### အဖွဲ့မှတ်ပုံတင်ခြင်း (၃) — အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်
“ဝါး…”
“အမေ…”
ကောင်လေးက ဖြစ်ပျက်သွားတာကို သတိထားမိသွားချိန်မှာ ထိတ်လန့်တကြား ငိုချလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် သူ့ဘောင်းဘီတွေလည်း စိုရွှဲနေပြီဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်မှာတော့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက အနားမှာ ရပ်နေခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီး၏သားက အမေ့ဆီ အလျင်အမြန်ပြေးလာပြီး ထိတ်လန့်တကြား ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“အမေ၊ အမေ… ခဏတောင့်ခံထားနော်။ ကျွန်တော် လူခေါ်ပေးမယ်…”
“အဒေါ်ကျန်း၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ အဒေါ်ကျန်း…”
“အဒေါ်ကျန်း…”
နောက်ထပ် လူလေးငါးယောက်လည်း အပြေးအလွှားရောက်လာကြပြီး အမျိုးသမီးနဲ့ သူ့သားကို ဝိုင်းအုံလိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ထိုအမျိုးသမီးအတွက် စိတ်ပူနေကြပုံရသည်။ ဒါပေမဲ့ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ ဘောင်းဘီစိုသွားတဲ့ ကောင်လေးကိုတော့ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
“သတ်… အဲဒီကောင်ကို သတ်ပေးစမ်း။ အသုံးမကျတဲ့ သားကောင်… အား…”
လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးသည် နာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့်ကြားကပင် သူ့သား၏လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမက ယွင်ချဲ့ကို အံကြိတ်ကာ မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်နေသည့်အလားပင်။
“အမေ…”
သားဖြစ်သူက အမေ့လက်ပြတ်သွားသည့်နေရာကို မျက်လုံးနီရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဲဒါက ငိုချင်လို့ မျက်လုံးနီနေတာမဟုတ်ဘဲ မုန်းတီးလွန်းလို့ ဖြစ်သည်။
ယွင်ချဲ့အပေါ် သူလည်း အငြိုးထားသွားပြီဆိုတာ ပြောနေစရာတောင် မလိုပေ။ သူ့အမေ ဘာပဲလုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ မှားသည်ဖြစ်စေ မှန်သည်ဖြစ်စေ အမေ့လက်တစ်ဖက် အခုလို ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရတာကို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအတိုင်းငြိမ်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။
နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ အနောက်တောင်အခြေစိုက်စခန်းမှာ ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဆယ်ဖွဲ့ထဲက တစ်ဖွဲ့ဖြစ်တဲ့ ရှန်းယန်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲလေ။ ဒီကိစ္စကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်းထားလိုက်ရင် သူ့အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ထိခိုက်သွားမှာပေါ့။
“အမေ့ကို ခဏစောင့်ရှောက်ထားပေး…”
ကျန်းရှန်းယန်က အဲဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်သည်နှင့် သူ့မျက်နှာဟာ တဖြည်းဖြည်း ပုံပျက်ရှုံ့တွလာသည်။ သူ့အမေကို အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ထံ အပ်နှံလိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ ယွင်ချဲ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
“အားနည်းတဲ့ကောင်၊ ငါ့အမေကိုတောင် ထိရဲတယ်ပေါ့။ မင်းတော့ သေပြီသာမှတ်!”
“ဘုန်း!”
