### အခန်း — ဖောက်ပြန်မှုကို ဖော်ထုတ်ကြစို့
ပါးစပ်မှာ စီးကရက်ခဲလျက် အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ အပြင်ဘက်က သံခြံစည်းရိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီလိုက်တယ်။ စီးကရက်မီးခိုးဖြူတွေ လေထဲကို တလူလူ တက်လာနေတယ်။ ရှင်းဖုန်း အပြင်ထွက်လာချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက အဲဒါပါပဲ။
“စိတ်ဆိုးနေတာလား။”
ရှင်းဖုန်းက သူ့အနားကို လျှောက်သွားပြီး သံခြံစည်းရိုးကို မှီရပ်လိုက်တယ်။ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း မျက်လုံးတစ်ဝက်မှိတ်ကာ ယွင်ချဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါလား။ ငါ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို မင်းမမြင်ဘူးလား။”
ယွင်ချဲ့က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်တယ်။ ပါးစပ်မှာ စီးကရက်ခဲထားရင်း ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ သံခြံစည်းရိုးပေါ်ကို ရှေ့ကိုင်းမှီလိုက်တယ်။
“သာမန်လူတွေအတွက်တော့ သူတို့ လုပ်နိုင်သလောက် ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့ကြတာပဲ။ တစ်ခါတလေ စိတ်ပျော့သွားတာကလည်း ပုံမှန်ပါပဲ။ ငါတို့က လူသားတွေလေ၊ တိရစ္ဆာန်တွေမှ မဟုတ်တာ။”
“ဒါဆို မင်းက သာမန်လူမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်တာပေါ့။”
ရှင်းဖုန်းက သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်ရင်း ယွင်ချဲ့ရဲ့စကားကို တခြားအဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးနဲ့ နားလည်လိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်တယ်။
“မင်းလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အင်း… မင်းက ငါ့အတွက်တော့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတုန်းပဲ။ ဒီလိုဆို ငါ့ကို မင်းအပေါ် ပိုပိုပြီး စိတ်ဝင်စားလာအောင် ဆွဲဆောင်နေတာလား။”
ရှင်းဖုန်းက ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ယွင်ချဲ့ဘက်ကို မျက်နှာမူလိုက်တယ်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ယှက်ထားရင်း ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပေမဲ့ ယွင်ချဲ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေတဲ့အကြောင်းကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ဘူး။
“စိတ်ဝင်စားနေတာလား။ ဒါဆို ငါ ဂုဏ်ယူသင့်တာပေါ့။”
လက်ရှိအခြေအနေအရတော့ ဒီလိုအားကိုးလို့ရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို သူ ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီလို့ ဆိုနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်နေဆဲပဲ။ စိတ်ဝင်စားမှုဆိုတာ အချိန်အကြာကြီး တည်တံ့နေတတ်တဲ့အရာမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ သူထင်တယ်။
“အင်း။ မနက်ဖြန် ငါနဲ့အတူ စခန်းကို ပြန်လိုက်ခဲ့မလား။”
ရှင်းဖုန်းက သူ့ကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီးနောက် နောက်ပြောင်လိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလောက်ကြီး ကြင်ကြင်နာနာ မကြည့်ပါနဲ့လား။ ငါတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းချစ်နေကြတဲ့ ချစ်သူတွေလိုတောင် ထင်မိတော့မယ်။”
ရှင်းဖုန်းရဲ့အကြည့်က အရမ်းကို အာရုံစိုက်လွန်းနေတယ်။ ယွင်ချဲ့ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့အပေါ် တကယ်ပဲ ခံစားချက်ရှိနေသလားလို့ ထင်မှားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတယ်။
“အချစ်ဆိုတာ မိန်းကလေးတွေ သဘောကျတဲ့အရာပဲ။ ငါ့ကိုယုံပါ၊ ငါနဲ့ လက်တွဲဖော်ဖြစ်ရတာက ငါ့ချစ်သူဖြစ်ရတာထက် ပိုပျော်စရာကောင်းလိမ့်မယ်။”
ရှင်းဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။
“မင်းလိုလူမျိုးအတွက်ဆိုရင် လက်တွဲဖော်ဆိုတာ တစ်ဘဝလုံး ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်သွားမယ့်သူ၊ ချစ်သူဆိုတာကတော့ အချိန်မရွေး အစားထိုးလို့ရတဲ့သူပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား။”
