စနစ်အမျိုးအစားအားလုံးရဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ
“ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဦးလေးလည်း မြင်ရတယ်ပေါ့။”
ယွင်ချဲ့ရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ချန်ချန်က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ရတနာလေးကို တခြားသူနဲ့ မျှဝေနိုင်ပြီဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးပင်။ သို့သော် ယွင်ချဲ့ရဲ့မျက်နှာကတော့ ပိုလို့တောင် မသာမယာဖြစ်သွားသည်။
“မင်း ဒီစွမ်းရည်ကို ဘယ်တုန်းက ရခဲ့တာလဲ။”
“ချန်ချန်မှာ အမြဲတမ်းရှိတာလေ။ ဦးလေး ကြည့်ပါဦး…”
ရတနာတစ်ခုကို ပြသတော့မယ့်ပုံစံနဲ့ ချန်ချန်က လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ရေဘောလုံးလေးတစ်လုံးကို ဖန်တီးပြလိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒီကလေးက စွမ်းရည်နှစ်မျိုးတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား။
သို့သော် သူဘာမှမပြောရသေးခင် ချန်ချန်ရဲ့အခြားလက်တစ်ဖက်ပေါ်မှာ မီးတောက်ငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ထို့နောက် သူ့ရဲ့ဖောင်းဖောင်းလေးဖြစ်နေသော လက်ကလေးတွေက သတ္တုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဲဒီလောက်နဲ့ မပြီးသေးဘဲ ရွှံ့မြေတစ်ပုံကြီးပါ ပေါ်လာသလို အခန်းထောင့်မှာရှိနေတဲ့ ပန်းအိုးထဲက အပင်တွေတောင် ပန်းအိုးတွေနဲ့အတူ သူတို့ဆီကို ပျံသန်းလာကြသည်။
ဒီကလေးက စနစ်အမျိုးအစားအားလုံးရဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပဲ။
ယွင်ချဲ့က ချက်ချင်းပဲ ငိုချင်သွားတော့သည်။ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ကလေးလေးကို ကြည့်ရင်း ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ပေ။
တကယ်တော့ စနစ်အမျိုးအစားအားလုံးရဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ဆိုတာ လူတိုင်း တတ်နိုင်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူ့ကိုယ်သူပဲ ဥပမာကြည့်ပါဦး။ သူ့မှာ မိုးကြိုးစနစ်စွမ်းရည်နဲ့ လေစနစ်စွမ်းရည်ဆိုပြီး စွမ်းရည်နှစ်မျိုးရှိသည်။ ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်တုန်းက သူ့ရဲ့မိုးကြိုးစနစ်စွမ်းရည်က အဆင့် ၂ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အခုဆိုရင် လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ မီးစနစ်စွမ်းရည်က အဆင့် ၂ အထိ ရောက်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့မိုးကြိုးစနစ်စွမ်းရည်ကတော့ အဆင့် ၂ မှာပဲ ရပ်တန့်နေဆဲဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းကလည်း ရိုးရှင်းပါသည်။ သူ့ရဲ့လေစနစ်စွမ်းရည်က မနေ့ကမှ အဆင့် ၂ ကို ရောက်လာခဲ့တာကြောင့်ပင်။
စွမ်းရည်တစ်မျိုးထက်ပိုပြီး ပိုင်ဆိုင်ထားသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့စွမ်းရည်အားလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ရသည်။ စွမ်းရည်နှစ်မျိုးပဲရှိတဲ့ သူ့အတွက်တောင် အဆင့်တက်ဖို့ ခက်ခဲနေပြီဆိုရင် စွမ်းရည်အမျိုးအစားအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲမလဲ။
ဒါကြောင့် စနစ်အမျိုးအစားအားလုံးရဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာ တစ်နည်းအားဖြင့် ကြည့်ရင် အသုံးမဝင်သလောက်ပင်။ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒီစွမ်းရည်အားလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲလွန်းသည်။
အဆိုးဆုံးက သူတို့အနေနဲ့ ယွင်ချန်ကိုပါ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရဦးမည်။
ဘုရားသခင်က သူ့ကို သေစေချင်နေတာလား။
“ဦးလေး…”
ဦးလေးဖြစ်သူက သူထင်ထားသလို မပျော်ရွှင်နေမှန်း သတိထားမိတော့ ချန်ချန်က နောက်လှည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ခြေချောင်းလေးတွေကို ဆော့ကစားနေသည်။ ပါးစပ်ထဲမှာတော့ သကြားလုံးချောင်းလေးကို စုပ်နေဆဲပင်။
“ဟေ့၊ လူဆိုးလေး။ ဦးလေးကို စိတ်ဆိုးနေတာလား။”
တူလေး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတော့ ယွင်ချဲ့က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူက လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ချန်ချန်ကို ပွေ့ချီကာ ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်စေလိုက်သည်။
“ချန်ချန်မှာ အိမ်ကြီးတစ်လုံးရှိတယ်။ ဦးလေးမှာတောင် မရှိတဲ့ စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးလည်း ရှိတယ်။ ဦးလေးက ချန်ချန်အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု အပြင်မှာ လူဆိုးတွေအများကြီးရှိနေတယ်လေ။ ချန်ချန်က အရမ်းစွမ်းအားကြီးတယ်ဆိုတာ သူတို့သိသွားရင် ချန်ချန်ကို လာလုကြမှာပေါ့။ အဲဒါကြောင့် ဦးလေးက ချန်ချန်အတွက် စိတ်ပူနေတာပါ။”
