### မိဘများကို ရှာတွေ့ခြင်းအတွက် ဆုကြေး
ဒီနေရာကို အုပ်ချုပ်နေကြသည့် လူလေးယောက်သည် ရှင်းဖုန်းတို့အဖွဲ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် အင်အားချင်း အများကြီးကွာခြားနေသည်။ တချို့လူတွေက ဘယ်နေရာကိုပဲ ရောက်ရောက်၊ ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိုးကိုပဲ ကြုံကြုံ မွေးရာပါ ခေါင်းဆောင်စိတ်ရှိကြသည်။ ရှင်းဖုန်းကတော့ ထိုလူမျိုးထဲမှ တစ်ယောက်ပင်။
တစ်ခါတလေ သူက မိုက်မဲသည့်အလုပ်တွေ လုပ်တတ်သော်လည်း အများအားဖြင့်တော့ ယုံကြည်အားကိုးရသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ကွမ်းမင်ရွှမ်နှင့် အခြားသူငယ်ချင်းများက သူ့ကို အတူတကွ လက်တွဲခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာတောင် သူ့အတွက် စိတ်လိုလက်ရ အလုပ်လုပ်ပေးကြသည့်အထိ သူ့ကို ယုံကြည်ကြသည်။
“မင်းတို့ ဘာလိုချင်တာလဲ။”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေလို စိတ်မြန်လက်မြန် မတုံ့ပြန်ပေ။ သို့သော် သူ့မျက်နှာကလည်း မသာမယာဖြစ်နေသည်။
“မင်းတို့အခြေစိုက်စခန်းထဲ ဝင်လာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတိုင်းကို စာရင်းသွင်းထားရမှာပဲ မဟုတ်လား။ ငါ လူနှစ်ယောက်ကို ရှာနေတာ။ မင်းတို့ သူတို့ကို ရှာပေးနိုင်ရင် ဆုကြေးအနေနဲ့ ဆန် ၂၅၀ ကီလို ပေးမယ်။”
ရှင်းဖုန်းက သူတို့နဲ့ စကားပိုမပြောချင်တော့ဘဲ တည့်တည့်ပဲ ပြောလိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် အရာအားလုံး ရှားပါးနေသည့်အချိန်၌ ဆန် ၂၅၀ ကီလိုဆိုသည်မှာ ရက်ရောလွန်းသည့် ဆုကြေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ တပ်မတော်အုပ်စုသုံးစုနှင့် ပြည်နယ်အစိုးရတို့က စီမံခန့်ခွဲနေသည့် အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းလို ကြီးမားသည့်နေရာမျိုးအတွက်တော့ ဒီဆုကြေးက ဆွဲဆောင်မှုရှိချင်မှရှိမည်။ သို့သော် မြို့နှင့်ဝေးကွာပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမရှိသည့် ဒီလိုအခြေစိုက်စခန်းငယ်လေးအတွက်တော့ အတော်လေး မက်လောက်စရာကောင်းနေသည်။
“ဆန် ၂၅၀ ကီလိုလား?!”
