### ညီလေးကို လှည့်စားဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး
“အို၊ မင်းက ကလေးလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူးနော်။ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘူး။ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းတူလေးကို ခေါ်ပြီး လာတွေ့မယ်နော်။”
ယွင်ယောင်ဟာ ယွင်ချဲ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ သူမဟာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်မှာ လေးဖက်ထောက်သွားလာနေတဲ့ သားငယ်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်က လူကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကလေးလေးဟာ သူ့လက်ဖောင်းဖောင်းလေးနှစ်ဖက်နဲ့ မျက်နှာပြင်ကို အားရပါးရ ဖိကိုင်လိုက်ရင်း—
“ဦးလေး၊ ဦးလေး!”
လို့ အော်ခေါ်လိုက်တယ်။
ကျိုးကျိချန်ဟာ အသက်နှစ်နှစ်ကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ချစ်စရာကောင်းပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးလေး ဖြစ်တယ်။
“အင်း၊ ဦးလေးကို လွမ်းနေတာလား။”
ယွင်ချဲ့ဟာ မျက်နှာပြင်ပေါ်က သူ့တူလေးရဲ့ အသားပြည့်ပြည့် ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို လက်လှမ်းပြီး ထိကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာခဲ့တယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချန်ချန်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်နာကျင်အောင် လုပ်ခွင့်မပေးတော့ဘူးလို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် သစ္စာဆိုလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဦးလေး။ ဆေး… ခါးတယ်!”
ချန်ချန်ဟာ ဆေးသောက်ရတာကို မကြိုက်ကြောင်း မျက်နှာလေးရှုံ့မဲ့ပြီး ပြောပြလာတယ်။ ခဏကြာတော့ သူ့ခြေထောက်လေးတွေကို မပြီး ပါးစပ်ထဲထည့်ကိုက်နေပြန်တယ်။ ယွင်ချဲ့ဟာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။
ယွင်ယောင်ကတော့ ချက်ချင်း တားလိုက်တယ်။
“ဟေး၊ ချန်ချန်!”
“ဟွန်း… မေမေ!”
ကလေးလေးဟာ နှုတ်ခမ်းလေးကို စူထော်လိုက်ပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာလေး လုပ်ပြလာတယ်။ ဝိုင်းစက်နေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေထဲမှာလည်း မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေတယ်။
ယွင်ယောင်ဟာ သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးရင်း—
“ထပ်မကိုက်တော့နဲ့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
လို့ ချော့မော့ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကလေးလေးဟာ ပြန်ဖြေပြီး ယွင်ချဲ့ဘက်ကို လျှာထုတ်ပြလိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့ကတော့ ခေါင်းခါရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။
ခဏကြာတော့ သူက ထပ်မေးလိုက်တယ်။
“ချန်ချန် နေမကောင်းဘူးလား။”
“အင်း၊ နှာရည်နည်းနည်းယိုနေတာပါ။ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆေးကို ရက်အနည်းငယ်လောက် သောက်လိုက်ရင် ပျောက်သွားမှာပါ။”
သားအကြောင်း ပြောလိုက်တာနဲ့ ယွင်ယောင်ရဲ့ အသံဟာ ပိုပြီး နူးညံ့နွေးထွေးလာတယ်။ သူမရဲ့ခင်ပွန်းဟာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အိမ်မှာ မရှိသလောက်ဖြစ်နေပေမဲ့ သားလေးတစ်ယောက် သူမအနားမှာ ရှိနေပေးတာနဲ့တင် သူမဟာ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေခဲ့တယ်။
“အစ်မ၊ မနက်ဖြန် ချန်ချန်ကို မဖြစ်မနေ ခေါ်လာခဲ့နော်။ ချန်ချန်၊ မေမေ့စကားကို နားထောင်ပြီး မနက်ဖြန် ဦးလေးဆီ လာတွေ့မယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် စူပါအစွမ်းတွေဟာ အမျိုးအစားနှစ်မျိုး ရှိတယ်။
ပထမတစ်မျိုးကတော့ မွေးရာပါ စူပါအစွမ်းဖြစ်တယ်။ ယွင်ချဲ့ သိထားသလောက်ဆိုရင် ကမ္ဘာမပျက်ခင် နောက်ဆုံးနှစ်ရက်အတွင်း လူအများအပြားဟာ အဖျားတက်လာကြတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ပြီးသွားတဲ့အခါ အဲဒီလူတွေဟာ စူပါအစွမ်းတွေ နိုးထလာကြမှာ ဖြစ်တယ်။
ဒုတိယတစ်မျိုးကတော့ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း သူတို့ရဲ့ ခြစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် အကိုက်ခံရတဲ့ဒဏ်ရာ ရရှိပြီးနောက် ခြောက်နာရီအတွင်း ဇွန်ဘီအဖြစ် မပြောင်းလဲသွားဘူးဆိုရင် စူပါအစွမ်း နိုးထလာနိုင်တဲ့ အမျိုးအစား ဖြစ်တယ်။
အခု သူ့တူလေး ချန်ချန်ဟာ သာမန်အအေးမိတာပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် စူပါအစွမ်း နိုးထလာတော့မှာလားဆိုတာကို ယွင်ချဲ့လည်း မသိနိုင်သေးဘူး။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းလည်း စောစောအိပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေသေချာချာ ဂရုစိုက်နော်။ သိပြီလား။”
“တာ့တာ၊ ဦးလေး!”
အစ်မနဲ့ တူလေးတို့က သူ့ကို အသီးသီး နှုတ်ဆက်ပြီး ညအိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြောလိုက်ကြတယ်။ ယွင်ချဲ့လည်း ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ညီငယ် ယွင်ချန်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။
“ရှောင်ချန်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
ဖုန်းဟာ အတော်ကြာကြာ မြည်နေပြီးမှသာ တစ်ဖက်က ကိုင်လိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ ဖုန်းကိုင်ရင်း အိပ်ရာပေါ်မှာ မှီထိုင်နေခဲ့တယ်။
သူ့အစ်မနဲ့ စကားပြောပြီးတဲ့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ အရင်လောက် မပြင်းထန်တော့ဘူး။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ကျန်နေသေးတယ်။
တော်သေးတာပေါ့။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့အစ်မ၊ သူ့ညီနဲ့ ချန်ချန်တို့ အားလုံး အသက်ရှင်နေကြသေးတယ်။
“ဒီထက် ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ သုတေသနလုပ်နေတာပေါ့။ ဘာလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ။”
စာသင်ကြားရေးမှာတော့ ယွင်ချန်ဟာ ယွင်ချဲ့ထက် အများကြီး ပိုတော်တယ်။ အထက်တန်းကျောင်းတက်တုန်းကတောင် ဆရာတွေက သူ့ကို အတန်းကျော်တက်ဖို့ အကြံပြုခဲ့ကြသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကြောင့် သူဟာ အတန်းကျော်မတက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီနောက် အမှတ်အများကြီးနဲ့ ဆေးတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ စာသင်နှစ်တစ်နှစ်ဝက်ပဲ တက်ပြီးနောက် တတိယနှစ်ကို အတန်းကျော်တက်နိုင်ခဲ့တယ်။
မနှစ်ကစပြီးတော့လည်း ပါမောက္ခကြီးတွေနဲ့အတူ စမ်းသပ်သုတေသနတွေ လုပ်ကိုင်နေခဲ့ပြီ။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်သာ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ယွင်ချန်ဟာ အနာဂတ်မှာ အလွန်တော်တဲ့ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။
“ရှောင်ချန်၊ မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် နေထိုင်မကောင်းသလို ခံစားနေရတယ်။ ခြေလက်တွေ အားမရှိဘူး၊ ခေါင်းလည်း မူးနေတယ်။ မနက်ဖြန် ခွင့်ယူပြီး ကျွန်တော့်ဆီလာကာ နှစ်ရက်လောက် စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရမလား။”
ညီငယ်ကို လှည့်စားဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး။ ဒါကြောင့် ယွင်ချဲ့ဟာ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးပြလိုက်သေးတယ်။
“အစ်ကို့အသံကို နားထောင်ကြည့်ရတာတော့ ကျန်းမာရေးကောင်းနေသလိုပဲ။”
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက သိပ်မကောင်းခဲ့ဘူး။ ယွင်ချန်က သူ့စကားကို ယုံကြည်ပုံမရဘူး။
ယွင်ချဲ့ဟာ အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“လာပါဦး၊ ရှောင်ချန်ရယ်။ ကျွန်တော် တကယ်နေမကောင်းလို့ပါ။ မင်း စိတ်ပူမှာစိုးလို့ အစောကြီး မပြောခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ဆီ နှစ်ရက်လောက် လာနေပါလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့စမ်းသပ်သုတေသနတွေကို ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ရတယ် မဟုတ်လား။ ဒါ့အပြင် အစ်မနဲ့ ချန်ချန်လည်း မနက်ဖြန် လာကြမှာ။ မင်း သူတို့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလား။”
ယွင်ချဲ့ဟာ ထပ်ပြီး ချောင်းနှစ်ချက် ဆိုးပြလိုက်ရပြန်တယ်။
“မနက်ဖြန်တော့ မရဘူး။ သဘက်ခါမှ လာလို့ရမလား။”
“သဘက်ခါဆို နောက်ကျသွားပြီ။”
ယွင်ချန် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ယွင်ချဲ့က အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်မိတယ်။
ပြောပြီးမှ သူ့ကိုယ်သူ အလွန်အမင်း စိတ်လောသွားမိကြောင်း သတိထားမိတယ်။ ဒါကြောင့် ချက်ချင်း စကားပြန်ပြင်လိုက်တယ်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ရှောင်ချန်။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မင်းကို လိုအပ်နေလို့ပါ။ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုလို့ပဲ သဘောထားပြီး မနက်ဖြန် လာပေးပါနော်။”
ယွင်ချဲ့ဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ နေမကောင်းဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်တယ်။
“အစ်ကို၊ အမှန်အတိုင်းပြောပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လောက်က ညတစ်ညမှာ အစ်ကို တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။”
ယွင်ချန်ဟာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် မေးလိုက်တယ်။
ဆယ်ရက်ကျော်လောက်က ညတစ်ည…
အဲဒါ သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တဲ့နေ့ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ မျက်နှာထားဟာ ချက်ချင်း လေးနက်သွားတယ်။ သူက စမ်းသပ်မေးမြန်းတဲ့လေသံနဲ့—
“မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
လို့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။
“အစ်ကိုတို့က အမြွှာညီအစ်ကိုတွေဆိုတာ မေ့သွားပြီလား။ အဲဒီညက ကျွန်တော် ညသန်းခေါင်မှာ ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့တယ်။ ချွေးစေးတွေတောင် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲနေခဲ့တာ။ အစ်ကို၊ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
အဲဒီအချိန်တုန်းက ယွင်ချန်ဟာ ဒီကိစ္စကို အထူးတလည် မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ ယွင်ချဲ့က အခုလို အတင်းလာတွေ့ဖို့ တောင်းဆိုမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် သူလည်း အဲဒီညက ဖြစ်ခဲ့တာကို ပြန်သတိရမိမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တာ။ အရမ်းလက်တွေ့ဆန်လွန်းလို့ နိုးလာခဲ့တာပါ။ ရှောင်ချန်၊ မနက်ဖြန် မင်း ကျွန်တော့်ဆီလာရင် အဲဒီအိပ်မက်ထဲမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြမယ်။”
ယွင်ချဲ့ဟာ အခုတော့ အလေးအနက် ပြောနေခဲ့တယ်။
သူ့ညီငယ်ဟာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူသာ အမှန်တရားကို မပြောပြခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင် ယွင်ချန်ဟာ သူ ကြိုတင်စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အကြောင်းအရာအတော်များများကို သူ့ဘာသာသူ နားလည်သွားမှာပဲ။
ဒါ့အပြင် သူ့ညီငယ်ဟာ လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ယွင်ချဲ့ ယုံကြည်တယ်။ သူ့လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း ကူညီထိန်းသိမ်းပေးမှာ သေချာတယ်။
“အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို မလှည့်စားနဲ့။ အစ်ကို တစ်ခုခုကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ သေချာတယ်။ ကဲပါ၊ နောက်မှပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် အခု မြန်နှုန်းမြင့်ရထားလက်မှတ် သွားဖြတ်လိုက်မယ်။ မနက်ဖြန် နေ့လယ်လောက်ဆို နောက်ဆုံးထားပြီး ရောက်လာနိုင်တယ်။ အစ်ကိုသာ အမှန်အတိုင်း မပြောပြဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်အစ်ကို မဟုတ်တော့ဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။”
အဲဒီလိုပြောပြီး ယွင်ချန်ဟာ ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချသွားခဲ့တယ်။
ရှောင်ချန်ကတော့ အရင်လိုပဲ သတိကြီးပြီး ထက်မြက်နေတုန်းပဲ။
ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယွင်ချဲ့ဟာ ဖုန်းကို ချလိုက်တယ်။
သူ့ညီငယ်ဟာ အမှန်တရားကို တိတိကျကျ မခန့်မှန်းနိုင်သေးပေမဲ့ အဖြစ်မှန်နဲ့တော့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး။
သူကိုယ်တိုင် အဲဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုး မကြုံတွေ့ခဲ့ရဘူးဆိုရင် အခုလို ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါ့မလား။
အခုတော့ သူတို့ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်။
သူတို့ရောက်လာတာနဲ့ အနောက်တောင်စခန်းဆီ ခေါ်သွားမယ်။
အနောက်တောင်စခန်းဟာ အရင်ဘဝက အကြီးဆုံးနဲ့ အတည်ငြိမ်ဆုံး စခန်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ စစ်တပ်အင်အား အများအပြားရှိနေသလို စင်ဖုန်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေတယ်။
သူဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း တိုက်ခိုက်ရေးစူပါအစွမ်း မရှိတာကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားအနည်းဆုံး တပ်မှူးလို့တောင် ပြောဆိုခဲ့သူ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စင်ဖုန်းမှာ အနိုင်ယူဖို့ ခက်ခဲလှတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေပြီး စူပါအစွမ်းပိုင်ရှင် အများအပြားကလည်း သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့အဖွဲ့နဲ့အတူ လုပ်ကိုင်ခဲ့စဉ်က စင်ဖုန်းနဲ့ ခဏတာ ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးတယ်။
တိုက်ပွဲအတွင်း သူကိုယ်တိုင် သိသိသာသာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ သူဟာ အားနည်းသူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ဘူးဆိုတာတော့ သေချာတယ်။
တကယ်တမ်း အားနည်းတဲ့လူတစ်ယောက်ဆိုရင် ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ လူအများအပြားကို သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးလာအောင် ဆွဲဆောင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
စင်ဖုန်းနဲ့ စစ်တပ်တို့က တာဝန်ယူအုပ်ချုပ်နေတဲ့ အနောက်တောင်စခန်းဟာ ယွင်ချဲ့အမြင်မှာတော့ အလုံခြုံဆုံးနေရာ ဖြစ်တယ်။
သူ့အစ်မနဲ့ တူလေးအတွက် အတော်အတန် တည်ငြိမ်လုံခြုံတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်တယ်။
တိုက်ခိုက်ရမယ့်ကိစ္စတွေကိုတော့ သူနဲ့ ရှောင်ချန်တို့နှစ်ယောက် ဖြေရှင်းကြမယ်။