ရုတ်တရက် ငွေရောင်မိုးကြိုးတန်းတစ်ခုက ယွင်ချဲ့ဆီ တစ်ဟုန်ထိုး ထိုးဖောက်ဝင်လာသည်။ အဲဒီမိုးကြိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါက အရိုးထဲထိ စိမ့်အေးသွားစေပြီး မကြာခင် သေဘေးကြုံရတော့မည်ဟု ခံစားရစေသည်။
မြင်နေကြသူအားလုံးက ယွင်ချဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် သေရတော့မယ်လို့ ယုံကြည်နေကြသည်။ သူတို့သိထားသလောက် ရှန်းယန်အဖွဲ့ဟာ အဖွဲ့ပေါင်းရာချီကြားကနေ ထင်ရှားလာနိုင်ခဲ့တာ ကျန်းရှန်းယန်ကြောင့် အများကြီး ပါဝင်သည်။ သူ့မှာ အင်မတန်အစွမ်းထက်တဲ့ မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည် ရှိနေခဲ့လို့ပဲ။
“ငါ့ရှေ့မှာ မိုးကြိုးအထူးစွမ်းရည်နဲ့ လာကစားရဲတယ်ဆိုတော့ မင်းက တကယ့်အရူးပဲပေါ့။”
ယွင်ချဲ့က အဲဒီလိုပြောလိုက်ချိန်မှာ အားလုံးဟာ နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မိုးကြိုးတန်းရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ ရှိနေတဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ လုံးဝလှုပ်ရှားမှုမရှိခဲ့ပေ။ သူ့စကားကို ပြောပြီးချိန်မှာတော့ မိုးကြိုးတန်းဟာ သူ့ရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
ယွင်ချဲ့က ဘာမှမလုပ်ဘဲ လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အဲဒီနောက် အားပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးတန်းကြီးဟာ သဲလွန်စတစ်စုံတစ်ရာမျှ မကျန်ရစ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ဘာလဲ?”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး! မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲကွ?”
အားလုံးရဲ့ မေးရိုးတွေ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ကျန်းရှန်းယန်ကတော့ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးတွေ နီရဲလာသည်။
မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည်ကို နိုးထလာပြီးကတည်းက သူ့ရဲ့အစွမ်းဟာ အလွန်အားကောင်းလာခဲ့သည်။ ဒီကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ဇွန်ဘီအမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး တစ်ခါမှလည်း ရှုံးနိမ့်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အနိုင်မခံအရှုံးမပေးတဲ့ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို အားနည်းပုံပေါက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ တားဆီးလိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက လက်ခံနိုင်မှာလဲ။
“တစ်ခွီး… တကယ့်ကို သနားစရာပဲ။ မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်တစ်ယောက်က အစ်ကိုချဲ့ရှေ့မှာ မိုးကြိုးနဲ့ လာကစားနေတယ်။ ဒုက္ခရှာတာပဲလေ။”
ကျိုးဇယ်ယွီက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ အံ့အားသင့်လွန်းလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်နိုင်ကြတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါတော့ လုံးဝမှန်တာပေါ့။ ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ် ရှာတာပဲ။”
လုဟိုင်ရွှမ်းကလည်း ဒီတစ်ခါ ကျိုးဇယ်ယွီဘက်ကနေ ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။
သာမန် ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ စတဲ့ ဒြပ်စင်ငါးမျိုးဆိုင်ရာ အထူးစွမ်းရည်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည်က ရှားပါးသည်။
တစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်တောင် ရှိဖို့မလွယ်တဲ့ အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်လောက် မရှားပါးပေမဲ့ မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေလည်း တွေ့ရခဲသည်။ ကျန်းရှန်းယန်က အဲဒီလို လူနည်းစုထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်နေမယ်လို့ သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ဒါပေမဲ့ သူ့အတွက်တော့ ကံဆိုးတာပဲ။
“ငါ တရားမျှတအောင်ပဲ လုပ်မယ်။ မင်း ငါ့ကို တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ အခု ငါ့အလှည့်ပဲ။”
ယွင်ချဲ့က မီးလောင်ရာလေပင့်နေကြတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီတို့ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရှန်းယန်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် အချင်းချင်း ရစ်ပတ်လှုပ်ရှားနေသော မိုးကြိုးမြွေကြီးတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဲဒီမြွေတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး ဧရာမမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်အသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားစေမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း! ဒီကောင်မှာလည်း မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည် ရှိနေတာပဲ…”
“သေစမ်း၊ မိုးကြိုးစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်ပေါများလာတာလဲ?”
