ထုတ်ဖော်မပြောနိုင်တော့တဲ့ အချစ်
“လက်တွေ့မကျဘူး။ ငါ့ကို ဘာမှမသိလိုက်ဘဲ ရောင်းစားခံရတာမျိုးတော့ မလိုချင်ဘူး။ လာ၊ သွားကြရအောင်။ လန်ယဲ့ဟန်က ငါတို့ကို ကြည့်နေတယ်။”
ယွင်ချဲ့က ပြောရင်း ရှင်းဖုန်းရဲ့ လက်ကို အတင်းဖြုတ်လိုက်တယ်။ ရှင်းဖုန်းက လန်ယဲ့ဟန်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးတော့လည်း လိုက်လျောစွာ သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
“မနက်ဖြန် ငါနဲ့အတူ စခန်းကို ပြန်လိုက်ခဲ့မယ်မဟုတ်လား။”
“အင်း။ ငါ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ ဗီလာက အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”
ဒီတစ်ခါတော့ ယွင်ချဲ့ ငြင်းမနေတော့ဘူး။ သူတို့သွားမယ့်နေရာက အနောက်တောင်ပိုင်းစခန်းပဲ မဟုတ်လား။ ရှင်းဖုန်းနဲ့အတူ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ပြဿနာအတော်များများကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ သေချာတယ်။
“စိတ်ချပါ။ ငါ ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးမှာပါ။ သန်းခေါင်ကျော်ရင် ငါ့လူတွေ ကင်းစောင့်ကြလိမ့်မယ်။”
အဲဒီလိုပြောပြီးနောက် ရှင်းဖုန်းက ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားတယ်။
ရှင်းဖုန်း ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် လန်ယဲ့ဟန်က ယွင်ချဲ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပါးစပ်ဖွင့်ပြောလာတယ်။
“သူ့နောက်ခံက မရိုးရှင်းဘူး။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာတောင် ထိပ်တန်းအဆင့်ထဲ ပါတယ်။ သူ့ကို သွားမစနဲ့။”
မြို့တော်က ရှင်းမိသားစုရဲ့ အချစ်တော်လည်းဖြစ်၊ ပုန်ကန်တတ်တဲ့ လူငယ်သခင်လေးလည်းဖြစ်တဲ့ ရှင်းဖုန်းဟာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကတည်းက စစ်တပ်ဌာနချုပ်မှာ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်တယ်။ သူဟာ ကောင်းမှုစွမ်းဆောင်ချက်တွေ အများအပြား ရရှိခဲ့ပြီး ရှင်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ် စစ်ဘုရင်တစ်ပါးလိုတောင် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်မှာတော့ သူဟာ အဲဒီဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်ပြီး စီးပွားရေးလောကထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူမရှိလောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ စီးပွားရေးအင်ပါယာတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါ့အပြင် စစ်တပ်ကနေ အနားယူချိန်မှာလည်း သူဟာ အဓိကကျတဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကိုပါ သူနဲ့အတူ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့တယ်။
ရှင်းဖုန်းရဲ့ ဘဝဟာ တကယ်ကို ထူးခြားခမ်းနားတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ပုဒ်လို့ ဆိုနိုင်တယ်။ လန်ယဲ့ဟန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီနေရာမှာ သူနဲ့ တွေ့ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။
“ဟားဟား… ဒီလိုဆိုရင် မင်းရဲ့နောက်ခံကလည်း မရိုးရှင်းဘူးထင်တယ်။”
ယွင်ချဲ့က အဓိပ္ပာယ်ပါပါနဲ့ လန်ယဲ့ဟန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ရှင်းဖုန်းရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကိုတော့ သူ စိတ်ဝင်စားမနေဘူး။ သူ့အတွက် ရှင်းဖုန်းဟာ စိန်တွေစီခြယ်ထားတဲ့ ရွှေတောင်ကြီးတစ်တောင်နဲ့ တူတယ်။ အားကိုးလို့ရပြီး တန်ဖိုးလည်းကြီးတဲ့သူပေါ့။
လန်ယဲ့ဟန်မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူမြင်ထားပြီးသားပါ။
လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့ ကျန်းယာဖေးတို့ဟာ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူတို့ရဲ့မိသားစုအကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ပြောတဲ့အခါတိုင်း အသံထဲမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ အပြည့်ပါနေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ သူတို့ဟာ မိသားစုတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်တောင် မလုပ်နိုင်ကြတော့ဘူး။ ပြန်သွားပြီး ရှာဖို့ဆိုတာကတော့ ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။
လန်ယဲ့ဟန်တစ်ယောက်တည်းသာ သူ့မိသားစုအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ သူ့ကမ္ဘာထဲမှာ ယွင်ချန်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသလိုပဲ။ သူဟာ နေ့တိုင်း ဇွန်ဘီအမြုတေတွေကို အသည်းအသန် စုဆောင်းနေခဲ့တယ်။
“နောက်ခံလား။ အရင်တုန်းကတော့ ရှိခဲ့ဖူးတာပေါ့။ အခုတော့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ။ ငါ ဂရုစိုက်တဲ့သူဆိုလို့ ရှောင်ချန်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။”
လန်ယဲ့ဟန်က ယွင်ချဲ့နဲ့အတူ သံခြံစည်းရိုးကို မှီလိုက်တယ်။ သူလည်း ယွင်ချဲ့နဲ့အတူ ကင်းစောင့်တော့မယ့်ပုံပဲ။
“ငါ့ရှေ့မှာတင် ငါ့ညီလေးအပေါ် မင်းရဲ့စိတ်ဝင်စားမှုကို ထုတ်ပြနေတာလား။ လန်ယဲ့ဟန်၊ ငါ မင်းကို လက်သီးနဲ့ထိုးလိုက်ရမလား။”
ယွင်ချဲ့က ရယ်ရမလို၊ ငိုရမလို ဖြစ်သွားတယ်။ ရှောင်ချန်က တစ်ယောက်ယောက် သူ့အပေါ် ဒီလောက်စိတ်စွဲလမ်းနေမှန်း သိသွားရင် စိတ်ဒုက္ခရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
“ထိုးလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ကတော့ ပြောင်းလဲမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ ဘယ်လိုလူမျိုးပဲ ဖြစ်လာပါစေ၊ ငါကတော့ သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေမှာပဲ။”
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ယွင်ချန်ကို မတော်တဆ သူ့အဆောင်ခန်းထဲ ခေါ်လာမိခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက ယွင်ချန်ဟာ လန်ယဲ့ဟန်အတွက် အရာအားလုံး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကျရောက်လာတဲ့အချိန်မှာလည်း သူဟာ စူပါမားကတ်ထဲမှာ ယွင်ချန်နဲ့ မတော်တဆ တွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ယွင်ချန်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လိုက်ရှာခဲ့တာပဲ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူဟာ ယွင်ချန်ကို ကောင်းကောင်း မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။
“ရှောင်ချန်က မင်းသူ့အပေါ် ဘယ်လိုခံစားနေရတယ်ဆိုတာ မသိဘူးမဟုတ်လား။”
ယွင်ချဲ့က မေးလိုက်တယ်။ ယွင်ချန်က အဲဒါကို သိထားခဲ့ရင် သူ့ရဲ့စရိုက်အရ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားတဲ့အချိန်မှာတောင် သူနဲ့ သူ့အစ်မဆီကို လာရှာမိမှာပဲ။
“အင်း…”
လန်ယဲ့ဟန်ဟာ ထပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။
မူလက သူတို့မှာ အချိန်အများကြီး ရှိသေးတယ်လို့ သူထင်ထားခဲ့တာ။ ယွင်ချန်ဟာ ပါမောက္ခရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ရရှိထားတာကြောင့် ကျောင်းပြီးမှ သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ပြောလည်း နောက်မကျသေးဘူးလို့ တွေးခဲ့တယ်။
ဘယ်သူသိမှာလဲ…
အရာအားလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြုံတွေ့ခွင့်ရမယ်ဆိုရင်တော့ ယွင်ချန်ရဲ့ ငြင်းပယ်မှုကို ခံရနိုင်မှန်း သိနေရင်တောင် သူ့ခံစားချက်တွေကို ချက်ချင်း ဖွင့်ပြောလိုက်မှာပဲ။ အခုလို သူ့အချစ်ကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်ဖော်ပြောခွင့်မရတော့တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတာထက်စာရင် အဲဒါက ပိုကောင်းနေဦးမယ်။