“ခေါင်းဆောင်…”
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်စွာ အော်မိကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူလည်း သိသိသာသာ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူတို့အတွက်တော့ ဒီလူစိမ်းတွေကို စာရင်းစာအုပ်တွေ ပြပေးရုံနဲ့ ဆန် ၂၅၀ ကီလို ရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အမြတ်ထွက်သည့် အရောင်းအဝယ်တစ်ခုပါပဲ။
တစ်ဖက်တွင် ချူဟောင်လင်းကတော့ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ကို အဝင်ဂိတ်မှာတင် အနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြပြီး အခုကျတော့ သူတို့ဘက်က ဆန် ၂၅၀ ကီလို ထပ်ပေးဦးမည်။ ဘယ်လောက်တောင် အရှုံးပေါ်လိုက်သလဲ။
ယွင်ချဲ့တစ်ယောက်တည်းသာ အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိပေ။ ရှင်းဖုန်းက နောက်ထပ်ပြဿနာမဖြစ်စေရန် သတင်းအချက်အလက်အတွက် အရင်းအမြစ်တချို့ကို တိုက်ရိုက်လဲလှယ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ဆုကြေးမလုံလောက်လျှင် ဒီလူတွေ စိတ်ဝင်စားလာမည်မဟုတ်ပေ။ ဆန် ၂၅၀ ကီလိုဆိုသည့်ပမာဏက သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း…
ယွင်ချဲ့က စီးကရက်တိုကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ရှင်းဖုန်းဘေးသို့ လျှောက်လာကာ ပခုံးချင်းယှဉ်ရပ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ကြားပြီးပြီမဟုတ်လား။ ငါတို့ရှာနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ဆန် ၂၅၀ ကီလို ရမယ်။”
သူစကားဆုံးသည်နှင့် သူ့ခြေထောက်နားတွင် ဆန်အိတ်ဆယ်အိတ်က သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပေါ်လာသည်။ တစ်အိတ်လျှင် ၂၅ ကီလိုစီဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း ဆန် ၂၅၀ ကီလိုတိတိရှိသည်။
ကျန်းယာဖေးကို မိဘတွေရှာပေးနေကြခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် ဒီဆုကြေးကို သူတို့ဘက်က ပေးသင့်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချူဟောင်လင်းအပါအဝင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်မှ ကန့်ကွက်မနေတော့ပေ။ ယွင်ချဲ့က ဆန်ပေးလိုက်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ယွင်ချဲ့နှင့် ရှင်းဖုန်းနှစ်ယောက်စလုံး ဒီနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် နစ်နာရမည်ဆိုလျှင်တောင် ကန့်ကွက်စရာအကြောင်း မရှိတော့ပေ။
အဖွဲ့ဝင်တွေထဲတွင် ကျန်းယာဖေးကတော့ အဆိုးဆုံးခံစားနေရသူဖြစ်သည်။ သူမသာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့ ဒီလိုဒုက္ခတွေ ကြုံရမည်မဟုတ်သလို ဆန်အများကြီးလည်း ဖြုန်းတီးရမည်မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် ဆန် ၂၅၀ ကီလိုဆိုတာ နည်းသည့်ပမာဏမှ မဟုတ်ပေ။ သူမ သေမသွားခင် သူတို့၏ကျေးဇူးကိုတောင် ပြန်ဆပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို စာရင်းစာအုပ်တွေ ယူလာခဲ့ပါ။”
အရင်က သူတို့ကို ဒေါသထွက်နေကြသည့်လူတွေက ယွင်ချဲ့တို့ စိတ်ပြောင်းသွားမှာစိုးသဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း စာရင်းစာအုပ်တွေ သွားယူခိုင်းလိုက်ကြသည်။
“မင်းတို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားအခြေစိုက်စခန်းက လာတာလား။”
စာရင်းစာအုပ်တွေ သွားယူဖို့ လူတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်က မရှက်မကြောက်နဲ့ စတင်စုံစမ်းလာသည်။
