### နတ်သားရဲနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခြင်း
ယွင်ချဲ့က အိပ်မပျော်သေးဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အိမ်သာသွားမယ်လို့ အကြောင်းပြပြီး နေရာလွတ်ထဲကို ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
“အောင်… သခင်ရေ… သခင် ဒီထဲကို မဝင်လာတာ ကြာလှပြီ။ ကျွန်တော် သခင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ…”
မထင်မှတ်စရာမရှိပါဘူး။ ဟေးယွီက သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပျံသန်းလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်လို့ ဟေးယွီရဲ့ ဝင်တိုက်တာကို ကပ်သီးလေး ရှောင်နိုင်ခဲ့တယ်။
ဟေးယွီရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ချက်ချင်း မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာတယ်။
“သခင်… သခင်က ကျွန်တော့်ကို မချစ်တော့ဘူး…”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ ငါက မင်းကို ဘယ်တုန်းက ချစ်ခဲ့လို့လဲ။”
ယွင်ချဲ့က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။
“မြောင်… သခင်ရယ်…”
ဟေးယွီက ရှေ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ဘက် ဆန့်ထုတ်ရင်း ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးနေတယ်။ ယွင်ချဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ဆီ လျှောက်သွားကာ ရှေ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ပေးလိုက်တယ်။
“လိမ္မာပါတယ်။ ငါ မင်းကို လိုအပ်နေတယ်။”
“မလုပ်ဘူး! သခင်က ကျွန်တော့်ကို မကြိုက်ပါဘူး။”
ဟေးယွီက သူ့ခြေထောက်တွေကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်လို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရှေ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်နဲ့ နားတွေကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။
ဟေးယွီက အကောင်သေးသေးလေးသာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ယွင်ချဲ့က သေချာပေါက် ချစ်မိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်ကိုတော့… မျက်လုံးလှန်ကြည့်တာကလွဲပြီး ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ဘူး။
“သခင်… ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ချော့မပေးတာလဲ။”
သခင့်ဆီက ဘာသံမှ မကြားရတော့ ဟေးယွီက ယွင်ချဲ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ပြန်ရဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။
“သခင်ပဲ ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ယွင်ချဲ့က ဒီကောင်နဲ့ အချိန်အကြာကြီး အတူနေမိရင် သူ့သက်တမ်းတောင် တိုသွားနိုင်မလားလို့ အလေးအနက် သံသယဝင်လာတယ်။
ဒီကောင်က တကယ့်ကို အရှက်မရှိသလို ကိုယ်ကျင့်တရားလည်း မရှိဘူး။
“အိုး… ဘာကိစ္စလဲ။”
ယွင်ချဲ့က တစ်ခုခု သတိရသွားသလို ဖြစ်လာတာနဲ့ ဟေးယွီလည်း နောက်ထပ် နောက်ပြောင်မနေတော့ဘူး။ သူက ယွင်ချဲ့ဘေးမှာ လှဲချလိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ကလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မှီထိုင်လိုက်တယ်။
“ဟေးယွီ၊ မင်း ဒီနေရာကနေ အပြင်ကို ထွက်လို့ရလား။”
နှစ်နာရီအတွင်းဆိုရင် သူတို့ ဟွိုင်မြို့ကို ရောက်တော့မှာဖြစ်တယ်။ သူ့အစ်မက စူပါစွမ်းရည် နိုးထလာပြီဆိုပေမဲ့ အစပိုင်းမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသလောက်နည်းတဲ့ ရေဓာတ်စွမ်းရည်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ကျိုးဇယ်ယွီမှာလည်း စူပါစွမ်းရည် မရှိသေးဘူး။ ချန်ချန်ကလည်း ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ လူဦးရေ အထူထပ်ဆုံးမြို့ရဲ့ အလယ်ပိုင်းကို ဖြတ်သန်းရမှာဖြစ်တယ်။ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အာမခံနိုင်တယ်လို့ မောက်မာစွာ မတွေးရဲဘူး။