ယခင်ဘဝတုန်းက နေရာလွတ်စနစ်စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတွေဟာ အလွန်ရှားပါးခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့စွမ်းရည်ကို လူတွေသိသွားတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်လောက်တဲ့ အင်အားမရှိဘူးဆိုရင် သူတို့ဟာ တခြားသူတွေအတွက် အိတ်ဆောင်သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားကြရသည်။
ဒါပေမဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ရှားပါးလာတဲ့အခါ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့သူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူတော့ပေ။ နေရာလွတ်စနစ်စွမ်းရည်ရှိပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ တခြားသူတွေရဲ့ အကူအညီလိုအပ်နေသူတွေဟာ စွန့်ပစ်ခံရမယ့် ပထမဆုံးလူစုထဲမှာ ပါဝင်လာကြသည်။
ဒါ့အပြင် ချန်ချန်မှာ နေရာလွတ်စနစ်စွမ်းရည်တစ်မျိုးတည်း ရှိနေတာလည်း မဟုတ်ပေ။ ကပ်ဘေးအစောပိုင်းကာလမှာတောင် စွမ်းရည်အဆင့်တက်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ချန်ချန်က စနစ်အမျိုးအစားအားလုံးရဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာ လူတွေသိသွားတာနဲ့ စစ်တပ်ကအစ သုတေသနဌာနထဲက သိပ္ပံပညာကို ရူးသွပ်နေတဲ့သူတွေအဆုံး သူ့ကို လိုချင်ကြမှာ သေချာသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ချန်ချန်ကို ထိခိုက်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ဦးလေးက လူဆိုးတွေကို ရိုက်မယ်။ ချန်ချန်နဲ့ မေမေ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်။”
ချန်ချန်က ခေါင်းစောင်းပြီး ပြုံးပြန်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ဖောင်းဖောင်းလေးတွေကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယွင်ချဲ့ကို ဖက်လိုက်သည်။
သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဦးလေးဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးလူပင်။ ဦးလေးသာ သူ့အနားမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်လူဆိုးကမှ သူနဲ့ သူ့မေမေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
“ဒါပေမဲ့ ဦးလေးက အလုပ်များလွန်းလို့ ချန်ချန်ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့အချိန် ရှိလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ တူလေးရဲ့ အားကိုးယုံကြည်မှုကို ရတာဟာ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ သူ့ကို စနောက်ဖို့ လက်မလျှော့သေးပေ။ သူက အခက်တွေ့နေသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ဆက်လက်လှည့်စားလိုက်သည်။
ချန်ချန်က သူ့ကို မော့ကြည့်လာပြီး အတော်လေး စိုးရိမ်သွားပုံရသည်။ သူ့မျက်ခုံးလေးတွေကို ကျုံ့လိုက်ပြီး…
“ဦးလေး…”
လို့ပဲ ခေါ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူက သုံးနှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးလေးပဲ။ ဒီအရွယ်မှာ ဘယ်လိုဖြေရှင်းနည်းမျိုးကို စဉ်းစားနိုင်မှာလဲ။
“……ချန်ချန် စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်။”
တူလေးရဲ့ စဉ်းစားရခက်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရတော့ ယွင်ချဲ့က ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ သူက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေသလို ဟန်ဆောင်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုလုပ်ကြမယ်လေ။ ချန်ချန်မှာ အိမ်ကြီးတစ်လုံးရှိတယ်ဆိုတာကို ဦးလေးနဲ့ ချန်ချန်နှစ်ယောက်တည်း သိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ထားကြမယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောကြဘူး။ ချန်ချန်လည်း တခြားလူတွေရှေ့မှာ စွမ်းရည်တွေကို မသုံးရဘူးနော်။
ဦးလေးက ချန်ချန်ရဲ့ ခါးမှာ အိတ်သေးသေးလေးတစ်လုံး ချိတ်ပေးထားမယ်။ ချန်ချန် တစ်ခုခုယူချင်ရင် အဲဒီအိတ်ထဲကနေ ထုတ်ယူသလို ဟန်ဆောင်လိုက်ရုံပဲ။ အဲဒီလိုလုပ်လို့ရမလား။”
ကလေးကို နားလည်အောင် ပြောပြပြီး လှည့်စားရတာက တကယ်ကို ခေါင်းစားစရာကောင်းလှသည်။ ယွင်ချဲ့က သူ့ရဲ့ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးကို အစွမ်းကုန်သုံးပြီး တူလေးနားလည်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းနဲ့ ရှင်းပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မေမေက…”
ချန်ချန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူက လိမ္မာတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မေမေကလည်း လိမ္မာတဲ့ကလေးဆိုတာ လူတွေကို လိမ်မပြောရဘူးလို့ သင်ပေးထားသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဦးလေးက မင်းမေမေကို ပြောပြလိုက်မယ်။ ဦးလေးကို ယုံလိုက်နော်။ ငါတို့က လူတွေကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ လူဆိုးတွေက ချန်ချန်ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ဖို့ပဲ လုပ်နေတာပါ။”
“ကောင်းပြီ!”
