### အဖွဲ့မှတ်ပုံတင်ခြင်း (၁) — အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေခြင်း (၁)

အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းကို အဓိကနယ်မြေကြီး ခြောက်ခုအဖြစ် ခွဲခြားထားပြီး A၊ B၊ C၊ D၊ E နဲ့ F နယ်မြေတို့ ဖြစ်ကြသည်။

A နယ်မြေမှာ အဓိကအားဖြင့် သိပ္ပံသုတေသီများ၊ အဆင့်မြင့်နည်းပညာဝန်ထမ်းများ၊ အဆင့်နိမ့်နဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် စစ်အရာရှိများအပြင် သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ နေထိုင်ကြသည်။ သုတေသနဌာနကလည်း A နယ်မြေမှာပဲ တည်ရှိသည်။ B နယ်မြေကတော့ တပ်ကြပ်များ၊ စစ်သားများနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်များအတွက် ဖြစ်သည်။

C နယ်မြေမှာ နေထိုင်သူတွေကတော့ စစ်တပ်က ခေါ်ယူထားတဲ့ အထူးစွမ်းရည်ရှင်များနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းများအပြင် အခြေစိုက်စခန်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေ လုပ်ဆောင်ပေးထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရိက္ခာနဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း အမြောက်အမြား လှူဒါန်းထားသူတွေ ပါဝင်သည်။ စွမ်းရည်ကောင်းမွန်တဲ့ အဖွဲ့တွေကလည်း C နယ်မြေမှာ နေထိုင်ခွင့် ရရှိနိုင်ကြပြီး အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းရဲ့ ရုံးခန်းကလည်း C နယ်မြေမှာပဲ ရှိသည်။

D နယ်မြေမှာ နေထိုင်သူအများစုက အဖွဲ့တွေနဲ့ ပူးပေါင်းထားသူတွေ ဖြစ်ကြပြီး တချို့ကတော့ ချုပ်ချယ်ခံရတာကို မနှစ်သက်တဲ့ အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေ ဖြစ်ကြသည်။ E နယ်မြေမှာတော့ အခြေစိုက်စခန်းထဲ ဝင်လာချိန်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပေးသွင်းနိုင်ရုံနဲ့ နေထိုင်ခွင့် ရရှိနိုင်သည်။

F နယ်မြေကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ အဆင်းရဲဆုံးနေရာပဲ ဖြစ်သည်။ အဲဒီနေရာမှာ ရိက္ခာလည်းမရှိ၊ အထူးစွမ်းရည်လည်း မရှိတဲ့သူတွေ နေထိုင်ကြရပြီး အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အရှုပ်ထွေးဆုံးနေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ လုယက်ခြင်းနဲ့ အဓမ္မပြုကျင့်ခြင်းတို့လို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေက အဲဒီမှာ နေ့တိုင်းလိုလို ဖြစ်ပွားနေတတ်သည်။ ဘယ်သူမှ အသက်မသေသရွေ့ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေလို့ သတ်မှတ်ပြီး လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ အားနည်းပြီး အစွမ်းအစမရှိသူတွေကတော့ အနိုင်ကျင့်ခံရကာ အရှက်ခွဲခံရသမျှကို မတတ်သာလို့ ခေါင်းငုံ့ခံနေရသည်။

C နယ်မြေကတော့ အားလုံးထဲမှာ သံသယဖြစ်စရာမလိုအောင် အစည်ကားဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။ အရောင်းအဝယ်ဈေးဖွင့်လိုက်တာကြောင့် လူတွေ ပိုမိုစည်ကားလာခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်မှာတော့ ချူဟောင်ယီရဲ့ အဆက်မပြတ် ပူဆာနှောင့်ယှက်မှုကို ယွင်ယောင် မခံနိုင်တော့တာကြောင့် ချိုချဉ်ငါးကြော်ကို ချက်ပေးလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်မျိုးကတော့ အစပ်အရသာနဲ့ ကြွပ်ရွတဲ့ ငါးကြော် ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် ပုစွန်ဆီပြန်၊ မာပိုတို့ဟူး၊ ပုစွန်နဲ့ ကြက်ဥမွှေကြော်၊ ဝက်သားစဉ်းကောအစပ်နဲ့ ကြာဆံကြော်၊ ငရုတ်သီးနဲ့ ဝက်သားနှစ်ကြိမ်ကြော်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်၊ သခွားသီးသုပ်နဲ့ ကြက်ဥရွက်စုံဟင်းချိုတို့အပါအဝင် ဟင်းကိုးမျိုးနဲ့ ဟင်းချိုတစ်မျိုးတောင် ရှိသေးသည်။