ဒီအချိန်မှာ သူယုံကြည်အားကိုးနိုင်ပြီး သူ့ကို အထောက်အပံ့ပေးနိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသောသူက ဟေးယွီပဲ။
“အင်း…”
ဟေးယွီက မသက်မသာနဲ့ ယွင်ချဲ့ကို မျက်လုံးစွေကြည့်လိုက်တယ်။ ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလာတယ်။
“သခင်နဲ့ပဲ သက်ဆိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က သခင့်ရဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားတဲ့ နတ်သားရဲ ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ သခင်နဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်သွားလို့ရပါတယ်။”
ယေဘုယျအားဖြင့် နတ်သားရဲတွေဟာ လူသားတွေနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူး။ ဒါကြောင့် ဟေးယွီက တွန့်ဆုတ်နေတာဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက သူ့သခင်ကို အရမ်းသဘောကျတယ်။ တခြားသူဆိုရင်တော့ မလုပ်ချင်ပေမဲ့ သူ့သခင်နဲ့ဆိုရင် ဂရုမစိုက်ဘူး။
“မင်းက ငါ့ရဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားတဲ့ နတ်သားရဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
ယွင်ချဲ့က သံသယအပြည့်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ဒီကောင်က အမြဲတမ်း သူ့ကို သခင်လို့ ခေါ်နေတာပဲလေ။
“ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ကျွန်တော်က ဒီနေရာလွတ်ကို စောင့်ရှောက်တဲ့ နတ်သားရဲပါ။ သခင်က ဒီနေရာလွတ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဖြစ်လို့ သဘာဝအတိုင်း ကျွန်တော့်သခင် ဖြစ်လာတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သခင်သေသွားရင်တောင် ကျွန်တော်က နောက်ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေလို့ ရတယ်။
စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားတဲ့ နတ်သားရဲကတော့ မတူဘူး။ အဲဒီစာချုပ်ဟာ သွေးနဲ့ ချုပ်ဆိုရတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ထုံးတမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး စာချုပ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုရတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် စာချုပ်ချုပ်ပြီးသွားတာနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်နဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ သခင်နဲ့ မျှဝေသွားရမယ်။
သခင်သေသွားရင် ကျွန်တော်လည်း သေမယ်။ ကျွန်တော်သေသွားရင်တော့ သခင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသလို ခံစားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိဘူး။”
သားရဲအများအပြားက လူသားတွေနဲ့ စာချုပ်မချုပ်ချင်ကြတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုလည်း ဒါပဲ။ သူတို့အတွက်တော့ အရမ်းမမျှတဘူးလေ။
“အင်း… လူသားတွေရဲ့ သက်တမ်းက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ငါနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းတာ မင်းအတွက် မမျှတဘူး။ ထားလိုက်တော့၊ မလုပ်တော့ဘူး။”
ယွင်ချဲ့က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဟေးယွီရဲ့ ဖင်ကို ပုတ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။
သူ့အတွက် ဟေးယွီဟာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မျှသာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်တယ်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်အပြီးမှာ သူ အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာတော့ အိုမင်းပြီး သေဆုံးရမှာပဲ။ ဟေးယွီကတော့ သက်တမ်းအလွန်ရှည်တဲ့ နတ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်တယ်။ သူနဲ့အတူ အိုမင်းပြီး သေဆုံးသွားအောင် လုပ်ခိုင်းတာက ဟေးယွီအပေါ် အရမ်းရက်စက်ရာ ကျလွန်းတယ်။
“ဘာ!”
