### ချန်ချန်ရဲ့ အထူးစွမ်းရည်
“ဟားဟား…”
ရင်ဘတ်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပဲ လက်ဖဝါးအရွယ်လောက်ရှိသော ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်က ယွင်ချဲ့ရဲ့ ဘောင်းဘီကို ကိုက်ဆွဲရင်း တွယ်တက်လာသည်။
“သခင်ရေ၊ ဇွန်ဘီတွေက ကြောက်စရာကြီး။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးရမယ်နော်။”
“ထွက်သွားစမ်း!”
ယွင်ချဲ့က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူနဲ့ စကားဆက်ပြောဖို့တောင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဟေးယွီက သူ့ရဲ့အစွမ်းကို ထုတ်ပြသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ သူက ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်အဖြစ်ပဲ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
“မထွက်ဘူး။ မထွက်ဘူးဗျ!”
ခွေးပေါက်လေးက ယွင်ချဲ့ရဲ့ ခြေထောက်ပေါ်မှာ ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့်လုပ်ရင်း ရှေ့ခြေနဲ့ နောက်ခြေတွေကို အားပြုကာ ဗိုက်ပေါ်အထိ တွားတက်လာသည်။ ထို့နောက် ချန်ချန် အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်း ကျောကို ယွင်ချဲ့နဲ့ မှီထားပြီး ပါးစပ်နဲ့ စွမ်းအင်ဘားတစ်တောင့်ကို ဖောက်စားလိုက်သည်။
ဒီမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်ရသော ယွင်ချဲ့ကတော့ အဲဒီကောင်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကားပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ပစ်ချလိုက်ချင်စိတ်သာ ပေါက်လာသည်။
“ဒါ စကားပြောတတ်တဲ့ ခွေးလား။”
ရှင်းဖုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အဲဒီကောင်ရဲ့ မူလပုံစံက ဒီပုံစံနဲ့ မတူဘူးမဟုတ်လား။
“အင်း၊ သူက ပုံစံပြောင်းနိုင်တဲ့သူပဲ။”
“တကယ်လား။”
ရှင်းဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ အဲဒီလိုဆိုရင် လူသားတွေအတွက် နေထိုင်ရှင်သန်နိုင်မယ့် နေရာက ပိုပြီး ကျဉ်းမြောင်းလာတော့မှာ သေချာသည်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်အရေအတွက်က လူသားအရေအတွက်ထက် နည်းတာမှ မဟုတ်တာ။
“အင်း။ အပင်တွေလည်း မျိုးဗီဇပြောင်းလဲလာကြလိမ့်မယ်။ ဇွန်ဘီတွေ အကိုက်ခံရတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကလည်း ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်လာကြမှာပဲ။”
မကြာခင်မှာ ဇွန်ဘီတိရစ္ဆာန်တွေ ပေါ်လာတော့မည်။ ဒါကြောင့် ယွင်ချဲ့က ဒီအကြောင်းတွေကို ရှင်းဖုန်းအား ကြိုတင်ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါမှ အနောက်တောင်အခြေစိုက်စခန်းအနေနဲ့လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်မှာဖြစ်သည်။
“မင်းက သိတာတွေ တော်တော်များတာပဲနော်။”
ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိသေးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ယွင်ချဲ့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာကြောင့် သူ့ကို သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသံသယက မကောင်းတဲ့သဘောမျိုး မဟုတ်ပါ။ အဲဒီအစား ယွင်ချဲ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုက ပိုလို့တောင် တိုးလာခဲ့သည်။
“မင်းက ငါ့ကို သုတေသနဌာနဆီ ပို့ပြီး အဲဒီက ရူးသွပ်နေတဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်တွေကို ခွဲစိတ်စစ်ဆေးခိုင်းချင်နေတာလား။”
ယွင်ချဲ့က ရုတ်တရက် လက်နှစ်ဖက်ကို ရှင်းဖုန်းရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ယှက်တင်ပြီး သူ့ကိုယ်ကို အနည်းငယ်မတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပြုံးနေသော်လည်း မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အပြုံးရိပ်မရှိပေ။
