအဖြစ် လူသိများနေကြပြီဖြစ်သည်။
“SSS အဆင့်တာဝန်ကတော့ Tongyang မြို့က ပထမပြည်သူ့ဆေးရုံကနေ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာကိရိယာတွေနဲ့ ဆေးဝါးတွေကို သွားယူလာဖို့ပဲ။ အဲဒီနေရာက သိပ်မဝေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာမပျက်ခင်ကတည်းက Tongyang မြို့ဟာ အရွယ်အစားအရ ပြည်နယ်မြို့တော်ပြီးရင် ဒုတိယအကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်ခဲ့တယ်။ လူဦးရေလည်း အတော်များမှာပဲ။ အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီတွေ အများကြီး ရှိနေနိုင်တယ်။ ငါတို့ဆယ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီတာဝန်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး။”
ရှင်းဖုန်းက ရင်ဘတ်ပေါ် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ထားရင်း အခြေအနေကို ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိ သုံးသပ်လိုက်သည်။
သို့သော် ဂုဏ်သတင်းတည်ဆောက်ရန်အတွက် အခက်ခဲဆုံးတာဝန်ကို ရွေးချယ်သင့်သည်ဆိုတာတော့ သူလည်း သိထားသည်။
ရှင်းဖုန်းက အခြေအနေကို ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိ သုံးသပ်လိုက်သည်။ ဂုဏ်သတင်းတည်ဆောက်ရန်အတွက် အခက်ခဲဆုံးတာဝန်ကို ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ့အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကိုပါ ခေါ်ထုတ်လာရနိုင်သည်။
“တခြားအဖွဲ့တွေနဲ့ ပူးပေါင်းလို့ရတာပဲ။ ဒီလောက်ကြီးလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် စဉ်းစားနေရတာလဲ။”
ယွင်ချဲ့ကတော့ မတူညီသည့် အမြင်ရှိသည်။ သူတို့ ဂုဏ်သတင်းတည်ဆောက်ချင်နေကြတာ မဟုတ်လား။ ဒါဆို သူတို့ ဘယ်လောက်အင်အားကြီးကြောင်း တခြားသူတွေကိုပါ မြင်ခွင့်ပေးလိုက်တာက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင်။
“အော်… ငါ့အမြင်က ကျဉ်းသွားတာပဲ။ ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မင်းကိုပဲ အားကိုးတော့မယ်!”
ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သူက ယွင်ချဲ့၏အနားသို့ ကိုယ်ကိုယိမ်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ရှင်းဖုန်းကို အပြစ်တင်လို့မရပေ။ ကမ္ဘာမပျက်ခင်ဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ဖြစ်စေ သူက ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ့်လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုသာ အားကိုးခြင်းတို့နှင့် အသားကျနေခဲ့သည်။ တခြားအဖွဲ့တွေနဲ့ ပူးပေါင်းလို့ရနိုင်ကြောင်း သူ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အတည်အတကျနေစမ်းပါ။ ငါတို့ အလုပ်ကိစ္စ ပြောနေတာလေ။”
ယွင်ချဲ့က တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ရှင်းဖုန်း၏ ခါးကို တွန်းထိုးလိုက်သည်။
အပြင်ပန်းတွင်တော့ သူက အလေးအနက်ရှိနေသော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ အနေခက်နေသည်။ ကွမ်းမင်ရွှမ်နဲ့ တခြားသူတွေက မှားနေကြတာပဲ။ ရှင်းဖုန်းက အိမ်စောင့်သားရဲကြီး လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ သူက ယွင်ချဲ့ကို အမြဲတမ်း ပရောပရည်လုပ်ချင်နေတဲ့ ဝံပုလွေကြီးပဲ။
“အင်း၊ မင်းဆုံးဖြတ်လိုက်။ အလုပ်ကိစ္စ မဟုတ်တဲ့အချိန်ကျရင်တော့ ငါတို့နှစ်ယောက် ‘ဆက်သွယ်ဆွေးနွေး’ ကြတာပေါ့။”
ရှင်းဖုန်းက “ဆက်သွယ်ဆွေးနွေး” ဆိုသည့် စကားလုံးကို အထူးအလေးပေး ပြောလိုက်သဖြင့် အသံက အတော်လေး အချစ်ရေးဆန်သွားသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယွင်ချဲ့က မျက်နှာထူသူဖြစ်သည်။ ကျန်းရှန်းလို ရှက်တတ်သူသာဆိုလျှင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားလောက်ပြီ။ နောက်တွင် ရပ်နေသည့် အဖွဲ့ဝင်ရှစ်ယောက်လုံးက သူတို့၏စကားကို ကြားခဲ့ကြသော်လည်း နားပိတ်ထားသလို ဟန်ဆောင်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်နေကြသည်။
“ခေါင်းဆောင်! ပရောပရည်လုပ်တာလည်း ပြဿနာတစ်ခုပဲနော်။ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါဦး!”