“မဟုတ်ဘူး၊ သူ့စွမ်းအားက ကျန်းရှန်းယန်ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။ မိုးကြိုးစွမ်းအားကလည်း ပိုသန့်စင်တယ်။ အဲဒါကို မြင်ရုံနဲ့တင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသလို ခံစားရတယ်။”
“သောက်ကျိုးနည်း၊ သူ့ရုပ်ရည်က သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ကြည့်ကောင်းနေတာလည်း မဆန်းတော့ဘူး။ ဒီလိုအစွမ်းမျိုးရှိနေတာဆိုတော့ ကြည့်ကောင်းဖို့လည်း ထိုက်တန်တာပေါ့။”
“မိစ္ဆာပဲ။ သူက သေချာပေါက် ထူးဆန်းလွန်းတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ…”
ဖြစ်ပျက်သွားတာကို နားလည်သွားကြတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေဟာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် မှတ်ချက်တွေ ပေးလာကြသည်။ သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေက မတူညီကြပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ စွမ်းအားကိုတော့ အားလုံး အံ့ဩလေးစားသွားကြသည်။
နောက်ဆုံးတော့ မသေချာမရေရာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့သူကို မနာလိုနေခြင်းဟာ ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ် ရှာတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား။ ဒီကာလမှာ အရာအားလုံးကို စွမ်းအားကပဲ ဆုံးဖြတ်နေသည်။ ပိုအားကောင်းတဲ့သူကို လေးစားရမည်ပင်။
“မ… မဖြစ်ဘူး။ အားလုံးအတူတူ ပြန်တိုက်ကြ!”
ကျန်းရှန်းယန်ကတော့ ဒီအခြေအနေကို အခြားသူတွေထက် ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားနေရသည်။ မိုးကြိုးမြွေကြီးတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုအားကောင်းလာတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့အဖွဲ့ဝင်တွေဆီ အကူအညီတောင်းလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် လူအများအပြားက ကျန်းရှန်းယန်နဲ့အတူ မတ်တတ်ထရပ်ကာ ကိုယ့်ရဲ့အထူးစွမ်းရည်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြီး ပြန်လည်ခုခံဖို့ ပြင်ဆင်ကြသည်။
ယွင်ချဲ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့နေကြပေမဲ့ သူတို့သိထားကြသည်။ ယွင်ချဲ့က အခုထိ သူ့ရဲ့အစွမ်းအကုန် မထုတ်ပြရသေးခင် သူတို့အနေနဲ့ သူ့ကိုသတ်နိုင်မှသာ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်။ မဟုတ်ရင်တော့ သူတို့အားလုံး သေဖို့သာ ပြင်ထားရပေလိမ့်မည်။
“အင်း!”
ယွင်ချဲ့က လူခြောက်ယောက်ပါဝင်သော အဖွဲ့ကို လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ သူ့လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကြီးမားပြီး အားပြင်းလှသော မိုးကြိုးမြွေကြီးတွေဟာ သူတို့ဆီ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
“တားထားကြ!”
ကျန်းရှန်းယန် ဦးဆောင်သော အဖွဲ့က သူတို့ရဲ့အထူးစွမ်းရည်တွေနဲ့ ယွင်ချဲ့ကို ခုခံဖို့ ပြင်လိုက်ကြသည်။ ဒါပေမဲ့…
“အား…”
“ဘာဖြစ်တာလဲ… ငါ အသက်ရှူလို့မရတော့ဘူး…”
“အွန်း…”
ထူးဆန်းတာက ကျန်းရှန်းယန်ကလွဲပြီး ကျန်တဲ့ငါးယောက်ဟာ ရုတ်တရက် သူတို့လည်ပင်းကို လက်နဲ့ဖိကိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မျက်နှာတွေဟာ နီရဲဖောင်းကားလာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က လည်ပင်းညှစ်ထားသလို ဖြစ်နေကြသည်။
“မင်းတို့ ဘယ်လိုဖြစ်… သောက်ကျိုးနည်း…”
“ဘုန်း!”
“အား…”
“ဖွတ်!”