လင်ကျန်းမြို့မှာ အနောက်တောင်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးတွင် အကြီးဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည့် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ထားကြောင်း သူ ကြားဖူးသည်။ ဒီလူတွေက အဲဒီနေရာက လာကြတာများလား။ သူတို့နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားနိုင်ရင် အရေးပေါ်အခြေအနေ ကြုံလာတဲ့အခါ ရွေးချယ်စရာတွေ ပိုများလာနိုင်သည်။
“ငါတို့နဲ့ မင်းတို့ ရင်းနှီးလို့လား။”
ရှင်းဖုန်းရော ယွင်ချဲ့ပါ ခေါင်းဆောင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပင် မကြည့်ကြပေ။ အရင်က စကားများတတ်သည့် ချူဟောင်လင်းကသာ အေးစက်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။ သူ့အသံထဲတွင် မာနထောင်လွှားမှုက အပြည့်ပါနေသည်။ ကျန်အဖွဲ့ဝင်များကလည်း သူတို့နေရာသို့ ပြန်သွားထိုင်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားကြသည်။
“မင်းတို့…”
ခေါင်းဆောင်သည် အလိုအလျောက် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ဆန်အိတ်တွေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသကို အတင်းမျိုသိပ်လိုက်ရသည်။ နောက်ထပ်ပြဿနာရှာမနေတော့ပေ။
စာရင်းစာအုပ်တွေ သွားယူခိုင်းထားသည့်လူက မကြာခင် ကားမောင်းပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။ ရဲဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူနှစ်ယောက်က ကားနောက်ခန်းထဲမှ စာရင်းစာအုပ်ထူထူကြီးများ အပြည့်ထည့်ထားသည့် ခြင်းတောင်းနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလာကြသည်။
ကျန်းယာဖေးက ပထမဆုံး ပြေးသွားသူဖြစ်သည်။ လုဟိုင်ရွှမ်း၊ ကျိုးဇယ်ယွီနှင့် လန်ယဲ့ဟန်တို့လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့တိုးလာကာ ခြင်းတောင်းတွေကို လက်ခံယူလိုက်ကြသည်။
“ဦးလေးကျန်း အိမ်ကထွက်လာတဲ့နေ့ကနေ ဒီနေ့အထိ ရက်စွဲအလိုက် စစ်ကြည့်ကြ။”
စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ချင်းစီပေါ်ရှိ ရက်စွဲတွေကို သတိထားမိသည့် ယွင်ချဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီလိုလုပ်ရင် အချိန်နဲ့အားစိုက်ထုတ်မှု သက်သာသွားမည်။
“အင်း။”
သူတို့အားလုံး စာရင်းစာအုပ်တွေကို ယူပြီး သေသေချာချာ လိုက်စစ်ကြသည်။ ကျန်းယာဖေးက စာမျက်နှာတစ်ရွက်ချင်း လှန်လိုက်တိုင်း တုန်ယင်နေမိသည်။ စာမျက်နှာတွေ ပိုလှန်လေလေ သူမ ပိုပြီးစိတ်ပူလာလေလေဖြစ်သည်။ မိဘတွေက ဒီအခြေစိုက်စခန်းကို မရောက်ခင် လမ်းမှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြမှာကို သူမ ကြောက်နေမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး၌ စာရွက်လှန်သံများသာ ကြားနေရသည်။ အဲဒီလူတွေကလည်း မပြန်သွားကြဘဲ ရလဒ်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည့်ပုံပေါ်သည်။
ဒါလည်း နားလည်နိုင်ပါသည်။ ရှင်းဖုန်းနှင့် ယွင်ချဲ့တို့က သူတို့ရှာနေသည့်လူတွေကို တွေ့မှ ဆန် ၂၅၀ ကီလိုပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။ မတွေ့ခဲ့လျှင်တော့ ဆန်တွေကို ပြန်ယူသွားကြမည်။ အဲဒီအခါ သူတို့ဘက်ကပဲ နစ်နာရမည်ဖြစ်သည်။
“တွေ့ပြီ! ကျန်းထျန်းလုံ၊ ဝမ်စူးဟွာ။ သူတို့က တဲနေရာမှာရှိတယ်။ ဒုတိယခရိုင်၊ အမှတ် ၆ တဲမှာ!”
ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာပြီးနောက် လုဟိုင်ရွှမ်းက ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။
ကျန်းယာဖေးသည် ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး…”
မိဘနှစ်ပါး၏အမည်ဖြစ်သည့် ကျန်းထျန်းလုံနှင့် ဝမ်စူးဟွာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏မျက်လုံးထဲမှ ဝမ်းသာမျက်ရည်များ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာသည်။
နောက်ဆုံးတော့! နောက်ဆုံးတော့ မိဘတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ!
