### ယွင်ချန်၏ ဇွန်ဘီအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု
ယွင်ချဲ့ဟာ ဒုတိယထပ်ကနေ တိုက်ရိုက်ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲက ဓားရှည်ဟာ တဝီဝီမြည်နေပြီး ယွင်ချန်ကို ဝိုင်းထားကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးဟာ ထိတ်လန့်သွားကာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က ဒီ “ယွင်ချန်” ဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း အလိုလို ခံစားမိနေကြသည်။
ယွင်ချဲ့က သူ့ညီလေးရဲ့ မီးခိုးရောင်သမ်းနေပြီး သွေးကြောမျှင်နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ တုန်လှုပ်လွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ ရှေ့ကို ဆက်လှမ်းဖို့တောင် မနည်းထိန်းထားရသည်။
“အစ်ကိုကြီး…”
ယွင်ချဲ့ ရောက်လာတာကို ယွင်ချန်က ခံစားမိသလိုပင်။ သူ့ရဲ့ မီးခိုးရောင်မျက်လုံးတွေက နောက်ကျိနေတဲ့ မျက်ရည်တွေကို စီးကျစေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ထူးဆန်းတဲ့အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ချန်…”
မင်းလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ဇွန်ဘီဖြစ်သွားရတော့မှာလား။
ယွင်ချဲ့ဟာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အရင်ဘဝက ယွင်ချန် ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းနဲ့ အခု ယွင်ချန် ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲနေတဲ့ မြင်ကွင်းတို့ဟာ တစ်လှည့်စီ ပေါ်လာနေသည်။ သွေးတွေက သူ့ပါးစပ်ထောင့်ကနေ စီးကျလာပြီး ယွင်ချဲ့ဟာ ဓားရှည်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဖမိုးပေါ်က သွေးကြောတွေတောင် တဖျပ်ဖျပ် ခုန်နေသည်။
“ဟို… ဟို… အစ်ကိုကြီး… အစ်ကိုကြီး…”
ယွင်ချန်ဟာ အခုအချိန်အထိ ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။ သူဟာ ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်မသွားချင်သေးပေ။ သူ့အနီးဆုံး မိသားစုဝင်တွေကို မတွေ့ရသေးဘူး မဟုတ်လား။
“ချန်!”
ယွင်ချဲ့ဟာ ယွင်ချန်ဆီ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူ့အနားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်ချန်က ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့သည်။ သူ ဘာကိုမှ မမြင်နိုင်တော့ပေမဲ့ အသံတွေကိုတော့ ကြားနိုင်သေးသည်။ သူ့အစ်ကို ရောက်လာပြီဆိုတာ သိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့လက်ရှိပုံစံကို အစ်ကိုဖြစ်သူ မြင်သွားမှာကိုတော့ အလိုလို မလိုလားမိပေ။
သို့သော် ယွင်ချဲ့က သူ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ခေါင်းမော့လာအောင် အတင်းလုပ်လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ အစ်ကို နောက်ကျသွားတယ်။ မကြောက်နဲ့နော်၊ အစ်ကို ဒီမှာရှိတယ်။ မကြောက်နဲ့…”
ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေသလို မှုန်ဝါးနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရင်း ယွင်ချဲ့ဟာ သွားကို ကျစ်ကျစ်ကြိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညီလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူ့ညီလေးကို ဇွန်ဘီဖြစ်သွားခွင့် လုံးဝမပေးနိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မဖြစ်စေရဘူး!
“အစ်ကို…”
ခရမ်းရောင်သမ်းနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဟာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး အာရုံမစိုက်နိုင်တော့တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာလည်း အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။ ယွင်ချန်ဟာ အရှုံးမပေးချင်သေးပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ လူသားစိတ်နဲ့ ဇွန်ဘီဗီဇတို့ဟာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသလို ဖြစ်နေသည်။ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ အသိစိတ်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညှဉ်းဆဲနေပြီး စကားတစ်လုံး ပြောနိုင်ရုံနဲ့တင် သူ့အတွက် အကန့်အသတ်ဖြစ်နေပြီ။
“ဘာမှမပြောနဲ့တော့။ အစ်ကို့ကို ယုံလိုက်!”
