### အခန်း — အဲဒီအမျိုးသမီးတွေက အကူအညီတောင်းခဲ့ကြလား။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးဟာ ရုတ်တရက်ကြီး ကျရောက်လာခဲ့တာကြောင့် လူအများစုဟာ ဘာမှပြင်ဆင်ချိန်မရလိုက်ကြဘူး။ တချို့ဆိုရင် ဇွန်ဘီတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးမှသာ ဘာဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်ခဲ့ကြတာပါ။ လွတ်မြောက်လာသူတွေအတွက်လည်း ဘဝဟာ လွယ်ကူမနေခဲ့ဘူး။ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အသက်အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်နေရရုံတင်မကဘဲ စားနပ်ရိက္ခာရှားပါးမှုကလည်း ပြဿနာကြီးတစ်ရပ် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ တစ်နပ်စာအတွက် အသင့်စားခေါက်ဆွဲတစ်ထုပ် ရရှိဖို့တောင် ဇိမ်ခံစရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊ အသားတွေကို စားရဖို့ဆိုတာ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပါပဲ။
ရှင်းဖုန်းမှာ အထူးစွမ်းရည်ရှိမှန်း သိထားတဲ့ ယွင်ချဲ့ကလည်း အထွေအထူး မပြောတော့ဘဲ ဝက်သားအပြင် တခြားစားစရာတွေနဲ့ ဟင်းချက်စရာပစ္စည်းတွေ အများကြီး ထုတ်ပေးဖို့ သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်တယ်။ ယွင်ယောင်ကလည်း ဝက်သားနှစ်ကြိမ်ချက်ဟင်း အိုးကြီးတစ်အိုး ချက်လိုက်တယ်။ ဒါ့အပြင် အာလူးမျှင်ကြော်၊ ခရမ်းချဉ်သီးနဲ့ ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်၊ အစပ်တိုဟူးဟင်းတို့လည်း ပါသေးတယ်။ ဟင်းလျာတွေအားလုံးရဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ရနံ့က အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလမှာတော့ ဒီလိုအစားအစာတွေကို စားရတာဟာ အလွန်ဇိမ်ခံနိုင်တဲ့ ပွဲကြီးတစ်ပွဲပါပဲ။
အခန်းထဲမှာရှိနေတဲ့ တခြားအုပ်စုကလူတွေဟာ သူတို့ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြဘူး။ အစားအစာတွေကို ကြည့်ရင်း တံတွေးတွေတောင် မျိုချနေကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ထောင့်တစ်နေရာမှာ ကိုယ်ကိုကျုံ့ပြီး ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ဟာ ပိုဆိုးတယ်။ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ လိုချင်တောင့်တမှု၊ အကူအညီတောင်းခံလိုမှု၊ စိတ်အတွင်းက ရုန်းကန်မှုနဲ့ တွန့်ဆုတ်မှုတွေ ရောထွေးနေတယ်။ သူတို့ဟာ အစားအစာကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေကြတာပါ။
“သောက်ကျိုးနည်းကွာ!”
လူအုပ်ထဲကနေ မကျေမနပ် ဆဲဆိုသံတစ်သံ ထွက်လာတယ်။ အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ အသင့်စားခေါက်ဆွဲတစ်ဝက်ကို ဒေါသတကြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အစားအစာတွေကို အရသာရှိရှိ စားသောက်နေကြတဲ့ ယွင်ချဲ့တို့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ရှေ့တိုးလာပြီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မောင်းကို အရှက်အကြောက်မရှိ ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။
“အာ… မလုပ်ပါနဲ့… မလုပ်ပါနဲ့…”
သေသွားတဲ့ခွေးတစ်ကောင်ကို ဆွဲသွားသလိုပဲ အဲဒီအမျိုးသားဟာ အမျိုးသမီးရဲ့လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး အိမ်နောက်ဘက်ကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။
အမျိုးသမီးက ငိုယိုပြီး ရုန်းကန်ငြင်းဆန်နေတယ်။ သူမရဲ့အသံဟာ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ ယွင်ချဲ့တို့ဘက်ကို အကူအညီတောင်းခံတဲ့အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်ပေမဲ့ ပါးစပ်ကနေတော့ အကူအညီတောင်းတဲ့စကားတစ်ခွန်းမှ မထွက်လာခဲ့ဘူး။ တောင်းပန်နေတဲ့အမူအရာတွေနဲ့သာ လက်ဟန်ခြေဟန် ပြနေခဲ့တယ်။
“ခွေးမ… သေစမ်း… ခွေးမ…”
“အား… အား…”
ခဏအကြာမှာ အိမ်နောက်ဘက်ကနေ အမျိုးသားရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံနဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ရိုက်ခတ်မိတဲ့အသံတွေလည်း ကြားနေရတယ်။
