### စင်ဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း
နောက်တစ်နေ့မှာ ယွင်ချဲ့ဟာ တစ်နေ့လုံး မျှော်လင့်တကြီး စောင့်နေခဲ့ပေမဲ့ သူ့အစ်မရော၊ ညီငယ်ပါ ရောက်မလာခဲ့ကြဘူး။ သူတို့ဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့လည်း ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ဘူး။
မနက်ဖြန်ဆိုရင် ကမ္ဘာပျက်တော့မှာ။
ယွင်ချဲ့ရဲ့ နှလုံးသားဟာ ချက်ချင်း အောက်ဆုံးအထိ ထိုးဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ညဘက်ရောက်မှသာ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အစ်မဆီ ဖုန်းဆက်လို့ ရသွားခဲ့တယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှောင်ချဲ့ရယ်။ မနေ့ညက ယောက္ခမကြီး ရုတ်တရက် နေမကောင်းဖြစ်သွားလို့ပါ။ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း ကျိုးကျွင်းက အိမ်မှာမရှိဘူးလေ။ ငါသာ မသွားဘူးဆိုရင် သူတို့က ငါ့ကို ထပ်ပြီး ရန်ရှာကြဦးမှာ။ မနက်ဖြန်ကျမှ ချန်ချန်ကို ခေါ်ပြီး မင်းဆီ လာတွေ့လို့ရမလား။”
ယွင်ယောင်ရဲ့ အသံထဲမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနဲ့ အားနာမှုတွေ အပြည့်ပါနေတယ်။ သူမက တိုက်ရိုက်မပြောပေမဲ့ မိသားစုဘက်က သူမကို ထပ်ပြီး အရှက်ခွဲနှိပ်စက်ခဲ့ပြန်ပြီဆိုတာ ယွင်ချဲ့လည်း သိနေတယ်။
ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီမိသားစုရဲ့ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ သဘောသဘာဝကို သူ ဖော်ထုတ်ပြချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အစ်မဟာ ကျိုးကျွင်းကို တကယ်ချစ်မြတ်နိုးနေတယ်ဆိုတာလည်း သူ သိတယ်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဖော်ထုတ်ပြပြ၊ သူ့အစ်မဟာ အဲဒီအိမ်ထောင်ရေးကို တကယ်စွန့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ အစ်မ။ အဲဒီမှာပဲ နေခဲ့လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် အစ်မဆီ လာခဲ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး ချန်ချန်ကို အမြဲအနားမှာထားပြီး အိမ်ထဲမှာပဲ နေနော်။ ဘယ်မှ မသွားနဲ့။ ကျိုးမိသားစုဘက်က ဖုန်းဆက်လာရင်လည်း မကိုင်နဲ့။ အိမ်ထဲမှာပဲ နေပြီး ကျွန်တော်လာခေါ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေပါ။”
အခုမှတော့ ဘာပဲပြောပြော နောက်ကျသွားပြီ။ ယွင်ချဲ့ဟာ သူတို့ဆီ ကိုယ်တိုင်သွားရှာဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။
မနက်ဖြန်ဆို ကမ္ဘာပျက်တော့မှာဖြစ်လို့ သူ့အစ်မနဲ့ ချန်ချန်ကို နှစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ခိုင်းဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဆွေမျိုးတွေကို ဆုံးရှုံးရတဲ့ နာကျင်မှုမျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မခံစားချင်သလို ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာလည်း တစ်ယောက်တည်း မနေချင်တော့ဘူး။
“ဒါပေမဲ့…”
“အစ်မ၊ ကျွန်တော်က အစ်မကို ဒုက္ခပေးမယ့်သူလား။ ကျွန်တော့်ကို ကတိပေးပါ။ တံခါးကို သေချာပိတ်ထား၊ ဘယ်သူလာခေါ်ခေါ် မဖွင့်နဲ့။ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမှ အပြင်မထွက်နဲ့နော်။”
ယွင်ယောင်ဟာ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး သံသယဝင်နေပုံရပေမဲ့ ယွင်ချဲ့မှာ သူမကို ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။
