### စင်ဖုန်း — စိန်စစ်စစ်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ရွှေတောင်ကြီး

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကျရောက်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့မှာပင် Huai မြို့တစ်မြို့လုံး ဇွန်ဘီတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ယွင်ချဲ့သည် မြို့ပြင်မှ မြို့တွင်းအထိ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖြတ်ရင်း ရှေ့ဆက်လာခဲ့ရာ သူတို့နောက်တွင် ဇွန်ဘီအလောင်းများ အရေအတွက်မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အိမ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသူများစွာသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူတို့ကို မြင်တွေ့သွားကြသည်။ အချို့က အကူအညီတောင်းကြသော်လည်း ယွင်ချဲ့ကတော့ တစ်ယောက်မှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဒီလိုကပ်ဘေးကျရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မှာလဲ။

“ဟို... ဟို...”

ယွင်ချဲ့တို့အဖွဲ့သည် ဇွန်ဘီများနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်။ အများအားဖြင့် လူသွားလူလာနည်းသော လမ်းကြားများကို ရွေးချယ်ကာ ဇွန်ဘီများနှင့် တတ်နိုင်သမျှ မတွေ့အောင် ရှောင်ကွင်းသွားလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဇွန်ဘီသတ်ရန်မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လမ်းကို ဖြတ်သန်းနေစဉ် ရုတ်တရက် လမ်းဆုံးဘက်မှ ဇွန်ဘီများ၏ ဆူညံသော ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် သေနတ်သံများ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယွင်ချဲ့က လက်မြှောက်ကာ အားလုံးကို ခဏရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး အာရုံစိုက်နားထောင်လိုက်သည်။ ယွင်ယောင်နှင့် ကျိုးဇယ်ယွီတို့လည်း သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ယွင်ချဲ့ ပြောခဲ့တာ မှန်ပေသည်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အသားကျသွားရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပင်။ လမ်းတစ်လျှောက် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြသည့်အတွက် သူတို့အားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ညစ်ပတ်သော သွေးများ စင်ပေနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဇွန်ဘီများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ အရင်လို အော်ဟစ်ခြင်း၊ ကိုယ်တောင့်တင်းသွားခြင်း၊ တုန်လှုပ်ခြင်းတို့ မရှိတော့ပေ။ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ကြောက်လန့်တကြား တုံ့ပြန်မနေကြတော့ပေ။

“ရှေ့မှာ ဇွန်ဘီအရေအတွက် နည်းနည်းများနေတယ်။ တခြားလမ်းကနေ သွားကြမလား…”

“အား… စင်ဖုန်း…”

ရှေ့တွင်ရှိသော ဇွန်ဘီအရေအတွက်က သူတို့ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် ပမာဏထက် များလွန်းနေကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် ယွင်ချဲ့က လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကြောင့် သူ့ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ကျိုးဇယ်ယွီက သံသယဖြင့် မေးလိုက်ပြီး ယွင်ယောင်လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

“သွားကြည့်ရအောင်။”

ယွင်ချဲ့က သူတို့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

စင်ဖုန်းက သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတယ်။ သူ့ဆီက အကူအညီတောင်းသင့်လား။

“…”

ဒါက ဘာအခြေအနေကြီးလဲ။

ကျိုးဇယ်ယွီနှင့် ယွင်ယောင်တို့မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြပြီး မိနစ်အနည်းငယ်ကြာမှ ယွင်ချဲ့နောက်သို့ လိုက်မီခဲ့ကြသည်။

လမ်းကြား၏အဆုံးသည် နောက်ထပ်လမ်းမကြီးတစ်ခုနှင့် ဆက်နေသည်။ လမ်းဆုံတွင် ဇွန်ဘီများ အပြည့်အကျပ် ရှိနေကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူတစ်စုက သေနတ်များကိုင်ဆောင်၍ တိုက်ခိုက်နေကြသူများရှိသလို စူပါပါဝါများကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်နေကြသူများလည်း ရှိသည်။

စူပါပါဝါများဖြင့် ဇွန်ဘီထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဇွန်ဘီအရေအတွက်က အလွန်များပြားနေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် အလယ်တွင်ရှိသော SUV ကားသုံးစီးကိုပါ ကာကွယ်ပေးနေရသေးသဖြင့် အခြေအနေက အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မကြာခဏ အန္တရာယ်ကြီးသော အခြေအနေများနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်။

“သူဌေး…”

ရုတ်တရက် စက်သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကာကွယ်ပေးနေသော စင်ဖုန်းသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ အလစ်အငိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူ့ရင်ဘတ်တွင် သွေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာခဲ့သည်။

အနီးအနားရှိလူများက ချက်ချင်းပင် သူ့အနားသို့ စုရုံးလာကြပြီး စင်ဖုန်းနှင့် ထိုအမျိုးသမီးကို အလယ်တွင်ထားကာ ဝိုင်းဝန်းကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ယွင်ချဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မသိလိုက်မသိဘာသာ ပြုံးမိသွားသည်။