ကျိုးဇယ်ယွီတို့နဲ့ တခြားသူတွေဟာ စားနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်အတွင်းမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမျိုးစုံကို သူတို့ တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီးပြီ။ အဲဒါကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရင်ကလို မဆင်မခြင် သနားကြင်နာတတ်တဲ့စိတ်တွေကို စွန့်လွှတ်လာခဲ့ကြပြီး သူများကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါချင်တော့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အဓမ္မပြုကျင့်နေတာ မြင်ရတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အသစ်တစ်ဖန် တည်ဆောက်ထားတဲ့ လျစ်လျူရှုတတ်မှုက ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် ယွင်ယောင်နဲ့ ကျန်းယာဖေးတို့လို အမျိုးသမီးတွေဆို ပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကြတယ်။
“ဘာလို့ မစားကြတော့တာလဲ။”
ယွင်ချဲ့ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ။ သူ့လက်ထဲက တူတွေဟာ တစ်ခဏလေးတောင် မရပ်သွားခဲ့ဘူး။ ရှင်းဖုန်းနဲ့ သူ့လူတွေကလည်း အတူတူပဲ။ သူတို့ဟာ သွေးအေးလွန်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေလို ဖြစ်နေကြတယ်။
“ချဲ့အစ်ကို…”
ကျိုးဇယ်ယွီတို့က ယွင်ချဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ တစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတဲ့အရိပ်အယောင်တွေ အထင်းသား ပေါ်နေတယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ အစားအစာကို တူနဲ့လှမ်းယူနေရာက ရပ်လိုက်ပြီး တူတွေကို ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အိတ်ကပ်ထဲက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာ မီးညှိလိုက်တယ်။
“သူတို့နဲ့ စတွေ့ကတည်းက ငါတို့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့ကြလို့လား။”
ဆေးလိပ်မီးခိုးတွေကြားမှာ သူ့မျက်လုံးထဲက အမူအရာကို မမြင်ရပေမဲ့ သူပြောလိုက်တဲ့စကားတွေကတော့ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေတယ်။
ကျိုးဇယ်ယွီတို့ဟာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး နောက်တော့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြတယ်။ ယွင်ချဲ့ ပြောတာ မှန်နေတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ဟာ အစကတည်းက သူတို့ကို တစ်ခါမှ အကူအညီမတောင်းခဲ့ကြဘူး။ အစပိုင်းမှာတော့ ယွင်ချဲ့ဟာ တစ်ဖက်လူတွေကို အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေကြလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က သူတို့ကို အနိုင်ယူပြီး ရှင်းဖုန်းပါ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတောင် အဲဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ဟာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပဲ။ ဘာကြောင့်လဲ။
တစ်ဖက်က အဓမ္မပြုကျင့်သူတွေနဲ့ သူတို့ဟာ တစ်ဖွဲ့တည်းဖြစ်ပြီး ယွင်ချဲ့က သူတို့ကို ကယ်လိုက်တာနဲ့ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖန်တီးဖို့ ကြံစည်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သားကောင်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားပြီး ကယ်တင်ပေးသူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
အကြောင်းရင်းက ပထမတစ်ခုဖြစ်ဖြစ်၊ ဒုတိယတစ်ခုဖြစ်ဖြစ် သေချာတာတစ်ခုကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်အပေါ် သနားကြင်နာမိခဲ့တဲ့ သူတို့ရဲ့စိတ်ဟာ မိုက်မဲမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။
“စားပြီးရင် စောစောအိပ်ကြတော့။ သန်းခေါင်အထိ ငါ ကင်းစောင့်မယ်။”
ယွင်ချဲ့ဟာ ပါးစပ်မှာ စီးကရက်ခဲထားရင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာရှိနေတဲ့ လူတွေဘက်ကိုတောင် တစ်ချက်မှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။
“သူတို့က တကယ်ပဲ အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် ကယ်ပေးတာက ကိုယ့်အတွက် ဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သလိုပဲ။ ကိုယ်တိုင်က လုံလောက်အောင် အင်အားကြီးမားနေမှသာ တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါ့အပြင် သူတို့က တကယ်ပဲ မင်းတို့ရဲ့အကူအညီကို လိုအပ်နေတာ ဟုတ်မဟုတ် သေချာလေ့လာကြည့်ဦး။”