မနက်ဖြန်မနက်မှာ ဇွန်ဘီကူးစက်မှုတွေ အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲဖြစ်ပွားလာတော့မှာ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီညကတည်းက နေရာအချို့မှာ စတင်ဖြစ်ပွားနေလောက်ပြီ။ သာမန်လူတွေ မသိကြသေးတာပဲ ရှိတယ်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါနဲ့ မင်း အခု နေကောင်းရဲ့လား။”
ညီငယ်ဖြစ်သူက ဒီလိုမျိုး တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီး တောင်းဆိုတာဟာ ယွင်ယောင်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ဒါကြောင့် သူမလည်း ငြင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ရက်လောက်ပဲ စောင့်ရမှာလေ။
“ကျွန်တော် အကြာကြီးကတည်းက နေကောင်းနေပါပြီ။ ဒါနဲ့ အစ်မ၊ ခဏနေရင် နှင်းကျလာလိမ့်မယ်။ ပြတင်းပေါက်ကို သေချာပိတ်ထားဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ ဘာအသံပဲ ကြားကြား၊ ဘာပဲမြင်မြင် ပြတင်းပေါက်ကို မဖွင့်နဲ့။ ကြောက်လည်း မကြောက်နဲ့။ ကျွန်တော့်ကို ယုံထားပါ။ ကျွန်တော် အစ်မတို့ကို လာခေါ်မယ်။”
ယွင်ချဲ့ဟာ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ အခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို နေရာလွတ်ထဲ ထည့်သိမ်းနေခဲ့တယ်။
ဒီညမှာ သူဟာ အနီးအနားက မြို့တစ်မြို့ဆီ သွားရတော့မယ်။ ဇွန်ဘီကူးစက်မှုတွေ မနက်ဖြန်မှ စတင်ဖြစ်ပွားဖို့ သူ မျှော်လင့်နေတယ်။ ဒါမှ မနက်ဖြန်မနက်မှာ သူ့အစ်မ၊ တူလေးနဲ့ ညီငယ်တို့ကို အချိန်မီ သွားခေါ်နိုင်မှာပဲ။
“ချဲ့ရေ၊ ငါ့ကို မခြောက်ပါနဲ့။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
ယွင်ချဲ့ကတော့ သူမကို ဘာမှ ရှင်းမပြခဲ့ဘူး။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အစ်မ။ အနားယူတော့နော်။ စိတ်ချထားပါ။ ကျွန်တော် အစ်မတို့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်။”
“ကောင်းပြီ၊ ချဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သတိထားဦးနော်။”
ညီအစ်မနှစ်ယောက် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးမှ ဖုန်းချလိုက်ကြတယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့ပစ္စည်းတွေကို အကုန်သိမ်းပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ လူမရှိတော့တဲ့ အခန်းလွတ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အက်ပ်ထဲကနေ ရထားလက်မှတ်အချိန်တွေကို ထပ်စစ်ကြည့်တယ်။
အနီးအနားက မြို့ကို သွားမယ့် မြန်နှုန်းမြင့်ရထားဟာ မနက်ဖြန်မနက်မှသာ ရှိတော့တယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်လွယ်ပြီး အပြင်ကို အမြန်ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ သူငှားထားတဲ့ ကုန်တင်ကားဟာ နှစ်လမ်းအကွာက ဂိုဒေါင်တစ်ခုထဲမှာ ရပ်ထားတယ်။ အခုလိုအခြေအနေမျိုးမှာတော့ သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းသွားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
“မင်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲကွာ။”
ယွင်ချဲ့ ကားပေါ်တက်လိုက်တာနဲ့ ယွင်ချန်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ယွင်ချဲ့ဟာ ဖုန်းပြောရင်း တစ်ဖက်လက်နဲ့ စတီယာရင်ကို ထိန်းကိုင်ကာ ကားကို မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ ဂိုဒေါင်တံခါးကိုလည်း သူ သော့ခတ်မထားခဲ့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ အစ်ကို။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ကူးစက်ရောဂါဗိုင်းရပ်စ်အသစ်တစ်မျိုး ပေါ်လာပုံရတယ်။ အစ်ကိုနဲ့ ဖုန်းပြောပြီးတာနဲ့ ပါမောက္ခက ဆေးရုံကိုလာပြီး ကူညီပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းလိုက်တယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ အစ်ကို့ဆီ လာလို့ရမလား။”