“ဒုတိယခရိုင်ကို ခေါ်သွားပေးပါ။”
ဝမ်းသာနေကြသည့် သူ့အဖွဲ့ဝင်တွေကို ကြည့်ရင်း ရှင်းဖုန်းက အခြားညှိနှိုင်းစရာမလိုဘဲ တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သူလည်း သူ့လူတွေလိုပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း ပိုပြီးဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည်။ ဘယ်အရာက ပိုထိရောက်မည်ကို သူသိသလို ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ပြီး မှန်ကန်သည့်ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စေချင်သူရှိလျှင်တော့ အိပ်မက်မက်နေတာပဲ ကောင်းမည်။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျန်း၊ သူတို့ကို အဲဒီနေရာ ခေါ်သွားလိုက်။”
ဆန်တွေ ရတော့မည်ဟု တွေးမိသည့် ခေါင်းဆောင်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။
“ကားပေါ်တက်ကြ။”
ရှင်းဖုန်းက စကားအများကြီး မပြောဘဲ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုဖာကို သူ့နေရာလွတ်ထဲ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ကာ ယွင်ချဲ့နှင့်အတူ Cruiser ကားထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သို့သော် အဲဒီနေရာက လူတွေက နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ရှင် နှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့က ဒီလူတွေဟာ အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းက လာကြသူတွေဖြစ်ရမည်ဟု ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်ကြသည်။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက် အင်အားကြီးနေနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
သူတို့အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ရှင် နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်လောက်သာ ရှိသည်။ ဒီလူဆယ်ယောက်ထဲမှာတင် နှစ်ယောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သူတို့၏အံ့အားသင့်နေသည့် မျက်နှာတွေကို သတိထားမိသည့် ချူဟောင်လင်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် အသစ်စက်စက် Cruiser ကားတစ်စီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
သောက်ကျိုးနည်း! နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ရှင် သုံးယောက်တောင် ရှိတာလား!
ဗိုက်ပူပူနှင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် ခြေလှမ်းယိုင်သွားပြီး လဲကျမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အံ့အားသင့်လွန်း၍ ပြူးကျယ်နေသည်။
တကယ်ပဲလား။ အခုခေတ်မှာ နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ တွေ့နိုင်နေပြီလား။ ဘာကြောင့် တစ်ခါတည်း ဒီလောက်များများ တွေ့နေရတာလဲ။
“သွားကြစို့!”
နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနိုင်ပြီဖြစ်သည့် ချူဟောင်လင်းက ယာဉ်မောင်းခုံသို့ တန်းဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ယွီဝမ်ချင်းနှင့် ရှန်ရွေ့တို့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
ဆန် ၂၅၀ ကီလိုကိုတော့ ဘယ်သူမှ ပြန်မသိမ်းကြပေ။ အခုဆို အဲဒီဆန်တွေက ဒီဒေသခံလူတွေရဲ့ပစ္စည်းဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း ကတိပေးထားတာကို ဖျက်မည်မဟုတ်ပေ။
ဆန် ၂၅၀ ကီလိုလောက်တော့ သူတို့တတ်နိုင်ပါသေးသည်။
သူတို့မြင်နိုင်သမျှ နေရာတိုင်းရှိ တဲတွေက လယ်ကွင်းထဲက ပလတ်စတစ်ဖန်လုံအိမ်တွေနဲ့ တူနေသည်။ ဖန်လုံအိမ်တွေထက် ကွာခြားတာက ကော်တိပ်တွေကို ပိုထူထူကပ်ထားရုံသာဖြစ်ပြီး အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ အနောက်တောင်ပိုင်းအခြေစိုက်စခန်းက တရားဝင်တဲတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် ဒီတဲတွေက အများကြီး ပိုဆိုးနေသည်။
Cruiser ကားက တဲနေရာထဲ ဝင်လာသည့်အခါ မိဘတွေ နေထိုင်နေသည့်နေရာ၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့် ကျန်းယာဖေးက မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ယန်ဟွိုင်အန်းက ဘာစကားမှ မပြောဘဲ တစ်ရှူးထုပ်လေးတစ်ထုပ်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ဒီအချိန်မှာတော့ သူမရဲ့အားနည်းမှုအတွက် ဘယ်သူမှ ရယ်မောကြမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သာ သူမနေရာမှာဆိုလျှင်လည်း မျက်ရည်မထိန်းနိုင်ကြမှာပဲဖြစ်သည်။
အများအားဖြင့် သာမန်လူတွေကသာ ဒီတဲနေရာမှာ နေထိုင်ကြသည်။