ရှင်းဖုန်းဟာ ယွင်ချဲ့ရဲ့ ပန်းကန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ သိပ်မစားရသေးဘူး။ အဲဒီနောက် အဝေးကို ထွက်သွားတဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ နောက်ကျောကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ဒီလူတစ်စုအတွက် ယွင်ချဲ့ဟာ အားကိုးရာ၊ ဦးဆောင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကြင်နာတတ်ခြင်းက အန္တရာယ်အရှိဆုံးအရာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို မသိကြသေးဘူး။
ရှင်းဖုန်းက ဒီလိုတွေးရင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တယ်။
“ညီလေးတို့၊ ငါတို့ခေါင်းဆောင်က စကားပြောတာ တဲ့တိုးဆန်လို့ စိတ်ထဲမထားကြနဲ့နော်။ မင်းတို့က အရမ်းရိုးသားလွန်းတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေက အခုအချိန်မှာ နေရာတိုင်းလိုလိုမှာ တွေ့နေရပြီ။ တားဆီးလို့မရလောက်အောင် များလွန်းတယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် လုံခြုံရေးစခန်းထဲမှာတောင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းစားရုံပဲ ရှိတော့တယ်။
“အဲဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်။ သနားစရာကောင်းတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ် မဟုတ်လား။ အလျှော့ပေးလိုက်လို့သာ အခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်တာပေါ့။ မင်းတို့ဆီမှာ အကူအညီတောင်းဖို့ မရဲတာကလည်း မင်းတို့နဲ့အတူနေရင် သူတို့အတွက် ပိုကောင်းလာမလားဆိုတာ မသေချာလို့ပဲ။
“နောက်ပြီး မင်းတို့အုပ်စုထဲမှာ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ဒီအမျိုးသမီးတွေထက် ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသလို ပိုလည်းလှကြတယ်။ သူတို့က ငါတို့ဘက်ကိုပဲ တောင်းပန်သလို လှမ်းကြည့်နေကြတာကလည်း ငါတို့အားလုံးက ယောက်ျားတွေဖြစ်ပြီး ယောက်ျားတွေမှာ လိုအပ်ချက်တွေရှိတယ်ဆိုတာ သိထားလို့ပဲ။”
ယွင်ချဲ့နဲ့ ရှင်းဖုန်းတို့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် ရှင်းဖုန်းရဲ့ ညာလက်ရုံးဖြစ်တဲ့ ယန်ဟွိုင်အန်းက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူဟာလည်း ယွင်ချဲ့ကို အတော်လေး သဘောကျနေသူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ကို သူတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်လာစေချင်နေမှန်းလည်း သူသိထားတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ယန်ဟွိုင်အန်းဟာ သူတို့ကို ဒီလောက်အထိ ရှင်းပြပေးနေတာ ဖြစ်တယ်။
အရာအားလုံးဟာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကမ္ဘာမပျက်ခင်က လူမှုလောကထဲမှာ ရရှိခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေဟာ အခုအချိန်မှာ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ ဆယ်ရက်တည်းနဲ့တင် သူတို့ဟာ လူကောင်းတွေ အများကြီး အသက်ဆုံးရှုံးသွားတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် လူ့သဘာဝရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုဟာ သူတို့ စိတ်ကူးထားတာထက်တောင် ပိုဆိုးရွားနိုင်တယ်။
ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီတို့ဟာ ရှက်လွန်းလို့ ခေါင်းတောင် မဖော်နိုင်ကြတော့ဘူး။
တစ်ယောက်တည်း မတုန်မလှုပ် ရှိနေသူကတော့ လန်ယဲ့ဟန်ပဲ ဖြစ်တယ်။ သူဟာ အစကတည်းက ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့သူပါ။ ယွင်ချန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတွေ ဒါမှမဟုတ် အရာတွေသာ မဟုတ်ရင် သူ့စိတ်ကို ဘယ်အရာကမှ လှုပ်ခတ်စေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူ့ကို စိတ်နှလုံးအေးစက်သူ၊ လူသားဆန်မှုမရှိသူလို့တောင် အပြစ်တင်နိုင်ပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလမှာ ယွင်ချဲ့လိုလူမျိုးတွေမှသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မယ်ဆိုတာကိုတော့ ဝန်ခံရမှာပါပဲ။