### အထူးစွမ်းရည် သုံးမျိုးပိုင်ရှင်လား။ ရှူကျယ် ထိတ်လန့်သွားခြင်း
“ဒဏ်ရာရနေတဲ့သူကို အရင်ကယ်လိုက်ပါ။”
ရှင်းဖုန်းက သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ အမျိုးသားကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားကြသည်။ အဲဒီအမျိုးသားကတော့ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ သူဟာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ရပ်နေပြီးမှ ခြေကိုဆောင့်နင်းကာ သူတို့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့သည်။
“သူက ရှူကျယ်ပဲ။ အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည် ပိုင်ရှင်ဖြစ်တယ်။ ငါ့အတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လိုက်မစီစဉ်နဲ့။”
ယွင်ချဲ့က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ခန့်မှန်းနေမှန်း သတိထားမိတဲ့ ရှင်းဖုန်းက အခန်းထဲမဝင်ခင် ကြိုတင်ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အတော်လေး ချောတာပဲနော်။ ဟားဟား!”
ယွင်ချဲ့က မနည်းပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ ရှင်းဖုန်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ပြီး ခါးကို လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။
“အသိတရားမရှိတဲ့ ကောင်လေး!”
သူက သစ္စာမရှိတဲ့ ချစ်သူမျိုးနဲ့ တူနေလို့လား။ ကိုယ့်ဆီကို ကိုယ်တိုင်လာကပ်တဲ့သူတွေကိုတောင် သူ စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူးဆိုတာ ယွင်ချဲ့ကို ပြောပြပြီးသားပဲလေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒုတိယထပ်က အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ ကွမ်းမင်ရွှမ်က ယွင်ယောင်ကို ကုတင်ပေါ်မှာ နူးညံ့စွာ လှဲချလိုက်ပြီး မှောက်လျက်အနေအထားနဲ့ နေရာချလိုက်သည်။ သူက ယွင်ယောင်ရဲ့ ကျောဘက်က အဝတ်အစားတွေကို ဖြတ်ဖယ်လိုက်သည်။ အခြေအနေက အရေးပေါ်လွန်းတာကြောင့် ဘာကိုမှ စဉ်းစားချိန်မရပေ။ သူက ဒဏ်ရာတွေကို အလျင်အမြန် သန့်စင်လိုက်ရာ ခြစ်ရာလေးခုက ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒဏ်ရာတွေက အလွန်နက်ရှိုင်းလွန်းတာကြောင့် အရေပြားနဲ့ အသားတွေ ကွဲထွက်ပြီး အတွင်းပိုင်းအထိ ပေါ်နေခဲ့သည်။ ကွမ်းမင်ရွှမ်ဟာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ သေဆုံးမှုတွေကို မြင်တွေ့ဖူးနေကျဖြစ်ပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။
“အစ်မ…”
ယွင်ချဲ့က ဒဏ်ရာတွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကုတင်ဆီ အပြေးသွားပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ သူ့အစ်မရဲ့လက်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးတွေ နီရဲလာခဲ့သည်။
သူ့နောက်က လိုက်လာတဲ့ ချူဟောင်လင်းနဲ့ တခြားသူတွေကလည်း ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူသံတွေ ထွက်လာကြသည်။ ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရထားတာတောင် သူမ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတာလဲ။
သူတို့ရဲ့ သံသယတွေကို ဘယ်သူမှ မဖြေကြားခဲ့ကြပေ။ ရှင်းဖုန်းက ကလေးကို လူတစ်ယောက်ဆီ လွှဲပေးလိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ကို နောက်ဆွဲလိုက်သည်။
“ရှူကျယ်ကို သူ့ကို ကုသခိုင်းလိုက်။”
ယွင်ချဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတာကို သူ နားလည်ပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးဖို့ကသာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ။”
ယွင်ချဲ့ဟာ အခုလိုအချိန်မှာ နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ လိုအပ်နေသူဖြစ်ပေမဲ့ ရှူကျယ်ရဲ့ ရန်လိုတဲ့အကြည့်ကို သတိထားမိလိုက်တာနဲ့ ရှင်းဖုန်းရဲ့လက်ကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ အခုအချိန်မှာ ယွင်ယောင်ကို ကယ်တင်တာထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့အရာ မရှိပေ။ ရှင်းဖုန်းနဲ့ ရှူကျယ်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ၊ သူ ရှူကျယ်ကို ရန်စမိမှာ မလိုလားခဲ့ပေ။
“သူက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ငါက သူ့ကို ကယ်ရမှာလဲ။”
ရှူကျယ်က မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူက ယွင်ယောင်ကို လျစ်လျူရှုတဲ့အမူအရာနဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလဖြစ်ပြီး သေဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတာကြောင့် လူတွေက ဒီလိုအခြေအနေတွေကို လျစ်လျူရှုတတ်လာကြတာ မှန်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စကားတွေကတော့ နားထောင်ရတာ အလွန်စိတ်ပျက်စရာကောင်းနေဆဲပင်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါဟာ ရှင်းဖုန်းကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုထားတဲ့ကိစ္စဖြစ်ပြီး ယွင်ယောင်ကလည်း သာမန်လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။
