### အခန်း — စွမ်းအားအသစ်၊ ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသောဓား!
“သောက်ကျိုးနည်း၊ ငါ့ဘောင်းဘီကို ကိုက်ဖြဲနေတာ ရပ်စမ်း။ မင်းက ခွေးစစ်စစ်ပဲကွ!”
ယွင်ချဲ့ဟာ အဲဒီသားရဲနဲ့ မြေပေါ်မှာ အကြာကြီး လူးလှိမ့်ပြီး လုံးထွေးနေခဲ့ရသည်။ ဟေးယွီကတော့ စွမ်းအင်ဘားတွေ ထပ်ယူလာပြီး ကျွေးမယ်လို့ ယွင်ချဲ့ ကတိပေးလိုက်မှ ပါးစပ်ကို လွှတ်ပေးတော့သည်။
ယွင်ချဲ့က ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပြီး ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဘက်မှာ လက်မအရွယ်လောက်ရှိတဲ့ အပေါက်ကြီးတချို့ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်နေသည်။
ဟေးယွီက ပါးစပ်ထဲ တစ်ခုခုငုံထားသလို အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလာသည်။
“အထူးနေရာလွတ်ဆိုတာ လူတိုင်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အခွင့်အရေးကြီးကြီးမားမား ရှိတဲ့သူတွေပဲ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာ။ သခင်က တခြားလူတွေ မကြုံဖူးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှာပဲ။”
ဟင်။ ဒါဆို သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာကြောင့်များလား။
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်သာ အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ဆိုရင် သူ ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး ဒီနေရာလွတ်ရဲ့ သခင်ဖြစ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြနိုင်ပြီပေါ့။
“ဒါဆို ဒီထဲကို ဘယ်လိုဝင်ပြီး ဘယ်လိုပြန်ထွက်ရမှာလဲ။”
စိတ်နဲ့ ထိန်းချုပ်ရတဲ့ စွမ်းအားတွေလိုပဲလား။
“ထွက်ချင်ရင် ထွက်လို့ရတယ်၊ ဝင်ချင်ရင် ဝင်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်၊ အပြင်မထွက်ခင် ပိထန်ရေကန်မှာ သွားရေဆေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ အခု သခင်က အရမ်းအားနည်းနေသေးတယ်။”
ပြောနေရင်း ဟေးယွီက ယွင်ချဲ့ကို စမ်းရေတွေ စုဝေးနေတဲ့ ရေကန်ဆီ ခေါ်သွားသည်။
ယွင်ချဲ့က ဘာကြောင့်လဲလို့ မမေးတော့ပေ။ ရေကန်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားနဲ့ ဘောင်းဘီကို ချွတ်ကာ ရေထဲကို ဝင်သွားသည်။ ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး စမ်းရေတစ်ဆုပ်ကို ခပ်သောက်လိုက်သည်။
“အင်း…”
ရေက သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးတွေကို တစ်စစီ ချိုးဖျက်နေသလို မခံမရပ်နိုင်တဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခုက အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးက အရိုးတွေ အားလုံး ကျိုးကြေသွားသလို ခံစားနေရသည်။
ယွင်ချဲ့က သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံနေရချိန်မှာ ဟေးယွီကတော့ ရေကန်ဘေးမှာ အေးအေးဆေးဆေး လှဲနေသည်။
“သခင်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက တကယ်ကို အားကောင်းတာပဲ!”