ယွင်ချန်ရဲ့ အသံဟာလည်း အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတယ်။ မနေ့ညကတည်းက ဆေးရုံရဲ့ သုတေသနခန်းထဲမှာ အချိန်ကုန်ခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး အခုမှ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်လာတာ။ ဖုန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အစ်ကိုဖြစ်သူက အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“မင်းတို့အတွက် အခုမှတော့ အဖြေရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ယွင်ချန်၊ မင်း ဘယ်နည်းလမ်းသုံးသုံး အခုချက်ချင်း လုံခြုံပြီး အပြင်နဲ့ အတော်အတန် အဆက်အသွယ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး ပုန်းနေလိုက်။ ပြီးရင် အဲဒီနေရာရဲ့ တည်နေရာကို ငါ့ဆီ ပို့ပေး။ ငါ အစ်မကို သွားခေါ်ပြီးတာနဲ့ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်။”
ကြည့်ရတာ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ဟာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက နေရာအချို့မှာ တိတ်တဆိတ် ကူးစက်ပျံ့နှံ့နေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို သာမန်ဗိုင်းရပ်စ်တစ်မျိုးလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားကြတာ ဖြစ်နိုင်သလို အစိုးရက တမင်ဖုံးကွယ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
သောက်ကျိုးနည်း!
ယွင်ချဲ့ဟာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်။ သူတို့ကို ဒီနေရာဆီ အစောကြီးကတည်းက လှည့်စားခေါ်လာခဲ့သင့်တာ။
“အစ်ကို၊ အစ်ကိုက တစ်ခုခု သိထားတာလား။”
ယွင်ချန်ဟာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ သူ့အစ်ကိုရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူတခြားသူတွေထက် ပိုသိတယ်။ သေချာမသိတဲ့ကိစ္စတစ်ခုကို သူ့အစ်ကိုက အခုလို ပြောလေ့မရှိဘူး။
“ဘာသိရမှာလဲ။ ဘာဖြစ်လာသင့်လဲဆိုတာကတော့ ဖြစ်လာမှာပဲ။ ယွင်ချန်၊ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ အစ်ကိုတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်တယ်ဆိုရင် ငါ့စကားကို နားထောင်ပြီး ချက်ချင်း ပုန်းနေလိုက်။ ငါလာခေါ်တဲ့အထိ စောင့်နေ။”
ယွင်ချဲ့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်တယ်။
လူတွေကသာ ကမ္ဘာပျက်မယ့်နေ့ရက်ကို ကြိုသိထားကြမယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ဟာ မရောက်လာတော့ဘူးလား။ ဇွန်ဘီတွေက လူတွေကို မစားတော့ဘူးလား။ အားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံနေကြတော့မှာလား။
“သိပါပြီ၊ အစ်ကို။ အစ်ကိုလည်း သတိထားပါ။”
ယွင်ချန်ဟာ ယွင်ယောင်ထက် အများကြီး ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူဟာ တစ်ခုခုကို ခန့်မှန်းမိနေပြီ။ မယုံနိုင်သေးပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကိုတော့ သူ ယုံကြည်တယ်။ အစ်ကိုက တစ်ခုခု ပြောလာပြီဆိုရင် သူ ယုံကြည်ပေးမှာပဲ။
“အင်း၊ တည်နေရာပို့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။”
ယွင်ချဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ—
“ဒုန်း!”