ရှင်းဖုန်းဟာ ရှူကျယ်ကို အမြဲတမ်း သည်းခံပေးခဲ့သည်။ အကြောင်းကတော့ သူ့အဖွဲ့ထဲမှာ အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်ဆိုလို့ ရှူကျယ်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေလို့ပင်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရှင်းဖုန်းရဲ့မျက်နှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
“သွားပြီး ကယ်လိုက်။ ငါ့ကို ထပ်ပြောခိုင်းမနေနဲ့။”
ရှင်းဖုန်းက သူ့ကို စူးရှတဲ့အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီအကြည့်က ဓားသွားတစ်ချောင်းလို ထက်မြက်နေခဲ့သည်။
ရှူကျယ်က တုန်လှုပ်သွားပြီး ယွင်ချဲ့နဲ့ ယွင်ယောင်ကို ပိုမုန်းတီးလာခဲ့သည်။
“မကယ်ဘူး။ ဒါက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး!”
သူက အခန်းထဲကနေ တန်းထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ရှင်းဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေကလည်း ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ဓားတစ်ချောင်းက လေထဲကို လျင်မြန်စွာ ပျံထွက်သွားခဲ့သည်။
ရှူကျယ်က တံခါးကို ဖွင့်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ဓားတစ်ချောင်းက သူ့မျက်နှာဘေးကနေ ဝှစ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး တံခါးထဲ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ တံခါးပြားအပြင်ဘက်မှာ ကျန်နေတဲ့ ဓားရိုးက တုန်ခါနေဆဲဖြစ်သည်။
အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဓားက ဘယ်ကနေ ပျံလာခဲ့တာလဲဆိုတာတောင် သူတို့ မမြင်လိုက်ကြပေ။
အနက်ရောင်ဓားရိုးကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ရှူကျယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ခြေထောက်တွေ အားပျော့သွားတာကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားခဲ့သည်။
“ငါတို့ကြားက ကတိကို မှတ်မိသေးတယ်မဟုတ်လား။ ငါ့အစ်မ အသက်မရှင်နိုင်ရင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်။”
ယွင်ချဲ့က ကုတင်ဘေးမှာ မှီထိုင်ရင်း ဒေါသနဲ့ မာနရောယှက်နေတဲ့ အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ သူ့စကားတွေကိုတော့ ဘယ်သူမှ သံသယမဝင်ရဲကြပေ။ သူ့အသံထဲက လူသတ်ချင်စိတ်က အလွန်ပြင်းထန်လွန်းနေခဲ့သည်။
“မင်းဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်းပဲ။”
အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်တွေဟာ အလွန်ရှားပါးကြပေမဲ့ ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ရဲ့စကားကို မဆိုင်းမတွ သဘောတူလိုက်သည်။
သူ့အတွက်တော့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနဲ့ မူဝါဒတွေက အရေးကြီးသည်။ အမိန့်ကို မနာခံတဲ့သူမျိုးကို သူ့အဖွဲ့ထဲမှာ မလိုအပ်ပေ။
တခြားသူတွေကတော့ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ရှူကျယ်ဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင်ကတည်းက နာမည်ကြီးကြယ်ပွင့်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပရိသတ်တွေနဲ့ စပွန်ဆာတွေရဲ့ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပြီးနောက် ရှားပါးတဲ့ အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့မာနက ပိုပြီးတောင် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
အဖွဲ့သားတွေဟာ သူ့ကို သည်းမခံနိုင်တော့တာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ အဖွဲ့ရဲ့အကျိုးစီးပွားကို ဦးစားပေးတဲ့အတွက် သည်းခံခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဖီဆန်ခဲ့သည်။ ရှင်းဖုန်းရဲ့အမိန့်ကို ကိုယ့်အသက်ထက်တောင် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဖွဲ့သားတွေအားလုံး ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးကို လုံးဝ သည်းခံပေးလို့မရပေ။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ယွင်ချဲ့က ဘယ်ကနေမှန်းမသိ ရေတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့ရဲ့နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မကြိုးစားတော့ပေ။
ရေအနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။ ရှင်းဖုန်းရဲ့ အံ့အားသင့်နေတဲ့အကြည့်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှူကျယ်ဆီကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အထူးစွမ်းရည် သုံးမျိုးပိုင်ရှင်!
