### အစားပုတ်ဆုံးလူ
ယွင်ချဲ့က သူ့အစ်မကို ပျောက်ဆုံးနေသူများအကြောင်း ကြေညာချက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မပြောပြခဲ့ဘူး။ ရှင်းဖုန်းကလည်း တခြားသူတွေကို အသိမပေးဘဲ မြို့တော်မှာရှိတဲ့ သူ့မိတ်ဆွေတွေကို ဆက်သွယ်ပြီး အဲဒီကြေညာချက်တွေကို မြို့တော်အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းမှာပဲ တတ်နိုင်သမျှ ကန့်သတ်ထားပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ယွင်ယောင်ဟာ သူတို့ပြောနေတာတွေကို ကြားပြီးသွားပြီဆိုတာ မသိခဲ့ကြဘူး။
နောက်တစ်နေ့မှာ ယွင်ယောင်က အရင်နေ့တွေထက် ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေးရှိလာတာကို အားလုံး သတိထားမိကြတယ်။ သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ရသလို ပေါ့ပါးသွားတဲ့ပုံစံမျိုးပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် သူမဟာ အရင်ထက်တောင် ပိုလှလာသလို ထင်ရတယ်။
“ချဲ့၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစေ့တွေ ရှိလား။”
ယွင်ယောင်က မေးလိုက်တယ်။
“လယ်ကွက်တွေကို ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ဒီအတိုင်း အလဟဿ မထားချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ အပြင်သွားနေတဲ့ရက်တွေမှာ မျိုးစေ့တချို့ ကြဲထားလို့ရမယ်လို့ တွေးထားတာ။”
မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် ယွင်ချဲ့က ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားမယ့်ခရီးစဉ်အကြောင်း အသေးစိတ်ဆွေးနွေးဖို့ ပြင်နေခဲ့တယ်။ သူ မထွက်ခွာခင် ယွင်ယောင်က သူ့ကို ဘေးတစ်ဖက်ဆီ ခေါ်သွားပြီး မေးလိုက်တာပါ။
သူမမှာ ခွန်အားနည်းပါးတာကြောင့် တိုက်ပွဲတွေမှာ သူ့ညီကို သိပ်ပြီး မကူညီနိုင်မှန်း သိတယ်။ ဒါ့အပြင် အိမ်မှာနေရင်း သားဖြစ်သူကိုလည်း စောင့်ရှောက်ရဦးမယ်။ ဒါကြောင့် မိသားစုရဲ့ အိမ်တွင်းရေးကိစ္စအားလုံးကို သူမ တာဝန်ယူစီမံဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ယွင်ချဲ့နဲ့ သူ့လူတွေဟာ အိမ်ကိစ္စတွေကို စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ သူတို့လုပ်စရာရှိတာတွေကို အာရုံစိုက်နိုင်မှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ သူမက ကျွမ်းကျင်ပြီးသားပဲ။
“အင်း၊ အများကြီးရှိတယ်။”
ယွင်ချဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
သူ့အစ်မကို စူးစမ်းသလို ခဏလောက်ကြည့်ပြီးနောက် နေရာလွတ်ထဲကနေ မျိုးစေ့အိတ်တချို့ ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
“ဂေါ်ဖီထုပ်တွေ များများစိုက်ထား။ ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း ရိတ်သိမ်းလို့ရတယ်။ တခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကတော့ မင်းကြိုက်တာသာ စိုက်လိုက်။”
တကယ်တော့ သူ့နေရာလွတ်ထဲမှာဆိုရင် ဂေါ်ဖီထုပ်တွေဟာ ဆယ်ရက်အတွင်း အများဆုံးနဲ့ ရိတ်သိမ်းလို့ရတယ်။ ယွင်ချဲ့က အဲဒီထဲမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်ကို သုံးသုတ်တိုင်တိုင် စိုက်ပျိုးခဲ့ပြီး တခြားအစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလည်း အများကြီး စိုက်ထားခဲ့တယ်။ စားနပ်ရိက္ခာအရန် လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေပြီဖြစ်လို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ထပ်မစိုက်တော့ဘဲ ဂျုံ၊ အာလူးနဲ့ ကန်စွန်းဥလိုမျိုး ကြီးထွားဖို့ အချိန်ကြာတဲ့ သီးနှံတွေကိုပဲ စိုက်ပျိုးထားတယ်။