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဟေးယွီ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရတဲ့ အလှည့်ဖြစ်တယ်။
သခင်က တကယ်ပဲ လက်လျှော့လိုက်တာလား။
လူသားတွေဆိုတာ နတ်သားရဲတွေကို ကိုယ့်ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် အမြဲတမ်း သိမ်းပိုက်ချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။
“နောက်နှစ်ရက်လောက်အတွင်း ငါ ဒီထဲကို ဝင်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဒီထဲမှာ စိုက်ထားတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား။ မှည့်လာတဲ့အခါ ငါ့အတွက် ခူးထားပေး။”
ယွင်ချဲ့က အဝေးက စိမ်းလန်းနေတဲ့ စိုက်ခင်းတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟေးယွီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အပြင်ကို ပြန်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ဟေးယွီက ချက်ချင်းပဲ ရှေ့ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
“မလုပ်ပါနဲ့ သခင်ရယ်။ သခင် အမှားကြီး မှားနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ စာချုပ်ချုပ်ပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်နဲ့ ဝိညာဉ်က သခင်နဲ့ မျှဝေသွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ အဲဒါကြောင့် သခင်က အိုမင်းပြီး သေဆုံးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာပါ။”
ယွင်ချဲ့ ထွက်သွားမှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် ဟေးယွီက နောက်ထပ် နောက်ပြောင်မနေတော့ဘူး။
သူတို့နှစ်ယောက် အတူရှိခဲ့တဲ့အချိန်က သိပ်မကြာသေးပေမဲ့ သခင်က သူ့ကို မကြိုက်ဘူးလို့ မကြာခဏ ပြောနေတတ်ပေမဲ့လည်း တစ်ခုတော့ ငြင်းလို့မရဘူး။ သခင်က သူ့အပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်။
သူက စွမ်းအင်ကို စားသုံးရတာ သဘောကျတယ်ဆိုတာ သိလို့ သခင်က စွမ်းအင်အများကြီး ရှာပေးခဲ့တယ်။ ဘာကိစ္စမှမရှိရင်လည်း သူနဲ့အတူ စကားပြောဖို့ နေရာလွတ်ထဲကို ဝင်လာတတ်တယ်။ သူ အထီးကျန်မှာကို သခင်သိနေတာကြောင့်ပဲ။
ဒါကြောင့် ဟေးယွီက သူ့အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သခင့်ရဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားတဲ့ နတ်သားရဲ ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။
“ဟမ်? အိုမင်းပြီး မသေတော့ဘူးလား။ ဒါဆို မသေနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။”
ယွင်ချဲ့က နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင် အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက ထာဝရအသက်ရှင်နေရတာမျိုးကို စိတ်မဝင်စားဘူး။
အရင်ဘဝတုန်းက သိပ္ပံပညာရှင်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆဲလ်တွေ ပြောင်းလဲသွားတဲ့သူတွေဟာ ပိုသန်မာလာပြီး သက်တမ်းလည်း ပိုရှည်လာကြတယ်ဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းမှာလည်း အကန့်အသတ် ရှိနေတုန်းပဲ။
ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်ခြင်းဆိုတာ ဘယ်သူ့အတွက်မဆို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့…
တကယ်ပဲ ဘယ်တော့မှ မသေတော့တာက ကောင်းရဲ့လား။
ကိုယ်နဲ့ ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မရင်းနှီးတော့တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာကို ကြည့်နေရမယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရမယ်။
အဲဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူ ပျော်ရွှင်နိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး။
“တကယ်တော့… စာချုပ်ကို ပြန်ဖျက်လို့လည်း ရပါတယ်။”
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲတယ်။
“ဘာလို့ အစကတည်းက တန်းမပြောတာလဲ။”
ယွင်ချဲ့က ဒေါသတကြီးနဲ့ ဟေးယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ စိတ်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေလည်း ချက်ချင်း ပြေပျောက်သွားတယ်။
“ပြောစမ်း။ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။”
စာချုပ်ကို ပြန်ဖျက်လို့ရတယ်ဆိုရင် သူစိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။
“အရမ်းလွယ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သွေးတစ်စက်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ။”
ဟေးယွီက ချက်ချင်း ခုန်ထလိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့လက်ကို ကိုက်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုလည်း အပ်နဲ့ထိုးလိုက်သလို ဖောက်ပစ်လိုက်တယ်။
“အင်း…”
ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ။
မကြာသေးခင်က ဓားရှည်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်တုန်းကလည်း အခုလို စူးရှတဲ့နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အခုလည်း ထပ်ခံစားရပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ နာကျင်မှုက သိပ်မကြာလိုက်ဘူး။ မိနစ်အနည်းငယ်လောက်အကြာမှာပဲ နာကျင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“ဒါပဲလား။”
ဒီလောက်တောင် လွယ်ကူနေတာလား။
“ဒါဆို နောက်ထပ် ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ။”
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဟေးယွီကပဲ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားတယ်။
ယွင်ချဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့မှာ ယှက်ထားရင်း သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ ပြုံးကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အရွယ်အစားက…”
ဒီပုံစံအတိုင်း အပြင်ကို ထွက်သွားရင် သူ့အစ်မကို ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားစေလိမ့်မယ်။
သူက ဟေးယွီဟာ မျိုးပြောင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို့ တခြားသူတွေကို ပြောပြလို့ရပေမဲ့ မကြာခင်မှာ မျိုးပြောင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ပေါ်လာတော့မှာဆိုတာလည်း အမှန်ပဲ။
“ဒီလိုဆိုရင် ရပြီလား။”
ဟေးယွီရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကြောင်တစ်ကောင်လောက် အရွယ်ရှိတဲ့ ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားတယ်။
ယွင်ချဲ့က မစဉ်းစားမိဘဲ ပါးစပ်ကနေ အလိုလို ထွက်သွားတယ်။
“ဒါ ခွေးပေါက်လေးလား။”
“သွားစမ်းပါ! ငါက နတ်သားရဲကွ!”