တခြားသူတွေက ယွင်ချဲ့ရဲ့ အခြားအထူးစွမ်းရည်တွေကို မသိကြတာကြောင့် အံ့ဩမနေခဲ့ကြပေ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းဖုန်းကတော့ အမှန်တရားကို သိနေသူဖြစ်သည်။ သူက မျက်ခုံးကိုသာ အသာပင့်လိုက်မိသည်။
သူ့ကို လှည့်စားခံလိုက်ရတယ်လို့တော့ မခံစားရပေ။ ယွင်ချဲ့က အတွင်းအပြင် အားလုံးကို သိနိုင်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့ရင် သူ့ကို ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားနေမှာ မဟုတ်ပေ။
“မင်း… မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဖုန်းအစ်ကို…!”
ရှူကျယ်က ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူက ရှင်းဖုန်းကိုတောင် အကူအညီတောင်းလိုက်သေးသည်။ သူ့ရဲ့ကြောက်လန့်မှုက အလွန်ပြင်းထန်လွန်းတာကြောင့် ယွင်ချဲ့ရဲ့လုပ်ရပ်ကို ရှင်းဖုန်းက ခွင့်ပြုထားတယ်ဆိုတာတောင် မေ့သွားခဲ့သည်။
“အထူးစွမ်းရည်တွေကို တခြားသူဆီကနေ စားသုံးပြီး ရယူနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိလားဆိုတာ ငါစဉ်းစားနေတာ။ စမ်းကြည့်ချင်လား?”
ယွင်ချဲ့က ရှူကျယ်ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့ ပုတ်လိုက်သည်။ ရှူကျယ်ရဲ့ကြောက်ရွံ့နေတဲ့အမူအရာကို သူ ပျော်ရွှင်နေသလိုပင်။ ထို့နောက် အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“တခြားသူရဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို အလွယ်တကူ ရယူနိုင်တယ်။ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ စွမ်းအင်က သူတို့ခေါင်းထဲက အမြုတေမှာ ရှိတယ်မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုပဲ အထူးစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ စွမ်းအင်ကလည်း သူတို့ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ အထူးစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဖွင့်ပြီး ဦးနှောက်ကို စားလိုက်ရင် တခြားသူက သူ့ရဲ့အထူးစွမ်းရည်ကို ရသွားနိုင်တယ်။ နည်းနည်းတော့ ရွံစရာကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အစ်မကို ကယ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလောက်လေးကို ငါ သည်းခံနိုင်ပါတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား?”
သူ့အသံက နူးညံ့နေခဲ့ပေမဲ့ စကားလုံးတွေကတော့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းသည်။ ဒီအချိန်မှာ ယွင်ချဲ့ဟာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“အား… မလုပ်ပါနဲ့… ဖုန်း! ငါ့ကို ကယ်ပါဦး!”
ရှူကျယ်က ဆန်ခါတစ်ခုလို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟာ… မင်း ဒီလိုရတနာမျိုးကို ဘယ်လိုများ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။ သူပြောတာ တကယ်လား?”