ရေကန်ဘေးမှာ လှဲရင်း အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို မြင်နေရတဲ့ ဟေးယွီက လေးစားအားကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းကျရင် သူ သိလာလိမ့်မယ်။ အခု နာကျင်မှု ဘယ်လောက်ပြင်းထန်လဲဆိုတာက နောင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် အားကောင်းလာမလဲဆိုတာနဲ့ ဆက်စပ်နေကြောင်းပင်။
နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သွေးနီရောင် ပြောင်းသွားခဲ့တဲ့ ရေကန်ဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မူလအတိုင်း ကြည်လင်လာသည်။ နာကျင်မှုလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်။
သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ယွင်ချဲ့က သူ့ရဲ့ အရိုး၊ ကြွက်သားနဲ့ အရေပြားတွေ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းနေပြီး သွေးထဲက အညစ်အကြေးတွေပါ သန့်စင်သွားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အသစ်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ယွင်ချဲ့က မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။
သူက မူလကတည်းက ရုပ်ရည်ချောမောသူဖြစ်ပြီး ကိုယ်လုံးသွယ်သွယ်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ ဂျုံရောင်အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ စမ်းရေနဲ့ ဆေးကြောပြီးနောက် သူ့ရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေက ပိုပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသည်။ ကြွက်သားတွေကလည်း ပျော့တွဲမနေတော့ဘဲ အားအင်အပြည့်နဲ့ တင်းရင်းလာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာလှုပ်ရှားမှုတွေကလည်း ပိုမိုပေါ့ပါးသွက်လက်လာသည်။
အကြီးမားဆုံး ပြောင်းလဲမှုကတော့ သူ့ရဲ့ အသားအရေပင်။ မူလက ဂျုံရောင်ရှိတဲ့ အသားအရေဟာ ဖြူဖွေးနူးညံ့လာပြီး အခွံခွာထားတဲ့ ကြက်ဥပြုတ်လို ချောမွေ့နေတော့သည်။
“ဒါက လေစွမ်းအားလား။”
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ထပ်တိုးလာတာကို ခံစားမိသဖြင့် ယွင်ချဲ့က လက်ချောင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ မမြင်ရတဲ့ လေစီးကြောင်းတစ်ခုက သူ့လက်ချောင်းကို ရစ်ပတ်သွားသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ လေစွမ်းအားတော့ မဟုတ်ဘူး။ လေထုကို ထိန်းချုပ်တဲ့ စွမ်းအားလို့ ခေါ်ရမယ်ထင်တယ်။”
သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူဟာ တကယ်ပဲ လေထုစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့ပြီ။
“မရှိတာထက်တော့ ရှိတာကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဇွန်ဘီတွေ ဝိုင်းထားတဲ့အချိန် အသက်ကယ်နိုင်လောက်တယ်။”
စွမ်းအားအသစ်တစ်ခု ထပ်ရလာပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က သိပ်ပြီး မပျော်ရွှင်ခဲ့ပေ။ အစောပိုင်းအဆင့်မှာ လေထုစွမ်းအားက သိပ်အသုံးမဝင်သေးဘူး။ သူ့ရဲ့ အဓိကအသုံးဝင်မှုက မျက်စိမမြင်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေ သူ့ရဲ့အနံ့ကို မရအောင် တားဆီးပေးနိုင်တာလောက်ပဲ ရှိသေးသည်။
ဒါ့အပြင် သူ့မှာ တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် အလွန်အားကောင်းတဲ့ လျှပ်စီးစွမ်းအား ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ အဲဒါကြောင့် လေထုစွမ်းအားအသစ်ရလာတာက သူ့အတွက် သိပ်ပြီး အရေးမပါလှပေ။
“သခင်က တော်တော်လေး ချောလာတာပဲ။”
ရေကန်ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ သားရဲရဲ့စကားကြောင့် ယွင်ချဲ့က မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ရေကန်ထဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ငုပ်သွားသည်။
ရေကန်က သိပ်မနက်ပေ။ ရေကန်အောက်ခြေအထိ ရောက်သွားတဲ့အခါမှ ယွင်ချဲ့က အောက်ခြေမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ဝင်နေတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တကယ်တော့ ဓားနဲ့တူတဲ့ သွယ်လျတဲ့ ဓားမြှောင်ရှည်တစ်လက်လို့တောင် ပြောလို့ရသည်။ ဂျပန်ဓားရှည်တစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ တာချီယာမာရှီရိုနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုတိုပြီး ပိုကျယ်သည်။ ဓားအိမ်က အနက်ရောင်တောက်ပြောင်နေပြီး ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ အလှဆင်ထားသည်။
ယွင်ချဲ့က အနီးအနားကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် လက်ကို သတိထားကာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။
“ဝုန်း…”
“သခင်၊ သခင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ သခင်!”