အဲဒီဟင်းပွဲအားလုံးကို သူတို့ တစ်ယောက်မကျန် ပြောင်စင်အောင် စားပစ်လိုက်ကြသည်။ လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မစားရတာ ကြာလှပြီဖြစ်တဲ့ သူတို့အားလုံးလည်း အဝစားလိုက်ရလို့ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

နေ့လယ်စာစားပြီး ခဏနားပြီးနောက် ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်လေးကို ခေါ်ပြီး C နယ်မြေကို သွားခဲ့သည်။ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့လည်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားကြသည်။ ကိုယ့်အဖွဲ့ကိုယ် မှတ်ပုံတင်တော့မယ်လို့ ကြားလိုက်ရတာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

“အဖွဲ့ဝင်အရေအတွက်နဲ့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အထူးစွမ်းရည်အမျိုးအစားတွေကိုလည်း မှတ်ပုံတင်တဲ့အခါ စာရင်းသွင်းရလိမ့်မယ်။ ဟိုင်ရွှမ်းရဲ့ အထူးစွမ်းရည်က ရွှေစနစ်လို့ ဖြည့်လိုက်။ ငါ့ဟာကတော့ လောလောဆယ် မိုးကြိုးစနစ်ပေါ့။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ တကယ့်အခြေအနေအတိုင်း ဖြည့်လိုက်ရုံပဲ။”

C နယ်မြေက နေထွက်အဖွဲ့ရဲ့ နေထိုင်ရာရပ်ကွက်နဲ့ သိပ်မဝေးပေမဲ့ အရမ်းလည်း မနီးပါဘူး။ မထွက်ခွာခင် ယွင်ချဲ့က ရှင်းဖုန်းဆီက ကားတစ်စီး ငှားလာခဲ့သည်။

“အရင်တစ်ခေါက်က ငါတို့ အရမ်းရိုးသားပြီး အလိမ်ခံလိုက်ရတာကို ငါသိပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီလို ထပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ စိတ်ချပါ၊ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါနဲ့ ငါတို့အဖွဲ့ကို ဘယ်လိုနာမည်ပေးကြမလဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ဇွန်ဘီတွေ သွားသတ်ရင်း အဖွဲ့တော်တော်များများနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် အဖွဲ့နာမည်မျိုးစုံကိုလည်း ကြားခဲ့ရတယ်။ ငါ့ကို အမှတ်အရဆုံးဖြစ်သွားစေတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကတော့ ‘နွားမူးအဖွဲ့’ တဲ့။ အဲဒီနာမည်ကို ဘယ်လိုမှ မှတ်ချက်ပေးလို့မရအောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်သူကများ သူတို့အဖွဲ့ကို နွားနာမည်နဲ့ ပေးချင်ရတာလဲကွာ။”

ကျိုးဇယ်ယွီက ကားမောင်းရင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသေးတာကို အလွယ်တကူ သိနိုင်သည်။ တစ်နေ့နေ့မှာ သူတို့အဖွဲ့လည်း နေထွက်အဖွဲ့လို အင်အားကြီးမားလာနိုင်မယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ပုံပဲ။

“ငါတော့ အဲဒါ သိပ်ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ ‘အသုံးမကျသူများအဖွဲ့’ ဆိုတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကိုလည်း ငါ ကြားဖူးတယ်။ သူတို့ရဲ့ အဖွဲ့နာမည်က တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနဲ့ လုံးဝမကိုက်ညီဘူး။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အရပ်ရှည်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့လူတစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ မီးစနစ်အထူးစွမ်းရည်က ယဲ့ဟန်နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်။ ပြောရရင် သူကလည်း တော်တော်သတ္တိရှိတဲ့သူပါ။”

ရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းက နောက်ကိုလှည့်ပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူ့စကားသံကို နားထောင်ရုံနဲ့ အသုံးမကျသူများအဖွဲ့အပေါ် အကောင်းမြင်နေမှန်း သိသာနေသည်။

နောက်ခန်းမှာ ချန်ချန်လေးကို ဖက်ထားတဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အဖွဲ့နာမည်က သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။ မင်းတို့သဘောအတိုင်းပဲ ပေးလိုက်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းထူးဆန်းတာမျိုး၊ လူတွေကို ရင်တုန်စေမယ့် နာမည်မျိုးတော့ မပေးနဲ့။ ငါ့ကို နှလုံးရောဂါထအောင် လုပ်မယ့်အရာမျိုးတော့ မလိုချင်ဘူး။”