ဖန်လုံအိမ်ဆောက်တဲ့အခါမှာလည်း သူ့နေရာလွတ်ထဲက မြေကြီးကို ယူသုံးခဲ့တယ်။ အဲဒီမြေကြီးက နေရာလွတ်ထဲမှာတုန်းကလိုပဲ သီးနှံတွေရဲ့ ကြီးထွားချိန်ကို လျှော့ချပေးနိုင်ဦးမလားဆိုတာတော့ သူ မသိသေးဘူး။
“အင်း၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ကြီးထွားချိန်တိုတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုပဲ စိုက်သင့်တာပေါ့။ ဟောင်လင်းကတော့ တကယ်ပါပဲ၊ ပါးစပ်ကို မပိတ်နိုင်ဘူး။ မနေ့က ငါတို့ဆီမှာ လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ လူအများကြီးကို လျှောက်ပြောထားတယ်။ သိလား၊ ဒီမနက် ငါ စားသောက်ခန်းကို သွားတော့ စားဖိုမှူးချင်က ငါ့ဆီက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ တောင်းနေတယ်။ ဟင်း… ဒီရက်ပိုင်း အားလုံးက အာလူးနဲ့ အသားတွေပဲ စားနေရတာ။ လူတိုင်း ငြီးငွေ့နေကြတာ မဆန်းပါဘူး။ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေ ရိတ်သိမ်းလို့ရတဲ့အခါ စားဖိုမှူးချင်ကို နည်းနည်းပေးလိုက်မယ်။ ဒါဆို အားလုံးလည်း လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စားရတာပေါ့။”
ယွင်ယောင်က မျိုးစေ့အိတ်တွေကို သိမ်းရင်း စိတ်တိုသလိုလို ရယ်ချင်သလိုလိုနဲ့ ရေရွတ်လိုက်တယ်။
ကံကောင်းလို့ သူ့ညီက မျိုးစေ့တွေ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာပဲ။ မဟုတ်ရင် သူတို့အားလုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ သစ်သီးဝလံတွေ စားနိုင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။
“အော်၊ ဒီလိုကိုး။”
ယွင်ချဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
ချောင်ယန်ရပ်ကွက်မှာ နေထိုင်တဲ့ လူအများစုက စိတ်ထားကောင်းကြတယ်။ လူကောင်ပုတိုတိုနဲ့ စားဖိုမှူးချင်ကလည်း ကြင်နာတတ်သူတစ်ယောက်ပဲ။ ယွင်ချဲ့က အဲဒီအကြောင်းကို တွေးပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလို ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အပြည့်ထည့်ထားတဲ့ ခြင်းကြီးအချို့ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီထဲက ခြင်းနှစ်ခြင်းမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေ အပြည့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခြင်းမှာ သခွားသီးတွေ ပါတယ်။ နောက်တစ်ခြင်းမှာတော့ ခရမ်းသီးနဲ့ ဆလတ်ရွက်တွေ ရှိတယ်။ နောက်ဆုံးခြင်းကတော့ အနီရောင် ခရမ်းချဉ်သီးတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး အသီးတွေပေါ်မှာ နှင်းစက်လေးတွေတောင် တွေ့နေရတယ်။ ကြည့်ရတာ အလွန်လတ်ဆတ်နေမှန်း သိသာလွန်းတယ်။
“ဝိုး! ချဲ့၊ မင်း စူပါမားကတ်တစ်ခုလုံးကို ဝင်လုလာတာလား!”
“ဝိုး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကလည်း လတ်ဆတ်လိုက်တာ! အင်း၊ အရသာလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ ခရမ်းချဉ်သီးတွေကိုတော့ ငါတို့ဘာသာ သိမ်းထားလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား!”