ရုတ်တရက် ရေကန်မျက်နှာပြင်မှာ ရေဝဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဟေးယွီက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ရေထဲခုန်ဆင်းဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာ ယွင်ချဲ့က ရေထဲကနေ အလျင်အမြန် ပြန်ပေါ်လာသည်။
သူ့ညာလက်ထဲမှာ တစ်မီတာကျော်ရှည်ပြီး လက်ချောင်းသုံးလေးချောင်းအကျယ်ရှိတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ဟူး!”
ဓားအိမ်ထဲကနေ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားသွားက ထက်ရှနေပြီး ဓားကိုယ်ထည်က အနက်ရောင်တောက်ပြောင်နေသည်။ ဓားသွားရဲ့ ချွန်ထက်မှုကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သာမန်ဓားတစ်လက် မဟုတ်မှန်း သိသာနေသည်။
ယွင်ချဲ့က ဓားသွားရဲ့ ထက်ရှမှုကို စမ်းသပ်ဖို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
လက်ချောင်းနဲ့ ဓားသွားကို ထိလိုက်မိတာနဲ့ သွေးတွေ ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။
“ဓားကောင်းတစ်လက်ပဲ။ ဇွန်ဘီတွေကို ခုတ်တဲ့အခါ ဓားသွား မတုံးသွားရင် ကောင်းပြီ။”
တကယ်လို့ ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်သာ ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလောက်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို ရပြီးတာတောင် ဇွန်ဘီတွေကို ခုတ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတဲ့ ယွင်ချဲ့ကို သေချာပေါက် ဝေဖန်မိကြမှာပင်။
“ဟင်? ဟမ်?”
လက်ချောင်းက သွေးကို စုပ်ယူနေတဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ ဓားသွားပေါ်က သွေးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
သူက ဓားကို သေချာပြန်ကြည့်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ခေါင်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်လာသည်။ ခေါင်းက အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို ခံစားနေရသည်။
ဓားကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်က အလိုအလျောက် လွှတ်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖိကိုင်ထားလိုက်ရသည်။
ပိုပြီး ထူးဆန်းတာက ဓားဟာ မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်မကျသွားဘဲ လေထဲမှာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ဓားဖျားကလည်း သူ့ဘက်ကို တည့်တည့်ချိန်ထားသည်။
“ရှူး!”
“အား!”
ဓားရှည်က လေကို ခွင်းဖြတ်သွားပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တည့်တည့် ထိုးဝင်သွားသည်။ ဘာဖြစ်သွားမှန်းတောင် မမြင်လိုက်ရခင်မှာပဲ ယွင်ချဲ့က လဲကျသွားတော့သည်။
“သခင်!”