ကျန်းရှန်းယန်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူတို့ ဘာဖြစ်နေကြမှန်း သတိမထားမိခင်မှာပင် ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးမြွေကြီးတွေဟာ သူတို့အနားကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းရှန်းယန် သေတော့မည်ဟု အားလုံး ထင်နေကြချိန်မှာတော့ သူက ရုတ်တရက် အနားမှာရှိနေတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကို ဆွဲယူပြီး ကိုယ်စားအကာအကွယ်လုပ်လိုက်သည်။
ခဏအတွင်းမှာပင် ကံဆိုးလှသော အဖွဲ့ဝင်ဟာ အော်ဟစ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သွေးမှုန်သွေးမွှားတွေသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နောက်မှာရှိနေသော ကျန်းရှန်းယန်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီစွမ်းအားရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး မီတာအတော်ကြာအောင် လွင့်ထွက်သွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးတွေ စီးကျလာသည်။
“မင်း…”
ဘေးကလူတွေ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ကြခင်မှာပင် ယွင်ချဲ့က ကျန်းရှန်းယန်ဆီ အလျင်အမြန် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် အေးစက်လှသော ဓားသွားတစ်ချောင်းက ကျန်းရှန်းယန်၏ လည်ပင်းကို ထိကပ်နေပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းရှန်းယန်က သွေးစွန်းနေသော ပါးစပ်ကို အားတင်းဖွင့်လိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ကို မုန်းတီးမှုထက် ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မ… မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး…”
သေခြင်းတရားက သူ့ရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းရှန်းယန်က သူ့အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အားနည်းပုံပေါက်နေတဲ့ကောင်လို့ သူထင်ထားခဲ့သူက သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုအစွမ်းထက်နေမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ…”
ယွင်ချဲ့က လက်ထဲကဓားကို ကိုင်ထားရင်း လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကို သတ်လို့ရပြီး ငါက မင်းကို သတ်လို့မရဘူးပေါ့။ အဲဒီစည်းမျဉ်းကို ဘယ်သူက သတ်မှတ်ထားတာလဲ?”
ယွင်ချဲ့သာ အားနည်းတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့ရင် အခုလောက်ဆို သူ့ကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ ကြာလောက်ပြီ။
“ငါ…”
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းထဲမှာ ဘယ်သူက ပြဿနာလာရှာနေတာလဲ?”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ ရေခဲတမျှ အေးစက်တဲ့အကြည့်ကြောင့် ကျန်းရှန်းယန်ဟာ ကြောက်လန့်တကြား အကူအညီရှာဖို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ အရင်က သူ့အဖွဲ့ဝင်ကို လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးချခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် သူ့အဖွဲ့ဝင်တွေအပါအဝင် အားလုံးက သူ့ကို စိတ်ပျက်ရွံရှာနေကြပြီဖြစ်သည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ကူညီဖို့ ရှေ့မထွက်လာကြပေ။
အကူအညီမဲ့နေတဲ့ ကျန်းရှန်းယန်ဟာ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားတော့မည့်အချိန်မှာပင် ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားတစ်စုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့အတွက် ကယ်တင်ရှင်တွေ ပေါ်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသည်။
“ကယ်ပါဦး! ကယ်ကြပါဦး! ဒီအရူးကောင်… သူက ကျွန်တော့်အဖွဲ့ဝင်ကို သတ်လိုက်ပြီ။ အခု ကျွန်တော့်ကိုပါ သတ်တော့မလို့…”
ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ကြတာကို အသက်သေဆုံးမှု မရှိသရွေ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့ မရှိပေ။
“မသေချင်ဘူးလား? ဟမ့်!”
“သောက်ကောင်လေး၊ ဟေ့! ရပ်လိုက်စမ်း!”
“ဘာကြောင့် ရပ်ရမှာလဲ?”