ယွင်ချဲ့က ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အဲဒီခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ငါက ဘယ်အဖွဲ့ထဲကိုမှ ဝင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ တည်ထောင်ချင်တာ။”
အရင်ဘဝက အတွေ့အကြုံတွေက သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးနေတာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးတာက ပိုကောင်းတယ်။ သူက ရှင်းဖုန်းကို အားကိုးပြီး သူ့အစ်မနဲ့ တူလေးအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ နေထိုင်မှုပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ရရှိဖို့ပဲ မျှော်လင့်ထားတာ။ ကျန်တဲ့အရာအားလုံးကိုတော့ သူ့အစွမ်းအစနဲ့သူ ရယူသွားမှာပဲ။
“အနောက်တောင်ပိုင်းစခန်းမှာလား။”
ထူးဆန်းတာက ရှင်းဖုန်းဟာ အံ့ဩသွားပုံမပေါ်ဘူး။ အစကတည်းက ယွင်ချဲ့ဟာ သူများကို မှီခိုပြီး နေထိုင်မယ့်သူမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ သူခံစားထားရတယ်။
ဒါ့အပြင် ယွင်ချဲ့မှာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းလည်း ရှိနေတယ်။
“လောလောဆယ်တော့ အဲဒီလိုပဲ။ နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။”
ယွင်ချဲ့က သူ့မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ စီးကရက်တစ်လိပ် ထပ်ထုတ်ပြီး မီးညှိလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အပြင်ဘက်က ညအမှောင်ထုကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။
ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အနောက်တောင်ပိုင်းစခန်းဟာ တည်ငြိမ်ပြီး လွတ်လပ်တဲ့ အခြေအနေကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ဖို့ သူမျှော်လင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းအကျိုးကို ချင့်ချိန်ကြည့်လိုက်ရင် အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။
အရင်ဘဝတုန်းက သူကြားခဲ့ဖူးတာက အဓိကစခန်းကြီးအချို့ရဲ့ စစ်တပ်တွေဟာ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ပူးပေါင်းထားကြပြီး အမှန်တကယ် အာဏာကို ဗဟိုချုပ်ကိုင်ထားတဲ့နေရာကတော့ မြို့တော်စခန်းပဲ ဖြစ်တယ်။
ကျိုးမိသားစုတစ်ခုလုံးဟာလည်း မြို့တော်စခန်းမှာ ရှိနေကြပြီး ကျိုးကျွင်းကလည်း အဆင့်မြင့် စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပဲ။ တစ်နေ့နေ့မှာ သူနဲ့ ကျိုးမိသားစု တကယ်ပဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင် အနောက်တောင်ပိုင်းစခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကတောင် သူ့ကို အရင်ဆုံး စွန့်ပစ်လိုက်ကြမှာ သေချာတယ်။
အဲဒီလိုမဖြစ်ဖို့ဆိုရင် သူ့ရဲ့အင်အားနဲ့ အသုံးဝင်မှုဟာ စခန်းနှစ်ခုကြားက ဆက်ဆံရေးထက်တောင် ပိုအရေးပါနေဖို့ လိုအပ်တယ်။
ဒါ့အပြင် အခု သူ့မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ သိခွင့်မပေးနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ။ အဲဒါကတော့ ရှောင်ချန်ပဲ။
ရှောင်ချန်ရဲ့တည်ရှိမှုကို လူတွေသိသွားတာနဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ လူတိုင်းရဲ့ ဘုံရန်သူဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ အရင်ဘဝကတည်းက လူသားတွေရဲ့ ရူးသွပ်မှု၊ လောဘကြီးမှုနဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပြီးပြီ။
ယွင်ချဲ့ရဲ့ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ရှင်းဖုန်းဟာ ရုတ်တရက် သူ့စိတ်က တစ်နေရာရာကို လွင့်မျောသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူ့လက်က ယွင်ချဲ့ဆီကို ဆန့်တန်းနေပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
“ဟင်။”
ပါးပြင်ပေါ်က အပူချိန်ဟာ အတော်လေး ပူနွေးနေတယ်။ ယွင်ချဲ့က ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ ရှင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ရံဖန်ရံခါ ရှင်းဖုန်းကို သဘောကျနေသလို နောက်ပြောင်တတ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူ့ကို စနောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ရှင်းဖုန်းကတော့ သူ့ကို တကယ်ပဲ စနောက်နေတာလား။