သူက လုဟိုင်ရွှမ်းကို ယုံကြည်တယ်။ နောက်ဆုံးပြောလိုက်တဲ့ သတိပေးစကားကတော့ ကျိုးဇယ်ယွီအတွက် ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်သည်။ ဒီကောင်က တစ်ခါတလေ စိတ်လွတ်သွားရင် ယုံကြည်လို့မရတော့ဘူးလေ။

“ငါ့ကို အကုန်ယုံထားလို့ရတယ်။ ငါတို့အဖွဲ့နာမည်က အမိုက်ဆုံးဖြစ်ရမယ်။”

“အာ…”

သူတို့ စိုးရိမ်နေတာ အဲဒါပဲလေ။

ယွင်ချဲ့တင်မကဘဲ လုဟိုင်ရွှမ်းတောင် ပါးစပ်ထောင့်တွေ မထိန်းနိုင်ဘဲ တွန့်သွားသည်။ ကျိုးဇယ်ယွီက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ယုံကြည်စိတ်ချလို့မရတဲ့သူ ဖြစ်လာသလိုပဲ။

“အဲဒီလောက်တော့ မလုပ်ပါနဲ့ကွာ…”

ခဏကြာတော့ ယွင်ချဲ့က မကျေမနပ် ပြောချင်စိတ်ကို အတင်းမျိုသိပ်လိုက်ရသည်။ သူ လိုချင်တာက လူသိပ်မများဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေချင်တာပဲလေ။ ထင်ရှားလွန်းတဲ့ တိုင်တစ်တိုင်က အရင်ဆုံး ထုရိုက်ခံရတတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလိုပေါ့။

“စိတ်ချပါ။ ငါ့တာဝန်ထားလိုက်။”

ကျိုးဇယ်ယွီက ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို လွှတ်ကာ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ အဲဒီအမူအရာကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ယွင်ချဲ့ရင်ထဲ တစ်ချက်ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒါကြောင့် အသက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းပြီးမှ ရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းရဲ့ ပခုံးကို လှမ်းပုတ်လိုက်သည်။

“ဟိုင်ရွှမ်းရေ၊ မင်းတော့ နည်းနည်း ပိုကြိုးစားရတော့မယ်ထင်တယ်။”

“အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းကိုလည်း ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ကြည့်မလား။”

လုဟိုင်ရွှမ်းလည်း ငိုချင်မိပေမဲ့ မျက်ရည်ကျမလာခဲ့ပါဘူး။ ကျိုးဇယ်ယွီ စိတ်လွတ်သွားပြီး အစွန်းရောက်သွားတာကို သူ တားနိုင်မယ်မထင်တော့ဘူးလေ။

“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းကိုလည်း ဝင်ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့။”

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ယွင်ချဲ့ကလည်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အနာဂတ်မှာ အဖွဲ့နာမည်ရူးကြောင်ကြောင်ကြီးနဲ့ အပြင်ထွက်နေရတာကို သူ တကယ်မလိုချင်ဘူး။ အဲဒီအစား ကျိုးဇယ်ယွီ အရင်က မကောင်းပြောထားတဲ့ နွားမူးအဖွဲ့နာမည်ကတောင် ပိုကောင်းသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မှတ်ရလွယ်တယ်လေ။

“မင်းတို့ ငါ့ကို ယုံကြည်လို့မရဘူးလို့ ထင်နေကြတာ မဟုတ်လား။”

နောက်ဆုံးတော့ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ ကျိုးဇယ်ယွီ သတိထားမိသွားပြီး လုဟိုင်ရွှမ်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုဟိုင်ရွှမ်းကတော့ သူ့ဉာဏ်ရည် ပြန်လည်နိုးထလာပြီလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးချင်နေပြီး စိတ်ထဲမှာ လက်မထောင်နေမိသည်။

နောက်ခန်းက ယွင်ချဲ့ကတော့ မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်က နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့။”

“ဟေ့၊ ငါ့ကို လှောင်မနေနဲ့တော့။ ငါ…”

“ငါတို့ C နယ်မြေကို ရောက်ပြီ။”

ဒီလောက်တောင် အထင်အရှား အထင်သေးခံလိုက်ရတော့ ကျိုးဇယ်ယွီက မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က သူ့ကို ကိုယ့်ဘက်ကာကွယ်ပြောဆိုခွင့်တောင် မပေးခဲ့ပါဘူး။

ယွင်ချဲ့က ဖွင့်ထားတဲ့ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီမှာ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်တိုင် ရှိနေပြီး “C နယ်မြေ” ဆိုတဲ့ စာလုံးကြီးတွေကို အနီရောင်နဲ့ ထင်ထင်ရှားရှား ရေးထားသည်။