ဟေးယွီက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။
“ဝိညာဉ်စာချုပ်လား။ ဒီဓားရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်က ဘာလဲ။”
အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ သခင်တစ်ယောက် ရလာခဲ့တာဖြစ်သည်။ သခင်က နောက်တစ်ကြိမ် သေသွားပြန်ရင် သူလည်း စိတ်ဓာတ်ကျလွန်းလို့ သေတော့မှာပဲ။
ဟေးယွီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့အတူ သံသယတွေပါ ပြည့်နှက်နေသည်။
“အင်း…”
သတိလစ်နေတဲ့ ယွင်ချဲ့တောင် ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ပေ။ သူ့ရဲ့ ဓားသွားပုံစံ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်ချိုးနေပြီး နာကျင်လွန်းလို့ အခါအားလျော်စွာ ညည်းတွားနေသည်။
ဟေးယွီက လျှာထုတ်ပြီး သူ့နဖူးနဲ့ မျက်နှာကို လျက်ပေးသည်။ ပြီးနောက် ယွင်ချဲ့ကို သူ့ကိုယ်ပေါ် မှီထားစေဖို့ အောက်မှာ ဝင်လှဲပေးလိုက်သည်။ သခင်ရဲ့ နာကျင်မှုကို လျော့ပါးစေဖို့ တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ကြိုးစားပေးနေခဲ့သည်။
ယွင်ချဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် သတိပြန်ရလာတဲ့အချိန်မှာတော့ နာရီအနည်းငယ်ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။
ဓားနဲ့ ဝိညာဉ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးသွားတဲ့နောက် ဓားဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူက စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနဲ့ ဓားဟာ သူ့လက်ထဲမှာ ချက်ချင်း ပေါ်လာနိုင်သည်။
“ကျေးဇူးပဲ၊ ဟေးယွီ။”
ယွင်ချဲ့က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဟေးယွီရဲ့ ကျောပေါ်က အမွေးတွေကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ချွတ်ထားခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကောက်ယူပြီး ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။
သူ အခု ထွက်သွားသင့်ပြီ။ ကမ္ဘာပျက်ဖို့ ဆယ်ရက်လောက်ပဲ လိုတော့သည်။ ပြင်ဆင်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်။
မနေ့က ပင်ပန်းခဲ့သလို တစ်ညလုံးလည်း မအိပ်ခဲ့ရပေမဲ့ စမ်းရေရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် အခုတော့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်။
“သခင်၊ မသွားပါနဲ့။ ကျွန်တော်နဲ့ပဲ နေခဲ့ပါလား။”
ယွင်ချဲ့ ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ ဟေးယွီက သူ့ရဲ့ ရှေ့ညာခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
အဲဒီအကြည့်မျိုးက ယွင်ချဲ့ကို အရင်ဘဝက သူ့တူလေး ကျိုးကျစ်ချန်ကို သတိရသွားစေသည်။ ချန်ချန်ဟာ သူ မစ်ရှင်သွားပြီးတိုင်း အိမ်ကနေ ထွက်ခွာတော့မယ့်အချိန်မှာ အဲဒီလိုမျက်လုံးမျိုးနဲ့ ကြည့်တတ်ခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ယွင်ချဲ့ဟာ ချန်ချန်ကို ကျွေးမွေးဖို့ ပိုက်ဆံများများရအောင် မစ်ရှင်တွေ ပိုလုပ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားခဲ့သည်။ ချန်ချန်ရဲ့ အထီးကျန်ဝမ်းနည်းနေတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် သူ ဘယ်တုန်းကမှ ခြေလှမ်းရပ်မထားခဲ့ပေ။
လူတွေဟာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရမှသာ အရင်က သာမန်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာတွေက ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိခဲ့သလဲဆိုတာ နားလည်လာကြတာဖြစ်သည်။
“ငါ နေ့တိုင်း မင်းဆီ လာကြည့်မယ်။”
ယွင်ချဲ့က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဟေးယွီရဲ့ ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
ဟေးယွီက စိတ်ကောက်တတ်တဲ့ကောင်ဆိုပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ ဝန်ခံရမယ့်အချက်တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ဒီနေရာလွတ်ထဲမှာ သူ လမ်းမပျောက်ဘဲ နေနိုင်တာဟာ ဟေးယွီကြောင့်ပင်။
“ဒါဆို စွမ်းအင်ဘားတွေ အများကြီး ယူလာပေးရမယ်နော်။”
ဟေးယွီက မခွဲချင်သေးပေမဲ့လည်း တားလို့မရမှန်း သိနေသည်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်အတွက် အစားအစာတွေ ပိုရအောင် တောင်းဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ဖို့သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“အေးပါ၊ အေးပါ။ မင်းကတော့ အစားပုတ်ကြီးပဲ။ ငါ သွားတော့မယ်။”
ယွင်ချဲ့ဟာ နေရာလွတ်ထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ အဆောင်ခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။
တခြားသူတွေက အတန်းသွားတက်နေကြလောက်ပြီ။ ယွင်ချဲ့က သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ လဲဝတ်ပြီး အဆောင်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။