တချို့အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကလည်း မိသားစုဝင်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မခွဲချင်ကြသောကြောင့် ကြိုတင်တည်ဆောက်ထားသည့် အိမ်ငယ်တွေမှာ မနေတော့ဘဲ ဒီနေရာကို ရွေးချယ်လာကြသည်။
ဒီနေရာမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့လျှင် သူတို့ကို စားစရာပေးမည်မဟုတ်ပေ။ တစ်နေ့လျှင် အများဆုံး နှစ်နပ်သာ စားရသည်။ လူအများအပြားက ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဘာမှမပါဘဲ ဒီကိုရောက်လာခဲ့ကြသည်။ အခုဆို တစ်လတောင် မပြည့်သေးသော်လည်း ဒီနေရာကလူတိုင်း ပိန်လှီချုံးချုံးကျကာ နွမ်းနယ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးတွေဆိုလျှင် ဆံပင်တွေ ဖရိုဖရဲဖြစ်ပြီး အရိုးပေါ်အရေတင်နီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။
“ဒီအခြေစိုက်စခန်းက တစ်နေ့နေ့မှာတော့ ပျက်စီးသွားမှာပဲ။”
ကျိုးဇယ်ယွီက ကားပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်သည်။
ဒီအခြေစိုက်စခန်းက ခေါင်းဆောင်တွေဟာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကျွန်တွေလို ဆက်ဆံနေကြသည်။ အထူးစွမ်းရည်ရှင်တွေကို စုစည်းပြီး အပြင်ထွက်စေခြင်း၊ သူတို့ရဲ့အထူးစွမ်းရည်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်း၊ အရင်းအမြစ်တွေ စုဆောင်းခြင်းတို့ကို မလုပ်ဘဲ လူတိုင်းကို Longyang တောင်အနီးမှာပဲ စုပြုံနေထိုင်ခိုင်းထားကြသည်။
အရင်းအမြစ်တွေ ရှားပါးလာတာနဲ့အမျှ လူတွေ စိတ်ဓာတ်ကျလာကြမည်ဖြစ်ပြီး မကြာခင်မှာပင် ပုန်ကန်လာနိုင်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက အနောက်တောင်ပိုင်းဒေသက လူတွေဟာ အခက်အခဲကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူတွေအဖြစ် နာမည်ကြီးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်လာခဲ့ကြသည့်အတွက် သူတို့ရဲ့သတ္တိက တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဖိနှိပ်မှုတွေ အလွန်အကျွံဖြစ်လာရင်တော့ အဲဒီသတ္တိတွေ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာဖို့ လွယ်ကူသည်။
တစ်နေ့မှာ ဒီ “ကျွန်တွေ” စည်းလုံးသွားကြလျှင် အခြေစိုက်စခန်းလည်း အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။
“သာမန်လူတွေကို သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။”
လုဟိုင်ရွှမ်းကလည်း အားမလိုအားမရဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ သူတို့က ဒီလူတွေကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မည့် သူရဲကောင်းတွေဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထင်ကြပေ။ သို့သော် သူတို့အပေါ် စာနာမိကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ဟာ ဇွန်ဘီတွေမဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်နေသေးသည့် လူသားတွေဖြစ်ကြသည်။
ကျန်လူတွေကတော့ ထပ်မပြောကြပေ။ သူတို့အားလုံး ကျိုးဇယ်ယွီပြောတာ မှန်ကြောင်း သိကြသည်။ ဒီအခြေစိုက်စခန်းက ကြာကြာမခံနိုင်တော့ပေ။
Cruiser ကားသည် ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းလာပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
ယွင်ချဲ့နှင့် ရှင်းဖုန်းတို့က ပထမဆုံး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ကျန်းယာဖေးကတော့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာပင် တောင့်တင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယန်ဟွိုင်အန်းက သူမကို အလျင်မလိုစေဘဲ ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေပေးလိုက်သည်။
“ဖေဖေ! ဖေဖေ… အမေ…”
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန်းယာဖေးသည် ရုတ်တရက် Cruiser ကားပေါ်မှ ပြေးဆင်းသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေရဲ့ အကြည့်တွေကို လျစ်လျူရှုကာ လမ်းပြလုပ်ပေးနေသည့်လူဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သူ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“အမှတ် ၆ တဲက ဘယ်မှာလဲ။”
“အဲ… ကျန်း… သမီး…”
ကျန်းယာဖေး မေးခွန်းမဆုံးသေးခင် သူတို့အနီးရှိ တဲတစ်လုံးထဲမှ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမသည် တောင့်တင်းနေသည့် ကိုယ်ခန္ဓာကို အားယူကာ ထိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အမေ… အမေ… အမေ…”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမက ပြန်လှည့်ပြီး တဲရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားတော့သည်။