ဒီလို မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာနဲ့ ချူဟောင်လင်းက လက်သီးဆုပ်လောက်ရှိတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ကိုက်လိုက်တယ်။ ခဏအတွင်းမှာပဲ သူ့မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပလာတယ်။
သူ့နေရာလွတ်အထူးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်ခြင်းလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။ အဲဒီနောက် သူက သခွားသီးထည့်ထားတဲ့ ခြင်းဆီကို လျှောက်သွားတယ်။
ချွတ်!
“အင်း၊ သခွားသီးလည်း အရသာရှိတာပဲ!”
သူက သခွားသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး အကြီးကြီး ကိုက်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ချိုမြိန်တဲ့အနံ့က သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေကြောင့် ရေနစ်တော့မယ့်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတယ်။
“အင်း၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ အရင်က စားခဲ့ဖူးတဲ့ သခွားသီးတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ မနေ့က သခွားသီးကို အချဉ်ရည်နဲ့ သုပ်စားတုန်းကတော့ သိပ်မသိသာဘူး။ အခုမှ ယှဉ်ကြည့်လိုက်တော့ ကွာခြားချက်က သိသိသာသာကြီးပဲ။”
ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်လာမှန်းမသိတဲ့ ကွမ်းမင်ရွှမ်ရဲ့ လက်ထဲမှာလည်း ကိုက်ထားပြီးသား သခွားသီးတစ်လုံး ရှိနေတယ်။
“ဒါပေါ့၊ အော်ဂဲနစ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလေ။ ဒီလောက်ရဖို့ ငါ အများကြီး အားထုတ်ခဲ့ရတာ!”
ကွမ်းမင်ရွှမ် သံသယပိုမဝင်လာစေဖို့ ယွင်ချဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်တယ်။
တကယ်တော့ အော်ဂဲနစ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေကလည်း မဆိုးပါဘူး။ သူ့နေရာလွတ်ထဲမှာ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေဟာ ညစ်ညမ်းမှုကင်းစင်တယ်။ မျိုးစေ့ကြဲပြီးချိန်နဲ့ မရိတ်သိမ်းခင်မှာ တစ်ကြိမ်စီ ရေလောင်းပေးရုံပဲ လိုအပ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက တကယ့်ကို ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ သဟဇာတဖြစ်ပြီး ပိုးသတ်ဆေးကင်းစင်၊ ညစ်ညမ်းမှုကင်းစင်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စစ်စစ်တွေပဲ။
“မင်းနေရာလွတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကျန်သေးလဲ။”
ရှင်းဖုန်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရှိရာကို လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်တယ်။
သူလည်း ဒီလောက်လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို သဘောကျနေတာ သံသယဖြစ်စရာမရှိဘူး။ စားနပ်ရိက္ခာတွေ လိုက်လံစုဆောင်းခဲ့တုန်းက သူဟာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးချိန်ကြာတဲ့ အစားအစာတွေကိုပဲ အဓိက ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ သစ်သီးဝလံတွေကိုတော့ သိမ်းဆည်းထားတာ အလွန်နည်းတယ်။ လူအများစုလည်း သူနဲ့တူတူပဲ။
“အော်ဂဲနစ်ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ငါ ဝင်လုလာခဲ့တာ။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
နောက်ပိုင်းမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ထပ်ထုတ်ပြတဲ့အခါ လူတွေ သံသယဝင်လာမှာစိုးလို့ ယွင်ချဲ့က အမှန်ထက် ပိုပြောလိုက်တာပဲ။
ဘေးနားက လယ်ကွက်တွေမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ပျိုးလို့ရသွားပြီဆိုတော့ သူ့လျှို့ဝှက်ချက် ပေါ်သွားမှာကိုလည်း သိပ်စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။
“အင်း၊ ဝမ်ယန်အတွက် တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ငါ့အဒေါ်အိမ်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှစ်ခြင်း ထပ်ပေးလိုက်ပါဦး။”
ရှင်းဖုန်းက ပြောလိုက်တယ်။
“ဟာ၊ တောင်းပန်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ။ သူကိုယ်တိုင်က သူဘယ်သူလဲဆိုတာ မပြောပြခဲ့တာလေ။ ဒါ့အပြင် သူမထွက်သွားခင် ငါ သစ်သီးတစ်အိတ်တောင် ပေးလိုက်သေးတယ်!”
