### ဉာဏ်များခြင်းနှင့် မျက်နှာပြောင်တိုက်ခြင်း
အားကစားရုံထဲက ထွက်လာပြီးနောက် ယွင်ချဲ့က ဒဏ်ရာရနေတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းကို အခြားသူတွေနဲ့အတူ အပြင်ဘက်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ကားတစ်စီး ရှာခိုင်းလိုက်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဟေးယွီဆီ သွားလိုက်တယ်။
ဟေးယွီရဲ့ကျောပေါ်မှာ ချန်ချန်လေး အိပ်ပျော်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ အာရုံကြောတွေဟာ နောက်ဆုံးတော့ ပြေလျော့သွားခဲ့တယ်။ သူက ချန်ချန်ရဲ့ ဖောင်းဖောင်းအိအိ ပါးလေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ ပွေ့ချီလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဟေးယွီရဲ့ကျောပေါ်မှာ ခွထိုင်လိုက်တယ်။
“ဟေးယွီ၊ ငါ့ကို တစ်ခေါက်လောက် စီးခွင့်ပေးပါဦး။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ သွယ်လျတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်းလို့ ရှေ့ကိုတောင် ကိုင်းကျနေခဲ့တယ်။
သုံးရက်ကျော်လုံးလုံး သူ ကောင်းကောင်းအိပ်ခဲ့ရတာ မရှိသလောက်ပဲ။ တစ်ခါတလေ တိုက်ပွဲဝင်နေရပြီး တစ်ခါတလေ ခရီးဆက်နေရတယ်။ သူ့စိတ်နဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အမြဲတမ်း တင်းမာနေခဲ့ရတာပဲ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သံနဲ့လုပ်ထားတာဆိုရင်တောင် အခုလောက်ဆို ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။
“သခင်…”
ယွင်ချဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာကို ခံစားမိတဲ့ ဟေးယွီဟာ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့ကို စနောက်မနေတော့ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့တယ်။
သူတို့အားလုံးက အနောက်ဘက်တံခါးနားမှာ ပြန်ဆုံခဲ့ကြပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကိုတော့ မနှောင့်ယှက်ကြဘူး။ ကျိုးဇယ်ယွီက ကားမောင်းဖို့ တာဝန်ယူပြီး ဟေးယွီက ယွင်ချဲ့ကို ကျောပေါ်တင်သယ်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ ဇွန်ဘီတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အတားအဆီးတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ဟေးယွီက လက်ဖဝါးတစ်ချက်နဲ့ တိုက်ရိုက်ရိုက်ဖယ်ပစ်လိုက်တယ်။
ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ ယွင်ယောင်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးဟာ ဟေးယွီရဲ့ စွမ်းအားကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်ကတော့ ဟေးယွီရဲ့ကျောပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေကြတဲ့ ယွင်ချဲ့နဲ့ ချန်ချန်အတွက်ပဲ စိတ်ပူနေကြတယ်။
“အနောက်တောင်ပိုင်းက လင်ကျန်းမြို့ကို သွားမယ်။”
ဟေးယွီရဲ့ အကူအညီကြောင့် သူတို့ရဲ့ ခရီးနှင်နှုန်းဟာ သိသိသာသာ ပိုမြန်လာခဲ့တယ်။ မြို့ထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီရဲ့ကျောပေါ်ကနေ သူတို့သွားမယ့်နေရာကို ပြောလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူ အိပ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မျက်စိမှိတ်ပြီး အနားယူနေတာပဲ။
“ကောင်းပြီ၊ အရင်တုန်းက မောင်းလာခဲ့တဲ့လမ်းအတိုင်း သွားရမှာမဟုတ်လား။ အိုကေ!”
ကားမောင်းနေတဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီက စတီယာရင်ကို လှည့်ပြီး အရင်က သူတို့မောင်းလာခဲ့တဲ့လမ်းပေါ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကွေ့ဝင်လိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့ကတော့ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ဟေးယွီကို လမ်းတစ်လျှောက် ရှေ့ကနေ ဆက်ပြေးခိုင်းထားလိုက်တယ်။
ညဘက် ခရီးဆက်တာဟာ သိပ်ကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု မဟုတ်တာကြောင့် သူတို့က တည်းခိုဖို့ ခြံဝင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြတယ်။
နာရီအတော်ကြာ အနားယူပြီးနောက် ယွင်ချဲ့ရဲ့ အားအင်တွေ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူကိုယ်တိုင် အောက်ဆင်းပြီး ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းမနေတော့ဘဲ အဲဒီတာဝန်ကို ကျိုးဇယ်ယွီဆီ လွှဲပေးလိုက်တယ်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုအခြေအနေတွေကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းတတ်အောင် သင်ယူထားဖို့ လိုတယ်။ ဇွန်ဘီတွေ အဆင့်မြင့်လာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ခေါင်းကို ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ အခုလောက် မလွယ်ကူတော့ဘူး။
“ဟေးယွီ၊ ငါ့ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် ပေးနိုင်မလား။”
အခြားသူတွေက ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းနေကြချိန်မှာ ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နဲ့ပုတ်လိုက်တယ်။
“သခင်၊ ကျွန်တော့်ကို နေရာလွတ်ထဲ ပြန်ဝင်ခိုင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
ဟေးယွီက ခေါင်းလှည့်လာပြီး မျက်ရည်ကျတော့မလို မျက်နှာထားနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ သူက နေရာလွတ်ရဲ့ နတ်သားရဲဖြစ်တာကြောင့် ယွင်ချဲ့က တခြားသူတွေကို နေရာလွတ်ထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်တာကို သူ မသိဘဲ မနေပါဘူး။
ယွင်ချဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်။
“အင်း၊ ဟေးယွီ၊ သူက ငါ့ညီပဲ။ ရက်အနည်းငယ်လောက် သူ့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါ။ အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်တာနဲ့ မင်းကို သေချာပေါက် ပြန်ထုတ်ပေးမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါနော်!”
