### ယွင်ချန် ဒဏ်ရာရသွားခြင်းနှင့် ယွင်ချဲ့ Huai တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း

Huai တက္ကသိုလ်သည် ဆေးတက္ကသိုလ်သီးသန့် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အခြားတက္ကသိုလ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် Huai တက္ကသိုလ်၏ ဆေးပညာဌာနက ပိုမိုကြီးမားပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆေးရုံများလည်း ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဆေးပညာဌာနသည် ပို၍နာမည်ကြီးလာခဲ့သည်။

ယွင်ချန်အနေဖြင့် Huai တက္ကသိုလ်ထက် ပိုကြီးပြီး အဆင့်ပိုမြင့်သော ပေကျင်းတက္ကသိုလ် သို့မဟုတ် နန်ကျင်းတက္ကသိုလ်တို့ကို ရွေးချယ်တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် Huai တက္ကသိုလ်ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ Huai တက္ကသိုလ်သည် ယွင်ချဲ့နှင့် ယွင်ယောင်တို့နှစ်ယောက်စလုံး နေထိုင်ရာနေရာနှင့် ပိုနီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ညနေပိုင်းတွင် ဖုန်းပြောပြီးသည်နှင့် ယွင်ချန်သည် အချိန်မဆိုင်းဘဲ ပစ္စည်းများကို အမြန်သိမ်းဆည်းကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းအတွင်းရှိ စူပါမားကတ်ကို ဖြတ်သွားစဉ် သူဘယ်နှရက်လောက် ပုန်းနေရမည်ကို မသိသေးသလို အစားအသောက်နှင့် နေ့စဉ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများလည်း ပြဿနာဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ စူပါမားကတ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ တာဝန်ကျဝန်ထမ်း သတိမထားမိသည့်အချိန်တွင် စူပါမားကတ်နောက်ဘက်ရှိ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ကြောင်း သေချာသွားသည့်အခါ ယွင်ချန်သည် ယွင်ချဲ့ထံသို့ သူပုန်းနေသည့် လိပ်စာကို ချက်ချင်းပို့ပေးလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် စူပါမားကတ်၏ သိုလှောင်ခန်းထဲ၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ နေထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တဖြည်းဖြည်း လင်းလာသည်နှင့်အမျှ အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများနှင့် ဇွန်ဘီများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို စတင်ကြားလာရသည်။

တချို့လူတွေက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကူးစက်ခံထားရမှန်းမသိဘဲ ရုတ်တရက် ဇွန်ဘီဖြစ်သွားကြပြီး အနီးအနားရှိလူတွေကို ကိုက်ခဲတိုက်ခိုက်လာကြသည်။ မကြာခင်မှာပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။ ကူးစက်ခံရသူ အရေအတွက်လည်း တိုးပွားလာပြီး စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ၊ ငိုယိုသံများက ပိုမိုများပြားသော ဇွန်ဘီများကို ဆွဲဆောင်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းခေါ်ဆို၍ မရတော့သည့်အခြေအနေ တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာပြီး ကျောင်းဝင်းအတွင်းလည်း ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာကြောင်း ကျောင်းသားများ သတိပြုမိလာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်အသက်ကိုယ် ကယ်တင်ရန် အချင်းချင်းပူးပေါင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ပထမဆုံးလုပ်ရမည့်အရာက အစားအသောက်ရှာဖွေရန်ပင်။ ကျောင်းသားအများအပြားက စူပါမားကတ်ထဲသို့ အတင်းဝင်လာကြသည်။ အချို့က ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွားကြပြီး အစိုးရဘက်မှ တာဝန်ရှိသူများ လာရောက်ကယ်တင်ပေးမည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။ အချို့ကတော့ စူပါမားကတ်ထဲတွင်ပင် တစ်ခါတည်း နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ညနေပိုင်းရောက်မှသာ သိုလှောင်ခန်း၏ အတွင်းဆုံးထောင့်တွင် ပုန်းနေသော ယွင်ချန်သည် အစားအသောက်ကို သတိကြီးကြီးဖြင့် စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။

သိုလှောင်ခန်းအပေါ်ဘက်ရှိ လေဝင်လေထွက်ပေါက်လေးမှတစ်ဆင့် သူသည် တစ်နေ့တာအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အတော်လေး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဉာဏ်ထက်မြက်သော သူ့စိတ်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်တည်ငြိမ်လာကာ သူ့လက်ရှိအခြေအနေကို စတင်စဉ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