ယွင်ချဲ့က မကျေမနပ်နဲ့ ပြန်ပြောပေမဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ခြင်းနဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးနှစ်ခြင်းကိုတော့ ထပ်ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူက ချူဟောင်လင်းဘက်လှည့်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်တယ်။
“မင်းပဲ! နောက်တစ်ခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို မင်းနေရာလွတ်ထဲ ထပ်ထည့်ရဲထည့်ကြည့်။ မင်းစားစရာ ဘာတစ်ခုမှ မရစေရဘူး!”
ဘာလဲကွာ! ဒီလို အစားပုတ်တဲ့ကောင်လေးက အမြဲတမ်း ဒုက္ခပေးနေတော့တာပဲ။
“ကောင်းပါပြီ၊ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်ရိုင်းရတာလဲ။”
ချူဟောင်လင်းက ကြောက်နေသလို ဟန်ဆောင်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ယွင်ယောင်ဆီကို လှည့်သွားပြီး သူမကို ဖက်လိုက်တယ်။ ခွေးကြီးတစ်ကောင် အလိုလိုက်ခံချင်လို့ ပွတ်သပ်နွဲ့နေတာမျိုးနဲ့ သူ့ခေါင်းကို သူမရဲ့ ချိုင်းအောက်မှာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့တဲ့မျက်နှာထားနဲ့ နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောတယ်။
“ယောင်၊ သူ့ကိုကြည့်ပါဦး။ ကျွန်တော့်အပေါ် ဘယ်လောက်ရိုင်းလိုက်သလဲ။ ဟွန်း၊ နေ့လယ်စာအတွက် ဟင်းပွဲတွေ ပိုချက်ပေးရမယ်နော်။ ဒါမှ ကျွန်တော် စိတ်ပြေလိမ့်မယ်။”
ယွင်ချဲ့က သူ့ကိုကြည့်ရင်း နားထင်မှာ သွေးကြောတွေ ထောင်ထလာတယ်။ မိုးကြိုးစွမ်းအားနဲ့ ချူဟောင်လင်းကို ထိုးပစ်ချင်တဲ့စိတ်ကို အတင်းထိန်းထားရတယ်။
သောက်ကျိုးနည်း! လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ အမြဲတမ်း မိန်းမတစ်ယောက်လို နွဲ့နွဲ့ဆိုးဆိုး လုပ်နေရတာလဲ။ ရှက်စရာကြီး!
ရှင်းဖုန်းလည်း ဘာမှပြောစရာမရှိတော့ဘူး။ ချူဟောင်လင်းရဲ့ အစားအသောက်နဲ့ပတ်သက်လာရင် အရှက်အကြောက်လုံးဝမရှိတဲ့ပုံစံကြောင့် သူတို့အားလုံး ရှက်မိနေကြတယ်။
“ကောင်းပါပြီ၊ မင်းအတွက် ဟင်းပွဲတွေ ပိုချက်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့ကို လွှတ်ပေးလို့ရမလား။”
ယွင်ယောင်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
သူမပြောရင်း မျက်နှာလည်း နီရဲလာတယ်။ ချူဟောင်လင်းက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီလေ။ ယွင်ယောင်က သူ့ကို ညီငယ်တစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ဂရုစိုက်ခဲ့တာမို့ သူလုပ်နေတာတွေက နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်သလို ဖြစ်နေတယ်။
“တော်တော့၊ ဟောင်လင်း! ထပ်ပြီး အရူးလုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင် ခွင့်မတောင်းဘဲ ယူထားတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတွေကို ပြန်ပေးရလိမ့်မယ်။”
ကွမ်းမင်ရွှမ်က အဲဒီကလေးဆန်တဲ့ကောင်လေးကို စိတ်ကုန်နေပြီဖြစ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ချူဟောင်လင်းရဲ့ လည်ပင်းနောက်က အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ပြီး ယွင်ယောင်ဆီကနေ ဆွဲခွာလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ချူဟောင်လင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ယွင်ယောင်ဆီ ပြေးသွားပြီး အော်ပြောပြန်တယ်။
“ယောင်၊ ကျွန်တော် မင်းကို ချစ်တယ်! မင်းချက်ပေးတဲ့ ဟင်းတွေကို တစ်သက်လုံး စားသွားချင်တယ်။ အော်၊ စဉ်းစားမိပြီ! ယောင်၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လက်မထပ်တာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ပါလား။ နော်၊ လက်ထပ်ပေးပါ!”