“သိပါပြီ၊ ညီကို ရှာတွေ့သွားတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
ယွင်ချဲ့က ဒီလိုတောင်းဆိုလာမှတော့ ဟေးယွီ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်မှာလဲ။
“ကောင်းပါပြီ၊ မင်းကို ပြန်ထုတ်ပေးမယ်။”
တကယ်တော့ ယွင်ချဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း ဟေးယွီကို နေရာလွတ်ထဲ ပြန်ထည့်ထားချင်နေတာပဲ။ ဒီကောင်က သူတို့အတွက် ပြဿနာရှာပေးတာဖြစ်ဖြစ်၊ ဇွန်ဘီတွေအတွက် ပြဿနာရှာပေးတာဖြစ်ဖြစ် အမြဲလုပ်နေတတ်လို့လေ။
“သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်လျော်ပေးရမယ်နော်။ အိုး… အားဖြည့်ချောကလက်တုံးတွေ! ကျွန်တော် အများကြီး၊ အများကြီး လိုချင်တယ်!”
“နေရာလွတ်ထဲမှာ မင်းစားဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးလား။”
နေရာလွတ်ထဲမှာ အားဖြည့်ချောကလက်တုံးတွေက တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေပြီလေ။
“မလုံလောက်သေးဘူး! သခင် ကတိမပေးမချင်း ကျွန်တော် ပြန်မဝင်ဘူး!”
ဟေးယွီက အားဖြည့်ချောကလက်တုံးတွေ မရမချင်း အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုနေသလိုပဲ။
ယွင်ချဲ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်လုံးလှန်လိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီ၊ လမ်းမှာ အခွင့်အရေးရရင် မင်းအတွက် ထပ်ရှာပေးမယ်။ ဒါနဲ့ မင်းက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ချောကလက်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ကြိုက်နေတာလဲ။ သွားပိုးစားသွားဦးမယ်၊ သတိထားဦး။”
ဒီကောင်ရဲ့ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်မှုကိုတော့ လူသားတွေတောင် မယှဉ်နိုင်တော့ဘူး။
“ကျွန်တော် အားဖြည့်ချောကလက်တုံးပဲ လိုချင်တာ!”
ယွင်ချဲ့က သူနဲ့ ဆက်ငြင်းခုံဖို့ ပျင်းလာတာကြောင့် အားဖြည့်ချောကလက်တုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ ထုပ်ပိုးထားတာကို ဖောက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ချန်ချန်လေးကို လှမ်းပေးလိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး…”
ချန်ချန်က ကျေးဇူးတင်စကား မဆုံးခင်မှာပဲ ဟေးယွီက ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
“အားးး… ကျွန်တော့်ချောကလက်တုံးလေး! သခင်ရေ၊ ခင်ဗျားကတော့…”
သူ့ရဲ့ အားဖြည့်ချောကလက်တုံးလေးဟာ မြေကြီးပေါ်ကိုတောင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။
ချန်ချန်က ဦးလေးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟေးယွီကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် သူက ယွင်ချဲ့ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်နဲ့ တွားသွားကာ ဟေးယွီရဲ့ခေါင်းပေါ်အထိ တက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ အားဖြည့်ချောကလက်တုံးကို ဟေးယွီရဲ့ပါးစပ်နား ပို့ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“ဟေးယွီဦးလေး စား၊ ချန်ချန်ကတော့ နို့သောက်မယ်။”
“အာ…”
ဟေးယွီက နည်းနည်းတော့ အနေခက်သွားတယ်။ သူဟာ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတော့ ပါးစပ်ဟပြီး ချောကလက်ကို ကိုက်စားဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ချန်ချန်ကတော့ ချောကလက်ကို သူ့ပါးစပ်နား ဆက်ပြီး တိုးပေးနေခဲ့တယ်။
“ဟားဟားဟား…”
ဒီလိုကိုး။ ချန်ချန်ရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းမှုလေးက ဟေးယွီရဲ့ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို တစ်ခါတည်း ချုပ်ကိုင်နိုင်သွားတာပဲ။ ယွင်ချဲ့က ရယ်မောရင်း သူ့တူလေးကို လက်မထောင်ပြဖို့လည်း မမေ့ခဲ့ဘူး။ ဟေးယွီ အရှုံးပေးသွားတာကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။
“ဟေးယွီဦးလေး၊ စားလေ၊ စား…”
ချန်ချန်က သူဘာလုပ်လိုက်မိမှန်းတောင် သတိမထားမိဘဲ ဟေးယွီကို ဆက်တိုက် တိုက်တွန်းနေတုန်းပဲ။ ဟေးယွီကတော့ ငိုချင်စိတ်ပေါက်လာလောက်အောင် ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မျက်ရည်ကျတော့မလို မျက်နှာထားနဲ့ပဲ ချောကလက်တုံးကို ကိုက်စားလိုက်ရတော့တယ်။
“ကလေးလိမ္မာလေး၊ ကလေးလိမ္မာလေး!”
“ဖတ်…”
ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ချန်ချန်က လူကြီးတွေကို အတုခိုးကာ သူ့လက်ဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့ ဟေးယွီရဲ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဟေးယွီ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ပြိုကျသွားတဲ့ တောင်ကြီးတစ်တောင်လို မြေပေါ်မှာ ပစ်လဲချလိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့ကတော့ ရယ်လွန်းလို့ ဗိုက်တောင် နာလာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဟေးယွီကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့သွားပြီပဲ။