“ကိုယ့်ခံစားချက်ကို တစ်ဖက်လူဆီ ထုတ်ဖော်ပြောခွင့် မရှိတော့တာက အရမ်းနာကျင်ရတယ်မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကွာခြားချက်တချို့တော့ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ရှောင်ချန်က အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ မင်းမှာ အခွင့်အရေးရှိနေသေးတယ်။ ဒီလောက်ကြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး အချစ်ကိုပဲ ဖက်တွယ်မနေပါနဲ့။ ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ခါမှာ ရှောင်ချန်က မင်းကို ပြန်ချစ်လာဖို့ဆိုတာလည်း သိပ်မခက်လောက်ပါဘူး။”
လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားမိတဲ့ ယွင်ချဲ့က သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။
ယွင်ချန်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး။ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အားလုံးကို မေ့သွားမလားဆိုတာလည်း မသေချာဘူး။
ဒါပေမဲ့ လန်ယဲ့ဟန်ကိုတော့ သူ တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ အချစ်ဆိုတာကို မယုံကြည်တော့တဲ့ သူကိုယ်တိုင်တောင် လန်ယဲ့ဟန်ဟာ ယွင်ချန်ကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ချစ်နေမှန်း မြင်နိုင်ခဲ့တယ်။
“အင်း။”
ယွင်ချန်နဲ့ တစ်ထပ်တည်းတူညီနေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လန်ယဲ့ဟန်က ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ဒီနေရာက ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ သတိထားနေဦး။ ငါ ပတ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”
ဒီအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောချင်တော့တဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ စီးကရက်ကို ငြှိမ်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လေထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
“ဝူးဟူး… သခင်ရေ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဝင်လာပြီပေါ့။ ကယ်ပါဦးဗျာ။ သခင့်ညီလေးက အရမ်းရက်စက်တာပဲ။ အီးဟီး… ကျွန်တော့်ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်ပေးပါဦး။ ဒီမှာ မနေချင်တော့ဘူး။ သခင်ရေ…”
ယွင်ချဲ့က နေရာလွတ်ထဲကို ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုယိုသံတွေနဲ့အတူ သူ့ဆီကို ပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ တိုက်မိခြင်းကို ခံရတော့မယ့်အချိန်မှာ ကပ်သီလေး ရှောင်လိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။
“မင်းက ဘာတွေထပ်ပြီး လုပ်နေတာလဲ။ နတ်သားရဲတစ်ကောင်လိုတောင် မနေနိုင်ဘူးလား။”
“ဝူးဟူး… ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို မနေနိုင်ချင်လို့လား။ ဒါပေမဲ့ သခင့်ညီလေးက အရမ်းကြမ်းတာပဲ။ သခင်ရေ၊ သခင် မသိလို့ပါ။ သခင့်ညီလေးက ဘယ်လောက်ရက်စက်လဲဆိုတာ။ သူ့ကို ကျွေးတဲ့အသားကိုတောင် မစားဘဲ ကျွန်တော့်အသားကိုပဲ စားချင်နေတယ်။ တစ်ခါတလေဆို ကျွန်တော့်ကို နေရာအနှံ့ လိုက်ဖမ်းနေတာ။ ကျွန်တော်က နတ်သားရဲဖြစ်နေလို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်အရိုးတောင် ကျန်မှာမဟုတ်တော့ဘူး…”
ဟေးယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေထဲမှာ မတရားခံထားရသူတစ်ယောက်ရဲ့ နစ်နာမှုတွေ အပြည့်ပါနေတယ်။ သူ့အဖြစ်ကို မသိတဲ့သူသာ မြင်ရင် လူမဆန်တဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတွေ ခံခဲ့ရတယ်လို့တောင် ထင်သွားနိုင်တယ်။
“ဒါပေမဲ့… အခု သူက တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေတာပဲ။”
ယွင်ချဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ ယွင်ချန်ဟာ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး “သကြားပဲစေ့” တွေကို လိမ္မာရေးခြားစွာ စားနေခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒါက ဟေးယွီ ပြောပြနေတဲ့အခြေအနေနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေခဲ့တယ်။