### အဖွဲ့မှတ်ပုံတင်ခြင်း (၂) — မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပြဿနာ
“အခုချက်ချင်း ငါ့ရှေ့ကနေ ထွက်သွားစမ်း!”
အထူးစွမ်းရည်ရှင်များအသင်းရဲ့ ရုံးခန်းခန်းမတစ်နေရာမှာ ယွင်ချဲ့က သူ့ရှေ့က စားပွဲဝိုင်းလေးကို မှောက်ပစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
“အဟမ်း… ဇယ်ယွီရေ၊ ငါတို့အဖွဲ့ကို ‘ဖင်ကန်အဖွဲ့’ လို့ နာမည်ပေးတာတော့ သိပ်မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်။”
ယွင်ချဲ့တောင် သည်းမခံနိုင်တော့တာဆိုတော့ လုဟိုင်ရွှမ်းဆိုရင် ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။ သူတို့က နာမည်ရွေးတာ အရမ်းဇီဇာကြောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျိုးဇယ်ယွီ စဉ်းစားထုတ်လိုက်တဲ့ နာမည်တွေက အရမ်းကို ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်းနေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဥပမာဆိုရင် ‘ကမ္ဘာ့အင်အားအကြီးဆုံး’၊ ‘အရာအားလုံးကို စိုးမိုးသူများ’၊ ‘အရာရာတတ်နိုင်ပြီး ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်သူများ’ စတဲ့ နာမည်တွေ ဖြစ်သည်။ အဲဒီနာမည်တွေက အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းနေကြသည်။
နောက်ဆုံးကျတော့ ဒီကောင်က ‘ဖင်ကန်အဖွဲ့’ ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုတောင် ထုတ်ပြောလာသေးသည်။ ယွင်ချဲ့က ဒီလောက်အထိ သည်းခံပေးထားတာကိုက သူ့စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကောင်းလွန်းလို့ပဲ ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့လဲ။ ဒီနာမည်တွေ တစ်ခုချင်းစီက မိုက်ပြီး အထာကျနေတာပဲလေ။ အစ်ကိုချဲ့၊ မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို တခြားလူတွေ သိသွားမှာ စိုးရိမ်နေတာလား။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ စူးရှတဲ့အကြည့်ကို ခံစားမိတာနဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီက အလိုလို ကြောက်ရွံ့သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူရွေးထားတဲ့ နာမည်တွေက အတော်လေးကောင်းတယ်လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သေးသည်။
သူက ကွန်ပျူတာဂိမ်းတွေ ကစားတုန်းကလည်း အဖွဲ့နာမည်တွေကို အဲဒီလိုပဲ အမြဲပေးခဲ့တာလေ။ ဒါဆို လက်တွေ့ဘဝမှာရှိတဲ့ အဖွဲ့တွေကို အဲဒီလိုနာမည်တွေ ပေးလို့မရဘူးလား။
ဒီလိုအောက်တန်းကျတဲ့ နာမည်မျိုးတွေက ယွင်ချဲ့ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လိုက်ဖက်မှာလဲ။ သူက ယွင်ချဲ့တို့အတွက် စဉ်းစားပေးနေတာပဲ။ ယွင်ချဲ့ကတော့ ကျေးဇူးတောင် မတင်တတ်ဘူး။
“မင်းက လူတိုင်းကို သိစေချင်နေတာလေ။”
ယွင်ချဲ့က ဒေါသတစ်ဝက်နဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျိုးဇယ်ယွီကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ အကြည့်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ချန်ချန်လေးက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲက သကြားလုံးချောင်းလေးကို ထုတ်လိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို တိုက်ရိုက်ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“မငိုနဲ့နော် ဦးလေး။ ဦးလေးကျိုးက လူဆိုးကြီး။”
“အင်း…”
ချန်ချန်လေးက သူ ငိုတော့မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ထင်သွားရတာလဲ။
ယွင်ချဲ့က စကားတောင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကလေးလေးရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့တူလေးအပေါ် ဒေါသထွက်လို့လည်း မရပြန်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ချန်ချန်လေးရဲ့ ခေါင်းကိုသာ ပွတ်ပေးလိုက်သည်။
“ဦးလေး မငိုပါဘူး။ ခဏစောင့်နော်။ ဦးလေး ဒီကိစ္စပြီးတာနဲ့ မင်းကို ဈေးထဲ လိုက်ပို့ပေးမယ်။”
“ကောင်းပြီ။ ဦးလေးက လိမ္မာရမယ်နော်။”