ဟေးယွီက စိတ်ဓာတ်ကျသွားတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးက လျှပ်စီးတစ်စင်းလို ယွင်ချဲ့ဆီကို ပြေးဝင်လာတယ်။
ယွင်ချဲ့က ပြုံးရင်း သူ့ကို ဖမ်းချီလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ငါ့ရဲ့ နတ်သားရဲလေး။ လာ၊ မင်းကို အပြင်လောကကို လိုက်ပြမယ်။”
သူတို့နှစ်ယောက် နေရာလွတ်ထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။
ထူးဆန်းတာက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဟေးယွီဟာ သူ့ပုံမှန်အမူအကျင့်နဲ့ မတူလောက်အောင် နာခံနေခဲ့တယ်။
ယွင်ချဲ့က သေချာစဉ်းစားရင်း သူ့လက်ထဲက ဟေးယွီကို မသိမသာ ပိုတင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
ဒီနေရာလွတ်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရတာဆိုတော့ ဟေးယွီဟာ အရမ်းအထီးကျန်နေခဲ့မှာပဲ။ အပြင်ကို ထွက်ချင်နေတာလည်း သေချာတယ်။
ဟေးယွီနဲ့ ယွင်ယောင်တို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုကတော့ ရယ်စရာတွေ အများကြီး ဖြစ်လာစေခဲ့တယ်။
ဥပမာအားဖြင့် သက်တမ်းအကန့်အသတ်မရှိတဲ့ နတ်သားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူ့ကိုယ်သူ ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်လို့ သဘောထားပြီး ယွင်ယောင်ကို မြင်တာနဲ့ သူမရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာမျိုးပေါ့။
နောက်တစ်ခုကတော့ အမည်းရောင်ခွေးပေါက်လေးဟာ လိမ်ညာတတ်ဖို့ ဘာမှမသိဘူး။ အပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ စကားပြောတတ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ယွင်ယောင်ဟာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်ပြီး သူ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့တယ်…
ဟွိုင်မြို့ဟာ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ အကြီးဆုံးမြို့လည်း မဟုတ်သလို စီးပွားရေးအချက်အချာကျတဲ့ မြို့တစ်မြို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မြို့ပဲဖြစ်ဖြစ် လူဦးရေသိပ်သည်းမှုက ကျေးလက်ဒေသထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများတယ်။
လူဦးရေများလေလေ ဇွန်ဘီအရေအတွက်လည်း သဘာဝအတိုင်း များလေလေပဲ။
သူတို့ကားက မြို့ထဲကို မဝင်ရောက်ခင်မှာတောင် ဇွန်ဘီတွေ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။
ဟွိုင်မြို့နဲ့ ပိုနီးလာလေလေ ကားထဲက လေထုက ပိုပြီး တင်းမာလာလေလေပဲ။ ယွင်ယောင်က သားဖြစ်သူကို ဖက်ထားပြီး ကျိုးဇယ်ယွီကလည်း ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကားအပြင်ဘက်ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
“ရောက်ခါနီးပြီ။”
အဓိကလမ်းမကြီးကို ဝင်ခါနီးအချိန်မှာ ကားက ရပ်သွားတယ်။ ကားထဲက လေထုကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို တင်းမာမှုအမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားတယ်။
“ဟေးယွီ၊ ချန်ချန်ကို မင်းကာကွယ်ပေး။ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ အစ်မက ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့။ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ဟွိုင်တက္ကသိုလ်ကို ရောက်အောင် သွားကြမယ်။”
သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို လျော့ပါးအောင် လုပ်ပေးဖို့ ယွင်ချဲ့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။
သူတို့ကို စိတ်မပူဖို့ ပြောလိုက်ရင်တောင် စိတ်အေးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။ စိတ်မပူတော့ချင်ဘူးဆိုရင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးကို ကိုယ်တိုင်ရင်ဆိုင်ရမယ်။ ဒါဟာ ဘယ်သူမှ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပဲ။