ယွင်ချဲ့က ရှင်းဖုန်းကို မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်သွားသည်။ ထို့နောက် နေရာလွတ်ထဲမှ လက်ကိုင်ဂုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဲဒီပစ္စည်းကို ဘယ်နေရာကနေ စုဆောင်းလာခဲ့မှန်း ဘယ်သူမှ မသိပေ။
ဘိမ်း!
ယွင်ချဲ့က ဂုံးကို ရိုက်လိုက်သည်နှင့် ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် နားကွဲလောက်အောင် စူးရှသည့်အသံကြီး ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လူတိုင်းက နားကို အုပ်လိုက်ကြပြီး အသံထွက်လာသည့် ယွင်ချဲ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကြသည်။
သူက အင်အားအလွန်ကြီးသူဟု လူသိများမနေခဲ့လျှင် သူ့ကို ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်နေကြမည်မှာ သေချာသည်။ လူတွေကို အားကျမနာလိုဖြစ်စေဖို့ ပြောရလျှင် ယွင်ချဲ့က ကျွမ်းကျင်သူကြီးပင်။ သူက အမြဲတမ်း လူတိုင်းကို သူ့အား မုန်းတီးလာအောင် လုပ်နိုင်သည်။
ယွင်ချဲ့၏နောက်တွင် ရပ်နေသည့် ရှင်းဖုန်းကတော့ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြစ်နေသည်။ ယွင်ချဲ့ ဒီလိုလှည့်ကွက်မျိုး သုံးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ယွင်ချဲ့က ဂုံးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အသံချဲ့စက်တစ်လုံး ထုတ်ယူကာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
သောက်ကျိုးနည်း! အထူးစွမ်းရည်နှစ်မျိုးတောင် ရှိတာလား။ ယွင်ချဲ့မှာ ရှားပါးတဲ့ မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည်တင်မကဘဲ နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ပါ ရှိနေတယ်တဲ့လား။
ယွင်ချဲ့ ပြသလိုက်သည့်အရာကြောင့် လူတိုင်းက မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူးဖြင့် အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည်ဖြစ်စေ၊ နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ဖြစ်စေ နှစ်မျိုးစလုံးက ရှားပါးသည်။ ယွင်ချဲ့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှစ်မျိုးလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ။
အဲဒီအခိုက်အတန့်တွင် အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းထဲ၌ ရှိနေကြသည့် အထူးစွမ်းရည်ရှင်အားလုံးက ကံကောင်းလွန်းသည့်လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းပြီး မုန်းဖို့ကောင်းနိုင်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်ခံစားလိုက်ကြရသည်။
ယွင်ချဲ့က နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည့်အခါ ရှင်းဖုန်းနှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင်များက သူ မိုဝမ်ယန်ကို ကူညီရန်အတွက် တကယ်ပဲ အားကုန်ထုတ်လုပ်နေကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။
“အဟမ်း၊ အားလုံး ခဏလောက် အာရုံစိုက်ပေးကြပါဦး။ ကျွန်တော်က Peak အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ယွင်ချဲ့ပါ။ ဒီဘက်ကတော့ ချောင်ယန်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ရှင်းဖုန်းပါ။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ခုတည်းသော SSS အဆင့်တာဝန်ကို လက်ခံယူဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ Tongyang မြို့ကို ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ သွားချင်တဲ့သူ ရှိပါသလား။ ရှိရင် ချက်ချင်း စာရင်းပေးလိုက်ကြပါ။ အချိန်က မစောတော့ဘူးနော်!”
ယွင်ချဲ့က အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် အရင်ဆုံး လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာထူထူဖြင့် လူတွေကို သဘာဝကျကျ လိမ်လည်စည်းရုံးတော့သည်။
အထူးစွမ်းရည်ရှင်များကတော့ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာကြသည်။
လာပါဦး။ ယွင်ချဲ့က သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ။ Tongyang မြို့က ပြည်နယ်မြို့တော်ပြီးရင် ဒုတိယအကြီးဆုံးမြို့နော်။ လူဦးရေကလည်း ပိုများနိုင်သေးတယ်။ ယွင်ချဲ့က သူတို့ကို တကယ်ပဲ ခရီးထွက်ပျော်ဖို့ ခေါ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဇွန်ဘီတွေကို သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ စားသောက်ပျော်ပါးဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာလား။