### အသက်ရှင်ချင်စိတ်နှင့် သွေးကြွေးဆပ်မည့် လက်စားချေမှု

“အင်း… ငါ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသွားတာထင်တယ်။”

ယွင်ချဲ့သည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်ပြန်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည့် စိတ်ပျက်မှုကြီးကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူသည် လေထဲမှ ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အပ်ချုပ်အပ်ဖြင့် ယွင်ချန်၏လက်ချောင်းကို ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ယွင်ချန်၏ ဖြူဖျော့နေသော အသားအရေကို အပ်ဖြင့် ဖိထိုးလိုက်သော်လည်း အပ်က အသားထဲသို့ မဝင်သွားပေ။

ယွင်ချဲ့က ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အပ်ထဲသို့ မိုးကြိုးစွမ်းအင်အနည်းငယ် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယွင်ချန်က နာကျင်မှုကို ခံစားရသည့်ပုံမပေါ်ပေ။

ဂလောက်၊ ဂလောက်!

သူက ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကို ဆက်ဝါးနေဆဲဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့ အခုလေးတင် လုပ်ခဲ့သည့်အရာက ခဏတာဖြစ်ပျက်သွားပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့်အရာတစ်ခုလိုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ဒီနေ့တော့ ကိုယ်သွားရတော့မယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင် မင်းနဲ့အတူ အချိန်ပိုဖြုန်းပေးမယ်။ လိမ္မာနေခဲ့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။”

ညီဖြစ်သူ၏သွေးတစ်စက်ကို ရယူပြီးနောက် ယွင်ချဲ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ ယွင်ချန်၏ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် နေရာလွတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ အရင်းအမြစ်ပစ္စည်းပုံကြီးထဲမှ အနက်ရောင်ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာပြီး ယွင်ချန်အနားသို့ ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲချလိုက်ပြီး ပြောတော့သည်။

“မင်းကတော့ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်သလဲ။ သခင် နေရာလွတ်ထဲ ဝင်လာတိုင်း မင်းနဲ့ စကားပြောပေးတယ်။

ငါ့ကိုကြည့်ပါဦး။ သူ့ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် သွားပေါ်လာရဲမှာလဲ။ ငါ ပေါ်လာလိုက်ရင် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမှာပေါ့။ သူက အေးစက်ပြီး သွေးအေးတဲ့လူလို ထင်ရပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ့လူလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ အစွမ်းကုန် ဂရုစိုက်ပေးတတ်တယ်။

ကြည့်လေ၊ သူက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ဆူပူနေတတ်ပေမဲ့ ငါ့အတွက် အားဖြည့်ဘားတွေ အများကြီးလည်း ယူလာပေးတယ်။ ဒီလိုသခင်မျိုး ရထားတာ တကယ်ကံကောင်းတာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါလည်း နေ့တိုင်း ဗိုက်ပြည့်အောင် အများကြီးစားထားတာပေါ့။ ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့ သူ့ဆီ ချက်ချင်းသွားမယ်။ သူလည်း ငါ့ကို လွမ်းနေမှာ သေချာတယ်။ ငါလည်း သူ့ကို လွမ်းတယ်လေ… သူနဲ့အတူ အမြဲတမ်းနေနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ!”

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဒီလိုအဖြစ်မျိုး မကြာခဏ ဖြစ်ပျက်နေခဲ့သည်။ ဟေးယွီသည် ယွင်ချဲ့၏ရှေ့တွင် မပေါ်လာရဲသဖြင့် ယွင်ချဲ့ မရှိသည့်အချိန်မှသာ ထွက်လာတတ်သည်။

ဒါပေါ့၊ သူက တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ တတွတ်တွတ်ပြောနေသော်လည်း ယွင်ချန်ကတော့ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုမှ မပေးခဲ့ပေ။

ယွင်ချဲ့ နေရာလွတ်ထဲ ဝင်နေစဉ် တဲထဲတွင် ကျန်းထျန်းလုံမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ ရှင်းဖုန်းပင် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းထျန်းလုံသည် တစ်ယောက်တည်း မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူဖို့ပင် အနိုင်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ယွင်ချဲ့သည် ယွင်ချန်၏သွေးကို ယူလာပြီး ကျန်းထျန်းလုံရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ဦးလေးကျန်း၊ ကျွန်တော်က ယာဖေးရဲ့သူငယ်ချင်း ယွင်ချဲ့ပါ။ ကျွန်တော်ပြောတာကို ဦးလေး ကြားနိုင်တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ နာကျင်ရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး အံကြိတ်ပြီး တောင့်ခံထားပါ။ ဦးလေးရဲ့ဇနီးနဲ့ သမီးက အပြင်မှာ စောင့်နေကြတယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။”

ကျန်းထျန်းလုံသည် ဇွန်ဘီဖြစ်သွားမလား၊ အထူးစွမ်းရည် နိုးထလာမလားဆိုသည်မှာ သူ၏စိတ်စွမ်းအားနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေသည်။

ကျန်းထျန်းလုံသည် မသေဆုံးခင် သမီးဖြစ်သူကို မတွေ့လိုက်ရသေးသောကြောင့် အသက်ကို အတင်းဆွဲဆန့်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့က သူ့လိုလူတစ်ယောက်မှာ သာမန်လူတွေထက် ထူးကဲသည့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ရှိနေမည်ဟု ယုံကြည်သည်။

သို့သော် သမီးဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အနည်းငယ်လျော့ကျသွားသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ယွင်ချဲ့က သူ့ကို အသက်ဆက်ရှင်ချင်စိတ် ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် အားပေးစကားပြောပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ကျန်းထျန်းလုံသည် ယွင်ချဲ့ပြောသမျှကို ကြားနေရသည်။ အရင်က မျက်လုံးများက အသက်မဲ့နေသလို ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။

သူ သတိပြန်မရသေးသော်လည်း အသက်ရှင်လိုစိတ်ကတော့ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့် ယွင်ချဲ့သည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ပေ။ ကျန်းထျန်းလုံ၏လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဓားဖြင့် အသားအရေကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွင်ချန်၏သွေးထည့်ထားသည့် ဖန်ပုလင်းကို ယူကာ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ သွေးတစ်စက် ချလိုက်သည်။

နီရဲနေသောသွေးသည် ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်သည် ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

“အင်း…”

အသံတစ်သံပင် မထွက်နိုင်ခဲ့သည့် ကျန်းထျန်းလုံသည် ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မြေကြီးပေါ်တွင် တွန့်လိမ်ကာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလာခဲ့သည်။

သူ ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ယွင်ချဲ့သည် သူ့ခေါင်းနောက်ပိုင်းကို ထိန်းကိုင်လိုက်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် စမ်းရေကို ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေအားလုံးကို အတင်းသောက်စေလိုက်သည်။

ရေအများစုက ဖိတ်စင်သွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းထျန်းလုံက အနည်းငယ်တော့ မျိုချနိုင်ခဲ့သည်။ ယွင်ချဲ့သည် ထပ်မံတိုက်ကျွေးခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ဆက်တိုက်ကျွေးသင့်မသင့် မဆုံးဖြတ်ခင် အခြေအနေကို ခဏစောင့်ကြည့်ချင်သေးသည်။

စောင့်ဆိုင်းနေရသည့်အချိန်က ယွင်ချဲ့အတွက်သာမက တဲအပြင်ဘက်ရှိလူတွေအတွက်ပါ အမှန်တကယ် နှိပ်စက်မှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံကို ကြားရသည့်အခါ ကျန်းယာဖေးက တဲထဲသို့ ပြေးဝင်သွားချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်က အစွန်းရောက်အောင် တင်းမာနေပြီဖြစ်သည်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မခံနိုင်တော့ပေ။ ခံနိုင်ရည်ကုန်ခါနီးတိုင်း သူမသည် မိခင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နွေးထွေးမှု ပေးနေကြရသည်။

“အဲဒီလူက ဦးလေးကျန်းကို တကယ်ကယ်နိုင်ပါ့မလား။ သူ သေတော့မယ့်ပုံပဲ…”

ကျန်းယာဖေးနဲ့ အသက်အရွယ်မတိမ်းမယိမ်းရှိသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီး၏လက်မောင်းကို ကြောက်လန့်တကြား ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တဲကို စိုးရိမ်စွာကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် အခြားသူအားလုံး၏ စူးရှသောအကြည့်များက သူမဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူမသည် အလွန်ကြောက်သွားသဖြင့် စကားဆက်မပြောရဲတော့ပေ။ ထိတ်လန့်သွားသည့်အမူအရာဖြင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီး၏နောက်သို့ ကပ်သွားခဲ့သည်။ မျက်လုံးတွေကလည်း မတရားအပြစ်တင်ခံလိုက်ရသူတစ်ယောက်လို နီရဲနေသည်။

“ဘာပြောရမှန်းမသိရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်။ မင်းစကားမပြောတတ်တဲ့သူလို့ ငါတို့ မထင်ပါဘူး။”

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးက အမျိုးသမီးငယ်ကို စက်ဆုပ်သည့်လေသံဖြင့် ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းယာဖေးနှင့် သူမ၏မိခင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်ရေ၊ ဖေးရေ၊ စိတ်မပူကြပါနဲ့။ ထျန်းလုံက ကံကောင်းတဲ့လူပါ။ သူ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ မိသားစုက အခက်အခဲတွေ အများကြီးကြားကနေ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီလေ။ သူက မင်းတို့ကို ချစ်တယ်။ မင်းတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။”

တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင်တောင် သူပြောလိုက်သည့်စကားတွေကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် ဒီအချိန်မှာ သူမ ဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ။

“အင်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီဝမ်။ ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဖေဖေလည်း အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ယွင်ချဲ့က အရမ်းတော်တဲ့သူပါ။ သူ ကျွန်မအဖေကို ကယ်နိုင်မှာပါ။”

ကျန်းယာဖေးက မိခင်ကို ဆက်လက်ဖက်ထားရင်း စိတ်ဓာတ်မကျအောင် အတင်းအားတင်းကာ တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်သည့်အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒါဟာ အခြားသူတွေကို ပြောနေခြင်းသာမက သူမကိုယ်သူမ အားပေးနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က အရင်ကတည်းက အကြောင်းအရာတွေကို တစ်ခုချင်းစီ လိုက်မမေးတတ်ကြပေ။ သို့သော် တစ်ခါတလေ သံသယဝင်မိကြပြီး တချို့အရာတွေကိုလည်း သိထားကြသည်။ ယွင်ချဲ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးရှိသည်။

ကျန်းယာဖေး စိတ်ငြိမ်သွားသည့်နောက်မှ ထိုအချက်ကို ပြန်သတိရလာခဲ့သည်။ ယွင်ချဲ့က သူမ၏ဖခင်ကို ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်စေပြီး အထူးစွမ်းရည်နိုးထလာစေရန် ကြိုးစားရဲနေသည့်အတွက် သူ့မှာ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေမှာသေချာသည်။ အောင်မြင်နိုင်ခြေက ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုများနေနိုင်သည်။ ဒါကြောင့် သူမ၏ဖခင်မှာ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

“ယာဖေး၊ သူတို့က သမီးရဲ့သူငယ်ချင်းတွေလား။”

ကျန်းယာဖေးက လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီး ထင်ထားတာထက် ပိုမိုခိုင်မာသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဒီလိုဆွေးနွေးမှုမျိုးက သူမ၏စိတ်ဓာတ်ကို ထိခိုက်သွားစေမှာစိုးသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးက လိမ္မာပါးနပ်စွာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မတို့က အထူးစွမ်းရည်အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကပါ။ အခု ကျွန်မအဖေကို ကုသပေးနေတဲ့သူက ကျွန်မတို့အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ယွင်ချဲ့ပါ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးနဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာလည်း သူ့အကူအညီကြောင့်ပါ။ ဒီတစ်ခေါက်လည်း ကျွန်မနဲ့အတူ မိဘတွေကို ရှာဖို့ ဒီအထိ လိုက်လာပေးကြတာပါ။ မနေ့က ဖေဖေထားခဲ့တဲ့ စာကို မတွေ့မချင်း မိဘတွေက အန်တီတို့နဲ့အတူ ဒီကိုရောက်နေမှန်း ကျွန်မတို့ မသိခဲ့ကြဘူး။”

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးဖြစ်သည့် အန်တီဝမ်ရှန်းဖန်းနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်း ဦးလင်းတို့သည် ကျန်းယာဖေး၏မိဘများနှင့် မိတ်ဆွေများဖြစ်ကြသဖြင့် ကျန်းယာဖေးက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။

သူမက အတိုချုံးရှင်းပြလိုက်သည်။ သူတို့ကို မယုံကြည်၍ မဟုတ်ဘဲ…

ကျန်းယာဖေးက အနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးဆီသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ဦးလင်း၏သား လင်းယင်၏ချစ်သူ ကျန်းချီဖြစ်သည်။

ကျန်းယာဖေး၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကျန်းချီသည် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းကို အလွန်မက်မောသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လင်းယင်ကိုလည်း တကယ်ချစ်တာမဟုတ်ပေ။ သူမလိုချင်တာက လင်းမိသားစု၏ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိလည်း ကျန်းယာဖေးက ထိုအမြင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်းချီလို အမျိုးသမီးမျိုးကို ယုံကြည်၍မရပေ။ လူမှုအဆင့်အတန်း မြင့်တက်လိုစိတ်ရှိသည့် သူမသည် ပိုချမ်းသာသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို တွေ့သွားသည်နှင့် လင်းယင်နှင့် လမ်းခွဲသွားနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ သူမ ဒီနေရာမှာ ဆက်ရှိနေတာက ပိုချမ်းသာသည့် အမျိုးသားကို မတွေ့သေးလို့ပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမ၏သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည့် အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လင်းယင်က သူမကို နတ်သမီးတစ်ပါးလို ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးထားပြီး ဂရုစိုက်ပေးနေသလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

“သမီး ပြန်ရောက်လာတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ။ တကယ်ဝမ်းသာလိုက်တာ…”

ဝမ်ရှန်းဖန်းက ကျန်းယာဖေး၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်ရည်ဝဲလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမလည်း ကျန်းယာဖေးကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာသည်အထိ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသူဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင်မှာလည်း သမီးမရှိပေ။ ဒါကြောင့် ကျန်းယာဖေးကို ကိုယ့်သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့ဖူးသည်။

သူမက ကျန်းယာဖေးကို လင်းယင်၏ချစ်သူအဖြစ်ပင် ဖြစ်စေချင်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ လင်းယင်မှာ အရင်ကတည်းက ချစ်သူရှိနေခဲ့သည်။

“မြန်မြန်လုပ်စမ်းကွာ၊ သောက်သုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ!”

ဘုန်း!

ရုတ်တရက် ရိုင်းစိုင်းသည့် ဆဲဆိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ချည်ထားသည့် အမျိုးသားလေးယောက် တဲရှေ့သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။

ချူဟောင်လင်းက သူတို့နောက်မှ လိုက်လာရင်း ဆက်လက်ဆဲဆိုနေသည်။

“မင်းတို့လို အကောင်တွေကတော့ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ငါ့ကိုတောင် ပြန်တိုက်ရဲသေးတယ်ပေါ့!”

“အာ… မရိုက်ပါနဲ့တော့! တောင်းပန်ပါတယ်…”

ချူဟောင်လင်းက ဆဲဆိုရင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် အားကုန်နှစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။ ထိုလူက နာကျင်လွန်း၍ ငိုယိုကာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အသနားခံနေသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူတွေကတော့ မျက်နှာသေများဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် ကျန်းယာဖေးက အပြင်းထန်ဆုံး ဒေါသထွက်နေသူဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ယာဖေး၊ ဒီလူတွေပါပဲ။ မင်းအဖေကို ထိုးခဲ့တဲ့သူတွေ။”

ချူဟောင်လင်းက ကျန်းယာဖေးကို လက်မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် မကျေမနပ်မျက်နှာဖြင့် ရှင်းဖုန်းရပ်နေသည့်နေရာသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။

ရှင်းဖုန်းကလည်း ချူဟောင်လင်းကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ဆုချသလို အမဲခြောက်လှီးထားသည့် အမဲသားတစ်ထုပ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ချူဟောင်လင်းကတော့ ထိုအပြုအမူကို သဘောကျနေသည်။ သူက မုန့်ထုပ်ကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ဖောက်ကာ ပျော်ပျော်ပါးပါး စားနေတော့သည်။

အခြေအနေက ဒီလောက်အထိ လေးနက်မနေခဲ့လျှင် ကျန်လူတွေက သူ့ကို ထပ်မံလှောင်ပြောင်ကြဦးမည်ဖြစ်သည်။

“အန်တီဝမ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အမေ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။”

ကျန်းယာဖေးသည် ထိုလူတွေကို မုန်းတီးသည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ငိုနေသည့် မိခင်ကို ဝမ်ရှန်းဖန်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် တွန်းပို့လိုက်သည်။

“ဖေး…”

ဘုန်း!

“အားးး!”

ဝမ်စူးဟွာ စကားမဆုံးလိုက်ခင်မှာပင် ကျန်းယာဖေးက ချည်နှောင်ထားခံရသည့် အမျိုးသားလေးယောက်ကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

အမျိုးသားတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

ကျန်းယာဖေး၏အဖွဲ့ဝင်တွေမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဒီအခိုက်အတန့်မတိုင်ခင်အထိ လှပသည့် ကျန်းယာဖေးလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းရက်စက်နိုင်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

လင်းမိသားစုနှင့် ဝမ်စူးဟွာတို့က အထူးသဖြင့် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေကြသည်။ သူတို့၏မှတ်ဉာဏ်ထဲက ကျန်းယာဖေးသည် ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းသူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

မကြာမီ ဝမ်စူးဟွာ၏ မျက်ရည်စိုနေသည့် မျက်လုံးများထဲတွင် အခြားခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမတစ်သက်လုံး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ဘယ်တုန်းကမှ ဒုက္ခမခံစားခဲ့ရသလို ခက်ခဲပင်ပန်းမှုတွေလည်း မကြုံခဲ့ရပေ။ အသက်အလယ်ပိုင်းအရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မင်းသမီးလေးတစ်ပါးလို အလိုလိုက်ခံထားရသူဖြစ်သည်။

သို့သော် အဲဒါကြောင့် သူမက မိုက်မဲသူ၊ အတွေ့အကြုံမရှိသူဟုတော့ မဆိုလိုပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးဖြစ်ပြီးနောက် လူသားတွေရဲ့ ရက်စက်မှုနှင့် သစ္စာမဲ့မှုတွေကို သူမ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏သမီးလေးက ပိုကောင်းသည့်ဘဝတစ်ခုကို ရရှိနိုင်ရန် ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲလာရခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အားးး!”

“အာ! သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီ!”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူတွေရဲ့ အကြည့်တွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည့် ကျန်းယာဖေးသည် ဖရဲသီးလှီးဓားကို ကောက်ယူပြီး အဲဒီလူတွေဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းကို တန်းဖြတ်ချလိုက်သည်။

သွေးစက်များက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းသွားသည်။ ထိုလူ၏အလောင်း မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်နှင့် တစ်ဆက်တည်း တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့သည့် အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့! ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ပါနဲ့! ကျွန်တော်တို့ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ…”

သွေးစွန်းနေသည့် ဓားကို ကိုင်ထားသော ကျန်းယာဖေးသည် နောက်ထပ်အမျိုးသားတစ်ယောက်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

ယွင်ချဲ့၏ သင်ကြားပေးမှုကြောင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဖခင်အတွက် လက်စားချေရန် ထိုလူတွေကို သတ်ပစ်ဖို့မှလွဲ၍ အခြားအတွေးမရှိတော့ပေ။ သူမ လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။

သေကံပါလာသည့် ထိုအမျိုးသားကတော့ ကြောက်လန့်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး အသနားခံနေသည်။

“ငါ့အဖေကို ရိုက်နှက်ခဲ့တုန်းက မင်းတို့ သနားညှာတာခဲ့လို့လား။”

“မ… မဟုတ်ပါဘူး… အား…”

သူ့စကားသံ မဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းယာဖေး၏ဓားက သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသူတွေက ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ အမျိုးသမီးငယ် ကျန်းချီကလည်း လင်းယင်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

သူမက သွေးကို ကြောက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့လိမ်ညာမှု ပေါ်သွားမှာကို ကြောက်နေတာလားဆိုတာတော့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

“မဟုတ်ပါဘူး! မဟုတ်ပါဘူး! သမီးလေး… ကျွန်တော်တို့ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီမိန်းကလေးက ကျွန်တော်တို့ကို မြှူဆွယ်ခဲ့တာပါ! မင်းအဖေက ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့သွားပြီး သူ့ကို အဓမ္မပြုကျင့်နေတယ်လို့ ထင်သွားတာပါ။ မင်းအဖေကပဲ အရင်စပြီး ရန်ဖြစ်ခဲ့တာပါ!”

“ဟုတ်ပါတယ်! ကျွန်တော်တို့ကို ယုံပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ မင်းအဖေကို ရှင်းပြခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးကပဲ ငိုနေပြီး ဘာမှဝင်မရှင်းပြပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က အရိုက်ခံနေရတာကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီတိုင်းနေလို့မှ မရတာပဲ!”

ကျန်ရှိနေသည့် အမျိုးသားနှစ်ယောက်က လင်းယင်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး ပုန်းအောင်းနေသည့် ကျန်းချီကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလျင်အမြန် ရှင်းပြကြသည်။

သူတို့သည် ကြောက်လန့်လွန်း၍ သေးပင်ပေါက်ချင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းထျန်းလုံ၏သမီးက ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းရက်စက်မည်မှန်းသာ သိခဲ့လျှင် ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်မြန်ကြပါစေ သူ့ကို ရန်စမိကြမည်မဟုတ်ပေ။

မဟုတ်ဘူး!

ကျန်းချီ၏ မြှူဆွယ်မှုကြောင့် ဒီလိုပြဿနာထဲ ရောက်လာအောင် လုပ်မိကြမှာတောင် မဟုတ်ဘူး!