“အား…”
အရာအားလုံးဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ စစ်သားတွေက ယွင်ချဲ့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ရုံသာမက သူ့ရဲ့သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကိုပါ ပိုမိုပြင်းထန်လာစေခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့က လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး ဓားကို ကျန်းရှန်းယန်ရဲ့ အရေးကြီးသောနေရာကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ အဲဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကလူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ကတော့ ကျန်းရှန်းယန်ဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်သွားတော့မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့ကြတာပင်။
ကင်းလှည့်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်ကြပ်က သူ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့က ဓားကို ကျန်းရှန်းယန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲ တစ်ချက်တည်း ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဓားနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်အထိ တွဲချိတ်သလို စိုက်ချလိုက်သည်။
ဓားထိုးသွင်းသံနဲ့အတူ ကျန်းရှန်းယန်ရဲ့ အော်ဟစ်သံလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
ကျန်းရှန်းယန်ဟာ မျက်နှာပုံပျက်ရှုံ့တွနေပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်နေသည့်အတိုင်း အသက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို ကြည့်ရုံနဲ့ မသေချင်သေးကြောင်း သိသာလှသည်။ ဒါပေမဲ့ သေဆုံးသွားသူတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။
“ရှီး…”
ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ ယွင်ချဲ့က ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန် အသားကို ဖြတ်တောက်သွားသော အသံကြောင့် လူတိုင်း ထပ်မံတုန်လှုပ်သွားကြသည်။
သူတို့အားလုံးဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အသက်တွေကို သတ်ဖြတ်ဖူးကြသူတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ လေထုထဲမှာ ပျံ့နှံ့လာတဲ့ သွေးညှီနံ့ကြောင့်တော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြဆဲပင်။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ မင်းက တကယ့်ယောက်ျားပဲကွ!”
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ခန်းမထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အော်ဟစ်ချီးကျူးသံက ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ထွက်လာပြီး လူတွေကို တုန်လှုပ်နေရာကနေ ပြန်လည်နိုးထလာစေခဲ့သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်က အလောင်းကိုကြည့်လိုက်၊ စစ်သားတွေရှေ့မှာပင် တည်ငြိမ်နေတဲ့ ယွင်ချဲ့ကိုကြည့်လိုက်နဲ့ လူတိုင်းဟာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို နားလည်သွားကြသည်။
သူလုပ်လိုက်တာပဲ။
သူက ကျန်းရှန်းယန်ကို အားလုံးရဲ့ရှေ့မှာ သတ်ပစ်လိုက်တာဖြစ်သည်။ အဲဒီသက်သေတွေထဲမှာ ကင်းလှည့်နေတဲ့ စစ်သားတွေလည်း ပါဝင်နေသည်။
“အား… ငါ မင်းကို သတ်မယ်!”
ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးဟာ အရူးတစ်ယောက်လို ယွင်ချဲ့ဆီ ပြေးဝင်လာသည်။ သူမရဲ့ ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ထဲမှာလည်း အထူးစွမ်းရည်ကို စုစည်းနေပြီဖြစ်သည်။
“ရပ်လိုက်!”
“အား…”
ယွင်ချဲ့က ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ခုန်ပျံလိုက်ပြီး အမျိုးသမီး၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ တပ်ကြပ်က သူ့ကို မတားဆီးနိုင်မီမှာပင် ယွင်ချဲ့က သူမ၏ ကျောကုန်းကို ဓားဖြင့် အလျင်အမြန် ထိုးချလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးဟာ အော်ဟစ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတော့သည်။
“မင်း… မင်းက အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ လူသတ်ရဲတယ်ပေါ့?”
တပ်ကြပ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်း၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့!”
ယွင်ချဲ့က သူ့ရဲ့တားဆီးမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လျစ်လျူရှုပြီး စစ်သားတွေရဲ့ရှေ့မှာ လူသတ်ခဲ့တာကြောင့် တပ်ကြပ်ဟာ ဒေါသထွက်နေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေကတော့ စစ်သားတွေရဲ့ အပြုအမူကို သဘောမကျကြသော်လည်း ဘယ်သူမှ ဝင်ရောက်ပြောဆိုခြင်း မရှိကြပေ။
ဒါဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလရဲ့ လက်တွေ့အခြေအနေပဲ ဖြစ်သည်။ အင်အားအကြီးဆုံးသူကသာ အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်။
စစ်သားအင်အားအမြောက်အမြား၊ သေနတ်လက်နက်တွေ၊ တင်းကျပ်တဲ့ စစ်ဘက်စီမံခန့်ခွဲမှု၊ လျင်မြန်ထိရောက်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ “ပြည်သူ့စစ်သား” ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စစ်တပ်ဟာ လူအများစုရဲ့ ထောက်ခံမှုနဲ့ လေးစားမှုကို ရရှိထားသည့်အတွက် သံသယဖြစ်စရာမရှိတဲ့ အာဏာအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်းပဲ ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရန်စမိနိုင်ပေမဲ့ စစ်သားတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ရန်မစမိစေနဲ့။