ချန်ချန်လေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့ လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ကာ နောက်ထပ် သကြားလုံးချောင်းတစ်ချောင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီး ပါးစပ်ထဲ ချက်ချင်းထည့်လိုက်သည်။
သူတို့နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ အသားအရေညိုမည်းပြီး အသက်ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ချန်ချန်လေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ချန်ချန်လေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်ဖက်ကောင်လေးရဲ့ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ပါးစပ်ထဲမှာ သကြားလုံးချောင်းရှိနေတာကြောင့် စကားပြောလို့မရပေမဲ့ ကောင်လေးကို ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးကတော့ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
ချန်ချန်လေးက သူဘာလို့ အဲဒီလို တုံ့ပြန်ရတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူ့မျက်လုံးလေးတွေထဲမှာ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်လာသည်။
တခြားကလေးတွေနဲ့ အတူတူကစားချင်တာက ကလေးတွေရဲ့ သဘာဝပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ချန်ချန်လေးက တစ်ယောက်တည်း နေလာခဲ့ရတာ ကြာပြီ။ ကိုယ့်အသက်အရွယ်နဲ့တူတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ဖို့ဆိုတာလည်း ရှားပါးလွန်းတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် တစ်ဖက်ကောင်လေးက သူ့ကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ ဝမ်းနည်းသွားမိတာ ဖြစ်သည်။
“အဘွား၊ သား သကြားလုံးချောင်းတွေ စားချင်တယ်။ အဲဒီကောင်လေးဆီက သကြားလုံးချောင်းတွေအားလုံးကို သွားယူပေးပါ။”
ဒါပေမဲ့ ချန်ချန်လေး မသိခဲ့တာကတော့ အဲဒီကောင်လေးက မျက်နှာလွှဲသွားတာနဲ့ သူ့ဘေးမှာရှိတဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကို ဆွဲလှုပ်ရင်း အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ငိုယိုပူဆာတော့တာပဲ ဖြစ်သည်။
သူ့အမူအရာကို ကြည့်ရတာ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဖူးတဲ့ပုံပဲ။ မဟုတ်ရင် အသက်ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက်သဘာဝကျကျနဲ့ သူများပစ္စည်းကို အပိုင်ယူချင်တဲ့ အမူအရာမျိုး လုပ်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
“သကြားလုံးချောင်းတွေလား။”
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက ကောင်လေး လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ချန်လေး၊ ယွင်ချဲ့နဲ့ တခြားသူတွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူမဟာ မနာလိုစိတ်တွေ ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူတို့ကို ခေါင်းပါကိုက်စားပစ်ချင်နေတဲ့ပုံ ပေါက်လာသည်။
“အမေ၊ ဘာကြည့်နေတာလဲ။”
အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် သန်မာထွားကြိုင်းတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောရင်း သူတို့ဆီကို လျှောက်လာသည်။
သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ချက်ချင်းလှည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“နင့်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ နင်က ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဆယ်ဖွဲ့ထဲက တစ်ဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းထားတယ်လို့ ပြောထားတာမဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလူတွေက နင့်ထက်တောင် ပိုတော်သေးတယ်။ မောင်မော်ဇီက နင့်လိုအဖေမျိုးရထားတာ သနားစရာပဲ။ သူ့အတွက် သကြားလုံးချောင်းတစ်ချောင်းတောင် မရအောင် လုပ်ထားနိုင်တယ်။
နင်က တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ အဖေပဲ။ နင့်ကို မွေးထားရတာ ငါ့အချိန်တွေ အလကားကုန်တာပဲ!”