“…အဲဒါကြောင့်ပဲ အဲဒီလူတွေက မင်းကို လာပလူးကြတာကိုး။ မင်းမျက်နှာက မိန်းမတွေထက်တောင် နူးညံ့ချောမွေ့နေတယ်။”
ရှင်းဖုန်းလည်း အနည်းငယ် အနေခက်သွားပေမဲ့ သူဟာ တချို့ကိစ္စတွေမှာ မွေးရာပါ စိတ်ဓာတ်မာကျောသူဖြစ်လို့ အရှက်ရနေတဲ့ပုံကိုတောင် မပြခဲ့ဘူး။
ယွင်ချဲ့ရဲ့ပါးပြင်ပေါ်က လက်ကတော့ ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ တုံ့ပြန်ဖို့ နောက်ကျနေခဲ့တယ်။
သူ့ကို စနောက်လိုက်တာလား။
သောက်ကျိုးနည်း… ဒီလူက ဒီထက်ပိုပြီး အရှက်မရှိနိုင်တော့ဘူးလား။
“အဟမ်း… ဒီညက တကယ်ကို သာယာတဲ့ညပဲ။”
ဘယ်လောက်ပဲ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်တဲ့သူဖြစ်ပါစေ ယွင်ချဲ့ရဲ့ အရှက်မဲ့သလို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေတဲ့အကြည့်ကိုတော့ လုံးဝ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး။ ရှင်းဖုန်းက နှစ်ချက်လောက် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လကိုတောင် မမြင်ရလောက်အောင် မှောင်မိုက်နေတဲ့ ညကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
ဒီညက တကယ်ပဲ သာယာပါပေတယ်…
“ဒါဆို မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။”
ယွင်ချဲ့က ထပ်မေးလိုက်တယ်။ သူ့ကို ဆက်မစိုက်ကြည့်တော့မှ ရှင်းဖုန်းလည်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“မင်းကို ငါနဲ့အတူ စခန်းပြန်လိုက်ပြီး ငါ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာလေ။ ငါပြောတာ မရှင်းလင်းသေးဘူးလား။”
“မင်းက ငါ့ကို လာပလူးနေတာလို့ ထင်နေတာ။”
ယွင်ချဲ့က ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ နူးညံ့ချောမွေ့နေတဲ့ ပါးပြင်ကို လက်နဲ့ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။
“လာပါကွာ၊ ငါတို့က ယောက်ျားတွေပဲ။ ပါးလေးတစ်ချက် ထိလိုက်တာနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းလည်း ငါ့မျက်နှာကို ထိကြည့်လို့ရတယ်လေ။”
ဒါဟာ ရှင်းဖုန်းရဲ့ နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တာ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ အကြီးမားဆုံး အရှက်ရစရာအမှတ်တရ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“မင်းပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် တစ်နေ့နေ့ ငါ မင်းနဲ့ အိပ်ဖြစ်သွားရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးပေါ့။ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက ယောက်ျားတွေပဲ မဟုတ်လား။”
ယွင်ချဲ့က အဲဒီလိုပြောလိုက်တော့ ရှင်းဖုန်းဟာ သိသိသာသာ အံ့ဩသွားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ ခဏကြာတော့ မေးစေ့ကို လက်နဲ့ပွတ်ရင်း ယွင်ချဲ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းဆိုရင်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ငါနဲ့ အိပ်ချင်တဲ့အချိန်တိုင်း လာအိပ်လို့ရတယ်။”
အင်း… သူတို့နှစ်ယောက်ကိုယ်တိုင်တောင် စကားဝိုင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ဘက်ကို ရောက်သွားမှန်း မသိလိုက်ကြဘူး။ နောက်ပြောင်စကားတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး သက်ရောက်လာခဲ့တယ်။
“တကယ်လား။”
ယွင်ချဲ့က ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ရှင်းဖုန်းရဲ့ အင်္ကျီကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့ကို အောက်ဘက်ကို ငုံ့လာအောင် ဆွဲချလိုက်ပြီးနောက် ချယ်ရီသီးရောင် နှုတ်ခမ်းတွေကို ရှင်းဖုန်းရဲ့ ပူနွေးနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေပေါ် ရုတ်တရက် ဖိကပ်လိုက်တယ်။
ရှင်းဖုန်း တုံ့ပြန်ချိန်မရခင်မှာပဲ ယွင်ချဲ့က သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လျှာကို ပါးစပ်ထဲ ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။
“အင်း…”