သူမောင်းလာတဲ့ ကုန်တင်ကားဟာ အနက်ရောင်ကားတစ်စီးနဲ့ ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့တယ်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”
ဖုန်းတစ်ဖက်က ယွင်ချန်ဟာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလာတယ်။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ငါပြောထားတာကိုပဲ မှတ်ထားလိုက်။”
ယွင်ချဲ့ဟာ ရှေ့လေကာမှန်ကနေတစ်ဆင့် တစ်ဖက်ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့လူကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းချလိုက်ပြီး ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်ဆင်းလာခဲ့တယ်။
“ဟေ့၊ လူငယ်။ မင်း ကားကို ဘယ်လိုမောင်းနေတာလဲ။ အခု ဒီနေရာမှာ ကွေ့မောင်းခွင့်မရှိဘူးဆိုတာ မမြင်ဘူးလား။”
အဲဒီလူဟာ ချိုင့်ဝင်သွားတဲ့ ကားဘန်ပါကို ကြည့်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ယွင်ချဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ အစ်ကို။ ကျွန်တော် သတိမထားမိလိုက်လို့ပါ။ ဒီမှာ ကျွန်တော့်ကျောင်းသားကတ်နဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို အရင်သွားခွင့်ပြုပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ ကားပြင်ဖို့ ဘယ်လောက်ကုန်ကျမလဲဆိုတာ ပြောလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် လျော်ပေးပါမယ်။”
အမှားဟာ သူ့ဘက်မှာ လုံးဝရှိနေတယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် ယွင်ချဲ့ဟာ ဆင်ခြေပေးဖို့တောင် မကြိုးစားခဲ့ဘူး။
ကမ္ဘာမပျက်သေးခင်မှာတော့ ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ ဥပဒေစိုးမိုးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ သူသာ ဥပဒေကို မလိုက်နာဘူးဆိုရင် နှစ်ရက်လောက် အချုပ်ထဲ ဝင်နေရနိုင်တယ်။
အခု သူ့အတွက်တော့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်။ လျော်ကြေးကိစ္စကတော့ မနက်ဖြန်မှ စဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စပဲ။
“မရဘူး။ ဒီကျောင်းသားကတ်က မင်းဟာ ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ယာဉ်ထိန်းရဲကို ခေါ်ပြီး ဖြေရှင်းကြတာပေါ့။”
ဒီလိုပြောလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ သဘောထားကတော့ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးရလောက်အောင်တော့ သူလည်း မမိုက်မဲဘူး။
ယွင်ချဲ့ဟာ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ထပ်ပြီး တောင်းပန်လိုက်ရတယ်။
“အစ်ကိုရေ၊ ကျွန်တော် တကယ် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ရှိနေလို့ပါ။ ခုနကပဲ အိမ်က ဖုန်းဆက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်အမေ ရုတ်တရက် ဦးနှောက်သွေးကြောပေါက်ပြီး ဆေးရုံတင်ထားရတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ဆေးရုံကို သွားရတော့မယ်။ အမြန်ဆုံး မရောက်ရင် အမေ့ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ခွင့်တောင် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီးပါဗျာ။ ကျွန်တော် တာဝန်မယူဘဲ ရှောင်ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကားပြင်ခလည်း သေချာပေါက် လျော်ပေးပါမယ်။ ကြည့်ပါဦး၊ ကျောင်းသားကတ်ပေါ်က ဓာတ်ပုံက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။ မယုံရင် ကျွန်တော့်ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ကြည့်လို့ရပါတယ်။ သေချာပေါက် ဆက်သွယ်လို့ ရမှာပါ။”
“အင်း…”
အဲဒီလူဟာ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားတယ်။ အနားမှာ ရပ်ကြည့်နေကြတဲ့ လူတွေကလည်း ယွင်ချဲ့ကို သနားနားလည်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လာကြတယ်။
“ပွင့်!”
အဲဒီလူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ အနက်ရောင်ကားရဲ့ နောက်ခန်းတံခါး ပွင့်လာတယ်။
အရပ်အမြင့် အနည်းဆုံး ၁.၉ မီတာလောက်ရှိတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တယ်။
ယွင်ချဲ့က အဲဒီလူကို မြင်လိုက်တဲ့အခိုက် သူ့မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားခဲ့တယ်။
သူပဲလား!
“ဗိုလ်ချုပ် စင်!”