စည်းမျဉ်းအရ ဗီလာရပ်ကွက်တွေကလွဲရင် မတူညီတဲ့ နယ်မြေတွေက လူတွေဟာ တစ်နေရာနဲ့တစ်နေရာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ကြသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ အနက်ရောင်ကားလေးကလည်း အတားအဆီးမရှိဘဲ C နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ လူသွားလူလာ အရမ်းမများသေးပေမဲ့ အစည်ကားဆုံးနေရာဖြစ်တာကြောင့် လမ်းပေါ်မှာ ကားတွေ၊ လူတွေကတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကားကလည်း ဖြည်းဖြည်းပဲ မောင်းနေရသည်။

“ဦးလေး၊ ကြည့်ပါဦး။ ဒီမှာ လူတွေအများကြီးပဲ။”

ချန်ချန်လေးက အပြင်ဘက်က စည်ကားနေတဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်မြင်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူ့လက်ဖောင်းဖောင်းလေးနှစ်ဖက်ကို ကားပြတင်းပေါက်ပေါ် တင်းတင်းဖိကပ်ထားပြီး ပါးလေးတွေတောင် မှန်နဲ့ ကပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ကလေးလေးဟာ လူအများကြီးကို မမြင်ရတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ အခုလို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို သိတဲ့ ယွင်ချဲ့က သူ့ကို မတားခဲ့ပါဘူး။ သူက ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး ချန်ချန်လေးရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ချန်ချန်က လူများတဲ့နေရာတွေကို သဘောကျတာလား။”

ဒီကလေးလေးဟာ အများကြီး ဒုက္ခခံစားခဲ့ရတယ်။ မူလက ဒီလိုဒုက္ခတွေကို ခံစားခဲ့ရသင့်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ အရင်ဘဝတုန်းက ချန်ချန်ကို ကောင်းကောင်းမကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့လားဆိုတာ ယွင်ချဲ့ မသိနိုင်ပေမဲ့ ဒီကလေးလေးအပေါ်မှာ အကြွေးတင်နေသလို ခံစားနေရတာတော့ အမြဲတမ်းပါပဲ။

“သဘောကျတာပေါ့။”

ချန်ချန်လေးက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေကို ကျဉ်းသွားအောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဦးလေး အချိန်ရတိုင်း မင်းကို အပြင်ခေါ်ထွက်ပေးမယ်နော်။”

ချန်ချန်လေး ပိုပျော်လေလေ ယွင်ချဲ့ရင်ထဲမှာ ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်လေလေ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် စကားမဆုံးသေးခင် ကားက ရပ်သွားပြီး အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ယွင်ချဲ့က မျက်နှာစာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီအဆောက်အအုံက ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင်က ဆက်သွယ်ရေးဝန်ဆောင်မှုရုံးခန်းတွေနဲ့ ဆင်တူနေသည်။ သူက ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ချန်ချန်လေးကို ကိုယ့်ဘာသာ ဆင်းခိုင်းလိုက်သည်။ ကျိုးဇယ်ယွီကတော့ ကားကို လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ကားရပ်နားရန်နေရာမှာ သွားရပ်လိုက်သည်။

သူတို့ရဲ့ အသွင်အပြင်တွေကြောင့် လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့က အလွန်အမင်း ချောမောလှပနေလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက အသစ်စက်စက်နဲ့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေလို့ ဖြစ်သည်။ တခြားလူအများစုကတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး မျက်နှာတွေ ချောင်ကျကာ ခြောက်ကပ်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့ဘေးမှာ ကလေးလေးတစ်ယောက် ပါလာတာကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ကလေးတစ်ယောက် အသက်ရှင်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိကြသည်။ ဒီလောက်အခြေအနေကောင်းကောင်းနဲ့ နေနိုင်ဖို့ဆိုတာကတော့ ပိုလို့တောင် မလွယ်ကူပေ။

သူတို့အပေါ် ကျရောက်နေတဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ အားကျမှု၊ မနာလိုမှု၊ မုန်းတီးမှုတို့အပြင် အခြားခံစားချက်မျိုးစုံလည်း ရောနှောပါဝင်နေသည်။

အကြာကြီး လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရတာကြောင့် ချန်ချန်လေးဟာ နေရခက်သလို ခံစားလာရသည်။ ဒါကြောင့် ယွင်ချဲ့ရဲ့ နောက်ကို ပုန်းဝင်လိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်ကို လက်ကလေးနှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားလိုက်သည်။

“သွားကြစို့။”