တကယ်ကို အသိအကျွမ်းတွေပါလား။

“သခင်၊ ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။” ချန်ချန်ကို ကျောပေါ်တင်ထားသော ဟေးယွီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားမပြောရန် ယွင်ချဲ့က တားမြစ်ထားသဖြင့် ဟေးယွီမှာ အတော်လေး အောင့်အီးထားခဲ့ရသည်။

“အော်… ရွှေတောင်ကြီးလေ။”

ယွင်ချဲ့က စင်ဖုန်းတို့ရှိရာဘက်သို့ မေးဆတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ ထပ်ဖြည့်တွေးလိုက်သေးသည်။

စိန်စစ်စစ်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ရွှေတောင်ကြီးပဲ။

“ရွှေတောင်ကြီးလား။”

ဟေးယွီက နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ကျိုးဇယ်ယွီနှင့် ယွင်ယောင်တို့ကတော့ နားလည်သွားကြသော်လည်း ဇွန်ဘီများကြားတွင် ပိတ်မိနေသော ထိုလူများကို ယွင်ချဲ့က ဘာကြောင့် ရွှေတောင်ကြီးဟု ခေါ်နေသလဲဆိုတာကိုတော့ မသိကြပေ။

“သခင်၊ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ပါဦး…”

စင်ဖုန်းတို့အဖွဲ့၏ အခြေအနေက ပိုပိုဆိုးလာနေချိန်တွင် ယွင်ချဲ့သည် ရုတ်တရက် သူတို့ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဟေးယွီက အော်ဟစ်ရင်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေသော ဇွန်ဘီတိုင်းကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးသတ်ပစ်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စင်ဖုန်းတို့အဖွဲ့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဇွန်ဘီ၏ ကုတ်ခြစ်ခံထားရသော ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း စင်ဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သိသာစွာပင် သူသည် ယွင်ချဲ့ကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။

“သူလား?!”

“သူက ဘယ်သူလဲ။” တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ဘေးရှိလူများကလည်း မေးခွန်းထုတ်လာကြသည်။

“ယွင်ချဲ့လေ။”

စင်ဖုန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ့အဖြေကြောင့် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြသော်လည်း စင်ဖုန်းကတော့ အသေးစိတ်ရှင်းပြရန် ဆန္ဒမရှိပုံပေါ်သည်။ သူသည် တဖြည်းဖြည်း သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာနေသော လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“မစ္စစ်ဝမ်ကို အရင်ကားပေါ်တင်လိုက်။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကို ကာကွယ်ပေးနေသော အမျိုးသားက သူမကို စိတ်မရှည်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တောင့်တင်းနေသော အမျိုးသမီးကို ဒုတိယကားဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဒီမိန်းမကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ။

“ဟေး… ခင်ဗျားတို့ တော်တော်အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပဲနော်။”

ယွင်ချဲ့သည် သူတို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက်မပြေးသွားဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ ဘတ်စ်ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟေးယွီက သူ့ကိုယ်ကို တိုက်မိသလိုလုပ်ပြီး ခုန်တက်လာကာ သူ့ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“အမလေး… သခင်၊ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး ပစ်ထားပြန်ပြီ။ သခင်က ဒီလူတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက် ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။ သူတို့က ကျွန်တော့်လောက်တောင် ချောတာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေကြတာဆိုတော့ လူဆိုးတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သခင်ရေ…”

အင်း… ဟေးယွီသာ ဒီလို မတရားခံရတဲ့ပုံစံမျိုး မလုပ်ပြဘူးဆိုရင် သူက ဟေးယွီမှ မဟုတ်တော့တာပဲ။

ယွင်ချဲ့က ဓားကိုကိုင်ရင်း ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အားနာသလို အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။

တကယ်တော့ အောက်မှာရှိနေတဲ့လူတွေက သူ့လောက်တောင် ချောမောတာ မဟုတ်ကြဘူးပေါ့။ စူပါပါဝါပိုင်ရှင်တွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဘယ်လိုအသုံးပြုရမလဲဆိုတာ မေ့သွားကြသလိုပဲ။

အေးအေးဆေးဆေးနေနိုင်နေသူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ အဲဒါကတော့ စင်ဖုန်းပင်။ သူ့မျက်လုံးထောင့်လေး အနည်းငယ် လှုပ်သွားတာကိုသာ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ရင်ပေါ့။

မင်းလောက် ကြမ်းကြုတ်နိုင်ပါ့မလားကွာ!

စိတ်ပြန်တည်ငြိမ်လာကြသော လူတစ်စုလုံးက စိတ်ထဲမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညည်းညူလိုက်ကြသည်။

ဘုရားရေ… သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်တာကြောင့် သွေးမှုန်တွေ လွင့်စင်သွားတာကို မြင်ခဲ့ရတာလေ။ အဲဒီလိုလူက သူတို့ကိုပဲ ပိုကြမ်းတယ်လို့ ပြောနေသေးတာလား။