### အခန်း — လက်စားချေမယ်! လက်စားချေမယ်!
နေရာလွတ်ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းထားလို့ရပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ယွင်ချဲ့ဟာ မနေ့က ဝယ်ယူထားတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို နေရာလွတ်ထဲ ရွှေ့ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် စိုက်ပျိုးရေးပစ္စည်းဆိုင်ကို ကားမောင်းသွားပြီး စပါး၊ ဂျုံ၊ ပြောင်း၊ ဂေါ်ဖီထုပ် စတဲ့ မျိုးစေ့အမျိုးမျိုးကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သစ်သီးပင်တွေနဲ့ ပျိုးပင်တချို့ကိုလည်း ဝယ်ခဲ့သေးသည်။ စိုက်လို့ရမရ မသိသေးပေမဲ့ အရင်ဆုံး စမ်းကြည့်ရမှာပဲ။
မူလက ကြက်၊ ဘဲလို မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်လေးတွေကိုပါ ဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့ပေမဲ့ ဟေးယွီက အသက်ရှိတဲ့အရာတွေကို နေရာလွတ်ထဲ သိမ်းထားလို့မရသေးဘူးလို့ ပြောထားတာကြောင့် လောလောဆယ် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။
နေ့လယ်ပိုင်း ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ရှေ့က ဖြတ်သွားချိန်မှာလည်း ယွင်ချဲ့က ဝင်ပြီး ဆံပင်ညှပ်လိုက်သေးသည်။ ဒါနဲ့တင် မပြီးသေးပေ။ ဆိုင်ထဲက ဆံပင်ညှပ်စက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်လာမယ့် ပစ္စည်းတွေထဲမှာ ဒီပစ္စည်းလည်း ပါတယ်လို့ တွေးမိသွားသည်။
ဒါကြောင့် ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ကနေ ထွက်လာပြီး ဆံပင်ညှပ်စက် ဆယ်လုံးတောင် ထပ်ဝယ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ပြီးသွားရင် ဘယ်သူကမှ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင် ဖွင့်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆံပင်တွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ညှပ်နိုင်ဖို့ ကြိုပြင်ထားတာက ကောင်းတဲ့ရွေးချယ်မှုပဲ။
အဲဒီညမှာတော့ ယွင်ချဲ့ အဆောင်ကို ပြန်မလာခဲ့ပေ။
ကုန်လှောင်ရုံထဲကနေ နေရာလွတ်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်သွားလိုက်သည်။ နေရာလွတ်က အရင်ထက် ပိုကျယ်လာသလိုပင်။
ဟေးယွီအတွက် သီးသန့်ဝယ်လာတဲ့ စွမ်းအင်ဘားတွေကို ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူက ဟေးယွီ ပြောပြထားတဲ့အတိုင်း နေရာလွတ်ကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲလိုက်သည်။
တစ်ပိုင်းမှာ ပစ္စည်းတွေ စုပုံသိမ်းဆည်းဖို့၊ နောက်တစ်ပိုင်းမှာ ဂျုံ၊ ပြောင်းနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စတဲ့ သီးနှံတွေကို အနည်းငယ် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးဖို့ ဖြစ်သည်။ ရေကန်နားက ကျန်တဲ့အပိုင်းကိုတော့ လောလောဆယ် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထားလိုက်သည်။
ဝယ်လာခဲ့တဲ့ သစ်သီးပင်တွေနဲ့ ပျိုးပင်အားလုံးကိုတော့ တောင်ခြေမှာ စိုက်ပျိုးလိုက်သည်။
ဒီအလုပ်တွေအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ လိုက်လုပ်နေစရာ မလိုပေမဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုရတာလည်း အတော်လေး ပင်ပန်းသည်။ အားလုံးပြီးသွားတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီကို မှီပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
နေ့ရက်တွေက အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆယ်ရက်နီးပါး ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ချဲ့ဟာ အွန်လိုင်းငွေချေးပလက်ဖောင်း အမျိုးမျိုးကနေ ချေးယူထားတဲ့ ယွမ်ငွေ နှစ်သိန်းနီးပါးကိုလည်း အကုန်သုံးစွဲပြီးသွားခဲ့ပြီ။
အဲဒီနေ့မှာ အွန်လိုင်းကနေ မှာယူထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်သုတ် ရောက်လာပြီး လက်ခံယူပြီးနောက် ယွင်ချဲ့က B မြို့ရဲ့ အကြီးဆုံး ကုန်လှောင်ရုံကြီးရဲ့ ဖြန့်ဖြူးရေးစင်တာကို စဉ်းစားလာသည်။
ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်လာမယ့် ဈေးကြီးတဲ့ပစ္စည်းတချို့ကို ဝယ်ယူဖို့ သူ့မှာ ပိုက်ဆံ မလုံလောက်တော့ပေ။ ဒါကြောင့် အဲဒီပစ္စည်းတွေကိုပဲ “ချေးယူ” ရတော့မည်။
သူ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် လောဘမကြီးလွန်းသရွေ့ သူလုပ်တာကို တခြားသူတွေ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့မှာ လုပ်စရာ နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။