ဘာကြီး!
ယွင်ယောင်တင်မက ယွင်ချဲ့၊ ရှင်းဖုန်း၊ လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ တခြားသူတွေအားလုံးပါ အံ့ဩတကြီး ကြောင်သွားကြတယ်။
ခဏတာ ဘယ်သူမှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိကြဘူး။ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်က ဒီလိုမျိုးလား။
ယွင်ယောင်က တကယ်ပဲ လက်ခံလိုက်မလား။ စားစရာကောင်းကောင်း စားရဖို့အတွက် ချူဟောင်လင်းက အတွေးတောင်မများဘဲ သူ့အိမ်ထောင်ရေးကိုပါ အလွယ်တကူ စတေးပစ်တော့တာပဲ။ အစားပုတ်တဲ့လူတွေအတွက် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်သာ ရှိမယ်ဆိုရင် သူက အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွေထဲမှာ ပါမှာ သေချာတယ်။ သူတို့ တစ်သက်မှာ တွေ့ဖူးသမျှ အစားပုတ်ဆုံးလူပဲ။
“မေမေ! ဦးလေး! ဦးလေး…”
သူတို့အားလုံး အံ့ဩနေရာကနေ သတိပြန်မဝင်နိုင်သေးခင်မှာပဲ ချန်ချန်က အသက်ရှူမဝတဝနဲ့ အခန်းထဲ ပြေးဝင်လာတယ်။
ယွင်ယောင်က ရှက်လွန်းလို့ မျက်နှာနီရဲနေတယ်။ ချူဟောင်လင်းက အစားအသောက်ကိုပဲ လိုချင်တာမှန်း သူမသိပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ပြောခံရတော့ ရှက်မိတာပဲ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ချန်ချန်။ အပြင်မှာ စက်ဘီးစီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ယွင်ချဲ့က မေးလိုက်တယ်။
ရှင်းဖုန်းနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး ချူဟောင်လင်းကို သူ့ဘာသာသူ ကိုင်တွယ်ခိုင်းဖို့ အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ယွင်ချဲ့က လှည့်ကာ ချန်ချန်ကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။
ချန်ချန်က အရင်လိုပဲ သူ့လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်တွယ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ်ကို ရှေ့တိုးပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့ ပါးကို နမ်းလိုက်တယ်။
“ဦးလေး…” ချန်ချန်က ကလေးသံလေးနဲ့ ပြောတယ်။ “ကျွန်တော် ကလေးတွေအများကြီးကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့နဲ့ အတူတူ ကစားချင်တယ်။”
သူ့အသံလေးက ချစ်စရာကောင်းပေမဲ့ အထီးကျန်မှုနဲ့ အားကျမှုတွေ ပြည့်နေတယ်။ လူကြီးတွေမှာ သူတို့လုပ်စရာကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး သူကတော့ နေ့တိုင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ နေနေရတယ်။ သူ တစ်ခါမှ မညည်းညူခဲ့ပေမဲ့ ဒီလိုနေ့ရက်တွေက တကယ်ပျင်းစရာကောင်းလွန်းတယ်။
“အော်၊ ဒါဆို သူငယ်တန်းကျောင်းကို ပြောတာဖြစ်မယ်။ ချောင်ယန်ရပ်ကွက်မှာ လူအများကြီး နေကြတော့ ကလေးတွေလည်း ရှိတယ်လေ။ ဝမ်ချင်းရဲ့ ယောင်းမက ကလေးတွေကို စုပေါင်းစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သူငယ်တန်းကျောင်းတစ်ခု ဖွင့်မယ်လို့ အကြံပြုထားတယ်။
အဲဒီလိုဆိုရင် လူအင်အားလည်း သက်သာမယ်။ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ အပြင်ထွက်ရတဲ့ လူကြီးတွေကလည်း သူတို့ကလေးတွေအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး။
ငါက အလုပ်များလွန်းလို့ ဒီကိစ္စကို မေ့နေတာ။ ချန်ချန် သွားချင်တယ်ဆိုရင် မင်း သူ့ကို ခေါ်သွားပေးလိုက်ပါလား။ ယွင်ယောင်၊ မင်းလည်း အဲဒီမှာ သွားပြီး စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းအသေးစိတ်တွေကို မေးကြည့်လိုက်ပါ။”