ယွင်ချန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာမိသည်။

သူက ဉာဏ်ကောင်းပြီး သတိကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသော်လည်း အသက်နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးသည်။ ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းသော ကပ်ဘေးမျိုးကို သူတစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ ဒီအဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ချက်ချင်းလက်ခံပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အချိန်တိုအတွင်း ရှာဖွေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် သူလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ယွင်ချဲ့ကို ယုံကြည်နေရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့အစ်ကိုက နည်းနည်းတုံးအပုံပေါက်နေသော်လည်း သူ့ကို လာကယ်တင်ပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် အစီအစဉ်ဆိုသည်မှာ အပြောင်းအလဲကို ဘယ်တော့မှ လိုက်မမီနိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ချန်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ့ကို ရှာတွေ့သွားသူကတော့ လုဟိုင်ရွှမ်းဖြစ်သည်။ သူသည် တတိယနှစ်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သောညက စူပါမားကတ်တွင် ညတာဝန်ကျနေခဲ့သော ဝန်ထမ်းလည်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံးတွေ့သည့်အချိန်တွင် နှစ်ယောက်စလုံး လန့်သွားကြသည်။ သို့သော် ယွင်ချန်က လုဟိုင်ရွှမ်း အော်မထွက်မီ သူ့ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် လူပုန်းနေကြောင်းကို အခြားသူများ သိရှိသွားကြသဖြင့် ယွင်ချန်နှင့် လုဟိုင်ရွှမ်းတို့ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယွင်ချန်ကို အမြဲဂရုစိုက်ပေးနေသော သူ့အစ်ကို လန်ယဲ့ဟန်နှင့်လည်း ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်သည် လောလောဆယ် စူပါမားကတ်ထဲမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေကြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် အစားအသောက်ရှာဖွေရန် စူပါမားကတ်ထဲသို့ ဝင်လာသူများ ပိုမိုများပြားလာသလို ဇွန်ဘီများလည်း အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စူပါမားကတ်၏ သံလိပ်တံခါးသည် ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

စူပါမားကတ်ထဲတွင် ကျန်နေခဲ့သူများသည် ထွက်ပေါက်ရှာနိုင်ရန် ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်ဖို့ သတ္တိမွေးရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း… ရှောင်ချန်!”

လန်ယဲ့ဟန်သည် မီးစွမ်းအားကို နိုးထပြီးသားဖြစ်သည်။ သူ့ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သုံးယောက်သည် ဇွန်ဘီများကို တိုက်ခိုက်ရင်း အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့နောက်မှ လိုက်လာသော လူအချို့က ယွင်ချန်ကို ဆွဲထားလိုက်ကြသဖြင့် သူတို့သည်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့နောက်သို့ လိုက်မီလာကြသည်။

ယွင်ချန်ကို ဇွန်ဘီများ ဖမ်းမိတော့မည့်အချိန်တွင် လန်ယဲ့ဟန်သည် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကာ မီးလုံးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“သောက်ရှက်မရှိတဲ့ကောင်တွေ!”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုဟိုင်ရွှမ်းလည်း နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

သူသည် စူပါပါဝါကို မနိုးထရသေးသော်လည်း သူ့ဇာတိက ကျေးလက်ဒေသဖြစ်သောကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိသားစုကို လယ်ယာလုပ်ငန်းများတွင် ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက သန်မာသလို တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း အင်အားကောင်းလှသည်။

“ရှောင်ချန်!”

လုဟိုင်ရွှမ်း၏ အကူအညီဖြင့် လန်ယဲ့ဟန်သည် ယွင်ချန်ကို နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယွင်ချန်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မီးလုံးများကို ဆက်တိုက်ပစ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

“အစ်ကို… ကျွန်တော်… မင်းတို့နှစ်ယောက်ပဲ သွားကြတော့။ ကျွန်တော် မလိုက်နိုင်တော့ဘူး…”

ယွင်ချန်၏ မျက်ရည်များ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာခဲ့သည်။ သူ့ကျောဘက်မှ ပူလောင်နာကျင်မှုကလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်လုပ်ကိုင်နေခဲ့သော ယွင်ချန်၏ အသားအရေသည် မူလကတည်းက ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။ ယခုအခါမှာတော့ စက္ကူတစ်ရွက်လိုပင် ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာကလည်း ချိန်သီးတစ်လုံးလို တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