ဟွာရှားတက္ကသိုလ်ဝင်းထဲမှာ ရက်အတော်ကြာ ပျောက်နေခဲ့တဲ့ ယွင်ချဲ့ ပြန်ပေါ်လာသည်။ သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဂျင်းရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ထားပြီး အပေါ်ကနေ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည် ထပ်ဝတ်ထားသည်။
ဒါပေမဲ့ ဆံပင်ပုံစံအသစ်၊ ခန့်ညားပြီး ထင်ရှားတဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ သွယ်လျတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအပြင် ပါးစပ်ထောင့်မှာ ခဲတံလို စီးကရက်တစ်လိပ် ခဲထားတဲ့ပုံစံကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်က မိန်းကလေးအများအပြားရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
“ယွင်ချဲ့လား။”
သံသယပါဝင်နေတဲ့ အသံနက်နက်တစ်သံကို ကြားလိုက်ရတော့ ယွင်ချဲ့က မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဟန်မင်ကျယ်ဟာ သူ့ကိုယ်နဲ့ အံကိုက် ချုပ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မျက်မှန်နောက်က မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ပြင်းထန်တဲ့ သံသယတွေ ဖုံးကွယ်နေသည်။
ယွင်ချဲ့က အရင်ဘဝတုန်းက သူ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲဆိုတာကို ပြန်တွေးမနေချင်တော့ပေ။
“တကယ်ပဲ ယွင်ချဲ့ပဲကိုး။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လောက်က မင်း ဘယ်သွားနေတာလဲ။ ကြည့်ရတာ အသားလည်း ပိုဖြူလာသလို ပိုပြီးလည်း ချောလာတယ်နော်။”
ဟန်မင်ကျယ်က သူ့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ဆရာတစ်ယောက်လို အပြုအမူနဲ့ နူးနူးညံ့ညံ့ စနောက်ရင်း ဂရုစိုက်သလို မေးမြန်းလာသည်။
အရင်တုန်းက သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှုထဲ ယွင်ချဲ့ ဘာကြောင့် ကျရောက်ခဲ့သလဲဆိုတာ မထူးဆန်းတော့ပေ။ တခြားဘယ်သူမဆို ဒီလိုဂရုစိုက်ခံရရင် ဝမ်းသာကြမှာပဲ မဟုတ်လား။ အထူးသဖြင့် လူ့သဘာဝတရား ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကာလမှာဆို ပိုလို့တောင် ဆိုးသေးသည်။
“ပါမောက္ခဟန်လည်း အတူတူပါပဲ။ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲနော်။ ဒါမှမဟုတ် အခုမြင်နေရတာကပဲ ပါမောက္ခရဲ့ တကယ့်ပုံစံလား။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ လှောင်ပြောင်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့အကြည့်က ဟန်မင်ကျယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ဝိညာဉ်အထိ တိုက်ရိုက်မြင်နေရသလိုပင်။
ဟန်မင်ကျယ်က မသိမသာ မျက်လုံးလွှဲလိုက်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ဆီက ရန်လိုမှုတစ်ခုကို အမြဲခံစားနေရသည်။ သို့သော် အကြောင်းရင်းကိုတော့ သူ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ကဲပါ၊ ဘာမှမရှိရင် အဆောင်ပြန်တော့။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ အဲဒီအနက်ရောင်မျက်လုံးတွေက သူ့အတွင်းစိတ်ကို ထိုးဖောက်မြင်နေသလို ခံစားရတာကြောင့် ဟန်မင်ကျယ် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။
“ပါမောက္ခဟန်၊ ဒီည တကယ်ပဲ စိတ်အေးအေးနဲ့ အိပ်နိုင်ပါ့မလား။”
ယွင်ချဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ ပိုက်ကွန်ကို ဆွဲပိတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်လာပြီ။
ညနေ လေးနာရီတိတိမှာ “ဖျတ်၊ ဖျတ်” ဆိုတဲ့ လျှပ်စစ်အသံတွေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျောင်းရဲ့ ကွန်ပျူတာခန်းထဲက ကွန်ပျူတာတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ပါမောက္ခတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကွန်ပျူတာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ဖွင့်ထားတဲ့ ကွန်ပျူတာအားလုံးရဲ့ မျက်နှာပြင်တွေက ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။
လူတိုင်း အံ့ဩပြီး ဘာဖြစ်တာလဲလို့ စဉ်းစားနေကြတုန်း မျက်နှာပြင်တွေက ပြန်လင်းလာသည်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ပေါ်လာတာကတော့ ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ လိင်ဆက်ဆံမှုဗီဒီယိုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
“ဝိုး၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ကွန်ပျူတာတွေ ဗိုင်းရပ်စ်ဝင်သွားတာလား။”
“ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လို့မရဘူး။ လျှပ်စစ်နဲ့ စက်ပစ္စည်းဌာနကို အကြောင်းကြားပြီး ပြင်ခိုင်းလိုက်ကြ!”