ယွင်ချဲ့ဟာ ယွင်ချန်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ထူလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကိုတော့ အေးစက်ကြမ်းတမ်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အားကစားရုံတစ်ခုလုံးဟာ ရုတ်တရက် ရေခဲပြင်ကြီးတစ်ခုလို အေးစက်သွားသလိုပင်။ လူအများစုဟာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့သာ သူ့အနားမှာ ဆက်လက်ရပ်နေကြသည်။
ယွင်ချဲ့ဟာ ကြမ်းပြင်ကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ နင်းချလိုက်သည်။ အဲဒီအားကို အသုံးချပြီး ယွင်ချန်ကို ပွေ့ထားလျက် ဒုတိယထပ်ဆီ ခုန်တက်သွားသည်။ လန်ယဲ့ဟန်နဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့လည်း ချက်ချင်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြသည်။
ကျန်တဲ့သူတွေ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သတိထားမိချိန်မှာတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က နက်ရှိုင်းတဲ့ အပေါက်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
“ချန်…”
ယွင်ချဲ့က ယွင်ချန်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်တာနဲ့ ယွင်ယောင်ဟာ ငိုယိုရင်း အပြေးအလွှားသွားပြီး သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမရဲ့ အကောင်းဆုံးညီလေးလေ… ဘာလို့လဲ။ ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။
“အစ်မကြီး…”
အစ်မရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတာကြောင့် ယွင်ချန်ဟာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပေမဲ့ သူ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာတာက ထူးဆန်းတဲ့အသံတစ်သံသာ ဖြစ်နေသည်။
ယွင်ယောင်ဟာ ချက်ချင်းပဲ သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
“အစ်မ ဒီမှာရှိတယ်။ ချန်၊ အစ်မပြောတာ နားထောင်နော်။ ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘာမှမပြောပါနဲ့…”
ယွင်ချန်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အသံတစ်ချက်စီဟာ သူတို့အတွက် စိတ်နှလုံးကို ညှဉ်းဆဲနေသလိုပင်။ အားတင်းပြီးမှ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တဲ့ ယွင်ယောင်ဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ငိုချလိုက်ပြန်သည်။
“ယွင်ချဲ့၊ ချန်က သူ…”
လန်ယဲ့ဟန်ဟာ ယွင်ချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ယွင်ချဲ့ကို အရင်က မတွေ့ဖူးပေမဲ့ ယွင်ချန်က သူ့အမြွှာအစ်ကိုအကြောင်းကို မကြာခဏ ပြောပြဖူးသည်။
ယွင်ချဲ့က သူ့ကို ခဏကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောပိုးအိတ်ကို ချွတ်ကာ ရေတစ်ပုလင်း ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွင်ချန်ရဲ့ မေးစေ့ကို ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲကို ရေအတင်းလောင်းထည့်လိုက်သည်။
အရင်ဘဝမှာ သူ လေးနှစ်ကြာ အသက်ရှင်နေခဲ့ပေမဲ့ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို ကုသနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ အခုတော့ ဒီအစွမ်းထက်တဲ့ နွေဦးရေက ယွင်ချန်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို ဆေးကြောဖယ်ရှားပေးနိုင်ပါစေလို့သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။
“ဟို… ဟို…”
နွေဦးရေက လည်ချောင်းထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ ယွင်ချန်ဟာ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ယွင်ယောင်နဲ့ ယွင်ချဲ့တို့ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့မျက်နှာဟာ အေးခဲသွားသလို ဖြစ်နေပြီး ဖုန်မှုန့်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေသလို မှုန်ဝါးတဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ချွန်ထက်လာတဲ့ လက်သည်းတွေဟာ ပိုမိုစူးရှလာသလို သွားတွေကလည်း ပိုထက်လာသည်။ အထူးသဖြင့် ကျားသွားနှစ်ချောင်းဟာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ အစွယ်လိုမျိုး တဖြည်းဖြည်း ရှည်ထွက်လာနေသည်။
နွေဦးရေဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို ဖယ်ရှားမပေးနိုင်တဲ့အပြင် သူ့ရဲ့ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကိုတောင် ပိုမိုမြန်ဆန်စေသလို ဖြစ်နေသည်။
ယွင်ချဲ့ဟာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွားမိသည်။
သူ့ညီလေးဟာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားရတော့မှာပဲလား။
“ချန်…”
ယွင်ယောင်နဲ့ လန်ယဲ့ဟန်တို့ဟာ တစ်ပြိုင်နက် သူ့ဆီ ပြေးသွားကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီနဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းတို့က သူတို့ကို အရင်ဆွဲထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေကြသည်။ ဒါပေမဲ့… ဝမ်းနည်းနေလို့ ဘာများထူးလာမှာလဲ။
“လွှတ်ပေးပါ! ချန်၊ ချန်…”
ညီလေးရဲ့ ပြောင်းလဲမှုက ပိုပိုပြီး မြန်ဆန်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ယွင်ယောင်ဟာ ကျိုးဇယ်ယွီရဲ့ ချုပ်ထိန်းထားမှုအောက်မှာ အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေသည်။ သူမဟာ ရူးသွပ်သွားသလို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်နေသည်။
ကျိုးဇယ်ယွီကတော့ ဘာမှမခံစားရသလို သူမကို ဆက်လက်ဖက်ထားသည်။ သူမ လွတ်ထွက်သွားမှာကို ကြောက်တာကြောင့် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မကြီး၊ စိတ်ကို တင်းထားပါဦး။ ငါတို့အားလုံးလည်း ဒီလိုမဖြစ်စေချင်ကြပါဘူး…”
သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့အတွက် ကျိုးဇယ်ယွီမှာ ဒီစကားတွေကလွဲပြီး တခြားပြောစရာ မရှိတော့ပေ။
“ယဲ့ဟန်…”
ယွင်ယောင်လောက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မရုန်းကန်နေပေမဲ့ လန်ယဲ့ဟန်ဟာ ယွင်ချန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးလို တောင့်တင်းနေပြီး သွားကို အလွန်အမင်း ကြိတ်ထားမိလို့ သွားတစ်ချောင်းတောင် ကျိုးသွားတာကို သူကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ပေ။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ရတဲ့ လုဟိုင်ရွှမ်းလည်း ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်လာသည်။ သူတို့နဲ့ သိကျွမ်းလာတာ တစ်ရက်ကျော်လောက်သာ ရှိသေးပေမဲ့ သူတို့နဲ့အတူ အတွေ့အကြုံများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။
ယွင်ချန်ဟာ ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားရတော့မှာပဲ။ လန်ယဲ့ဟန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း ဓားနဲ့ မွှန်းခံလိုက်ရသလို နာကျင်နေတော့သည်။
“ဟို… ဟို… အစ်ကိုကြီး… အစ်မကြီး… နာတယ်…”
ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေစဉ်အတွင်း ယွင်ချန်ဟာ နာကျင်လွန်းလို့ သူ့အင်္ကျီကော်လာကို လက်သည်းတွေနဲ့ အတင်းဆွဲဆုပ်ထားသည်။ ချွန်ထက်တဲ့ လက်သည်းတွေက သူ့အရေပြားကို ခြစ်မိသွားပြီး ကွေးကောက်လိမ်တွန့်နေတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပေါ်လွင်နေသည်။
သူ့ရဲ့ မီးခိုးရောင်မျက်လုံးတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာပြီး မီးခိုးရောင်သမ်းနေတဲ့ အသားအရေဟာလည်း အရောင်အဆင်းမရှိတော့တဲ့ ဖြူဖျော့ဖျော့အရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခရမ်းရောင်နှုတ်ခမ်းတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအနီရောင်ဟာ သာမန်လူတွေရဲ့ ကျန်းမာတဲ့နှုတ်ခမ်းအရောင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ သွေးစိုနေသလို နီရဲနေခြင်းဖြစ်သည်။
ချွန်ထက်တဲ့ အစွယ်နှစ်ချောင်းကလည်း အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ။
ဖြူဖျော့တဲ့အသားအရေ၊ သွေးစိုသလို နီရဲနေတဲ့နှုတ်ခမ်းနဲ့ ချွန်ထက်တဲ့အစွယ်တွေ…
အဆင့် ၁၀ ဇွန်ဘီ?!