အဲဒီလူဟာ လေးစားရိုသေစွာနဲ့ ဘေးကို နောက်ဆုတ်ပြီး စင်ဖုန်းအတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်တယ်။
စင်ဖုန်းဟာ ယွင်ချဲ့ရဲ့ ကျောင်းသားကတ်ကို ယူကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက အတွေးအမြင်တွေကိုတော့ ခန့်မှန်းဖို့ မလွယ်ဘူး။
ယွင်ချဲ့ဟာလည်း မသိစိတ်အရ သူ့ကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။
ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်မှာတောင် ဒီလူဟာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ခံစားမိတယ်။
ကမ္ဘာမပျက်ခင်ဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ဖြစ်စေ စင်ဖုန်းဟာ အမြဲတမ်း အားကောင်းပြီး ဖိအားပေးနိုင်တဲ့ အငွေ့အသက်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်တယ်။
ဒီလိုလူမျိုးဟာ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် စူပါအစွမ်း မနိုးထလာခဲ့ရင်တောင် သာမန်လူတစ်ယောက်တော့ ဘယ်လိုမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ယွင်ချဲ့?”
စင်ဖုန်းဟာ ကျောင်းသားကတ်ကို ကိုင်ထားရင်း လက်တစ်ဖက်နဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ မေးစေ့ကို ချိတ်မလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့လက်ကို ပုတ်ချမပစ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးနဲ့ သူ့ကို ပြန်ကြည့်ရင်း—
“ဟုတ်ပါတယ်။”
လို့ ဖြေလိုက်တယ်။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ!”
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် ယွင်ချဲ့ဟာ လုံးဝ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်နေတာကြောင့် စင်ဖုန်းက စိတ်ဝင်တစား ပြုံးလိုက်တယ်။
“မင်းပြောခဲ့တာတွေကို ငါ တစ်ခုမှ မယုံဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို စိတ်ဝင်စားမိတဲ့အတွက် ဒီနေ့တော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ကောင်လေး၊ ငါ စိတ်ကောင်းဝင်နေတုန်း လွတ်သွားတာကို ကျေးဇူးတင်လိုက်။”
ပြောပြီးနောက် စင်ဖုန်းဟာ ကျောင်းသားကတ်ကို ယွင်ချဲ့ဆီ ပစ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်ညှိုးနဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ နဖူးကို ရုတ်တရက် တောက်လိုက်ပြီး ကားဆီ ပြန်လှည့်သွားခဲ့တယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာလည်း ဘာမှမပြောဘဲ နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကုန်တင်ကားဆီ ပြန်တက်ကာ နောက်ပြန်မောင်းပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ကြဦးမှာပဲ။
“ဟေး၊ မင်း သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။”
အနက်ရောင်ကားရဲ့ နောက်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်တယ်။
သူက မိုဝမ်ယန် ဖြစ်ပြီး စင်ဖုန်းရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုတော်စပ်သူလည်း ဖြစ်တယ်။ သူဟာ အနောက်တောင်စစ်ဒေသရဲ့ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။
စစ်တပ်အတွင်းမှာ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းဆောင်မှုများစွာနဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းတွေ အများအပြား ရရှိထားတဲ့ စင်ဖုန်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် မိုဝမ်ယန်ဟာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက မွေးဖွားလာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူတယ်။
သူဟာ မိသားစုရဲ့ အကူအညီကြောင့်သာ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ရာထူးကို ရရှိထားသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူလည်း အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကိုတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်ပြီး အရာရာကို အလေးအနက်မထားသလို ဟန်ဆောင်နေတဲ့ အပြင်ပန်းအသွင်အပြင်အောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတာကြောင့် လူအများစုက သူ့ရဲ့ တကယ့်အရည်အချင်းကို မသိကြဘူး။