“မရယ်ချင်ရင်လည်း မပြုံးနဲ့လေ။”
ရှင်းဖုန်းက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ယွင်ချဲ့နားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ ထို့နောက် လျှာထုတ်ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့ နားရွက်ဖျားဝိုင်းဝိုင်းလေးကို လျက်လိုက်သည်။
“သုတေသနဌာနမှာ သွားစစ်ဆေးခံစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အိပ်ရာပေါ်မှာတော့ လာပြီး စမ်းသပ်စစ်ဆေးခံချင်လား။”
သူ့ရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ စနောက်သံနဲ့ ပူနွေးတဲ့ အသက်ရှူသံတွေက အသက်ငယ်ပြီး ခံစားချက်နူးညံ့လွယ်တဲ့ ယွင်ချဲ့ကို လှုံ့ဆော်နေသည်။ တချို့ကိစ္စတွေမှာတော့ ယွင်ချဲ့က ရှင်းဖုန်းကို မယှဉ်နိုင်ပေ။
“ငါတို့ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေ ပြောနေတာလေ။ ဒီလောက် အရှက်မရှိမနေနဲ့။”
ယွင်ချဲ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှင်းဖုန်းရဲ့ ပခုံးပေါ်ကိုပဲ ပြန်မှီလိုက်သည်။
“ဟားဟား…”
ရှင်းဖုန်းက ဒီလောက်နဲ့ ရပ်သင့်ပြီဆိုတာ သိသည်။ ဒါ့အပြင် ယွင်ချဲ့အကြောင်းကိုလည်း ပိုသိချင်နေသေးသည်။
“လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တာပါ။”
ယွင်ချဲ့က အရင်က ရှင်းဖုန်းမေးထားတဲ့ မေးခွန်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူတို့စကားပြောနေတာကို နားထောင်နေသော လန်ယဲ့ဟန်ကတော့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ လမ်းမှာ တခြားတိရစ္ဆာန်တွေကို တွေ့ခဲ့ကြတာလား။
ဒီလိမ်ညာမှုက အတော်လေး အားနည်းလွန်းသည်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အားလုံးက အချင်းချင်း ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်လို့ ယွင်ချဲ့ကို အကျပ်ကိုင်ပြီး မေးခွန်းထုတ်ကြမှာ မဟုတ်ပေ။
ယွင်ယောင်တစ်ယောက်တည်းကသာ တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် စိတ်ထဲကနေ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူမက ယွင်ချဲ့နဲ့ ရှင်းဖုန်းတို့ ပူးပူးကပ်ကပ်နေတာကို အမြဲကြည့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မျက်ခုံးတွေကိုပါ တွန့်ချိုးလိုက်တတ်သည်။ သူမ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။
“ခဏနားလိုက်ဦး၊ ချဲ့။ ကျောက်ကန်း၊ မင်းကားမောင်း။ ယန်ဟွိုင်အန်းတို့ကိုလည်း လိုက်ရှာကြည့်။ ဒီည နားဖို့နေရာတစ်ခု ရှာပြီး မနက်ဖြန်မနက်မှ အခြေစိုက်စခန်းကို ပြန်ကြမယ်။”
ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ပြောတာကို မယုံကြည်ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွင်ချဲ့က မပြောချင်တဲ့ကိစ္စဆိုရင် သူ့လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ထောက်ထားရင်တောင် ပြောမှာမဟုတ်ကြောင်းလည်း သူ ခံစားမိသည်။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် မမေးတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနာဂတ်မှာ ထပ်မေးဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပဲ။
အရင်ဆုံး ထွက်သွားခဲ့သော ယန်ဟွိုင်အန်းက မြို့စွန်နားမှာ ဟိုတယ်အသေးစားတစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားသည်။ ယွင်ချဲ့တို့ရဲ့ ကားရောက်လာချိန်မှာတော့ သူတို့က ဟိုတယ်ထဲက ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းပြီးနေပြီဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ပေါ်မှ နှင်းပွင့်လေးတွေ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာသည်။ ယွင်ချဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူ့အရင်ဘဝတုန်းကဆို နှင်းတွေက ဧပြီလလောက်မှ ကျခဲ့တာကို သူ မှတ်မိနေသည်။ အခုတော့ မတ်လလယ်လောက်မှာတင် နှင်းတွေ ကျနေပြီဖြစ်သည်။