“ကျောင်းက လိင်ပညာပေးအစီအစဉ် လုပ်တော့မှာလား။”
“ရှူး… ငါတို့တက္ကသိုလ်ကို ချီးကျူးပေးလိုက်ကြပါဦး။”
“ကြည့်ကြည့်! ဗီဒီယိုထဲက အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးက ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းအုပ်ကြီး ယန်ပီချင်းနဲ့ ပါမောက္ခဟန်မင်ကျယ်တို့နဲ့ တူနေတယ် မဟုတ်လား။”
“ပါမောက္ခဟန်က ဒီလောက်အသက်ကြီးတဲ့ စုန်းမကြီးနဲ့တောင် အိပ်နိုင်တယ်လား။ တကယ့်သားရဲပဲ!”
သုံးစက္ကန့်တောင် မပြည့်ခင်မှာပဲ ဟွာရှားတက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ လူနှစ်ယောက်ဟာ အဝတ်အစားမပါဘဲ ရှိနေကြသည်။ အမျိုးသမီးက အသားဖြူဖြူ၊ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာလည်း ထူထဲလွန်းတဲ့ မိတ်ကပ်တွေ လိမ်းထားသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ သူမက ခြေလက်တွေကို ဖြန့်ကားထားပြီး အမျိုးသားရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ လှဲနေသည်။ ပါးစပ်ကလည်း ကာမဆန္ဒပြင်းပြတဲ့ ညည်းသံတွေကို အခါအားလျော်စွာ ထုတ်လွှတ်နေသည်။
အမျိုးသားက လက်တစ်ဖက်နဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ ခါးထွားထွားကို ဖက်ထားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖြူဖွေးနူးညံ့တဲ့ တင်ပါးကို ကိုင်ထားကာ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ပြုမူနေသည်။
တစ်ယောက်က ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ကျောင်းမှာ အသက်အငယ်ဆုံးနဲ့ အချောဆုံး တွဲဖက်ပါမောက္ခဖြစ်တာကြောင့် ဆရာ၊ ဆရာမတွေရော ကျောင်းသားတွေပါ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်းသိကြသည်။
သူတို့ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားတဲ့အခါ ဆရာ၊ ဆရာမတွေက စကားမဲ့သွားကြပြီး ကျောင်းသားတွေကတော့ အံ့အားသင့်လွန်းလို့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
ရုံးခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဟန်မင်ကျယ်ရဲ့ မျက်နှာဟာလည်း ဖြူဖျော့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူ့စိတ်ဟာ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်တော့သလို ဘာကိုမှ စဉ်းစားလို့ မရတော့ပေ။
အရင်က သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုအနည်းငယ် ရှိခဲ့ကြတဲ့ အမျိုးသမီးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကလည်း သူ့ကို ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လာကြပြီး မသိမသာ အဝေးကို ရှောင်သွားကြသည်။
အမျိုးသားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကတော့ သူ့ကို အထင်သေးတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြပြီး စိတ်ထဲမှာလည်း လှောင်ပြောင်ချင်စိတ်တွေ မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။