မကြာမီ သေဆုံးရတော့မည်ဟု ယွင်ချန် မရေမရာ ခံစားမိလာသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

သူ မသေချင်သေးဘူး။

သူ့အစ်ကိုနဲ့ အစ်မကို မတွေ့ရသေးဘူး။ တူလေးကိုလည်း မတွေ့ရသေးဘူး။

အနည်းဆုံးတော့ မသေခင် သူတို့ကို တစ်ခေါက်လောက် တွေ့ခွင့်ပေးပါဦး။

“ငါ မင်းကို ထားမသွားဘူး။”

လန်ယဲ့ဟန်က သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း အရှေ့သို့ ဆက်ပြေးနေခဲ့သည်။ လုဟိုင်ရွှမ်းကလည်း ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသည့် သူ့လုပ်ရပ်က သူ၏ရွေးချယ်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

လေထုအကာအကွယ်၏ အကူအညီဖြင့် ယွင်ချဲ့တို့သည် ဇွန်ဘီအများအပြား၏ ဝိုင်းပတ်တိုက်ခိုက်မှုမှ မနည်းလွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။

လူသုံးယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည် နှစ်လမ်းအကွာရှိ လမ်းကြားတစ်ခုတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သိပ်မဝေးလှသော Huai တက္ကသိုလ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် Huai တက္ကသိုလ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လမ်းကြားသို့ ရောက်သောအခါ ကျောင်းတံခါးကို ပိတ်ထားပြီး ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံး ဇွန်ဘီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ဇွန်ဘီများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ လူတို့၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

“ချန်…”

ဒီလိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွင်ယောင်သည် မျက်ရည်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မောင်လေးတစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီလားဟု ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

“အစ်မ၊ ဟေးယွီရဲ့ကျောပေါ် တက်လိုက်။ ဟေးယွီ၊ အစ်မနဲ့ ချန်ချန်ကို ကျောပေါ်တင်ပြီး တန်းခုန်ဝင်သွား။ ဇွန်ဘီတွေ အရမ်းများနေရင် အရင်ဆုံး မြင့်တဲ့နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး နေလိုက်။ ချန်ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ အားလုံးအတူ ပြန်ထွက်လာကြမယ်။ လမ်းမှာ ဇွန်ဘီတချို့ကိုလည်း မင်းနဲ့အတူ ဆွဲခေါ်သွားဖို့ မမေ့နဲ့။”

ယွင်ယောင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်မှုကို မြင်နေရသော်လည်း ယွင်ချဲ့ကတော့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

“ဟင်… ကျွန်တော်… ထပ်ပြီး…”

“ဟေးယွီ၊ အခုက ကစားနေဖို့ အချိန်မဟုတ်ဘူး။”

ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီကို နောက်ထပ်နောက်ပြောင်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေက စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် အချိန်မပေးပေ။

ကျောင်းထဲတွင် လူတွေ အများကြီးရှိနေမည်ကို သူ အစကတည်းက သတိပြုသင့်ခဲ့သည်။ ယွင်ချန်ကလည်း ကျောင်းပြင်ပရှိ တစ်နေရာရာတွင် ပုန်းနေနိုင်ခဲ့လျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ယွင်ချဲ့က ဒေါသထွက်နေကြောင်း ထင်ထင်ရှားရှား မပြခဲ့သော်လည်း ဟေးယွီကတော့ သူ့သခင် ဒေါသထွက်နေပြီဆိုတာ သိနေခဲ့သည်။

“ဟေးယွီက ချန်ချန်ကို အရင်ခေါ်သွားပါစေ။ ကျွန်မကတော့ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်မယ်။”

လမ်းတစ်လျှောက် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ရသည့်အတွက် ယွင်ယောင်သည် ယခင်ထက် ပိုမိုသန်မာလာသလို သတ္တိလည်း ပိုရှိလာခဲ့သည်။

ယွင်ချဲ့က သူမ၏ ဓားကိုင်ထားသောလက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အစ်မ၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်ပဲ လုပ်မယ်။ ကျွန်တော် ချန်ကို သွားရှာမယ်။”

စူပါပါဝါကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ သန်မာလာပြီး လမ်းတစ်လျှောက် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ရသော်လည်း ဓားကို ကိုင်ထားသော ယွင်ယောင်၏လက်သည် အခုအခါ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