ဒီလိုအနမ်းမျိုးကို ရှင်းဖုန်း လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေ ကျဉ်းသွားပြီး လက်ကြီးတစ်ဖက်က ယွင်ချဲ့ရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့ဘက်က အသာစီးပြန်ရယူဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာပဲ ယွင်ချဲ့က အနမ်းတိုလေးကို အရင်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့အရသာက မဆိုးဘူးပဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက ယောက်ျားတွေပဲဆိုတော့ မင်းလည်း စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။”
ရှင်းဖုန်းရဲ့ လက်တွေကြားကနေ ယွင်ချဲ့က ရုန်းမထွက်ခဲ့ဘူး။ သူ့ပါးပြင်တွေက အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး စိုစွတ်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းကို လက်ချောင်းနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီပုံစံက သူ့ကို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေစေတယ်။
“မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်လှည့်က ငါ့အလှည့်ပဲ။”
“အင်း…”
ရှင်းဖုန်းဟာ သူ့ရဲ့ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။ ကိုယ်ကို ရှေ့ကိုင်းပြီး ယွင်ချဲ့ရဲ့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့ရဲ့ အရင်အနမ်းက အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းတဲ့ ထိတွေ့မှုမျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ရှင်းဖုန်းရဲ့အနမ်းကတော့ စိတ်အားထက်သန်မှုနဲ့ ပြင်းပြတဲ့ဆန္ဒတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ယွင်ချဲ့ရဲ့ လျှာကို ပါးစပ်ထဲမှာ ဖမ်းယူထားပြီး စုပ်ယူလိုက်တယ်။ ယွင်ချဲ့ နာကျင်သွားပေမဲ့ ရှင်းဖုန်းကတော့ သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ လုံးဝ ဆန္ဒမရှိဘူး။ အမျိုးမျိုးသော ထောင့်တွေကနေ သူ့ပါးစပ်ထဲက ချိုမြိန်မှုကို အဆက်မပြတ် တောင်းဆိုနေခဲ့တယ်။
“အင်း…”
ခံစားချက်တွေကြောင့် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ညည်းညူသံလေးတွေဟာ တိုးတိုးတိတ်တိတ်၊ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ထွက်လာခဲ့တယ်။
အရင်ဘဝတုန်းက ယွင်ချဲ့မှာ ချစ်သူရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒီချစ်သူကတော့ မိန်းမတွေကိုသာ စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်တယ်။ သူဟာ ယွင်ချဲ့ကို ဘယ်တော့မှ ကိုယ်တိုင်အစပြုပြီး မထိတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီလိုပြင်းပြတဲ့အနမ်းမျိုးဆိုရင် ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။
ယွင်ချဲ့ဟာ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခြေထောက်တွေတောင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ဖို့ ခက်ခဲလာတယ်။ ရှင်းဖုန်းက သူ့ခါးအောက်ပိုင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားတာသာ မရှိခဲ့ရင် သူ မြေကြီးပေါ်ကို လဲကျသွားလောက်ပြီ။
“အဟမ်း…”
အချိန်အခါမသင့်တဲ့ ချောင်းဟန့်သံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းနေကြတဲ့ အမျိုးသားနှစ်ယောက်ဟာ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တောင့်ခဲသွားကြတယ်။
နှုတ်ခမ်းနှစ်စုံ ခွာလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ငွေရောင်ဆံနွယ်အချို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရစ်ပတ်ငြိတွယ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းက အခြေအနေကို ပိုပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းသလို ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
ရှင်းဖုန်းက ယွင်ချဲ့ကို ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လွှတ်ပေးဖို့လည်း ဆန္ဒမရှိဘူး။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူတို့ကို နှောင့်ယှက်လိုက်တဲ့သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ယွင်ချဲ့ကတော့ အဲဒီအရာတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ သူဟာ ရှင်းဖုန်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီနေရင်း လေကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်နေခဲ့တယ်။
လန်ယဲ့ဟန်က မကျေနပ်တဲ့အကြည့်နဲ့ ရှင်းဖုန်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပေမဲ့ သူ့ဘက်က စကားစပြောဖို့လည်း မလုပ်ခဲ့ဘူး။