ကွမ်းမင်ရွှမ်က ချန်ချန်ရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ နဖူးကို လက်နဲ့ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ အားကိုးမရတဲ့အစ်ကိုကြောင့် ကွမ်းမင်ရွှမ်ဟာ ကိစ္စအများကြီးကို တာဝန်ယူနေရတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလိုအသေးအဖွဲကိစ္စတွေကိုတောင် မှတ်မိဖို့ အချိန်မရှိလောက်အောင် အလုပ်များနေခဲ့တာပဲ။
“ကောင်းပြီလေ။ အစ်မ ချန်ချန်ကို ခေါ်သွားပေးလိုက်ပါလား။”
ယွင်ချဲ့က ပြောလိုက်တယ်။
သူ့တူလေး ပျင်းရိငြီးငွေ့မနေစေဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမလဲဆိုတာကို သူ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ အခုတော့ လိုချင်တဲ့အဖြေကို ရသွားပြီပဲ။
“အင်း၊ ခဏနေ ချန်ချန်ကို ခေါ်သွားလိုက်မယ်။”
ယွင်ယောင်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
သားဖြစ်သူ ဘယ်လောက်အထီးကျန်နေသလဲဆိုတာ သူမသိနေတာကြောင့် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးလေးတွေ ထည့်ထားတဲ့ ခြင်းတစ်ခြင်း ပေါ်လာတယ်။
“လက်ဆောင်မပါဘဲ မသွားနဲ့လေ။ ဒီချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးတွေကို ဆရာမတွေနဲ့ ကလေးတွေအတွက် ယူသွားလိုက်။ ငါ ချန်ချန်ကို အဝတ်အစားလဲပေးလိုက်ဦးမယ်။”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်ကို ပွေ့ချီပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတယ်။ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားမယ့် ခရီးစဉ်အကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာကိုတောင် လုံးဝမေ့သွားခဲ့တယ်။
“ဦးလေး၊ ချန်ချန်က ဦးလေးကို အချစ်ဆုံးပဲ။”
ချန်ချန်က ချိုသာစွာ ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းကတော့ လူကြိုက်အောင် ပြောတတ်လိုက်တာ။ ပါးစပ်က ပျားရည်တွေ စီးကျနေတော့တာပဲ!”
“ဟီးဟီး…”
ချန်ချန်က တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် စကားတပြောပြောနဲ့ လှေကားပေါ် တက်သွားကြပြီး မကြာခင်မှာပဲ အပေါ်ထပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။
ရှင်းဖုန်းက လှည့်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။
“ဟောင်လင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စားသောက်ခန်းနဲ့ ငါ့အဒေါ်အိမ်ကို ပို့ပေးလိုက်။ မင်ရွှမ်၊ ဝမ်ချင်းရဲ့ ယောင်းမကို ဖုန်းဆက်ပြီး ချန်ချန်အကြောင်း ပြောပြလိုက်။ ငါတို့ စာကြည့်ခန်းမှာ စောင့်နေမယ်။”
“အင်း၊ ကောင်းပြီ။”
မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အားလုံးဟာ ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ကိုယ် ထွက်သွားကြတယ်။ ချူဟောင်လင်းက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို အရူးလုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကိုတော့ ဘယ်သူမှ ထပ်မမှတ်မိကြတော့ဘူး။
### ယွင်ချဲ့အိမ် အပေါ်ထပ်မှာ
“ချန်ချန်၊ မင်း သူငယ်တန်းကျောင်းကို သွားလို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးပြောထားတာတွေကို သေချာမှတ်ထားရမယ်နော်။ မင်းက အိမ်ကြီးမှာ နေတယ်ဆိုတာနဲ့ အထူးစွမ်းရည်တွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့။ နားလည်လား။”
ချန်ချန်ကို အဝတ်အစားလဲပေးတာဟာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ တကယ်တော့ ယွင်ချဲ့က သူ့တူလေးကို သတိထားနေထိုင်ဖို့ မှာကြားချင်တာပါ။