ယွင်ချန်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်ရင်း ယွင်ချဲ့ဟာ ရုတ်တရက် ဒီစကားလုံးလေးလုံးကို သတိရသွားသည်။
အရင်ဘဝမှာ သူ သေဆုံးသွားချိန်အထိ မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဇွန်ဘီတွေက အဆင့် ၇ သာ ရှိသေးသည်။ အဆင့် ၇ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ရည်ကလည်း ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လောက် ရှိကြသည်။ ထို့အပြင် စူပါပါဝါတွေကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။
သိပ္ပံပညာရှင်တွေရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ ဇွန်ဘီတွေဟာ အနည်းဆုံး အဆင့် ၁၀ အထိ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ကြသည်။ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ လူသားတွေနဲ့ အတော်လေး ဆင်တူလာနိုင်သည်။ သီအိုရီအရ သက်သေပြထားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေမဲ့ လူတွေဟာ…
ယွင်ချန် ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကတော့ ပြောင်းပြန်လှန်လို့မရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားတာနဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ဘယ်သူက သတ်မှတ်ထားလို့လဲ။
ဒီအတွေးကို တွေးမိသွားတာနဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အခြားသူတွေရဲ့ သံသယအကြည့်တွေကို လျစ်လျူရှုပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ယွင်ချန်အနားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ကာ သူ့ပခုံးပေါ်ကို လက်တင်လိုက်သည်။
“ဟို… ဟို…”
အဲဒီအချိန်မှာ ယွင်ချန်ဟာ အသိစိတ်ကို လုံးဝဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ နီရဲနေတဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ချွန်ထက်တဲ့အစွယ်တွေကြားက တံတွေးတွေ စီးကျနေသည်။ သူ့အနားကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ သူ့အတွက်တော့ လတ်ဆတ်တဲ့ အသားတစ်တုံးလို ဖြစ်နေတော့သည်။
“ချဲ့… ချန်…”
ယွင်ယောင်ဟာ ပိုမိုဝမ်းနည်းစွာ ငိုယိုနေခဲ့ပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ကတော့ သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်။
သူဟာ ယွင်ချန်ရဲ့ ရုန်းကန်နေတဲ့လက်တွေကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ဖိတင်ထားလိုက်သည်။ နောက်လက်တစ်ဖက်ကိုတော့ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ဇွန်ဘီအမြုတေ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ မဆိုင်းမတွ ယွင်ချန်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
“ဂျွတ်… ဂျွတ်…”
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သွေးကြောမျှင်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြမ်းကြုတ်မှုနဲ့ တပ်မက်မှုတွေ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ ယွင်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးနီနီတွေဟာ တည်ငြိမ်လာပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့အမူအရာမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာလည်း ယွင်ချဲ့ ရပ်နေတဲ့ဘက်ကို အနည်းငယ် ယိမ်းလာသလိုပင်။
သူ့ရဲ့ သွေးနီရောင်နှုတ်ခမ်းတွေဟာ တစ်ခုခုပြောချင်နေသလို၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု တောင်းဆိုချင်နေသလို လှုပ်ရှားလာသည်။
ယွင်ချန်ဟာ နောက်ထပ် မရုန်းကန်တော့တဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ယွင်ချဲ့က ဇွန်ဘီအမြုတေ လက်တစ်ဆုပ်စာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဲဒီအမြုတေတွေကို သူ့လက်ဖဝါးပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။
သူက ဘယ်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဇွန်ဘီအမြုတေတစ်ခုကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ယွင်ချန်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ ယွင်ချဲ့ လုပ်ပြတာကို လိုက်တုပဖို့ သင်ယူလာသည်။ ပဲပိစပ်စေ့အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ ဇွန်ဘီအမြုတေတစ်ခုကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ သကြားလုံးပဲလေးတွေ စားနေသလို ဝါးစားလိုက်သည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယွင်ချဲ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူ့လက်ဟာ အလိုလို ဆန့်ထွက်သွားပြီး ယွင်ချန်ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
အခုအချိန်မှာတော့ သူ နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့ပေ။ ညီလေးရဲ့ဘဝဟာ အစကနေ ပြန်စရတော့မယ်ဆိုရင်တောင်၊ အမည်မသိ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုဆီကို သွားရတော့မယ်ဆိုရင်တောင် သူဟာ ညီလေးနဲ့အတူ လိုက်ပါပြီး ကာကွယ်ပေးသွားမည်။
ဒါဟာ အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့တာဝန်ဖြစ်သလို ကမ္ဘာပျက်ကပ်အပြီးမှာ သူ့ကို ရှေ့ဆက်တွန်းအားပေးမယ့် အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုလည်း ဖြစ်လာတော့မည်။
“ချဲ့?”
“ယွင်ချဲ့?”