“အခြေအနေက နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲတော့မယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
ယွင်ချဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး တံခါးဝမှာ သူနဲ့အတူ ရပ်နေတဲ့ ရှင်းဖုန်းကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးဟာ နှင်းထူထပ်စွာ ကျဆင်းမှုကြောင့် စတင်ခဲ့တာကို သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သိထားကြသည်။
“မင်း နောက်ထပ် ဘာတွေသိထားသေးလဲ။”
ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း မသိစိတ်အရ မေးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က ခေါင်းခါပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ့အမူအရာကိုကြည့်ရတာ နောက်ထပ် ပြောပြချင်ပုံမရပေ။
အချိန်တိုအတွင်း ဇွန်ဘီတွေရဲ့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကနေ လွတ်မြောက်လာကြပေမဲ့ အားလုံး ပင်ပန်းနေကြပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီကို မဖြစ်မနေ ကင်းစောင့်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေက တစ်စုတစ်စည်းတည်း နားယူကြသည်။
“ဦးလေး၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ!”
အထူးစွမ်းရည်ရှိသူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာကြတာကြောင့် နာရီအနည်းငယ်လောက် အနားယူရုံနဲ့ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့ နိုးလာချိန်မှာ ချန်ချန်က သူ့ဘေးမှာ လှဲနေပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ သကြားလုံးတုတ်တစ်ချောင်းကို စုပ်နေသည်။ ယွင်ချဲ့ နိုးလာတာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ကလေးက ပြုံးပြပြီး ချက်ချင်း သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ချန်ချန်။”
ယွင်ချဲ့က ထထိုင်လိုက်ပြီး ကလေးရဲ့ ပါးပြင်လေးကို နမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီသကြားလုံးတုတ်ကို ဘယ်ကရလာတာလဲ။”
ယွင်ချဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်တာဖြစ်ပေမဲ့ ဝဝဖောင်းဖောင်း ချန်ချန်လေးကတော့ ရုတ်တရက် လက်ဗလာထဲကနေ သကြားလုံးတုတ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ဦးလေး၊ စားပါဦး!”
“မင်း…”
ယွင်ချဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ သကြားလုံးတုတ်က တကယ်ပဲ ဘယ်ကမှမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလား။ သူက အခုလေးတင် နေရာလွတ်စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်တာလည်း အမှန်ပင်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း နေရာလွတ်စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ ဒါဆို ချန်ချန်ကလည်း နေရာလွတ်စွမ်းရည်ကို စတင်ပိုင်ဆိုင်လာပြီလား။ ဒါက ဘယ်အချိန်က ဖြစ်လာခဲ့တာလဲ။
“ဦးလေးလား။”
ချန်ချန်က ခေါင်းစောင်းပြီး ယွင်ချဲ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဦးလေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာကို တွေးနေသလိုပင်။
“ချန်ချန်ရေ၊ မင်းမှာ ပစ္စည်းတွေအများကြီး ထည့်ထားလို့ရတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးလို နေရာမျိုး ရှိလား။”
အစောပိုင်းကာလမှာ နေရာလွတ်စွမ်းရည်ရှိသူတစ်ယောက်ရဲ့ အရေးပါမှုကို စဉ်းစားမိလိုက်သော ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူပြီး ကလေးနားလည်နိုင်သလောက် ရိုးရှင်းတဲ့စကားလုံးတွေနဲ့ မေးလိုက်သည်။
ချန်ချန်က နေရာလွတ်စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်နေမယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။