“အောင်… သခင်ရေ၊ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်…”
ယွင်ယောင်နဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီတို့က ကြောက်လန့်လွန်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်ဘဲ တောင့်တင်းနေကြချိန်မှာပဲ အကောင်သေးသေးလေးတစ်ကောင်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယွင်ချဲ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ပြေးဝင်လာတယ်။
ယွင်ချဲ့က သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တိုတိုလေးတွေကို ကိုင်ဆွဲပြီး အပြင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။
“အား… သခင်ရယ်…”
“ဟေးယွီ၊ ရပ်တော့။ ဒုက္ခမရှာနဲ့။”
ယွင်ချဲ့က ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ရင်း ဟေးယွီရဲ့ အော်သံကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အစ်မရဲ့ရင်ခွင်ထဲက တူလေးကို ပွေ့ယူလိုက်တယ်။
“အစ်မ၊ ရှောင်ဖန်က ဇွန်ဘီတွေ ဝိုင်းထားလို့ ကျွန်တော်တို့ လာကယ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ဒါဆို သွားကြရအောင်။ ငါ… ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။”
ယွင်ယောင်က ကြောက်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို တောင့်တင်းမနေတော့ဘူး။
ယွင်ချဲ့က ကျိုးဇယ်ယွီဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျိုးဇယ်ယွီက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သလို ယွင်ယောင်ထက်လည်း အတွေ့အကြုံ ပိုများတယ်။ သူကတော့ အတော်လေး စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီ။
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း ကျိုးဇယ်ယွီက ဓားကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
သူတို့နဲ့ ဇွန်ဘီတွေဟာ မလွဲမသွေ တိုက်ခိုက်ရမယ့် ကံကြမ္မာရှိနေတယ်ဆိုရင် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတာပေါ့။
“ကားပေါ်က ဆင်းကြတော့။”
ယွင်ချဲ့က ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ လက်တစ်ဖက်မှာ ချန်ချန်ကို ပွေ့ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်မှာ ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားတယ်။
“ဟို… ဟို…”
အပြင်ဘက်မှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဇွန်ဘီတချို့က သူတို့ရှိနေမှန်း သိနေတာ ကြာပြီဖြစ်တယ်။ ကားတံခါး ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အားလုံးက သူတို့ဆီကို တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်လာကြတယ်။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ အသားအရေနဲ့ မီးခိုးရောင်မျက်လုံးတွေကြောင့် သူတို့ဟာ သရဲတွေလို ထင်ရတယ်။
ယွင်ချဲ့က ပထမဆုံး ပြေးလာတဲ့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်လှဲချလိုက်ပြီး ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်တယ်။ သူ့လက်ထဲက ဓားရှည်ဟာ အသက်ဝင်နေသလို လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဇွန်ဘီအများအပြားကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်တယ်။
“အာ… အာ… သွားစမ်း၊ ငါ့ဆီကနေ သွားစမ်း…”
တစ်ဖက်မှာတော့ တစ်ချိန်တည်း ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ ယွင်ယောင်က အရမ်းကြောက်လန့်နေပြီး မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထားတယ်။ ဓားကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရမ်းသမ်းဝှေ့ယမ်းနေတယ်။
“ဟို… ဟို… ထွက်သွားစမ်း!”
“ဒုန်း!”