ယွင်ယောင်နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေဟာ သူတို့မြင်နေရတာကို မယုံနိုင်ကြပေ။
ယွင်ချဲ့ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ ခုနက ရူးသွပ်ကြမ်းကြုတ်နေတဲ့ ယွင်ချန်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားပြီး “သကြားလုံးပဲလေးတွေ” ကို နာခံစွာ စားနေရတာလဲ။
ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ မသင့်တော်မှန်း သိပေမဲ့ လက်ရှိ ယွင်ချန်ရဲ့ပုံစံက နည်းနည်းလေး ချစ်စရာကောင်းနေတယ်လို့ သူတို့တကယ် ထင်မိကြသည်။
“ဇွန်ဘီတွေက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ အဆင့်မတူတဲ့ ဇွန်ဘီတွေဟာ အသွင်အပြင်နဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အများကြီး ကွာခြားကြတယ်။ အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ အဓိကလိုအပ်တာက စွမ်းအင်ပဲ။ အဲဒီစွမ်းအင်ကို အသားနဲ့သွေးကနေ ရနိုင်သလို ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဦးခေါင်းထဲမှာ ကြီးထွားလာတဲ့ ဇွန်ဘီအမြုတေကနေလည်း ရရှိနိုင်တယ်။”
မတ်တပ်ရပ်လိုက်တဲ့ ယွင်ချဲ့ဟာ ဇွန်ဘီအမြုတေတစ်ခုကို ထပ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်နေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြသူတွေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အဆင့်မြင့်လာတာနဲ့အမျှ ဇွန်ဘီတွေဟာ အသိဉာဏ်ကို ရရှိလာပြီး သူတို့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကလည်း လူသားတွေနဲ့ ပိုပိုပြီး ဆင်တူလာတယ်။ ရှောင်ဖန်ကိုပဲ ကြည့်ကြည့်ပါ။ သူ့မျက်နှာက ပိုဖြူဖျော့နေတာ၊ နှုတ်ခမ်းက ပိုနီနေတာနဲ့ အစွယ်တွေ ပိုချွန်နေတာကလွဲရင် သူ့ကို ဇွန်ဘီလို့ သက်သေပြနိုင်တဲ့ တခြားအရာ ဘာရှိသေးလဲ။”
အဲ… မင်းက ဒီအကြောင်းတွေကို အများကြီး သိနေတာပဲနော်။
ကျန်တဲ့သူတွေဟာ ယွင်ချဲ့ရဲ့စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်ဟာ သူ့ကို စနောက်ဖို့ သင့်တော်တဲ့အချိန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သူတို့ နားလည်ထားကြသည်။
ယွင်ယောင်ဟာ သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ ကျိုးဇယ်ယွီကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ရှေ့တိုးလာသည်။
“မင်းပြောတာက… ချန်က အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား?”
အဲဒါကလည်း ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
ဇွန်ဘီအမြုတေကို ငြိမ်သက်စွာ စားနေတဲ့ ညီလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ယွင်ယောင်ဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ငိုချလိုက်မိသည်။
သူမရဲ့ ညီလေးလေ… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။
“မဟုတ်ဘူး။ အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အသွင်အပြင်မျိုးပဲ ရှိသေးတာလို့ ထင်တယ်။ တကယ်တမ်း သူ့ရဲ့အဆင့်က အခုထိ အရမ်းနိမ့်နေသေးနိုင်တယ်။ အဆင့်တက်ဖို့ စွမ်းအင်အများကြီး လိုအပ်နေဦးမှာ။”
သူသာ တကယ် အဆင့် ၁၀ ကို ရောက်နေခဲ့ရင် ယွင်ချဲ့အနေနဲ့ သူ့ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
ဇွန်ဘီတွေရဲ့အဆင့်ဟာ လူသားတွေရဲ့ စူပါပါဝါအဆင့်နဲ့ ဆင်တူသည်။ အခုအချိန်မှာ ယွင်ချဲ့ရဲ့ အလင်းရောင်စနစ် စူပါပါဝါက အဆင့် ၂ ကိုပဲ ရောက်သေးပြီး လေစနစ်စူပါပါဝါကတော့ အကြိမ်အနည်းငယ် အသုံးပြုပြီးနောက်မှ အဆင့် ၁ ကို ရောက်ခါစသာ ရှိသေးသည်။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူဟာ အဆင့် ၃ ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၄ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့တောင် သေဆုံးသွားနိုင်သေးသည်။ အဆင့် ၁၀ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကိုတော့ ပြောနေဖို့တောင် မလိုတော့ပေ။