ငွေကြေးနဲ့ နောက်ခံမရှိဘဲ အသက်သုံးဆယ်မပြည့်ခင် တွဲဖက်ပါမောက္ခ ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ ဟန်မင်ကျယ်ဟာ အရင်တုန်းကတော့ ဆရာမတွေရော ကျောင်းသူတွေပါ အလွန်နှစ်သက်ကြတဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ် မနာလိုဝန်တိုနေခဲ့ကြတာလည်း ကြာလှပြီ။ အခုလို သူ့ရဲ့ အရှက်ရဖွယ်ဗီဒီယို ပေါ်ထွက်လာတာကို မြင်ရတာထက် စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းတာ မရှိတော့ပေ။
“လျှပ်စစ်နဲ့ စက်ပစ္စည်းဌာနက ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။
ကွန်ပျူတာဆာဗာကို ဘာလို့ မပိတ်နိုင်သေးတာလဲ။”
ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းထဲမှာ ယန်ပီချင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသည်။
ဗီဒီယိုကတော့ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖွင့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဟွာရှားတက္ကသိုလ်ရဲ့ ထောင့်တိုင်းမှာ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးတို့ရဲ့ ညည်းသံ၊ အော်ဟစ်သံတွေကို ကြားနေရသည်။
“ဆာဗာကို ပိတ်လို့မရပါဘူး။ အခုချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ရင် ကျောင်းရဲ့ အရေးကြီးဒေတာတွေ ထိခိုက်သွားနိုင်ပါတယ်။ လျှပ်စစ်နဲ့ စက်ပစ္စည်းဌာနက နည်းပညာရှင်တွေလည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြပါတယ်။”
အတွင်းရေးမှူးက စိတ်ထဲမှာတော့ သက်ပြင်းချနေပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှင်းပြနေရသည်။
“ငါက ပိတ်လိုက်လို့ အမိန့်ပေးနေတာလေ။ နားမလည်ဘူးလား။ ထွက်သွားစမ်း!”
ယန်ပီချင်းက စားပွဲပေါ်က ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သူမရဲ့ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေတော့သည်။
အတွင်းရေးမှူးလည်း ချက်ချင်းပဲ အဲဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးသွားရသည်။
ဒီနေ့ ဟွာရှားတက္ကသိုလ်ဝင်းထဲမှာ မုန်တိုင်းထန်ပြီး အမှောင်မိုက်ဆုံးနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ သေချာနေပြီ။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒါကတော့ လွန်လွန်းသွားပြီ။ ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ သိကြလား။”
အဆောင်ခန်းထဲမှာ ယွင်ချဲ့ရဲ့ အခန်းဖော်တွေလည်း ရှိနေကြသည်။ သူတို့လည်း ခုနက ဗီဒီယိုကို မြင်လိုက်ကြပေမဲ့ အခုတော့ ကျောင်းဘက်က လျှပ်စစ်မီး ဖြတ်လိုက်တာကြောင့် ဘာမှမမြင်ရတော့ပေ။
“ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်မိုက်တာပဲ။ ဒီလောက် ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ ‘အက်ရှင်ဇာတ်ကား’ မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။”
“ကျန်းယွမ်၊ မင်းက မိုက်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား။”
“သောက်ရူး၊ ငါပြောတာက ဒီကိစ္စကို လုပ်တဲ့လူကို ပြောတာ။ ဗီဒီယိုကို မဟုတ်ဘူးကွ!”