“ငါ လုပ်နိုင်တယ်၊ ချဲ့။ ငါက မင်းရဲ့အစ်မလေ။ ချန်အတွက် ငါက မင်းထက်တောင် ပိုစိုးရိမ်နေသေးတယ်။ ငါ့လက်က နည်းနည်းတုန်နေတာပဲ ရှိတာပါ။ အမြဲတမ်း မင်းနောက်မှာပဲ ပုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။”

ယွင်ယောင်သည် တုန်ယင်နေသောလက်များကို မြှောက်ပြရင်း နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။

အစပိုင်းတုန်းကတော့ သူမသည် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု ကလေးဆန်စွာ အကောင်းမြင်နေခဲ့ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ လက်ရှိအခြေအနေကို အပြည့်အဝ လက်ခံနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်နှင့် သားလေးအတွက် သူမရွေးချယ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောလမ်းက ကိုယ့်အကန့်အသတ်ကို အဆက်မပြတ် ကျော်ဖြတ်ပြီး ပိုမိုသန်မာလာအောင် ကြိုးစားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယွင်ချဲ့သည် သူမ၏ မလျှော့သော မျက်ဝန်းများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် နေရာလွတ်ထဲမှ အိတ်သေးသေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ တူလေး၏ခါးတွင် ချည်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီထဲမှာ သကြားလုံးချောင်းတွေနဲ့ ချောကလက်တွေပါတယ်။ ချန်ချန်လေး လိမ္မာနော်။ ဟေးယွီနဲ့အတူ အရင်ဆုံး လုံခြုံတဲ့နေရာကို သွားနေ။ ဦးလေးလေးကို ကယ်ပြီးတာနဲ့ ဦးလေးတို့ မင်းဆီ လာတွေ့မယ်။ ဟုတ်ပြီလား။”

ချန်ချန်က သူ့အမေကို တစ်လှည့်၊ ဦးလေးကို တစ်လှည့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးထဲတွင် မျက်ရည်ပါးပါးလေးများ ဝေ့သီနေသည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းလေးကို စူကာ မျက်ရည်များနှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။ ချန်ချန်က နားထောင်ပါမယ်။ မေမေနဲ့ ဦးလေးကို စောင့်နေမယ်။”

ယွင်ယောင်နှင့် ယွင်ချဲ့တို့သာမက ကျိုးဇယ်ယွီပင်လျှင် ဝမ်းနည်းမိသွားခဲ့သည်။

“ငါပြောတာ နားထောင်။ ဟေးယွီ!”

“ကောင်းပါပြီ၊ သခင်။ သခင်လည်း ကျွန်တော်တို့ဆီကို မြန်မြန်ပြန်လာရမယ်နော်!”

ယွင်ချဲ့သည် တူလေး၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အတင်းအကျပ်ပင် ချန်ချန်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရသည်။

ဟေးယွီက ခုန်တက်လိုက်ပြီး သံတံခါးကို တစ်ချက်တည်း ကျော်ဖြတ်ဝင်သွားခဲ့သည်။ နောက်ထပ် ခုန်ချက်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် ကျောင်းဝင်းအတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီအမြောက်အမြားကလည်း ဟေးယွီ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ယွင်ချဲ့က သူ့အစ်မနှင့် ကျိုးဇယ်ယွီတို့ကို တစ်ယောက်စီ ကြည့်လိုက်သည်။

“သွားကြမလား။”

“သွားမယ်!”

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

ယွင်ချဲ့က အရင်ဆုံး ပြေးထွက်သွားပြီး ဇွန်ဘီအချို့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သုံးယောက်သည် သံတံခါးဘေးရှိ လုံခြုံရေးခန်းတံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

ယွင်ချဲ့က တံခါးသော့ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ဖျက်လိုက်သည်။ ယွင်ယောင်နှင့် ကျိုးဇယ်ယွီတို့က အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားကြပြီး ဇွန်ဘီဖြစ်သွားသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။

“သွားကြစို့။ ချန်ပို့ထားတဲ့ လိပ်စာဆီကို အရင်သွားမယ်။”

ကျောင်းဝင်းအတွင်း ကျန်နေသေးသော ဇွန်ဘီအချို့သည် သူတို့၏အနံ့ကို ရသွားကြပြီး တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကြသည်။

ယွင်ချဲ့သည် အရင်အတိုင်းပင် လေထုအကာအကွယ်ကို ဖန်တီးကာ သူတို့သုံးယောက်ကို ဝိုင်းပတ်ထားသော ဇွန်ဘီများထံမှ ခဏတာ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ တိကျသောနေရာကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