အမေရော သားပါ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောနေကြသည်။ ဒါ့အပြင် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက အသံလျှော့ပြောဖို့လည်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိတာကြောင့် ခန်းမထဲက လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။
အဖွဲ့နာမည်ကို စဉ်းစားနေတဲ့ ယွင်ချဲ့တောင် ချွင်းချက်မဟုတ်ပါဘူး။ ချန်ချန်လေးကတော့ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပုံရပြီး မသိမသာ ယွင်ချဲ့ဘက်ကို တိုးကပ်လာသည်။
“အမေ၊ သကြားလုံးချောင်းနည်းနည်းပဲလေ။ နောက်တစ်ခေါက် အဖွဲ့နဲ့အတူ အပြင်ထွက်ပြီး တာဝန်သွားလုပ်ရင် ပြန်ယူလာပေးမယ်။”
နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီအမျိုးသားကလည်း အရွယ်ရောက်ပြီး သန်မာတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူ့အမေက လူအများရှေ့မှာ အခုလို ဆူပူနေတာကြောင့် မျက်နှာပျက်ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ယွင်ချဲ့တို့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို မနာလိုဖြစ်နေပေမဲ့ သကြားလုံးချောင်းနည်းနည်းအတွက် ဒီလိုသွားတောင်းဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် သူ့ဂုဏ်သိက္ခာပါ ထိခိုက်သွားမှာလေ။
“မရဘူး။ အခုချက်ချင်း လိုချင်တယ်။ သူ့မှာရှိပြီး ငါ့မှာ ဘာလို့မရှိရမှာလဲ။ အဘွားရေ…”
ကလေးကတော့ သူ့အဖေရဲ့ အနေခက်မှုကို နားမလည်ပါဘူး။ သူက သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးရဲ့ လက်ကို မကျေနပ်တဲ့ပုံစံနဲ့ ဆက်လက်ဆွဲလှုပ်နေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကလေးဖြစ်ပုံရသည်။ ဒါကြောင့်လည်း အရာအားလုံးကို သူရသင့်တယ်လို့ ယူဆနေတာ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ အဘွားရဲ့ အချစ်လေးရေ။ အဘွား သွားယူပေးမယ်နော်။”
အမျိုးသမီးက သူ့သားကိုတော့ အမြဲတမ်း အထင်သေးတတ်ပေမဲ့ မြေးဖြစ်သူကိုတော့ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားပုံရသည်။
မြေးလေးကို ချီထားပြီး အချိန်အတော်ကြာ ချော့မော့ပေးပြီးနောက် သူမက နောက်ဆုံးတော့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောင်လေးရဲ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ယွင်ချဲ့တို့ဆီကို လျှောက်လာသည်။
မထွက်ခွာခင် သူမက သူ့သားကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးသွားသေးသည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခန်းမထဲက လူတွေကတော့ စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့အများစုက အစကတည်းက မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြတာပါ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ယွင်ချဲ့တို့က အရမ်းကို သပ်ရပ်သန့်ရှင်းပြီး ကြည့်ကောင်းနေကြပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ သူတောင်းစားတွေနဲ့ တူနေကြသည်။
ဒါက လူ့သဘာဝရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့အပိုင်းပဲ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင်ဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက်ဖြစ်စေ လူတွေဟာ ကိုယ့်ထက် ပိုကောင်းကောင်း နေနိုင်တဲ့သူတွေကို မြင်ရတာ သည်းမခံနိုင်ကြပါဘူး။
“ကဲ၊ ‘မင်းဆက်အဖွဲ့’ ဆိုတာကိုတော့ မေ့ထားလိုက်တော့။ မင်းစဉ်းစားထားတဲ့ နာမည်တွေထဲက တစ်ခုကို တကယ်ရွေးရမယ်ဆိုရင် ငါကတော့…”
ယွင်ချဲ့က ဘာမှမဖြစ်သလို တည်ငြိမ်နေသည်။ သူက ချန်ချန်လေးကို ပွေ့ချီပြီး ထိုင်ခုံပေါ်မှာ သေသေချာချာ ထိုင်စေလိုက်ကာ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့နဲ့ ဆက်လက်ဆွေးနွေးဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ရန်လိုတဲ့အမူအရာနဲ့ သူတို့ဆီကို ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒုန်း!”
“ဟေ့၊ အားနည်းတဲ့ကောင်။ ငါ့မြေးကို သကြားလုံးချောင်းနည်းနည်း ပေးလိုက်စမ်း!”
သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက သကြားလုံးချောင်းတောင်းရင်း စားပွဲဝိုင်းလေးကို လက်နဲ့ အားရပါးရ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ချန်ချန်လေးက လန့်ဖြန့်သွားပြီး သူ့လက်ဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ကောင်လေးကတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ပြုံးနေသည်။
“ဟင်း…”
ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့က တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က စားပွဲရဲ့တစ်ဖက်စီမှာ တံတောင်ဆစ်တွေ ထောက်ထားလိုက်ကြသည်။
ဒီအမျိုးသမီးကတော့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေပြီပဲ။
အခုအချိန်အထိ ဘယ်သူမှ သူတို့ရဲ့ အစ်ကိုချဲ့ဆီကို ဒီလောက်ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းနဲ့ ပစ္စည်းတောင်းရဲခဲ့ဖူးတာ မရှိသေးပါဘူး။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူမတောင်းနေတာက ယွင်ချဲ့ရဲ့ အချစ်တော်လေးရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။
ဒါကြောင့် ဒီအမျိုးသမီးရဲ့အဆုံးသတ်က အရမ်းကို ဆိုးရွားသွားတော့မယ်ဆိုတာ သူတို့ ကြိုသိနေကြသည်။
“ဦးလေး…”
ချန်ချန်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားကြောက်ရွံ့စွာနဲ့ ယွင်ချဲ့ကို ဆွဲလိုက်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ယွင်ချဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်နေတာကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ လူတွေကို ကိုက်စားတတ်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေဟာ လူဆိုးတွေပဲ ဖြစ်သည်။ ဦးလေးက သူတို့ကို ရိုက်နှက်အနိုင်ယူမှာမို့ သူ့အနေနဲ့ ကြောက်စရာမလိုဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တစ်ဖက်လူက ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့က လူဆိုးတွေလို့ ချန်ချန်လေး မသိထားခဲ့တာကြောင့် အနည်းငယ် ကြောက်နေမိသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ သူတို့လည်း လူဆိုးတွေပဲ။ ဦးလေးက လူဆိုးတွေကို အပြစ်ပေးတာကို ချန်ချန် ကြည့်ချင်မယ်လို့ ဦးလေး ယုံတယ်။”
ယွင်ချဲ့က အမျိုးသမီးရဲ့ ဆူညံအော်ဟစ်မှုနဲ့ ဒေါသကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ချန်ချန်လေးကို ပွေ့ချီထားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ နူးညံ့တဲ့အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း အကြည့်တွေကတော့ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးက…”
ချန်ချန်လေးက အဲဒီကောင်လေးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ တူတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် လူဆိုးဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
“လူဆိုးဆိုတာ အသက်အရွယ်နဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ချန်ချန် မှတ်မိသေးလား။ အဘွားအိမ်မှာ မင်းကို အမြဲအနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ အစ်ကိုတွေနဲ့ အစ်မတွေ ရှိတယ်လေ။ သူတို့ကို လူကောင်းတွေလို့ ထင်လား။”
ချန်ချန်လေး ဘာကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေလဲဆိုတာကို သိနေတဲ့ ယွင်ချဲ့က ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျိုးမိသားစုအကြောင်းကို ကိုယ်တိုင်စပြီး ပြောလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ချန်ချန်လေးက တွေဝေမနေတော့ပါဘူး။ သူက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ချန်ရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မတွေက အရမ်းဆိုးတယ်။ သူတို့က မေမေနဲ့ ချန်ချန်ကို အနိုင်ကျင့်တယ်။ ချန်ချန်ကိုလည်း မကြာခဏ ဆိတ်ဆွဲတတ်ကြတယ်။”
အခြေအနေနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ချန်လေးက အဖြေကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးချယ်နိုင်သွားသည်။ အဲဒီကောင်လေးအပေါ် ထားတဲ့ သူ့အကြည့်တွေကလည်း မိတ်ဆွေလို သဘောထားမှု မရှိတော့ပါဘူး။
သူတို့အားလုံးက လူဆိုးတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ချန်ချန်လေးကတော့ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ကြောက်နေမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
“အင်း၊ နောက်မှ ဦးလေးက သူတို့အတွက် လက်စားချေပေးမယ်။ အခုတော့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလို ဦးလေးကျိုးဆီ သွားနေလိုက်ဦး။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်မကောင်းမှုတွေ ပေါ်လာသည်။ သူက ချန်ချန်လေးရဲ့ တင်ပါးလေးကို ပုတ်ပြီး ကျိုးဇယ်ယွီဆီ သွားဖို့ ပြောလိုက်သည်။
ချန်ချန်လေးက အမြဲတမ်း လိမ္မာတဲ့ကလေး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ယွင်ချဲ့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးဇယ်ယွီကလည်း သူ့ကို ချက်ချင်း ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“အားနည်းတဲ့ကောင်၊ မင်းက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေတာပဲ!”
အတော်ကြာကြာ လျစ်လျူရှုခံထားရတဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်သည်။
“ဒုန်း!”
ယွင်ချဲ့က ဘေးကို အသာရွှေ့ပြီး လက်သီးကို ရှောင်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးရဲ့ လက်သီးကတော့ ယွင်ချဲ့ ထိုင်နေခဲ့တဲ့ ဆိုဖာရဲ့ နောက်မှီကို သွားထိသွားသည်။
တခြားလူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ယွင်ချဲ့က ကံကောင်းလို့သာ ရှောင်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့၊ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ သုံးယောက်ပဲ သူ ဘယ်လောက်အထိ အေးအေးဆေးဆေး ရှောင်တိမ်းခဲ့တယ်ဆိုတာ သိကြသည်။
“မင်းက ခွန်အားမြှင့်တင်ရေး အထူးစွမ်းရည်ရှင်ပဲကိုး။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက် မောက်မာနေတာပေါ့။”
ယွင်ချဲ့က ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့မရသေးတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ လက်သီးကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမဘေးကနေ ခန်းမအလယ်ဘက်ဆီ လျှောက်သွားသည်။
“ရှူး!”