ယွင်ယောင်ကို ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖမ်းဆွဲတော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ခွေးပေါက်လေးက ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားလာတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြီးမားပြီး ချွန်ထက်တဲ့ လက်သည်းတွေက လေထဲကို ဝှေ့ယမ်းသွားတယ်။
ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ခေါင်းအများအပြားဟာ ချက်ချင်းပဲ သွေးမြူမှုန်တွေ ဖြစ်သွားကြတယ်။ ကျန်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေကလည်း ပြိုကျလာတဲ့ တောင်ကြီးတွေလို မြေပေါ်ကို လဲကျသွားတယ်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီဟာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားတယ်။
သောက်ကျိုးနည်း… ဒါ ဘာကောင်ကြီးလဲ။
“တော်တယ်။”
ယွင်ချဲ့က ဟေးယွီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ဟေးယွီက ချက်ချင်းပဲ သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါပေါ့။ ကျွန်တော်က နတ်သားရဲဆိုတာ မမေ့နဲ့။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ မောက်မာရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို သေရုံပဲ ရှိတယ်။”
“ယွင်ချဲ့၊ ငါ…”
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယွင်ယောင်က တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြောလာတယ်။
“ဒီအတိုင်း နေသားကျအောင် လေ့ကျင့်လိုက်ပါ။”
ယွင်ချဲ့က သူမကို အပြစ်တင်တာမျိုး၊ နှစ်သိမ့်ပေးတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူမပခုံးကို လက်နဲ့ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ချန်ချန်ကို ဟေးယွီရဲ့ ကျောပေါ် တင်ပေးဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။
“ချန်ချန်၊ နောက်ဆို လူဆိုးတွေအများကြီးနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ ဦးလေးနဲ့ မေမေက သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ်။ ဟေးယွီကတော့ ချန်ချန်ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်။ သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ ဟုတ်ပြီလား။”
“အင်း!”
ချန်ချန်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ လက်ကလေးနှစ်ဖက်နဲ့ ဟေးယွီရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ အမွေးတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့က သူ့ကို လေးစားအားရတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကောင်းတယ်၊ ငါ့ကလေးလိမ္မာလေးပဲ။”
အပြုံးနောက်ကွယ်မှာတော့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုကို ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးသာ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် အသက်နှစ်နှစ်ကျော်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ဟာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ရင်ဆိုင်ရမှာလဲ။
“ယွင်ချဲ့၊ တခြားဇွန်ဘီတွေ ထပ်လာနေပြီ။”
သူတို့နောက်ဘက်မှာ ဇွန်ဘီအမြောက်အမြားဟာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေကြတယ်။
ကျိုးဇယ်ယွီက ဓားကိုကိုင်ပြီး တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်တယ်။ သူ့ဘာသာ ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို သတ်ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ အရာအားလုံးဟာ အရင်လောက် မကြောက်စရာကောင်းတော့ဘူးလို့ ခံစားလာရတယ်။
“ကောင်းပြီ။ ဟေးယွီ၊ ချန်ချန်ကို မင်းဆီ အပ်ထားခဲ့မယ်။ သွားကြစို့။”
ယွင်ချဲ့က ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကားဟောင်းကို နေရာလွတ်ထဲ ပြန်မသိမ်းတော့ဘူး။ သူက ဓားကိုကိုင်ရင်း ရှေ့ကို မီတာအနည်းငယ်အထိ ပြေးထွက်သွားတယ်။
သူ့ရဲ့ ထက်ရှတဲ့ ဓားရှည်က ဇွန်ဘီတွေကို တို့ဖူးလှီးသလို အလွယ်တကူ ခုတ်ဖြတ်သွားတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်မပစ်တော့ဘူး။ အဲဒီအစား ဓားကို သူတို့ခေါင်းထဲ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။
ဇွန်ဘီအမြုတေကို စမ်းမိရင် ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ မတွေ့ရင်တော့ ဓားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ရုပ်ပြီး နောက်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ဆက်သတ်တယ်။
“အား… သခင်ရေ၊ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ဦးလေ!”
“အစ်မ၊ သူ့နောက်ကို လိုက်ကြရအောင်။ ယွင်ချဲ့ ပြောတာမှန်တယ်။ ဒီအခြေအနေကို နေသားကျအောင် လေ့ကျင့်ရမှာပဲ။”
ကျိုးဇယ်ယွီက ယွင်ယောင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ရှေ့ကို လှမ်းထွက်လိုက်တယ်။
ညီလေးက သူတို့နဲ့ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ယွင်ယောင်က ဓားကို အမြန်ကောက်ကိုင်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။
နေသားကျအောင် လေ့ကျင့်ရမယ်တဲ့…
ဒါဆို ယွင်ချဲ့က ဒီအရာအားလုံးကို ဘယ်လိုများ နေသားကျအောင် လုပ်ခဲ့ရတာပါလိမ့်။