လိပ်စာကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် သူတို့သည် ကျောင်းစူပါမားကတ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဒဏ်ရာရနေသော ယွင်ချန်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည့် လန်ယဲ့ဟန်သည် ဇွန်ဘီများ၏ ဝိုင်းပတ်တိုက်ခိုက်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မတော်တဆ ကျောင်းအားကစားရုံထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အားကစားရုံအတွင်း၌ ဆရာ၊ ဆရာမများနှင့် ကျောင်းသားကျောင်းသူများ အများအပြား ရှိနေကြသည်။ ယခင်က ယွင်ချန်ကို ဆွဲထားခဲ့သော လူအချို့လည်း ထိုထဲတွင် ပါဝင်နေကြသည်။

လန်ယဲ့ဟန်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူတို့နှင့် ရန်ဖြစ်ချင်နေသော လုဟိုင်ရွှမ်းကိုသာ စိတ်ငြိမ်အောင် တားဆီးပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သုံးယောက်သည် အားကစားရုံ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ရွေးချယ်ကာ ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့က ပြဿနာရှာမနေကြသော်လည်း အခြားသူများက သူတို့ကို လာမနှောင့်ယှက်ဘူးဟု မဆိုလိုပေ။

အထူးသဖြင့် ယွင်ချန် ဒဏ်ရာရထားကြောင်းကို လူတိုင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်နေခဲ့သည်။

“အားလုံး ခဏလောက် ကျွန်တော်ပြောတာ နားထောင်ပေးကြပါဦး။”

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်စုအချို့သည် အားကစားရုံထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ညစ်ပတ်သော သွေးများ စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။

အားကစားရုံအတွင်းရှိ လေထုက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုလေးလံလာပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး ကျောင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပုံရသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကလည်း တဖြည်းဖြည်း သူ့ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေကြသော လူသုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လည်ချောင်းရှင်းကာ စကားစပြောလိုက်သည်။

“အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ အားလုံးလည်း သိကြမှာပါ။

အဲဒီသတ္တဝါတွေက တီဗီထဲမှာ မြင်ဖူးကြတဲ့ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ။ သူတို့မြင်သမျှလူတိုင်းကို ကိုက်ခဲကြတယ်။ ကိုက်ခံရသူဖြစ်စေ၊ ကုတ်ခြစ်ခံရသူဖြစ်စေ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီသတ္တဝါတွေလိုပဲ ဖြစ်သွားကြတယ်။

ကျွန်တော်တို့အားလုံးက Huai တက္ကသိုလ်က လူတွေပဲ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံး နေကြရမယ်။ အချင်းချင်း စည်းလုံးမှသာ အစိုးရဘက်က လာရောက်ကယ်တင်ပေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်မှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင်မှာတော့ အားလုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အချင်းချင်း စစ်ဆေးကြည့်ကြရအောင်။ ဘယ်သူတွေ ကူးစက်ခံထားရသလဲ၊ ဘယ်သူတွေမှာ…”

အမျိုးသားက စကားကို အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် အခုမှ စတင်ကျရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြသေးပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆရာတစ်ဦးဖြစ်နေသည့်အတွက် “သတ်ပစ်ရမယ်” ဆိုသောစကားမျိုးကို လွယ်လွယ်နှင့် ပြောထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမပြောခဲ့သောစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ လူတိုင်း နားလည်နေကြသည်။

အားကစားရုံတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာစဉ် ဇွန်ဘီများ၏ ကိုက်ခဲခြင်း သို့မဟုတ် ကုတ်ခြစ်ခြင်းကို ခံထားရသူအချို့သည် မသိစိတ်အရပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

လန်ယဲ့ဟန်နှင့် လုဟိုင်ရွှမ်းတို့နှစ်ယောက်လုံး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာကတည်းက အခြားသူများ၏ သံသယဝင်နေသော အကြည့်များနှင့် သတိထားစောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် ခံစားနေရခဲ့သည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် အဲဒီလူတွေ ပြောနေကြတာ သူတို့ကို ရည်ရွယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်…

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော ယွင်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူ တကယ်ပဲ သေတော့မှာလား။

ဒီနေရာမှာ လူရာပေါင်းများစွာ ရှိနေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလူတွေအားလုံးကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။