ယွင်ချဲ့က လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ရှင်းဖုန်းကို တွန်းဖယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ရှင်းဖုန်းကတော့ သူ့ကို လုံးဝ မလွှတ်ပေးဘူး။
ယွင်ချဲ့က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်တယ်။
“ငါ့ကို ဖက်ထားရတာ စွဲလမ်းသွားပြီလား။”
“အင်း၊ နည်းနည်းတော့ ဟုတ်တယ်။”
ရှင်းဖုန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ယွင်ချဲ့ကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်ကို ယွင်ချဲ့ရဲ့ နားနားကို ကိုင်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
“ခုနက ငါပြောခဲ့တာကို ပြင်ပြောချင်တယ်။ မင်းဆိုရင်တော့ လက်တွဲဖော်ဖြစ်ဖြစ်၊ ချစ်သူဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ။”
ရှင်းဖုန်းဟာ စစ်ဘက်နဲ့ နိုင်ငံရေးလောကမှာ သြဇာရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုက မွေးဖွားလာသူဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက စစ်တပ်ထဲမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။ စစ်တပ်ထဲမှာ သူအလိုအပ်ဆုံး မဟုတ်တဲ့အရာကတော့ လိင်တူချစ်သူတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စမျိုးစုံပဲ ဖြစ်တယ်။
အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်မှာတော့ မိသားစုရဲ့ ကန့်ကွက်မှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ရှုပ်ထွေးပြီး အပြောင်းအလဲများတဲ့ စီးပွားရေးလောကထဲမှာ နှစ်အတော်ကြာ ရုန်းကန်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူဟာ လိင်တူချစ်ခြင်းအပေါ် ဘယ်လိုမှ ဆန့်ကျင်မှုမရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် ကိုယ့်ခံစားချက်ကို ကိုယ်တိုင် ရိုးရိုးသားသား ရင်ဆိုင်တတ်သူလည်း ဖြစ်တယ်။
သူနဲ့ ယွင်ချဲ့တို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သဘောကျနေကြပြီလို့တော့ သူ မထင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို သဘောကျနေတာအပြင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ စိတ်ဝင်စားနေမိတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူသိနေခဲ့တယ်။
“ငါက ချစ်သူဖြစ်ဖို့ဖြစ်ဖြစ်၊ လက်တွဲဖော်ဖြစ်ဖို့ဖြစ်ဖြစ် စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ အိပ်ရာဖော်ဆက်ဆံရေးမျိုးဆိုရင်တော့ စမ်းကြည့်လို့ရကောင်းရနိုင်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလက ခြောက်သွေ့ပြီး တင်းကျပ်ကာ ငြီးငွေ့စရာလည်း ကောင်းတယ်။ တစ်ခါတလေ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ ဖြေလျှော့ဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။”
ဝမ်းနည်းစရာကတော့ ယွင်ချဲ့ဟာ ချစ်သူဖြစ်ဖို့ဖြစ်ဖြစ်၊ လက်တွဲဖော်ဖြစ်ဖို့ဖြစ်ဖြစ် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ အရင်ဘဝမှာ လှည့်စားမှုတွေနဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အချစ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူဟာ ဘယ်သူနဲ့မှ ခံစားချက်အကြောင်း ပြောဆိုဖို့ မမျှော်လင့်တော့ဘူး။
သူ လက်ခံနိုင်တာကတော့ ခံစားချက်တွေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုတွေ မပါဝင်တဲ့ ရိုးရိုးခန္ဓာကိုယ်ချင်း ဆက်ဆံရေးတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ အိပ်ရာပေါ်က ဆက်ဆံရေးတစ်ခုလောက်ပဲပေါ့။
“ငါမှတ်မိသလောက်ဆို မင်းက အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လက်တွေ့ဆန်နေရတာလဲ။”
အံ့ဩစရာကောင်းတာက ရှင်းဖုန်းဟာ ယွင်ချဲ့ရဲ့ ငြင်းဆိုမှုကြောင့် အနည်းငယ်တောင် အနေခက်မသွားဘူး။ အဲဒီအစား စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးနက်နက်ထဲမှာတော့ အနိုင်ယူချင်တဲ့ ပြင်းပြတဲ့ဆန္ဒတစ်ခု တောက်ပနေခဲ့တယ်။
အဲဒီအနမ်းကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အရှက်ရသွားပုံလည်း မပေါ်ဘူး။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဖူးသလိုပဲ နေနေကြတယ်။