“ဆင်ခြေမပေးနဲ့တော့။ ငါတို့ နားလည်ပါတယ်။”
အစအဆုံး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အေးစက်မှုတွေသာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဟုတ်တယ်။ ဒီကိစ္စကို လုပ်ခဲ့တာ သူပဲ။
ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အခြေအနေတွေကြားမှာ အသက်ရှင်ခဲ့ရတာကြောင့် သူဟာ ဟက်ကာနည်းပညာလို ပညာရပ်တွေကို သင်ယူတတ်မြောက်ခဲ့သည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး ဒုတိယနေ့မှာတင် အပ်ပေါက်ကင်မရာအသေးစား အစုံအလင်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အခွင့်အရေးရတုန်း ယန်ပီချင်းနဲ့ ဟန်မင်ကျယ်တို့ရဲ့ နေအိမ်ထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်သွားပြီး အိပ်ခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်းတွေမှာ ကင်မရာတွေ တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။
မနေ့ညကတော့ အဲဒီကင်မရာတွေကို ပြန်သွားယူခဲ့သည်။
ဟန်မင်ကျယ်က သူ့အပေါ် အကြွေးတင်ထားတာတွေ ရှိသည်။ အဲဒီအကြွေးတွေကိုတော့ သူ တစ်ဆင့်ချင်း ပြန်ယူသွားမှာပဲ။
ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိသေးသည်။
အရင်ဘဝတုန်းက သူ့ညီမနဲ့ သူ့ညီအပေါ်၊ သူ့တူလေးအပေါ် မကောင်းမှုလုပ်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေကို တစ်ယောက်မကျန် လက်စားချေသွားမည်။
“ချဲ့၊ မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ ဒီမှာ အတွေးနက်နေသလို ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။”
ကျန်းယွမ်က မျက်စောင်းထောင့်ကနေ ယွင်ချဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့က စိတ်ဝင်စားမှုမရှိတဲ့ပုံစံနဲ့ ထိုင်နေသည်။
ကျန်းယွမ်က သံသယဖြစ်သလို သူ့အနားကို တိုးလာသည်။ ဒါ သူ့အထင်မှားနေတာများလားလို့လည်း တွေးမိသည်။ မကြာသေးခင်က ယွင်ချဲ့ဟာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ သူ အမြဲခံစားနေရသည်။ ရုပ်ရည်တင်မကဘဲ အကျင့်စရိုက်နဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးပါ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အရင်ကလည်း ယွင်ချဲ့ဟာ စကားနည်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ လူတွေအကြားမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်နေတတ်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ အခုတော့ သူ့ကို မြူခိုးတစ်လွှာနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားသလို ခံစားရသည်။ ဘာတွေတွေးနေမှန်း နားမလည်နိုင်သလို တခြားသူတွေ အနားကပ်လာတာကိုလည်း ငြင်းပယ်နေသလိုပင်။
“ဟင်?”
ယွင်ချဲ့က ခေါင်းလှည့်ပြီး ကျန်းယွမ်နဲ့ တခြားအခန်းဖော်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
အရင်တုန်းက သူတို့နဲ့ သိပ်ပြီး အဆင်မပြေခဲ့ပေမဲ့ အခန်းဖော်တွေကလည်း သူ့အတွက် စိတ်ပူပေးတတ်ကြသူတွေ ဖြစ်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မကြာသေးခင်က ကျောင်းမှာ အေးချမ်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အိမ်ပြန်နားနေကြဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။”
မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ မင်းတို့မိဘတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ပြန်တွေ့ခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ယွင်ချဲ့က အဲဒီနောက်ဆုံးစကားကိုတော့ မပြောခဲ့ပေ။ သူက ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလာပြီး ကျန်းယွမ်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူ တတ်နိုင်တာဆိုလို့ ဒီလောက်ပဲ ရှိသည်။ သူ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်ကြပါနဲ့။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကမ္ဘာပျက်တော့မယ်ဆိုတာကို လူတိုင်းဆီ သွားပြောပြဖို့ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။
“ဟင်? ဒီသတင်းကို ငါတို့ ဖြန့်လိုက်တာမှ မဟုတ်တာ။ ဟေး၊ ယွင်ချဲ့၊ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
အခန်းဖော်တွေက နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြချိန်မှာ ယွင်ချဲ့က တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေပြီဖြစ်သည်။
“ငါ ပြန်လာဖြစ်တော့မယ် မထင်ဘူး။ ခုနက ငါပြောခဲ့တာကို သေချာစဉ်းစားကြည့်ကြဦး။”
စကားဆုံးတာနဲ့ ယွင်ချဲ့က သူတို့ဘက်ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
နှစ်နှစ်ကျော် နေထိုင်ခဲ့တဲ့ အဆောင်ခန်းကို သူ စွန့်ခွာခဲ့ပြီ။
ကမ္ဘာပျက်ဖို့ လေးရက်ပဲ လိုတော့သည်။ ကမ္ဘာပျက်လာတဲ့အခါ တစ်နိုင်ငံလုံးက မြို့ကြီးတွေဟာ လူတိုင်းအတွက် ခါးသီးကြောက်မက်ဖွယ် ငရဲတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့အတွက်တော့ အဲဒါဟာ ဘဝသစ်တစ်ခုရဲ့ အစပဲ ဖြစ်လာတော့မည်။