ချန်ချန်က ဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ကလေးဖြစ်ဖြစ် ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့အသက်အရွယ်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးပြီး အရာအားလုံးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောပြမိတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့အထူးစွမ်းရည်တွေကို ဖော်ထုတ်မိတာမျိုး ဖြစ်သွားရင် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ချောင်ယန်ရပ်ကွက်မှာ နေထိုင်သူအများစုက စိတ်ထားကောင်းကြပြီး အချင်းချင်းလည်း သင့်တင့်စွာ ပေါင်းသင်းနေထိုင်နိုင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချန်ချန်ကတော့ အခြေအနေထူးခြားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကြိုတင်သတိထားတာက အကောင်းဆုံးပဲ။
“အင်း၊ သိပါတယ်။”
ချန်ချန်က ပြန်ဖြေတယ်။
“အဲဒီအကြောင်းတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောလို့မရဘူး။ လူဆိုးတွေက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်သွားရင် မေမေနဲ့ ဦးလေးတို့နဲ့ အတူတူ နေလို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
အသက်ငယ်ပေမဲ့ ချန်ချန်က ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယွင်ချဲ့ ပြောပြသမျှကို မှတ်မိနေတတ်တယ်။
ယွင်ချဲ့က သူ့ဆံပင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး ဝက်ကလေးပုံပါတဲ့ ပန်းရောင်ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ပေးလိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့ပေးထားတဲ့ ခါးပတ်အိတ်လေးကို ချန်ချန်က ဝတ်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အခါ ယွင်ချဲ့က တားလိုက်တယ်။
“ဒီနေ့တော့ အဲဒါကို ယူသွားစရာ မလိုဘူး။ ဒီဝတ်စုံမှာ အိတ်ကပ်ကြီးတစ်ခု ပါတယ်လေ။ နောက်ပြီး သူငယ်တန်းကျောင်းသွားရင် ကျောပိုးအိတ်လည်း လွယ်ရမှာ မဟုတ်လား။ မင်း တစ်ခုခု ထုတ်ချင်တဲ့အခါ ကျောပိုးအိတ်ထဲက ထုတ်သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်။”
ပန်းရောင်ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ထားတဲ့ ချန်ချန်ဟာ အသားအရေ နူးညံ့ပြီး ပါးပြင်လေးတွေကလည်း ပန်းရောင်သန်းနေတယ်။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပန်းရောင်ဝက်ကလေးတစ်ကောင်နဲ့ တကယ့်ကို တူနေတော့တာပဲ။
“အင်း။”
ချန်ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ချန်ချန်၊ ဦးလေးက ရက်အနည်းငယ်လောက် အပြင်သွားနေရမယ်။ ဒီသကြားလုံးတွေ၊ မုန့်တွေ၊ အရုပ်တွေကို မင်းနေရာလွတ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်။ စားချင်ရင်၊ ကစားချင်ရင် တစ်ခုခု ထုတ်ယူလိုက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေ အနားမှာ မရှိတဲ့အချိန်မှပဲ ထုတ်ယူရမယ်နော်။”
ကုတင်ကြီးပေါ်မှာတော့ တောင်ပုံရာပုံဖြစ်နေတဲ့ သရေစာတွေနဲ့ အရုပ်မျိုးစုံက ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်သွားတယ်။ ယွင်ချဲ့က သူ့တူလေးအတွက် အတော်လေးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားတာ ထင်ရှားတယ်။
“ကောင်းပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး။”
ချန်ချန်က ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
သူက အရုပ်တောင်ပုံလေးတွေဆီ တိုးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အားလုံးကို သူ့နေရာလွတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်ကို ပွေ့ချီပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ခရီးစထွက်နိုင်တော့မှာပဲ။