ကွမ်းမင်ရွှမ်က အံ့အားသင့်စွာနဲ့ ရှင်းဖုန်းကို မေးလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးက စစ်သားတွေဖြစ်ပြီး လက်သီးနဲ့ စကားပြောရတာကို ကျင့်သားရနေကြသူတွေဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ စကားအနည်းငယ်နဲ့တင် မာနကြီးလွန်းတဲ့ ရှူကျယ်ကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
ရှင်းဖုန်းက ကွမ်းမင်ရွှမ်ကို မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင် လေသံနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မင်းက အမှန်နဲ့ အလိမ်ကိုတောင် မခွဲခြားတတ်ဘူးလား?”
တကယ်တော့ ရှင်းဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မသေချာပေ။ ယွင်ချဲ့ဟာ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ အထူးစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်တွေအကြောင်းကို သူ့ထက် ပိုနားလည်တယ်ဆိုတာ သူသိသည်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ပြောတဲ့စကားတွေကလည်း ယုံရခက်လွန်းနေခဲ့သည်။
“ဟဲဟဲ…”
ကွမ်းမင်ရွှမ်က အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ ယုတ္တိဗေဒအရ စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင် ယွင်ချဲ့ပြောတာက မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ လေသံက အလွန်အမင်း လေးနက်ပြီး လူသတ်ချင်စိတ်အပြည့်နဲ့ ဖြစ်နေတာကြောင့် သူ့စကားကို မယုံဘဲလည်း မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ကို ရတနာတစ်ပါးပါပဲ။”
ရှင်းဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့အပြုံးက ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်ဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ပေ။
“နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။ ကယ်မှာလား၊ မကယ်ဘူးလား?”
အခုအချိန်မှာ ယွင်ချဲ့ရဲ့စိတ်ထဲ၌ သူ့အစ်မကို ကယ်တင်ဖို့ကလွဲပြီး တခြားဘာမှ မရှိတော့ပေ။
ရှူကျယ်က ကုတင်ဆီ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူ့ရဲ့အထူးစွမ်းရည်ကို စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်။
“သတိထား!”
ယွင်ချဲ့က နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးသွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်ယိုင်နဲ့နေပြီး မတ်တတ်ရပ်နေရင်းနဲ့တောင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှင်းဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထိန်းထားလိုက်သည်။
“မင်းလည်း ကုသမှုခံယူဖို့ လိုတယ်။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ သွယ်လျနူးညံ့တဲ့ခါးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ရှင်းဖုန်းဟာ သူ့ရင်ထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ငါ့အစ်မ…”
ရှင်းဖုန်းရဲ့ရင်ခွင်ကို မှီထားရင်း ယွင်ချဲ့က မျက်လုံးတောင် မဖွင့်နိုင်တော့ပေမဲ့ ယွင်ယောင်အတွက် စိတ်ပူနေဆဲဖြစ်သည်။
“စိတ်အေးအေးထား။ သူ့ဒဏ်ရာတွေ စတင်ပိတ်လာပြီ။”
အလင်းစနစ်အထူးစွမ်းရည်ရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ ယွင်ယောင်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အခန်းအပြင်ဘက်ကို လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကွမ်းမင်ရွှမ်က သူတို့ကို သတိထားမိပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ပင်ပန်းနေကြပြီပဲ။ သူ့ကို ရေချိုးပေးလိုက်ဦး။ ကျန်တာတွေကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။”
ရှင်းဖုန်းက သူ့ရဲ့ကူညီမှုကို ငြင်းဆန်မနေခဲ့ပေ။ မထွက်ခွာခင် သူက ပြောလိုက်သည်။
“ဟောင်လင်း၊ ကလေးကို ငါ့အခန်းထဲ ခေါ်သွားလိုက်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သူဌေး!”
ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကတော့ အိမ်တော်ထိန်း ကွမ်းမင်ရွှမ်ရဲ့တာဝန်သာ ဖြစ်တော့သည်။ ချူဟောင်လင်းက ရှေ့တိုးလာပြီး အရင်က ဆိုဖာပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တဲ့ ချန်ချန်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ တခြားသူတွေလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အခန်းထဲကနေ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။