ယွင်ချဲ့နှင့် အဖွဲ့ဝင်များသည် စိုးရိမ်တကြီး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး Cruiser ကားတွေကို နေရာလွတ်ထဲ ပြန်သိမ်းကာ သူမနောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ အားလုံး၏စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေကြသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီငိုကြွေးသံက ကောင်းသည့်လက္ခဏာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
တဲအတွင်းတွင် သေဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေသည့် ကျန်းထျန်းလုံသည် နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံလေးကိုပင် အတင်းထိန်းထားရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဝမ်စူးဟွာကတော့ ငိုလွန်း၍ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ သတိပြန်ရလာသည့်အခါ သူမက ထပ်မံငိုကြွေးတော့သည်။
သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ၏နောက်မှ သမီးဖြစ်သူ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဝမ်စူးဟွာသည် အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဘာမှမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ဒါဟာ သူမစိတ်ထဲက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတာပဲလားဆိုတာ မသေချာသဖြင့် နောက်ကိုလှည့်ကြည့်ဖို့တောင် မရဲတော့ပေ။
“အမေ… သမီး နောက်ကျသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်…”
ကျန်းယာဖေးသည် တဲထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ကာ မိခင်ဖြစ်သူကို နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များက သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် မိခင်၏လည်ပင်းတစ်လျှောက် စီးကျသွားသည်။
“ဖေး… သမီးလား။ တကယ်ပဲ သမီးလား…”
ဝမ်စူးဟွာက သူမ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် သမီးဖြစ်သူ၏လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ငိုယိုကာ မေးလိုက်သည်။
တကယ်တော့ သူမသည် သမီး၏အသံကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့… ဒီအရာက အလွန်မယုံနိုင်စရာကောင်းလွန်းနေသည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ဒီအိပ်မက်လှလှလေး ပျက်စီးသွားမှာကို ကြောက်နေမိသည်။
“သမီးပါ အမေ။ သမီးပြန်ရောက်လာပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ အမေတို့ကို ရှာတွေ့ပြီ!”
ကျန်းယာဖေးသည် မိခင်၏လည်ပင်းကွေးလေးထဲ မျက်နှာအပ်ကာ ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးလိုက်သည်။
ယွင်ချဲ့နှင့် သူ့အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးလည်း စိတ်ထိခိုက်သွားကြသည်။ သို့သော် မကြာခင်မှာပင် မြေကြီးပေါ် လဲလျောင်းနေသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားဆီသို့ အကြည့်တွေ ရောက်သွားကြသည်။ အဲဒီလူက ယာဖေး၏ဖခင်များလား။
“ဖေး… သမီးလေး!”
အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားသည့် ဝမ်စူးဟွာသည် ချက်ချင်းလှည့်ကာ သမီးဖြစ်သူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သားအမိနှစ်ယောက် မျက်ရည်တွေ အဆက်မပြတ် ကျနေကြသည်။
“ဖေး၊ လာပါဦး။ ဖေဖေ့အခြေအနေကို လာကြည့်ပါဦး။ သူ သေတော့မယ်။ အို… မဟုတ်တော့ဘူး… သူ…”
ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို သတိရသွားသည့် ဝမ်စူးဟွာသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်ကာ လှည့်လိုက်သည်။ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခင်ပွန်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ချစ်ရေ… ငါတို့သမီးလေး ရောက်လာပြီ။ ဖေး ရောက်လာပြီလေ… သူ ငါတို့ဆီ ပြန်လာပြီ။ ချစ်ရေ…”
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့၏သမီးလေးက မိဘတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ သို့သော် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကတော့ သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်စူးဟွာလို လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါဟာ သံသယဖြစ်စရာမလိုလောက်အောင် ကြီးမားသည့် ကံဆိုးမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာတောင် သူမဟာ ကံကောင်းနေသေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သမီးလေးက သူမဘေးမှာ ရှိနေသေးတာပဲ မဟုတ်လား။