နောက်ဆုံးတော့ ချန်ချန်က ပြုံးလာပြန်သည်။
ယွင်ချဲ့က သူ့လက်သန်းလေးကို ချိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါတို့ ကတိတည်ကြမယ်နော်။”
“အင်း၊ ကတိတည်ကြမယ်!”
သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြရင်း နဖူးချင်း ထိလိုက်ကြသည်။
“ချဲ့၊ နိုးပြီလား။ သွားမျက်နှာသစ်ပြီး ညစာစားဖို့ ပြင်ဆင်တော့လေ။”
အပြင်ကနေ ဝင်လာတဲ့ ယွင်ယောင်က သူ့ညီနဲ့ သားလေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက စောစောနိုးနေခဲ့ပြီး ဆန်ပြုတ်တောင် ချက်ထားပြီးပြီဖြစ်သည်။
“အင်း၊ ချန်ချန်ရော ပါးစပ်ဆေးပြီးပြီလား။”
ဦးလေးနဲ့ တူလေးက တခြားသူတွေ နားမလည်နိုင်တဲ့ အကြည့်တစ်ချက် အပြန်အလှန် ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ယွင်ချဲ့က ချန်ချန်ကို ပွေ့ချီပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွင်ယောင်နဲ့အတူ ဝင်လာတဲ့ ကျန်းယာဖေးက သူမရဲ့ အိပ်ရာလိပ်ကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မက သူ့ကို မျက်နှာသစ်၊ ပါးစပ်ဆေး လုပ်ပေးပြီးပါပြီ။ ချန်ချန်က မနက်က ယန်ဟွိုင်အန်းနဲ့ ကိုယ်ခံပညာတောင် လေ့ကျင့်လိုက်သေးတယ်။”
ချန်ချန်က ချစ်စရာကောင်းသလို ဉာဏ်လည်းကောင်းပြီး လိမ္မာရေးခြားလည်း ရှိသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့အားလုံးက သူ့ကို အလွန်ချစ်ကြသည်။
“ဟုတ်လား။ ချန်ချန်က ကိုယ်ခံပညာတောင် လေ့ကျင့်နေပြီပေါ့။”
ယွင်ချဲ့က အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ တူလေးရဲ့ ဖြူဖွေးနူးညံ့နေတဲ့ ပါးလေးကို ချစ်စနိုးနဲ့ ညှစ်လိုက်ပြန်သည်။
ချန်ချန်က စိတ်မရှည်စွာနဲ့ သူ့လက်ကို ပုတ်ဖယ်လိုက်သည်။
“မညှစ်နဲ့တော့။ နာတယ်။ ချန်ချန်က အယ်လ်ထရာမန်း ဖြစ်ချင်တာ။ လူဆိုးတွေကို ရိုက်မယ်။”
“အယ်လ်ထရာမန်း?”
အဲဒါ ဘာလဲ။ ယွင်ချဲ့က အတော်ကြာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ကလေးတွေအတွက် သူရဲကောင်းဇာတ်ကားတစ်ခု ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သတိရသွားသည်။ ကပ်ဘေးမကျရောက်ခင်တုန်းက သူဟာ အလုပ်တွေနဲ့ နေရာအနှံ့ လှည့်ပတ်အလုပ်လုပ်နေရတာကြောင့် အဲဒီလိုအရာတွေကိုတောင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ရပေ။
“ဒါဆို ဦးလေးက အယ်လ်ထရာမန်းအကြီးစား၊ ချန်ချန်က အယ်လ်ထရာမန်းအငယ်စားပေါ့။ ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူ လူဆိုးတွေကို ရိုက်ကြမယ်။”
ချန်ချန်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယွင်ချဲ့နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အပြင်ကနေ ဝင်လာတဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီက ဝင်ပြောလာသည်။
“မင်းမှားနေပြီ၊ ကလေးလေးရေ။ ယွင်ချဲ့က အယ်လ်ထရာမန်း မဟုတ်ဘူး။ သူက အဆုံးစွန်ဆုံး ဗီလိန်ကြီးပဲ။ အစွမ်းလည်း အရမ်းထက်ပြီး အရှက်လည်း မရှိဘူး။”
“ဟားဟားဟား…”
သူ့နောက်က လုဟိုင်ရွှမ်းနဲ့ တခြားသူတွေက အားမနာတမ်း ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ ကျန်းယာဖေးနဲ့ ယွင်ယောင်တို့တောင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။
ကပ်ဘေးကြီး ကျရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ဒီလိုမျိုး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရယ်မောနိုင်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ရှားပါးလာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အဖွဲ့မှာတော့ ရယ်စရာတွေက ဘယ်တော့မှ မပြတ်လပ်ခဲ့ပေ။