“စစ်တပ်ကို ပြန်ကြမယ်။”
စင်ဖုန်းက မိုဝမ်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ကားကို ဒီမှာထားခဲ့။ မြို့မြောက်ပိုင်းကို အမြန်ဆုံး သွားကြမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ယာဉ်မောင်းက အမိန့်ကို ကြားတာနဲ့ ကားကို ပြန်မောင်းလိုက်တယ်။
မိုဝမ်ယန်လည်း ချက်ချင်း အလေးအနက်ထားတဲ့ မျက်နှာထားမျိုး ပြောင်းလိုက်ပြီး မေးလာတယ်။
“မင်းက အဲဒီဗိုင်းရပ်စ်ကို တကယ်ယုံတာလား။ အဲဒီလို ကမ္ဘာပျက်မယ်ဆိုတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေလို့ပဲ မထင်ဘူးလား။”
လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ နှင်းဖွဲဖွဲလေး ကျပြီးနောက် တုပ်ကွေးရောဂါပုံစံသစ်တစ်မျိုး စတင်ဖြစ်ပွားလာခဲ့တယ်။
မနေ့တစ်နေ့ကတော့ သုတေသနအဖွဲ့အစည်းတွေက ဒီရောဂါဟာ ဗိုင်းရပ်စ်အမျိုးအစားသစ်တစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ယူဆခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခံရသူတိုင်းဟာ တခြားလူတွေကို ကိုက်ခဲလာကြတယ်။ ကူးစက်မှုနှုန်းကလည်း အလွန်မြန်ဆန်တယ်။
ဆေးရုံအများအပြားမှာ ဒီလိုလူနာတွေကို သီးခြားခွဲထားခဲ့ကြပြီ။ စစ်တပ်ကလည်း ကြိုတင်ကာကွယ်ရေးအစီအစဉ်တွေကို စတင်ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြည်သူတွေကြား ထိတ်လန့်မှုတွေ မဖြစ်ပွားစေဖို့အတွက် အစိုးရဘက်က တရားဝင်သတင်း ထုတ်ပြန်ခြင်း မရှိသေးဘူး။
“အခွင့်အရေးဆိုတာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့သူတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်လာတာ။ ဗိုင်းရပ်စ်က တကယ်ပျံ့နှံ့လာမလား၊ မလာဘူးလားဆိုတာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက မှားမသွားဘူး။ စစ်တပ်ကလည်း ပြင်ဆင်မှုတွေ စလုပ်နေပြီပဲ။ နောက်ဆုံးမှာ ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ သတိပေးချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့ရင်တောင် ပစ္စည်းတွေအတွက် ကုန်ကျခဲ့တဲ့ ယွမ်သန်းရာချီကို ငါ ခံနိုင်တယ်။”
ဒါ့အပြင် သူဟာ ငွေဆုံးရှုံးရချင်မှ ဆုံးရှုံးမှာပါ။ ပစ္စည်းတွေကို နောက်မှ ပြန်ရောင်းလို့လည်း ရသေးတယ်လေ။
“ကောင်းပြီလေ။ မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိနေတော့ မင်းပြောတာပဲ အတည်ပေါ့။”
မိုဝမ်ယန်ဟာလည်း သူနဲ့ ထပ်မငြင်းတော့ဘူး။
တစ်ဖက်မှာတော့ ယွင်ချဲ့ဟာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကုန်တင်ကားကို မောင်းနှင်ရင်း မြို့ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
ရေနံသိုလှောင်ရုံနားကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်ထားတဲ့ ရေနံတင်ကားအချို့ကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ တိတ်တဆိတ် ရေနံသိုလှောင်ရုံအနီးကို ချဉ်းကပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ဝန်ထမ်းတွေဟာ တာဝန်လွှဲပြောင်းမှုကို အခုလေးတင် ပြီးစီးသွားပုံရပြီး အချင်းချင်း စကားပြောနေကြတယ်။
ယွင်ချဲ့ဟာ သူတို့ဆီ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။
ချက်ချင်းပဲ ရေနံတင်ကားအများအပြားဟာ နေရာလွတ်ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီလူတွေ တုံ့ပြန်ချိန်တောင် မရလိုက်ခင်မှာပဲ ယွင်ချဲ့ဟာ အမှောင်ထဲကို တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်တယ်။
“သောက်ကျိုးနည်း! ရေနံတင်ကားတွေ ပျောက်သွားပြီ!”
ရေနံသိုလှောင်ရုံတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတော့ ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့ကားကို မောင်းနှင်ပြီး အဝေးကို ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။