“အစ်ကိုချဲ့က တကယ်မိုက်တာပဲ!”
ချန်ချန်လေးကို ပွေ့ချီထားတဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီက ရှေ့ကမြင်ကွင်းကို အားရပါးရ ကြည့်နေပြီး လေချွန်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ လေချွန်လိုက်ပြီးချင်းမှာပဲ လူသတ်ချင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ‘ဖင်ကန်အဖွဲ့’ ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုတောင် စဉ်းစားထုတ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်က စူးရှတဲ့အကြည့်တစ်ခုကြောင့် ကြောက်လန့်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယွင်ချဲ့ရဲ့ အကြည့်ဖြစ်မှသာ ခြွင်းချက်ပေါ့။ တခြားသူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း စိုက်ကြည့်ကြည့် သူကတော့ ရယ်မောပစ်လိုက်ရုံပဲ ဖြစ်သည်။
“အဘွား… သား သကြားလုံးချောင်းလိုချင်တယ်။ ပေးပါနော်။”
အသက်ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးအများစုက အတော်အတန် နားလည်တတ်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက သူ့အတွက် သကြားလုံးချောင်း သွားမယူပေးသေးတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ကောင်လေးက မကျေမနပ်နဲ့ သူမရဲ့လက်ကို ထပ်ဆွဲလှုပ်ပြီး သောင်းကျန်းလာပြန်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ အဘွား အခုချက်ချင်း သွားယူပေးမယ်နော်။”
မြေးလေးရဲ့ ငိုယိုအော်ဟစ်သံကို ဆက်မခံနိုင်တော့တဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ချန်ချန်လေးဘက်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဝဝတုတ်တုတ်ကောင်လေး၊ မင်းဆီက…”
“ရှူး…”
လေကို ခွင်းဖြတ်သွားတဲ့ ထက်ရှတဲ့ ဓားသွားသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုအောက်မှာ ရှည်လျားတဲ့ဓားတစ်လက်က မိုးကြိုးလို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ အမျိုးသမီးဆီ ပျံသန်းသွားသည်။ ဓားနောက်မှာလည်း မသဲမကွဲ လူရိပ်တစ်ခု ပါလာပြီး အဲဒီအရှိန်က မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဓားက ပစ်မှတ်ဆီ ရောက်သွားခဲ့သည်။
“အား…”
“အား… ငါ့လက်၊ ငါ့လက်… အား…”
ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်နေကြချိန်မှာပဲ သွေးတွေ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာသည်။ သွေးစွန်းနေတဲ့ ဖြတ်ပြတ်လက်တစ်ဖက်က လွင့်ထွက်သွားပြီး သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးရဲ့ အော်ဟစ်သံက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အရာအားလုံးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ခန်းမထဲမှာ ရှိနေသူအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အားနည်းနွဲ့နယ်သလို ထင်ရတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အမျိုးသမီးရဲ့ လက်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မယုံနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။
မနာလိုမုန်းတီးနေသူတွေနဲ့ ယွင်ချဲ့ ဒုက္ခရောက်သွားဖို့ မျှော်လင့်နေသူတွေကတော့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားကြပြီး မသိမသာ နောက်ကို နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ကြသည်။
မနာလိုဖြစ်ပေမဲ့ အရှက်မရှိတဲ့အထိ မကျသေးသူတွေကတော့ စိတ်ထဲမှာ တော်သေးတာပေါ့ဟုတွေးကာ ဟင်းခနဲ့သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ကြသည်။ သူတို့ စိတ်ဝင်စားတာက ယွင်ချဲ့ရဲ့ အစွမ်းအစပဲ ဖြစ်သည်။ အဲဒီထဲက လူအများအပြားက ဒီဖြစ်ရပ်ကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတိုင်းမှာ ဖြစ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းရှိတတ်ပြီး အဲဒီအချက်ကိုတော့ လူနည်းစုကသာ သတိပြုမိကြသည်။
“ငါ့ကလေးကို ထိရဲရင် မင်းသေပြီသာမှတ်!”
ယွင်ချဲ့က ထက်ရှတဲ့ဓားကို မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေပြီး ဖြတ်ပြတ်သွားတဲ့ လက်နေရာကို ဖိထားရင်း အော်ဟစ်နေတဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးဆီ တည့်တည့်ချိန်ထားလိုက်သည်။
သူ့အသံက အလွန်နူးညံ့နေသော်လည်း ထူးဆန်းတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ အဲဒီအသံက အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေသူတိုင်းရဲ့ နားစည်ကို ထိုးဖောက်သွားသလို ခံစားရစေသည်။